Πάλεψα, αγάπησα, έχασα(;)...

Αποφάσισες πως ήρθε η ώρα να σκεφτείς... Σε προβληματίζει η κατάστασή μας, τι θα γίνει με μας... Άργησες, εγώ το σκέφτομαι από την πρώτη μέρα, αλλά να που σου συνέβη! 

Μακάρι να ήξερα τι σκέφτεσαι, τι έχεις βάλει σε κάθε μεριά της ζυγαριάς και πώς υπολογίζεις τα νούμερα! Δεν μου μιλάς όμως, πρέπει να σε ζορίσω για να μου πεις μια κουβέντα από όσα σε βασανίζουν... Μιλάς γρήγορα, ακατάπαυστα για οτιδήποτε... Είσαι αγχωμένος και φαίνεται! Μακάρι να ήξερα τι σκέφτεσαι...

Δεν μπορείς να με αφήσεις, παρά τις δυσκολίες μας! Δεν μπορείς! Είμαι το γκρι σου... Είσαι τόσο απόλυτος σε όλα σου, τόσο... μαύρο ή άσπρο, ενώ εγώ είμαι το γκρι σου, ένα γκρι που δεν έμαθες ποτέ ότι υπήρχε... Δίπλα σου έκανα όνειρα! Κι εσύ τα περπάτησες μαζί μου... Δεν μπορείς να με αφήσεις! Με χρειάζεσαι και σε χρειάζομαι κι εγώ...

Θυμήσου τα σχέδιά μας για το μέλλον... Αν ήταν αληθινά, απλά θυμήσου τα! Για κάποιο λόγο κόλλησες μαζί μου, με επέλεξες, με ερωτεύτηκες και μετά με έκανες να σε ερωτευτώ κι εγώ. Βρες το λόγο, θυμήσου τον! Ok, περνάμε δύσκολα, αλλά θα ξαναέρθουν και τα εύκολα, έτσι δεν έλεγες πάντα; Πού είναι η μόνιμη αισιοδοξία σου; Πού πήγε αυτή;;; Που τόσο την μισούσα ώρες-ώρες, αλλά την χρειάζομαι κι αυτή τώρα... 

Μην μας αφήσεις! Είμαι σχεδόν έτοιμη να την πάρω την απόφαση και να μετακομίσω εκεί μαζί σου, να τα ρισκάρω όλα, να σκοτώσω τους δικούς μου για σένα κι όπου βγει! Χωρίς πλάνο, χωρίς κανέναν στο πλευρό μου... Μην με κάνεις πάλι να μετανιώσω, σε παρακαλώ, αυτό θα με πεθάνει... 

Δεν πίστευα πως θα ένιωθα ξανά και με ξύπνησες! Μην με στείλεις πάλι εκεί που ήμουνα! Πάλεψα μέσα μου, σε αγάπησα, δεν θέλω να χάσω ξανά... Όχι γιατί θα είναι η τελευταία φορά, αυτό δεν σε νοιάζει εσένα, αλλά γιατί πραγματικά πίστεψα σε μας... 

Στη θεωρία ο χωρισμός θα μας λύτρωνε, αλλά με την ιδέα και μόνο της πραγματοποίησής του, τρέμω τελικά... Μην το κάνεις, έχε λίγη πίστη σε μας, άσε να δούμε πού μπορούμε να φτάσουμε... Θέλω να σε παίρνω τηλέφωνο και να μιλάμε με τις ώρες, μην μου το στερήσεις αυτό... Είναι σαν να με έβγαλες από τον βούρκο μου και τώρα να θες να με ξαναστείλεις εκεί... Μην το κάνεις! Δεν θα το αντέξω! 

Θα χάσω πάλι το νόημα για τα πάντα, θα φυλακιστώ πάλι σε μένα, θα στήσω πάλι φρούρια και θα ρίξω τσιμέντο γύρω μου. Κάποια στιγμή θα σταματήσω να σε σκέφτομαι, ναι, αλλά θα έχω καεί ξανά και - πίστεψέ με - πονάει αυτή η φωτιά... Πονάει πολύ! Αχ Θεε μου! Συμβούλεψέ τον σωστά, σε παρακαλώ... 

