Είναι μέρες που είμαι καλά κι άλλες που λέω πως δεν έχω τίποτα και διαλύω τις ψευδαισθήσεις... Τίποτα δεν έχω, ας μην γελιόμαστε, καλό το παραμύθι κι ο πρίγκηπας την αγάπησε τελικά την Χιονάτη, αλλά... πρέπει να σταματήσω να με κοροϊδεύω επιτέλους!
Δεν υπάρχει τίποτα, κανείς, μόνη μου συνεχίζω να είμαι και το ξέρω καλύτερα από τον οποιοδήποτε, απλά δεν μου αρέσει να το λέω... Μόνη μου γυρίζω σπίτι και κανείς δεν πρόκειται να μπει μετά... Μόνη μου πέφτω για ύπνο κα κανείς δεν θα με ξυπνήσει... Δεν νοιάζεται κανείς τι ώρα θα σχολάσω από τις δουλειές μου, γιατί κανείς δεν με περιμένει... Ας μην γελιόμαστε, δεν υπάρχει κανείς, τίποτα δεν υφίσταται!
Ζεις ένα παραμύθι, αλλά για πόσο; Για πόσο μπορείς να πιστεύεις σε ψέμματα, σε ανακρίβειες; Για πόσο;;; Η καθημερινότητα σε χαστουκίζει για να συνέλθεις! Τίποτα και κανείς, μην γελιέσαι! Η ερημιά που βασιλεύει τόοοοοοοοοσο καιρό στη ζωή σου, αυτή συνεχίζει κι επικρατεί... Δεν άλλαξε κάτι, ιδέα σου είναι, ΞΥΠΝΑ!!!!
Αχ και να υπήρχε ένας διακόπτης, ε; Και τι δεν θα δίναμε... Είναι κάποιες στιγμές, ναι, αυτές οι γαμημένες, που απλά θες να... σβήσουν όλα, να μην σκέφτεσαι, να μην υπάρχει τίποτα, να παγώσει η σκηνή και να μπορέσεις να χαζέψεις τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Να δεις τα παγωμένα βλέματα, τα χαμόγελα, την θλίψη, όλα τα συναισθήματα που μπορεί κανείς να παλεύει να κρύβει κι όμως δεν τα καταφέρνει πάντα...
Διάβασα σήμερα το "Όλη μέρα παλεύεις να φαίνεσαι δυνατός και χαμογελαστός,τους πείθεις, όλα καλά. Γυρνάς σπίτι, κλείνεσαι στο δωμάτιο, ...άντε πείσε και τον εαυτό σου τώρα...."
Κρυβόμαστε, συνεχώς κρυβόμαστε και τι καταλαβαίνουμε;;; Γιατί το κάνουμε;;; Αναρωτιέμαι, αλλά τ κάνω κι εγώ... δυστυχώς... Οι άνθρωποι που κάνω παρέα, δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στο μυαλό μου, τι μάχες δίνω καθημερινά, τι με τρώει, τι με σκοτώνει, τι επιθυμώ... Προτιμώ να με θεωρούν επιφανειακή γκόμενα, με μόνο πρόβλημα την τρέσα μου, παρά να γνωρίζουν πως κάθε βράδυ κλαίω... Είναι ιεροτελεστία πια για μένα... Δεν κλαίω, ουρλιάζω σπαράζοντας, λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου... Το πρωί ξυπνάω χαμογελαστή, σαν να διαγράφονται όλα με εκείνο το ξέσπασμα και δεν σκέφτομαι τίποτα μέχρι να ξαναβραδιάσει. Σαν διακόπτης...
"Όλα είναι πιο εύκολα όταν έχεις σχέση" είπε μια φίλη τις προάλλες. Δεν το ξέρω, θαρρείς; Δεν με τρώει καθημερινά; "Μου έχει λείψει το χουχούλιασμα στο πάπλωμα" συνέχισε "μια βραδιά με dvd και κρασί"... Κάποιος να μπει σπίτι μετά από σένα, σκέφτηκα εγώ, δεν θέλω να μπαίνω και να διπλοκλειδώνω άλλο πια, θέλω να ζω με κάποιον ξανά!
Θα ξημερώσει κάποια στιγμή κι όλα θα είναι καλύτερα, το ξέρω! Θα με πείσω πως όλα είναι καλά ξανά από την αρχή! Μέχρι να ξαναβραδιάσει...
I never knew life could be this way
Life without you
I never knew life could be this strange
Like a sky that isn't blue
I know you're still here
I know you still care
I know you follow me to places only you and I would share
You know you're my love
Know that I always cared
I may have been away without you
But my heart was always here
Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered
I'm still here
I never meant to fall this way
So much to sacrifice
I never thought life would pass away
And at such a high price
Feel we're still one
That love hasn't gone
I sense everything about you
Around me when I'm alone
Know that you'll always be
Deep in the heart of me
No matter where I am today
You'll always be a part of me
Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered
I'm still here
I'm still here
I'm still here
I'm still here
Ζεις, αναπνέεις καθημερινά, έμαθες, 0-1 είναι οι κινήσεις σου κι αυτές κάνεις καθημερινά... Σαν ρομπότ πηγαινοέρχεσαι στη δουλειά και τίποτα άλλο δεν σκέφτεσαι, μόνο να αράξεις, να ξεκουραστείς το απόγευμα, το βράδυ να πέσεις στο κρεβάτι εξαντλημένη... Κι έρχεται κάτι και σε ξυπνάει, σε χαστουκιζει και σου θυμίζει να ζεις! Και μπερδεύεσαι, αναρωτιέσαι τι γίνεται, τι είναι αυτό το καινούργιο, τι θέλει από σένα, μετά το 0-1 ποια είναι η επόμενη κίνηση;;; Δεν ξέρεις, δεν έμαθες, ή κι αν έμαθες, δεν θυμάσαι πια... Και μπερδεύεσαι...
