Και δεν έτυχε, δεν έγινε σιγά-σιγά, έτσι για να ξέρεις. Απλά ξύπνησα μια μέρα και συνειδητοποίησα πως μου τέλειωσε, εσύ μου τέλειωσες... Αποφάσισα εκείνο το πρωί να αφεθώ και να περπατήσω σε έναν ψευτόκοσμο και να μην σταματήσω να περπατάω - να τρέχω!! - μέχρι να μην μπορώ άλλο πια! Δεν αφήνω το μυαλό να σε σκεφτεί καν...
Μιλάω πια κανονικά για σένα, για μας, τι έγινε, πώς, γιατί κτλ. Δεν δακρύζω, ούτε καν βουρκώνω, μόνο εκνευρίζομαι! Σκέφτομαι πως την πιο δύσκολη στιγμή, φάνηκες τόσο λίγος, τόσο μικρός... Πού ήταν ο άντρας που γνώρισα, λάτρεψα, ερωτευόμουν καθημερινά και στο τέλος, τον αγάπησα; Ξέπεσες μέσα μου, σε απομυθοποίησα εκείνη τη μέρα, σε εκείνη τη σκάλα, εγώ πάνω, εσύ κάτω, να μην ξέρεις τι να πεις, τι να κάνεις, πώς να συμπεριφερθείς... Δεν ήσουν αυτός που ήξερα τόσο καιρό, σίγουρα δεν ήσουν!
Κι είπα προχώρα, ξημέρωσε, ξύπνα! Κι αυτό έκανα : ξύπνησα! Περνάω όσο καλύτερα μπορώ, διασκεδάζω με την ψυχή μου, κοιμάμαι λίγο, πίνω πολύ, ρουφάω την κάθε στιγμή σα να είναι η τελευταία μου... Ερωτεύομαι από την αρχή... τη ζωή, τη ζωή μου! Και περνάνε οι μέρες, οι μήνες, πριν ένα μήνα ακριβώς σε είδα για τελευταία φορά και αυτή την ανάμνηση θέλω να κρατήσω : εσένα στα μαύρα σου τα χάλια απεγνωσμένα να προσπαθείς να διατηρήσεις μία φιλική σχέση, εμένα στα καλύτερά μου να προσπαθώ να σε αποφύγω.
Πέρασαν τα γενέθλιά σου και ούτε μήνυμα δεν σου έστειλα... Δεν είμαστε φίλοι κι ούτε θα γίνουμε ποτέ... Ελπίζω να το πήρες το μήνυμα... Και, για να μην παρεξηγιόμαστε, δεν έχω ξεχάσει τίποτα, απλά δεν θέλω να θυμάμαι πια... Ξέρεις την διαφορά;;;
Έλλη Κοκκίνου - Ερωτεύτηκα