Με το καλό...

Αναρωτιέμαι... Γιατί πίστευα πως την τελευταία μέρα του έτους κάτι θα άλλαζε και θα πήγαινε όπως το ήθελα;;; Γιατί πίστεψα πως... κάτι θα συμβεί;;; Γιατί;;;

Μία-μία και οι 365 μέρες αυτού του έτους ήταν λάθη... Ολόκληρη η χρονιά ένα μεγάλο λάθος, που όσο προσπαθούσα να το διορθώσω, τόσο χειρότερα τα έκανα όλα... Σαν να μην γινόταν τίποτα, σαν να ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου, σαν να ήταν όλα προσχεδιασμένα και να έπρεπε πάση θυσία να πάμε βάση αυτού του σχεδίου... Ενός σχεδίου - φυσικά - που σε καμία περίπτωση δεν με ευνόησε... Ποτέ, ούτε μία φορά...

Κάποιος είπε σήμερα πως δεν πρέπει να μετράμε τις μέρες με βάση του τι παίρνουμε, αλλά του τι δίνουμε. Με βάση αυτό, βγαίνω κερδισμένη αυτή την χρονιά, μιας και έδωσα και την ψυχή μου... Όλο μου το είναι! Γιατί όμως νιώθω τόσο μα τόσο χαμένη; Και τι δεν έδωσα στον Β. κι όμως αυτός είναι αλλού... Να μιλήσω για τον Θ. ; Κάηκε! Εντάξει ο Γ. παραμένει, αλλά δεν το θέλω αυτό. Μου τέλειωσε απλά... Ή - πιο σωστά - δεν άρχισε ποτέ μέσα μου, δεν το άφησα κι αυτό κάτι σημαίνει. Μάλλον ότι δεν ήθελα να ξεκινήσει κάτι... Και δεν θα αναφερθώ καν στον πρόσφατο Γ., έτσι;

Στον απολογισμό, προκύπτει πως πρόκειται για μία λάθος χρονιά. Μία σειρά λάθος κινήσεων και επιλογών, που κατέληγαν σε λάθος αποτελέσματα. Πόσα λάθη μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος; Τα έκανα όλα. Θέλω να νοιαστώ για μένα, μπορώ; Ας είναι ένα έτος, αυτό που έρχεται, που να δω επιτέλους 
τον εαυτό μου! Να κάνω ό,τι θέλω 
εγώ και να περνάω καλά.
Μου το χρωστάς 2008, κι έτσι πρέπει να κάνεις! Με το καλό!...

Beggin...Το τραγούδι της χρονιάς...αναμφισβήτητα!!!

Α ρε Αλχημιστή!!!

Τελευταία έχω προσέξει πως πρέπει να προσέχω τι εύχομαι, μιας και όλα βγαίνουν...

Είχα ευχηθεί να ζήσω κάτι μοναδικό στα γενέθλιά μου και... ήταν beyond any expectations!!!

Αποζητούσα ένα χάδι, μια αγκαλιά κι ένα φιλί στο μέτωπο πριν τελειώσει η χρονιά και τα πήρα και τα 3 σε μία βραδιά...

Έλεγα πόσο πολύ μου λείπει το να ερωτευτώ ξανά και να 'μαι, να αγωνιώ για το αν θα τον δω, πώς είμαι, αν είμαι καλή, τι να πω, τι θα σκεφτεί... Δεν έχω τι να του πω, νομίζω πως παγώνω όποτε τον βλέπω... Πότε ακριβώς συνέβη όλο αυτό; Δεν έχω ιδέα... Κι επίσης σκέφτομαι πως μπορεί και να είναι όλα μέσα στο μυαλό μου και να απογοητευτώ πολύ στο τέλος, αλλά δεν μπορώ να μην τον σκέφτομαι. Απλά δεν μπορώ...

