Ας με αγαπούσα λιγάκι!

Καθαρά Δευτέρα σήμερα... Πέρσι μου ακύρωσε τα σχέδια που είχα τελευταία στιγμή, γιατί ήθελε να "μείνει μόνος"... Φέτος δεν έκανα κανένα σχέδιο, πήγα όπου με κάλεσαν. Αν πέρασα καλά; Αρκετά καλά θα έλεγα, αλλά μονίμως κάτι λείπει ρε γαμώτο!

Και τώρα, επιστρέφοντας σπίτι, νιώθω σαν να είμαι στο ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ σημείο που ήμουν πέρσι : το μηδέν... Τίποτα σταθερό στη ζωή μου, κανένα σημείο αναφοράς, όλα κινούνται με την φορά του ανέμου... Φτερό στον άνεμο κι εγώ!

Δίνω τόσο μεγάλη σημασία στα λόγια των άλλων, με έπεισαν πως μόνη μου τα καταστρέφω όλα συνεχώς και τώρα που θέλω κάτι να πάει καλά, κρέμομαι από τα χείλη τους κυριολεκτικά και μπλοκάρω! Να είμαι ήρεμη, να μην βγάλω τον πανικό στον άλλον, να κάνω υπομονή, να μην τον τρομάξω, να κάνω κίνηση αφού θέλω, να περιμένω από εκείνον το βήμα... Λόγια, λόγια, λόγια τόσο αντίθετα μεταξύ τους! Ο καθένας μιλάει με βάση τις δικές του εμπειρίες και το αποτέλεσμα είναι να μην κάνω τίποτα...

Έχασα την πίστη σε μένα, χάθηκα κάπου ανάμεσα στην απέραντη μοναξιά μου και στα λόγια των τρίτων... Κι είχα πει στον εαυτό μου αυτή τη φορά να μην ακούσω κανέναν ρε γαμώτο! Πώς την πάτησα έτσι;;; Μήπως έχουν δίκιο, γι' αυτό τους ακούω;;; Μήπως όλα ξεκινάνε από το ότι δεν με αγαπάω αρκετά τελικά;;; Αυτό που ξέρω είναι πως τα έχω βαρεθεί όλα! Θέλω κάτι καινούργιο επιτέλους, ΑΥΤΟ το καινούργιο, αλλά έχω παγώσει και θα χαθεί...

Η μαριονέτα

Παρασύρθηκα... Δεν έδειξα αντίσταση και με τράβηξαν στο δικό τους δρόμο... Άφησα τους άλλους να κινούν τα νήματα και σαν μαριονέτα χόρεψα στο ρυθμό τους... Ατέλειωτες ώρες στη δουλειά; Ναι, αν αυτό θέλετε! Ούτως ή άλλως δεν έχω και κάτι άλλο να κάνω... Και τους άφηνα να με κινούν... Μέρες, μήνες ατέλειωτους έτρεχα κι έτρεχα για να τα προλάβω όλα, να είμαι παντού, να μην παραπονεθεί κανείς, ούτε για μια στιγμή!

Μέχρι που τον γνώρισα κι άρχισε το μυαλό να παίζει επικίνδυνα παιχνίδα... Θέλω τόσο πολύ να τον μάθω, να γίνει μέρος της ζωής μου, να τον αφήσω να κρατήσει την ζωή μου στα χέρια του... Περνάνε οι ώρες, τα λεπτά και δεν σταματάω να τον σκέφτομαι... Και ξαφνικά αντιδρώ στα νήματα, δεν συμφωνώ μαζί τους πια, με σέρνουν για να πάω όπου θέλουν... Η μαριονέτα βρήκε λόγο να ζήσει και θέλει να ελευθερωθεί!

Αντιδρώ, φέρνω αντιρρήσεις, ακούω παράπονα, αλλά δεν με νοιάζει πλέον! Το αίμα ξανακυλά μέσα μου, οι καμπάνες ηχούν ακόμα, ξημέρωσε!!!