Είναι σαν τότε που ένας άγνωστος στο δρόμο μου επιτέθηκε για να με βιάσει και μόνο η ιδέα του πώς θα ήμουν μετά μου έδωσε την δύναμη και τον πάλεψα, τον χτύπησα και τον αναισθητοποίησα. Με την διαφορά ότι τώρα γνωρίζω πώς θα είμαι μετά... Το έχω ξαναπεράσει, αλλά τώρα θα είναι το διπλάσιο! Έχω ξαναβιαστεί ψυχολογικά κι ακόμα τρέφω τις πληγές μου, αυτό θα με ισοπεδώσει, θα με τελειώσει... Μην το κάνεις... Δεν θέλω να λέω πως πάλεψα, αγάπησα κι έχασα... Δεν θέλω να ξαναχάσω!Δεν θέλω να σε χάσω...

Broken heart

Αν έρθω εκεί, θα είμαι τόσο μόνη μου, όσο δεν υπήρξα ποτέ! Και να ξέρεις, εγώ ποτέ δεν ήμουν μόνη μου... Πάντα είχα κόσμο στη ζωή μου. Επέλεγα να είμαι μόνη μου, όποτε το χρειαζόμουν και μετά επανερχόμουν. Τώρα όμως... Πάει καιρός που έχω να αναζητήσω παρέα... Όλο κλείνομαι στο καβούκι μου και ελπίζω να ξυπνήσω και να είναι όλα ένα άσχημο - πάρα πολύ άσχημο - όνειρο... Ελπίζω - ακόμα η χαζή! - να ξυπνήσω και να είμαι μαζί σου στο δωμάτιό σου και να πάω στην κουζίνα να σου φτιάξω καφέ... Όλη μου η μέρα έφτιαχνε από τον καφέ και μόνο που πίναμε μαζί!

Αλλά εσύ είσαι εκεί και δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό... Το όνειρο γίνεται εφιάλτης και ξυπνάω απότομα! Και δεν θέλω να έρθω εκεί! Ένα Θεός ξέρει πόσο ΔΕΝ θέλω να έρθω εκεί κι όμως ήδη το λέω πως θα το κάνω... Γιατί; Γιατί με κάνεις και λιώνω στο γέλιο με μια σου ατάκα... Γιατί σε μισώ τόσο πολύ που είσαι εκεί και παίρνεις το ρίσκο να σου φύγω και κουράζομαι να σε μισώ και σε αγαπάω πάλι από την αρχή... Αλλά ώρες-ώρες νιώθω πως αδειάζω, ξέρεις, δεν έχω άλλο να δώσω και χρειάζομαι χρόνο για μένα... Να γεμίσω πάλι...

Κι εσύ θες να ζήσω στο δικό σου σπίτι και να μην έχω κανένα δικαίωμα πάνω σε τίποτα, να μπορεί να με πατήσει η μάνα σου κι ο πατέρας όποτε θέλει, να μην μπορώ να τους πω να βγουν έξω από το σπίτι, όταν ξεπεράσουν τα όρια, γιατί δεν θα είναι δικό μου σπίτι... Και θες να έχουμε τον αδερφό σου και την οικογένειά του μέσα στα πόδια μας 24 ώρες το 24ωρο και δεν καταλαβαίνεις πώς με κάνει να νιώθω αυτό... Κι όλο αυτό κάποιος το αποκάλεσε φοβία... Πως δεν έχω λάβει ποτέ μου αγάπη από την οικογένειά μου, οπότε η οποιαδήποτε οικογενειακή... θαλπωρή με τρομάζει... Αλλά δεν φταίω εγώ, έτσι μου είπαν! Η ζημιά έχει γίνει από το δικό μου παρελθόν και δεν φταίω εγώ ούτε μπορώ να το αλλάξω...