Αύριο θα πάμε για φαγητό και έχω από τώρα άγχος... Νομίζω πως δεν θα έχω τι να πω, θα με βαρεθεί κτλ κτλ. Από την άλλη, νιώθω πως ο συγκεκριμένος θέλει μία διαφορετική προσέγγιση από ότι έχω συνηθίσει μέχρι τώρα και δεν ξέρω ποια πρέπει να είναι αυτή...Αχ Χριστέ μου, ας μην τα σκατώσω! Σε παρακαλώ!! Αν και η Λ. είπε το κλασικό "Αν είναι να 'ρθει, θε να 'ρθει", εγώ θέλω να έρθει. Το θέλω πολύ!!! Θα συνομωτίσει το σύμπαν αυτή την φορά;;;

2.62 Εφέ...

"Σε είχε για εφέ ρε μαλάκα, όπως όλοι όσοι σε κυκλοφορούν. Πήγες τουαλέτα  κι όλοι με κοίταγαν σαν να σκέφτονταν πόσο τυχερός είμαι που θα σε πηδήξω απόψε"... Ίσως έχει δίκιο, ίσως τελικά μετράω σαν γκόμενα, με υπολογίζει όποιος με έχει δίπλα του... Ίσως όλοι γι' αυτό με θέλουν δίπλα τους : για να κάνουν το κομμάτι τους, για να αναδειχτούν... Ο Β. δεν πήγαινε πουθενά αλλού γιατί μόνο στο συγκεκριμένο μαγαζί τον ξέρουν και νιώθει γεμάτος. Είχε κι εμένα να τον ανεβάζω στα τραπέζια, να τον γλεντάω, όσο να 'ναι... ανέβαινε το "εγώ" του. Κι εγώ; Εγώ έπεφτα...

Βγήκα και τα ήπια με ένα φίλο και μιλήσαμε πολύ και για πολλά. Είπα όσα κράταγα μέσα μου καιρό και ξαλάφρωσα βλέποντας πως δεν είμαι παράλογη που είχα κάποιες απαιτήσεις από την σχέση μου. Και είδα πως ο θυμός που νιώθω δεν περνάει... Είμαι θυμωμένη, πολύ θυμωμένη με τον Β. για τα χρόνια που έχασα δίπλα του, για όσα έκανα και πήγαν στράφι, για τα πόσα έδωσα και δεν πήρα ούτε τα μισά... Για το πόσο μόνη έμεινα τελικά, πόσο μόνη ήμουν και δεν είχα ιδέα...

Ήθελα όσο τίποτα να είναι μια φορά εκεί, στο αεροδρόμιο, να με υποδεχτεί όποτε ερχόμουν στο νησί γι' αυτόν... Ήθελα να μου κάνει μία φορά έκπληξη και να πάμε βόλτα με την μηχανή, χωρίς να πω τίποτα... Ήθελα να οργανώσει μία εκδρομή και να μου το πει τελευταία στιγμή... Ήθελα μία φορά μόνο να κάνει πέρα ότι με ενοχλούσε, να με βάλει πάνω από όλα και όλους... Όπως τον είχα πάντα εγώ... Έψαχνα πάντα ένα σημάδι ότι κάνω καλά και του φέρομαι έτσι, ότι το αξίζει - ότι το άξιζε... Αλλά ποτέ δεν το βρήκα και τώρα ξέρω γιατί : γιατί δεν άξιζε, δεν του άξιζαν ούτε τα μισά από όσα έκανα, δεν τα εκτίμησε ποτέ...

Δεν ξέρω αν όντως ήμουν το εφέ του, αν ένιωθε ανεβασμένος όταν κυκλοφορούσε μαζί μου, και δεν θα το παραδεχόμουν ποτέ, ακόμα κι αν έτσι ήταν. Ποτέ δεν είχα τόση αυτοπεποίθηση και δεν νομίζω να την βρω ποτέ... Πάντως, νιώθω ακόμα χειρότερα αν ισχύει έστω και το μισό γιατί... απλά είναι πολλά τα χαμένα χρόνια για ένα εφέ. Πάρα πολλά! Και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω δυστυχώς...

2.61 Θέλω να μην νιώθω...