"Δεν σε χόρτασα", είπε, "δεν πρόλαβα"... "Θα μου λείψεις" συμπλήρωσε και θέλεις να μείνεις για πάντα μέσα σ' αυτά τα 2 χέρια, να μην σε τραβήξει κανείς ποτέ... Γιατί, αυτό είναι που μετράει τελικά : 2 χέρια, να σε αγκαλιάσουν, να σε κρατήσουν, να σε κοιμήσουν, να σε περιποιηθούν... Κι ας είναι μακρυά, τα βρήκα, αλλά ΓΙΑΤΙ τα βρήκα Θεε μου, γιατί;;;
Κι όσο λέω πως δεν θα το σκεφτώ και δεν θα επηρεαστώ, τόσο ξέρω πως κοροϊδεύω τον εαυτό μου... Είναι δυνατόν;;; Για μένα μιλάμε, που δεν περνάει ΟΥΤΕ μία μέρα να μην σκέφτομαι, δεν γίνεται να ζω χωρίς τα... πολυαγαπημένα μου "κουτάκια", δεν γίνεται να μην ξέρω τι γίνεται, τι έχω μαζί του! Όχι για να ξέρω αν είμαι ελεύθερη για... δράση ή όχι, αλλά για το παραμύθι μου! Χρειάζομαι μονίμως ένα παραμύθι... Κάτι να πιάνομαι, να κρατιέμαι και να με κραταέι... Κάτι να... νομίζω πως έχω για να πορεύομαι, να προχωράω, να περνάνε οι μέρες μου και να μην νιώθω άδεια... Γιατί έτσι νιώθω, κι αυτοί που με ξέρουν, το βλέπουν ρε γαμώτο! Και αντιδρούν!
Τι έκανα πάλι; Τι μπλέξιμο είναι αυτό; Πώς τα κατάφερα, μου λες;;;; "Is it so hard for you?? Cause it's so hard for me..." Evanescence - Erase this
Μόλις μπήκα σπίτι και χτύπησε ο ήχος του sms στο κινητό... "Λες;" σκέφτηκα, αλλά το απέρριψα γιατί είχαμε μιλήσει νωρίτερα κι όμως διαψεύτηκα ευτυχώς! Κάποιος με σκέφτεται κι εμένα κι ας είναι τόσα μίλια μακρυά...
Έπιασα πάλι δουλειά, ξέρεις, πάλι την χρειαζόμουν... Ναι, πάλι, και με κουράζει τόσο πολύ αυτή η ανάκριση στο σπίτι!! Ναι, δεν είμαι καλά! Ναι, δεν αλλάζει κάτι, αν με βλέπετε να βγαίνω συνέχεια! Ναι, δεν μένει κανείς! Όχι, δεν σκέφτομαι ακόμα εκείνον, αλλά κάποιον άλλον, που επίσης δεν θα σας αρέσει, αλλά τι να κάνουμε; Έτσι τα θέλει η ζωή, ή μάλλον, έτσι τα θέλει η ΔΙΚΗ μου ζωή...
Δοκιμάζω, δεν είναι πως δεν το προσπαθώ, αλήθεια! Και βγήκα κι ενθουσιάστηκα και γούσταρα και το μοιράστηκα με τους γύρω - που μάλλον αυτό θα έπρεπε να μου λέει πολλά μετά από τόσα χρόνια που ζω μαζί με τον εαυτό μου, τώρα που το σκέφτομαι... Κι αν όντως υπάρχουν σημάδια, εγώ δεν μπορώ να μην πιστεύω σε αυτά... Το πρώτο βράδυ που βγήκα με τον πρόσφατο, έσπασε το κινητό από την παρέα στο νησί, υποκινούμενα από αυτόν!!! Μηνύματα, τηλέφωνα, Facebook σχόλια, πραγματικά το κινητό είχε πάρει φωτιά! Ούτε να με παρακολουθούσε κρυφά... Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ μα ποτέ αυτό!! Τι να το κάνεις; Πάει κι αυτός, είμασταν άλλοι κόσμοι, δεν μπόρεσε να με κρατήσει... Κανείς δεν μπορεί, μάλλον θα μείνω μόνη για πάντα, πρέπει να το πάρω απόφαση πια... Μόνη, να μου λείπει κάποιος που δεν θα υπάρξουμε ΠΟΤΕ στην ίδια πόλη, μέχρι να βρει κι αυτός κάποια εκεί και να συνεχίσει την ζωή του και να τελειώσει κι αυτό...