Δεν θέλω να μείνω σε αυτό το σπίτι... Θέλω ένα δυαράκι που θα πληρώνουμε το νοίκι και δεν θα μας νοιάζει γιατί θα είμαστε μόνοι μας... Δεν θέλω τις Κυριακές μου να τις περνάω με τους γονείς σου, αλλά να μένουμε όλη μέρα στο κρεβάτι και να χουζουρεύουμε! Εσύ έρχεσαι με ένα ολόκληρο πακέτο που δεν το θέλω, μόνο εσένα θέλω!  Κι εγώ κουβαλάω αρκετά μεγάλο φορτίο, δε λέω, αλλά έτσι είμαι και νομίζω το ξέρεις, το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα. 

Και δοκίμασα την... χαλάρωση που πρότεινες κι όντως είχαμε μία πολύ ήρεμη πρώτη εβδομάδα! Μέσα στα μέλια και την αγάπη, αλλά κουράστηκα να κρύβομαι, να υποκρίνομαι, δεν μπορώ άλλο! 

Χαλάρωση; Not for me, thanks!

Θυμάμαι τις παιδικές σχέσεις και χαμογελάω. Τότε που όλα ήταν αθώα και χωρίζαμε και τα ξαναβρίσκαμε κάθε μέρα. Όταν βαριόμασταν, λέγαμε " σε αγαπάω, αλλά θέλω λίγο χρόνο για μένα" κι ο άλλος περίμενε εμάς να... γυρίσουμε! Πόσο εύκολα ήταν όλα τότε!

Διαλείμματα στις σχέσεις έχουμε όλοι ζητήσει και σε όλους μας έχουν δώσει, αλλά τι πραγματικά σημαίνει αυτό; Με εκείνον, όποτε του ζήταγα διάλειμμα, απλά είχα βρει κάποιον άλλο και δεν ήθελα να το νιώσω σαν κεράτωμα, οπότε ζήταγα διάλειμμα και την "έβγαζα" καθαρή. Και μετά γύρναγα σε αυτόν, σαν να μην είχα φύγει ποτέ. Γιατί εκείνος ήταν πάντα εκεί και περίμενε... Κι όσο περνούσαν τα χρόνια, όλο και μεγάλωνε μέσα μου η σιγουριά πως μπορώ να καταργώ τους κανόνες μιας σχέσης με αυτό τον απλούστατο τρόπο, να την τελειώνω και να την ξαναρχίζω ανά πάσα στιγμή. Κακομαθημένη; Απόλυτα και με όλη την έννοια της λέξης! Όταν παίζουμε με τους ανθρώπους, έχει το τίμημά του... 

... Κι ήρθες εσύ και μου ζήτησες να "χαλαρώσουμε"... "Δεν μπορώ να έρχομαι κάθε σαββατοκύριακο, όπως σου είχα πει" είπες "και το να με πιέζεις δεν με αφήνει να γίνομαι καλός στη δουλειά μου". Και στα αυτιά μου ήχησε σαν αίτημα για... διάλειμμα... Και ειλικρινά, ανακουφίστηκα! Γιατί δεν έγινα εγώ η κακιά, γιατί εγώ κώλωνα να στο πω, γιατί ούτε εγώ την άντεχα την μεταξύ μας κατάσταση! Να χαλιέμαι κάθε βράδυ και να κλαίω μέχρι το πρωί; Δεν το αντέχω μάλλον πια, μεγάλωσα... Κι όταν εσύ απλά το ξεστόμισες... σκέφτηκα πως ίσως είναι η μόνη λύση. "Πάρε τον χρόνο σου λοιπόν κι έλα να με βρεις όταν θα είσαι "φτασμένος" επαγγελματικά, όταν θα το νιώσεις" απάντησα και με ρώτησες αν θα είμαι ακόμα εδώ και σου είπα πως αυτό είναι ένα ρίσκο που θα πάρουμε...