"Συγνώμη κορίτσι μου, αλλά είσαι πολύ όμορφη. Και πάλι συγνώμη", μου είπε ένας άγνωστος χτες... Πολύ όμορφη... Πόσο καιρό είχε κάποιος να με πει όμορφη; Όλα τα άλλα, τα πρόστυχα, τα ακούω από καιρό σε καιρό, αλλά όμορφη... όχι.

Θυμήθηκα μία νύχτα που γύριζα σπίτι μετά την δουλειά με τα πόδια, στην Αθήνα ακόμα, και κάποιος πέρασε με μηχανάκι δίπλα μου και φώναξε "Είσαι αστέρι, αστέρι!!" κι είχα μπει στη διαδικασία να σκέφτομαι πως είμαι ένα αστέρι χωρίς λάμψη... Θαμπό.

Πέρασαν και τα Χριστούγεννα και μόνο το πνεύμα της αγάπης δεν ένιωσα. Ok, υπήρξε μία τρυφερότητα γύρω μου την τελευταία εβδομάδα, αλλά... μόνο αυτό. Και - για ακόμα μία φορά - το βάζω στα πόδια μόλις διαπίστωσα πως κάτι νιώθω. Πάει κι αυτό, κάηκε σαν τον Γ. και ίσως πρέπει να σταματήσω να τους παιδεύω όλους, μιας και μόνο έτοιμη δεν είμαι για να με αφήσω να νιώσω. Και είχα και μία συζήτηση σχετική χτες με κάποιον που δεν το δέχεται από τις γυναίκες να φοβούνται... Πως τα πράγματα είναι απλά, ή θες ή δεν θες. Οπότε εγώ... δεν θέλω, έτσι δεν είναι; Δεν θέλω να τον αφήσω να χαθεί, δεν θέλω να αφήσω κάποιον να μπει μέσα στην καρδιά μου, νιώθω πως θα είναι το οριστικό τέλος. Και προς Θεού, δεν λέω πως δεν έχει έρθει το τέλος ήδη, αλλά...

"Χτες πήρα ένα κουτί παυσίπονα, νομίζοντας πως έτσι θα σταματήσω να νιώθω... Όταν άσπρισαν όλα γύρω μου κι ένιωσα έντονη την επιθυμία να ξαπλώσω, όντως δεν ένιωθα τίποτα... Ούτε τον πόνο στο χέρι μου, που έσπασα πέφτοντας, δεν τον θυμάμαι καταγεγραμμένο στην μνήμη μου... 
Μόνο όταν ξύπνησα και πονούσα παντού, 
σκέφτηκα πως πάει τέλειωσε, θα ξανανιώσω... Για λίγο ήταν, για μερικές ώρες, 
αλλά ήταν μοναδικό το 
το συναίσθημα της απόλυτης αναισθησίας... Σχεδόν άγγιζε την ευτυχία..." Απόσπασμα από ένα άρθρο σε εφημερίδα... 

Αυτό θέλω Άγιε Βασίλη : μία μέρα να μην νιώσω, μία μέρα να μην μου λείπει, να μην σκέφτομαι τα παλιά, να μην λησμονώ... Κι αν μία μέρα είναι too much, ας είναι μόνο μερικές ώρες...

Αφέθηκα...

Και τελικά δεν θα πάω Αθήνα... Για πρώτη φορά ίσως, θα απαρνηθώ την πολυαγαπημένη μου πόλη και θα μείνω στο νησί. Δεν το 'χω, θα είναι πεταμένα λεφτά, θα περάσω - ίσως - καλά, αλλά... δεν θα είμαι εγώ... Κι αυτό είναι που έχει σημασία... Τελικά, καταλήγω στο ότι πρέπει πάνω από όλα να είμαι ο εαυτός μου... Και τελευταία δεν είμαι.