Μόνο να τον κρατήσω στη ζωή μου, να γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου, αυτό θέλω!!! Μπορώ;;; Μπορώ να βρω τον τρόπο;;; Εγώ, μια απλή μαριονέτα...

Σβήνω, χάνομαι, ερωτεύομαι!!!

Για να σε συναντήσω - Μανώλης Λιδάκης

Η αγάπη όλους τους βρίσκει!!!!

Μην ψάχνεις την αγάπη - Άννα Βίσση

Wake up call!!!

"Είσαι ερωτευμένη;" με ρώτησε η μητέρα μου χτες και της απάντησα αρνητικά, προσθέτοντας πως είναι καλύτερα έτσι, χωρίς μπελάδες, χωρίς ρίσκο, ήρεμα και ήσυχα, εκείνη όμως μου είπε να τον σχολάσω... Και στο σημείο ακριβώς που είχα καταλήξει πως είναι πιο ανώδυνα έτσι, δεν μπορείς να χάσεις τίποτα από τον εαυτό σου, δεν θα σε πονέσει κανείς ξανά... ήρθε το σήμερα να τα ανατρέψει όλα!!!

... ενώ είχα μελαγχολήσει από την βροχή και σκεφτόμουν διάφορα παλιά και - κανονικά - ξεχασμένα, μπήκε στο μαγαζί! Ήταν ψηλός, μούσκεμα, με μπουφάν μηχανής, αδιάβροχα και κράνος. Μόλις το έβγαλε, άκουσα την μουσική να παίζει!!! Σαν τις ταινίες πραγματικά, που μπαίνει αυτός ο άγνωστος στο χώρο σου και τραβάει τα βλέματα και... τα πουλιά κελαηδούν ξαφνικά! Ήταν απίστευτο, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να τον κοιτάζω! Δεν με αναγνώριζα ειλικρινά! Πόσο μάλλον όταν μου έπιασε κουβέντα!

Πόσο καιρό είχε να συμβεί αυτό, μου λες; Να δω κάποιον, να μου αρέσει τόσο και να κολλήσει κι αυτός! Τρελάθηκα σου λέω! Και παίξαμε κι ένα παιχνιδάκι, που κατέληξε να μου δώσει την κάρτα του και να περιμένει να τον πάρω! Όνειρο ζω, μην με ξυπνάτε!!!

Αχ φίλη μου, να ήσουν από μια μεριά να με έβλεπες... Θα ομολογούσες πως είχες καιρό να με δεις έτσι και θα είχες δίκιο, τόσο μα τόσο δίκιο... Δεν με αναγνώριζα! Δεν ντρεπόμουν, τον πλησίαζα, προσπαθούσα να του μιλήσω, να μάθω ότι μπορούσα κάτω από την ομπρέλα της διακριτικότητας που έπρεπε να διατηρηθεί, απίστευτη βραδιά, πραγματικά απίστευτη!!!

Δεν ξέρω τι είναι αυτός, δεν έχω ιδέα τι κουβαλάει μέσα του, αν είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας της γης ή θα γίνει ο πατέρας των παιδιών μου! Αυτό που σκέφτομαι και χαίρομαι ειλικρινά, είναι το πόσο μπορεί να διαψεύσει το σήμερα αυτό που χτες είχα δεδομένο : δεν πίστευα ποτέ πως θα πάθαινα τέτοια πλάκα με κάποιον που θα είχε το θάρρος να κινηθεί όσο γρήγορα χρειαζόταν! Αφενός, λες να υπάρχουν άντρες τελικά; Κι αφετέρου, μπορώ να νιώσω ξανά;;;; Ίσως αυτό είναι το σοκαριστικό της αποψινής βραδιάς, όσο θλιμμένο συμπέρασμα κι αν μοιάζει...

Οι θύμησες

"Μόνο μην σε πιάσουν οι θύμησες και κλειστείς στον εαυτό σου" μου είπε η Ν. το μεσημέρι. Τι να μην με πιάσουν, όταν είναι συνέχεια εκεί... Ποιον κοροϊδεύω, μου λες; Εμένα και μόνο εμένα! Συνέχεια και ασταμάτητα!