Όταν φεύγεις από μία σχέση, έστω και για λίγο, ποτέ δεν ξέρεις αν θα βρεις κάποιον να σε περιμένει όταν ξαναγυρίσεις, αλλά παίρνεις αυτό το ρίσκο όταν τίποτα άλλο δεν φαίνεται να λειτουργεί... Εσύ μάλλον φοβήθηκες και ανέσυρες την πρόταση για χαλάρωση και διαλείμματα... Και, ειλικρινά, ήταν το πρώτο πράγμα που έχεις κάνει εδώ και καιρό, που με έκανε να σκεφτώ πως όντως νοιάζεσαι για μένα και με αγαπάς! 

... Και από εκείνη τη στιγμή, το λεπτό που συμφωνήσαμε να μην... "χαλαρώσουμε" και να συνεχίσουμε όπως είμαστε, είναι σαν να αλλάξαμε κι οι δυο... Σαν να τρομάξαμε με αυτό που μπορεί να μας συμβεί... Εγώ - από μόνη μου, χωρίς να καταπιέζομαι - είμαι πιο ευδιάθετη κι εσύ τηρείς κάποιες υποχρεώσεις που αμελούσες. Σαν να μας χτύπησε ο κεραυνός και να επιζήσαμε... 

Και κάνουμε και πάλι σχέδια, προγραμματίζουμε, οργανώνουμε, νιώθω πως είμαστε ένα! Μήπως τελικά είμαστε; Πώς ξέρεις ποιος είναι ο ένας για σένα;;; Δεν το ξέρεις, απλά επιλέγεις ΕΝΑΝ άνθρωπο και προχωράς... Κι εγώ θέλω να προχωρήσω μαζί σου, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται να μετακομίσω... Να αφήσω την πόλη που λατρεύω και να σε ακολουθήσω... Τι θα γίνει; Δεν το ξέρω κι ούτε μπορείς να μου το πεις, ας ελπίσουμε απλά πως όλα θα πάνε καλά! Γιατί μας αξίζει επιτέλους "όλα να πάνε καλά"! Γιατί επιλέγουμε να είμαστε μαζί κι ας είμαστε μακρυά!

Όσο ήμουνα μαζί σου ένιωθα μοναξιά,μα τώρα είμαι μονη ΜΟΝΗ αληθινά...

Μοναξιά μου όλα...

Νιώθω τόσο μόνη μου... Είσαι 250 χιλιόμετρα μακρυά και δεν μπορείς να με ακούσεις καν... Πόσο μάλλον να με δεις, να με μοιρίσεις, να με αγγίξεις... Τίποτα δεν πάει καλά, όπως είχες πει... "Όλα καλά θα πάνε!" έλεγες με την μόνιμη αισιοδοξία σου... Δεν μπορώ, δεν γίνεται, με ακούς; Μπορείς να με ακούσεις πια ή είσαι τόσο απασχολημένος από την δουλειά σου που δεν ακούς τίποτα άλλο;

 Δεν είναι πως δεν τα ήξερα όλα αυτά! Τα γνώριζα πολύ καλά, έχω πατέρα ελεύθερο επαγγελματία, το ξέρεις. Η δουλειά είναι πάντα πάνω από όλα τα άλλα. Έτσι είναι δυστυχώς... Η δική μας δουλειά πάντα έρχεται πρώτη. Εσύ είσαι πάντα εκεί! Κι εγώ; Εδώ... Στη μοναξιά μου, στα ατέλειωτα βράδια, στις δακρυσμένες στιγμές, αναπολώντας το παρελθόν... Ένα παρελθόν που δεν θα ξαναέρθει και δεν μπορώ με τίποτα να το πάρω απόφαση!