Κανείς δεν το πιστεύει, δεν μπορεί να το διαννοηθεί καν, αλλά έτσι θα γίνει... Χτες έκανα κάτι που είχα να κάνω καιρό : αφέθηκα και για πρώτη φορά δεν ένιωσα να χάνω κομμάτι 
του εαυτού μου...
Δεν έδωσα σχεδόν τίποτα και πήρα κάτι πολύ σημαντικό για μένα : μια τεράστια αγκαλιά... Αν είμαι καλά; Όχι δεν είμαι και δεν θέλω να το κρύβω άλλο. Δεν ξέρω τι έχω, αλλά θέλω να μείνω μόνη μου αυτά τα Χριστούγεννα. Κι όπως μου βγει.
Καλύτερα - χειρότερα θα φανεί...

Άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο και νομίζω ότι το χρειαζόμουν... Δάκρυσα μετά, αλλά δεν ήταν δάκρυα μετάνοιας ή λησμονιάς, αλλά ανακούφισης. 
Σαν να έβγαλα μια μεγάλη ανάσα που κράταγα καιρό μέσα μου...

2.60 Πόσο ακόμα;;;

Και τρέχω να προλάβω και αγχώνομαι για το πού είναι, γιατί δεν περνάει, μήπως δεν αρέσω όπως πίστευα και όταν έρχεται, πάλι δεν μου αρκεί γιατί δεν μένει αρκετά και τον ψάχνω και νομίζω ότι τον βλέπω και μετά...πάλι μόνη μου είμαι... Γιατί αυτός - και όποιος είναι στη θέση του κάθε φορά - με ενδιαφέρει για μία εβδομάδα, μέχρι να τον έχω και μετά δεν τον θέλω πια... Και δεν έχω ιδέα τι κρύβεται πίσω από όλη αυτή την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μου, απλά με βλέπω κάθε μέρα να κλαίω και να μην μου αρκεί τίποτα και όλα είναι τόσο μα τόσο μπερδεμένα μέσα μου...

Δεν έχω καταλάβει γιορτές μέχρι τώρα και δεν φταίει το ότι δουλεύω σε τρελούς ρυθμούς, αλλά το ότι δεν βρίσκω νόημα σε τίποτα πια. Όλα είναι τόσο ανούσια, ζω χωρίς να έχω κάποιο σκοπό, τα βαριέμαι όλα και δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα! Θέλω εδώ και πόσο καιρό μία βόλτα με μηχανή και δεν μπορώ να την βρω πουθενά. Θέλω να μου φυσήξει ο αέρας τα μαλλιά, να παγώσω από το κρύο, να στεγνώσουν τα δάκρυα στο πρόσωπό μου και να μείνουν εκεί, να σταματήσουν να κυλάνε... Θέλω να παγώσει η ψυχή μου, να αδειάσει η καρδιά μου, να μην νιώθω, να μην με αγγίζει τίποτα. Αναζητώ το απόλυτο κενό, πού μπορώ να το βρω;

Νόμιζα πως είχα αγγίξει πάτο, αλλά έκανα λάθος... Τώρα πλησιάζω και το βλέπω ξεκάθαρα. Μόνη για πόσο Θεέ μου; Μέχρι πότε θα έχω αυτή
την ανάγκη; Πότε θα με 
βοηθήσει κάποιος εμένα; Πόσο ακόμα θα κλαίω και θα πονάω;
Πόσο ακόμα να μην μπορώ να προχωρήσω;;; Μέχρι πότε; Πότε;;;

2.59 Ανούσια όλα...

Σε 2 σπίτια με περίμεναν σήμερα, σε κανένα δεν πήγα. Είμαι κομμάτια, σέρνομαι κυριολεκτικά, εδώ και μία εβδομάδα πραγματικά δεν έχω προλάβει ούτε να σκεφτώ... Λίγο με πιάνει τα βράδια, αλλά και τότε είμαι τόσο κουρασμένη,  που με παίρνει ο ύπνος πριν προλάβω να αρχίσω να τα σκέφτομαι όλα...

Πώς έγιναν όλα τόσο ανούσια; Πότε συνέβη ακριβώς; Όταν είπα στον Β. να χωρίσουμε; Όταν ο Θ. έκανε πισωγυρίσματα; Όταν διαπίστωσα πως μέσω του Γ. δεν κερδίζω τίποτα - αντιθέτως χάνω - και τον άφησα να φύγει; Όλα είναι τόσο ασήμαντα... Αυτά τα Χριστούγενα είναι "κάπως" και δεν μπορώ να το αποφύγω με τίποτα να γίνω κι εγώ έτσι... Μόνη όσο ποτέ, κάθομαι και τριγυρνάω σε σκηνές του παρελθόντος μπερδεμένες με το παρόν και προσπαθώ να φανταστώ το μέλλον...

Δεν θέλω να πάω Αθήνα... Αν με ρωτήσεις, δεν θέλω... Τσάμπα τόσα έξοδα την στιγμή που δεν είμαι καλά... Δεν περίμενα πως θα το έλεγα αυτό, αλλά να! Ας περίμενα καλύτερα να περάσουν οι γιορτές και ας πήγαινα μετά... Δεν ξέρω, το σκέφτομαι ακόμα...

Όπου κι αν είσαι, όποιος κι αν είσαι, κι ας μην σε έχω γνωρίσει ακόμα ή κι αν είσαι ήδη μέρος της ζωής μου, να είσαι καλά... Κι ας μην είμαι εγώ... Θα γίνω, πού θα πάει; Καληνύχτα...

2.58 Να σαι καλά...

Λίγα ρούχα ευτυχώς κι ένας σάκος μικρός
κι όπως τα΄φερα, απόψε θα τα πάρω
μη σηκώνεσαι εσύ το κλειδί σου είναι εκεί
πρέπει απλά απ΄τα δικά μου να το βγάλω

Να΄σαι καλά σου χρωστάω πολλά
που σ΄αγάπησα τόσο πολύ και το ανέχτηκες
Να΄σαι καλά στη δική σου αγκαλιά
μου΄χεις κάνει μεγάλη τιμή που με δέχτηκες
που μου φέρθηκες όπως φέρθηκες

Να΄σαι καλά με υποχρέωσες
δε βρίσκω λόγια να πω ευχαριστώ
να΄σαι καλά που δε μου χρέωσες
και τις βραδιές που κοιμήθηκα εδώ

Κρίμα τέτοια βιτρίνα και να΄χει μέσα σκουπίδια απλώς
κρίμα στ΄αλήθεια κρίμα έπρεπε να΄σουν ηθοποιός

Λίγα ακόμα λεπτά θα σ΄αφήσω μετά
και στα πόδια σου άλλο δε θα μ΄έχεις
Τα μαζεύω εγώ κι ότι μείνει εδώ μη μου το επιστρέφεις
πού να τρέχεις...

Πάνος Κιάμος - Να σαι καλά

2.57 Ένα φιλί στο μέτωπο...