Θες να μιλήσουμε όταν έρθεις. Έχεις υποχρεώση, είπες, κι εγώ δικαίωμα να κάνουμε αυτή την κουβέντα... Δεν έχω κανένα άγχος, μιας και ξέρω τι θα πούμε, αλλά θέλω να σε ρωτήσω κάτι : έχεις την παραμικρή ιδέα τι μου έχεις κάνει; Πόσο έχω σπάσει; Κι εσύ απλά μου λες να κάνω υπομονή! Στο καινούργιο σπίτι δεν έχω κανένα να μου καρφώσει πράγματα στον τοίχο και μπορώ να κάνω υπομονή! Δεν έχω λεφτά να πάρω κουρτίνα και περιμένω τον επόμενο μήνα μήπως μου περισσέψουν λεφτά! Αυτά τα ελέγχω, τα γνωρίζω και κάνω υπομονή. Αλλά σε μας... Δεν ξέρω τι θα γίνει και - συγνώμη - δεν έχω υπομονή! Παρόλο που μου το ανακοίνωσες πως δεν γυρνάς, είναι αυτή η γαμημένη ελπίδα/πίστη που δεν με αφήνει να το πιστέψω! Αλλά εσύ δεν θα γυρίσεις και πρέπει να το πάρω απόφαση...

Δεν θα είσαι εδώ όταν κάνω μία μαλακία στην δουλειά και θέλω ένα ώμο να κλάψω... Δεν θα είσαι εδώ όταν πάρω το πτυχίο μου και θέλω να βγω να γιορτάσω... Δεν θα είσαι εδώ ότανμου χαλάσει το αμάξι και χρειαστώ βοήθεια, αλλά ούτε κι όταν αγοράσω νέο αμάξι κι απλά θα θέλω να το επιδείξω σε κάποιον... Δεν θα είσαι εδώ τα Χριστούγεννα να πάμε μαζί για ψώνια, δεν θα είσαι εδώ όταν θα θέλω καινούργιο τζιν για να μου πεις την γνώμη σου, ούτε όταν μου κάνουν πρόταση από κάποια εταιρεία για δουλειά και θα θέλω συμβουλή... Δεν θα είσαι ποτέ εδώ... Ούτε στα μεγάλα, ούτε στα μικρά, έτσι δεν είναι; Απλά δεν θα είσαι ποτέ εδώ και πρέπει να το πάρω απόφαση!

Πότε είναι τόσο πολύ; Και πότε λες αρκετά; Το "σ' αγαπώ" τυποποιήθηκε και το ίδιο θα πάθει και το "μου λείπεις" σε λίγο... Όλο λες πως είμαστε μαζί σε αυτό, αλλά είμαστε χώρια και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό! Δεν με νοιάζουν όσα έχεις να μου πεις αύριο, ειλικρινά δεν με ενδιαφέρουν... Συγνώμη που το λέω αυτό, αλλά δεν αντέχω άλλο! Ό,τι και να μου πεις, δεν θα με κάνει καλύτερα... Εκτός από το χωρισμό - αυτό ναι, κάτι θα ήταν! Ας το πάρει απόφαση ένας από τους δυο μας κι ας το πει και στον άλλον για να συνεχίσει την ζωή του... Είμαι τόσο δειλή για να στο πω αυτό, το παραδέχομαι και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό... Μέσα μου πάντα υπάρχει η φωνή του λολάκι μου τότε (...) πως όταν είμαι έτοιμη, δεν θα μπορέσει τίποτα να με σταματήσει κι έχει ήδη βγει μία φορά σωστή...

... Από επιλογή μου είμαι τόσο μόνη μου... Δεν θέλω να δω κανέναν, δεν θέλω να μιλήσω, δεν έχω τίποτα να πω. Τι να πω; Πως δεν έχω όρεξη για τίποτα κι ότι έχω κολλήσει; Δεν τα λες αυτά, οπότε προτιμώ να μένω μόνη μου... Στο σπίτι μου, στην ασφάλειά μου, όπου κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει παραπάνω... Κι αν με ρωτήσεις αύριο τι έχω θυσιάσει εγώ, έχω απάντηση : το χαμόγελό μου, που όλοι αναρωτιούνται πού πήγε, το κέφι μου που όλοι αναγνώρισαν πως βρήκα όταν ξεκινήσαμε μαζί κι ας μην γνώριζαν τον λόγο, τον διάθεσή μου που έπιασε πάτο, την όρεξή μου για ζωή, που απλά θέλω να βγει αληθινή η προφητεία και να μου μένουν 2 χρονάκια ακόμα... Την αδιαφορία στο βλέμμα που όλοι εισπράττουν, την παγωνιά στη φωνή, την απομάκρυνση από τα προβλήματα των υπολοίπων... Δεν είμαι εγώ, όπως μπορείς να καταλάβεις, εγώ που όλους τους αγαπούσα και για όλους νοιαζόμουν, δεν υπάρχω πια... Δεν φτιάχνομαι, δεν προσέχω την εμφάνισή μου, δεν με νοιάζει τίποτα πια... Έχω κολλήσει... Στη μοναξιά μου, στους τέσσερις τοίχους του δωματίου μου, στα σήριαλ μου κατεβάζω και βλέπω... Εκεί... 

...Και το λολάκι μου θέλει να πάμε σε γάμο την άλλη Κυριακή μαζί. Και της είπα ναι, παρόλο που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναπάω σε γάμο ασυνόδευτή, γιατί είναι το λολάκι μου και με αγαπάει πολύ. Πάρα πολύ... Και θα πάω εκεί και θα δω δύο ανθρώπους ευτυχισμένους και θα αναρωτηθώ για ακόμα μία φορά αν θα υπάρξω κι εγώ ποτέ τόσο ευτυχισμένη κτλ κτλ. Αλλά έτσι είναι η ζωή : κάποιοι άνθρωποι δεν είναι προορισμένοι για την ευτυχία και αρχίζω να πιστεύω πως ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Κι αν ακούγομαι μελοδραματική, δεν πειράζει, γιατί αυτό νιώθω και πάντω εκφράζω αυτό που νιώθω! 

Ήρθε η ώρα να τελειώσει το δικό μου...παραμύθι;;;

Παραμύθια... Πόσο τα πιστεύαμε όταν είμασταν μικροί και πόσο τώρα; Πάντα είχαν happy end και πάντα κέρδιζε ο καλός. Τώρα... δεν αναγνωρίζουμε καν ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός... Ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο που έσωσε την πριγκίπισσα... Ο βάτραχος που την φίλησε κι έγινε άνθρωπος... Όλα τόσο μαγικά, τόσο...παραμυθένια... Κανείς δεν μας μεγαλώνει λέγοντάς μας πως δεν θα βγουν αληθινά τα... καθημερινά μας παραμύθια...

Από μικρή φανταζόμουν την ζωή μου τέλεια! Όσες δυσκολίες κι αν παρουσιάστηκαν, τις κάλυπτα με την δικαιολογία πως δεν είχε φτάσει η ώρα για το δικό μου παραμύθι. Και συνέχιζα  να ελπίζω... Να περιμένω... Τι; Τον πρίγκιπα φυσικά! Αλλά ο πρίγκιπας ποτέ δεν θα έρθει και θα έπρεπε να το ξέρω... Θα έπρεπε να μου το έχουν διδάξει... Η ζωή δεν θα είναι πάντα εύκολη και χρωματιστή, θα έχει και τις μαύρες τις πλευρές... Όχι γκρι - στο ενδιάμεσο - μαύρες, κατάμαυρες και επίπονες πλευρές!

Μετά την τελευταία μου ανάρτηση, δέχτηκα πολύ επιθετικά σχόλια και δείλιαζα να γράψω τις σκέψεις μου τόσες μέρες, φοβούμενη μήπως και ξανακριθώ. Αλλά ξέρεις κάτι άγνωστε κριτή; Κι εσύ κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Τα δικά μου προβλήματα θα είναι πάντα τα μεγαλύτερα που υπάρχουν. Ακριβώς όπως τα δικά σου θα είναι τα μεγαλύτερα που υπάρχουν ΓΙΑ ΣΕΝΑ! Είναι καθαρά υποκειμενικό και δεν μπορούμε να κρίνουμε κανέναν ούτε να συγκρίνουμε τις ανησυχίες κανενός με τις δικές μας. Απλά οι άνθρωποι είμαστε τρομερά εγωιστές και νομίζουμε συνεχώς πως μόνο εμείς υπάρχουμε στον πλανήτη... 

Κι εγώ θα συνεχίσω να ζω την απόλυτα μίζερη ζωή μου, θα συνεχίσω να επιλέγω την απόλυτα καταθλιπτική μου όψη, θα συνεχίσω να νιώθω πως η ζωή μου καταστράφηκε στις 16 Ιουλίου και κανένας δεν μπορεί να σχολιάσει τίποτα. Γιατί είναι η δική μου ζωή και μόνο εγώ ξέρω τι κουβαλάω στο κουτί της Πανδώρας που επίτηδες κρατάω κλειστό και δεν είναι συγκρίσιμο με κανενός άλλου, αφού όλο το σεντούκι είναι 100% ΔΙΚΟ ΜΟΥ! 

Και ναι, μπορεί να έχω κάνει κι εγώ λάθη στη ζωή μου, μπορεί να είμαι και τώρα λάθος, αλλά έτσι είμαι! Προβληματίστηκα πολύ με αυτή την θεωρία, αλλά συνειδητοποιώ πως τα παραμύθια δεν είναι για μένα και κανείς δεν θα έρθει ποτέ να με σώσει/αρπάξει/ξαφνιάσει και να με βγάλει από τον... βούρκο που καταλήγω να ζω.

Κι όσο για σένα Λαβ, κακά τα ψέματα, έφυγες, έκανες την επιλογή σου, με εγκατέλειψες. Ναι, δεν είχες άλλη επιλογή ΤΟΤΕ, αλλά τώρα έχεις και περιμένω να δω αν θα κάνεις την σωστή! Μια φίλη την προηγούμενη Τετάρτη, πρόφτασε και είπε ανάμεσα στους λυγμούς μου, πως ίσως δεν είσαι εσύ, ίσως δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, απλά! Κι έτσι είναι μάλλον, ε; Κόλλησα μαζί σου γιατί όλα ήταν τόοοοοοοοοοοοοσο εύκολα! Δεν χρειαζόταν να υποκρίνομαι για τίποτα, τα ψέμματα τα άφησα σε μια προηγούμενη ζωή, ήμουν απλά εγώ. Και σου άρεσε. Κι όλα ήταν πανεύκολα! Ε, τώρα ΟΛΑ είναι πολύ δύσκολα... Καταπιέζομαι στο τηλέφωνο, δεν μοιράζομαι μαζί σου σχεδόν τίποτα από την καθημερινότητά μου, απομακρύνομαι γιατί δεν ξέρω πόσο περισσότερο μπορείς να με πληγώσεις κι ούτε θέλω να μάθω!

That's life, σωστά; Life sucks, σωστά; Κι αν με ρωτάς γιατί συνεχίζω αυτό το βασανιστήριο, γιατί επιμένω να χτυπάω το κεφάλι μου σφυρί, είναι γιατί νιώθω τόοοοοοοοοοοοοσο καλά όταν σταματάω να το κάνω! Έστω και για λίγο, όταν είμαι μεθυσμένη ή όταν κοιμάμαι... Τότε μόνο σταματάω! 

Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται... Χωρίς παραμύθια, χωρίς πρίγκιπες, χωρίς γοβάκια μαγικά! Απλή, στεγνή, ξερή καθημερινότητα χωρίς τίποτα διασκεδαστικό, χωρίς αγκαλιές και χάδια, με απέραντη μοναξιά... Είτε το δέχεσαι είτε όχι, αυτοί είναι οι κανόνες και σ' όποιον αρέσουν! 

Κουράστηκα να σε κατηγορώ ότι έφυγες χωρίς να αντιδρώ... Ήρθε η ώρα να κάνω κάτι κι εγώ, δεν νομίζεις; Αυτή είναι η ώρα μου... να φύγω...(;)