Τελειώνει η χρονιά και δεν το καταλαβαίνω... Εντάξει, ok, όλοι λένε διάφορα, ότι είναι γιορτές, το πνεύμα των Χριστουγέννων κτλ κτλ, αλλά... στην ουσία, γιορτές αν είσαι μόνος δεν καταλαβαίνεις! Και είναι οι πρώτες μου...
Έκανα πέρα τον εγωισμό μου, κι ίσως να οφείλεται στο πνεύμα των ημερών, αλλά όσο κι αν γελάω, έχω μία θλίψη μέσα μου... Είναι γιορτές κι είμαι μόνη... Δεν έχω να πάρω δώρο σε κανέναν, δεν έχω να γράψω καρτούλα για κανέναν, δεν έχω κάποιον να σκέφτομαι... Μόνο - ίσως - εκείνον, αλλά αυτός...πάει, χάθηκε... Είναι παρελθόν πια, όσο κι αν πονάει αυτή η παραδοχή...
Νομίζω πως θέλω να ερωτευτώ ξανά, να έχω ταχυπαλμία, να μην μπορώ να βρω τι θα φορέσω για να τον εντυπωσιάσω και τελικά να μην μου αρέσει τίποτα. Να είναι κι αυτός τρελός για μένα, να με αγκαλιάζει συνεχώς, να θέλει να με βλέπει, να με ψάχνει... Να με φιλάει στο μέτωπο, σαν την μεγαλύτερη ένδειξη τρυφερότητας που μπορεί να μου προσφέρει και να μου είναι αρκετό... Να μυρίζουν όλα όμορφα και να βλέπω παντού πεταλούδες... Να σφίγγεται το στομάχι μου όταν τον βλέπω, να μπερδεύω τα λόγια μου και τελικά να λέω χαζομάρες... Όπως τότε...
Δεν θέλω να μελαγχολώ τέτοιες μέρες, αλλά να, μου βγήκε αυτό το κάτι στην επιφάνεια και πρέπει πάλι να το καλύψω... Κι όλοι θα λένε ότι είμαι πάρα πολύ χαρούμενη επειδή θα πάω Αθήνα... Ας είναι... Αυτό θέλουν, αυτό παίρνουν... Για να μην ρωτάει κανείς, να μην ψάχνει απαντήσεις, να μην στενοχωριέται κανένας... Κι όλα καλά! Μόνο αυτό το φιλί στο μέτωπο να έπαιρνα μέχρι το τέλος αυτής της χρονιάς, μόνο αυτό... Και μια αγκαλία... Να με σπάσει!

2.56 Όσο και να τρέξουμε...

2.55 Επιστρέφω...

Και ναι! Επιτέλους το παραδέχτηκα στον εαυτό μου και ελευθερώθηκα... Μου λείπεις... Και πολύ μάλιστα! Δεν έχει νόημα να το παλεύω πια... Είμαι ελεύθερη, με αφήνω να το πω, να το παραδεχτώ : μετά από τόσα χρόνια δίπλα σου, παρά τα όσα συνέβησαν, καλά ή κακά, μου λείπεις... Μου λείπει η μυρωδιά σου, το φρέσκο ψωμί, θυμάσαι; Το after save σου, που είχαμε διαλέξει μαζί και δεν το άλλαξες ποτέ... Θυμάσαι;

Εγώ τα θυμάμαι όλα κι ας με κατηγορούσες πάντα πως δεν έχω επαρκή μνήμη... 'Ολα όμως... Θυμάμαι τους καυγάδες μας κυρίως και με βοηθάει στο να μην θέλω να γυρίσω σε σένα, όμως δεν παύεις να μου λείπεις... Κι εδώ και 2 μέρες νιώθω έτοιμη να σε δω, να σου μιλήσω... Αλλά εσύ πουθενά... Μάλλον δεν είναι γραφτό! Κι αύριο που θα πάω να βρω τα παιδιά, πάω στοίχημα πως θα είσαι εκεί με την δικιά σου... Και θα πάνε στράφι όλες μου οι ετοιμασίες, οι αποφάσεις να σου μιλήσω, να σε χαιρετήσω, να κάνω κάτι επιτέλους...

Και μάλλον θα διαπιστώσω ότι κάνω λάθος κι ότι δεν είμαι έτοιμη τελικά να σε αντιμετωπίσω, αλλά - πάλι - μπορεί και να κάνω λάθος, γιατί σήμερα νιώθω ελεύθερη, το παραδέχτηκα σε μένα και κάνω πέρα όλους τους εγωισμούς μου, μπορώ και το φωνάζω αν χρειαστεί! Μου λείπεις... Και τι έγινε; Τόσα χρόνια ήσουν δίπλα μου... Είναι τουλάχιστον φυσιολογικό να μου λείπεις. Κι ας έγιναν όσα έγιναν... Δεν πρόκειται να σε διεκδικήσω, δεν πρόκειται να σου χαλάσω την ησυχία σου, απλά... να σου μιλήσω θέλω. Να ακούσω την φωνή σου... Να μου πεις πώς λέγεται εκείνο το έργο που είχαμε δει μαζί και ποτέ δεν καταλάβαμε το τέλος του και γι'αυτό θέλω να το ξαναδώ, να σου πω ότι "παίζει" το Saw 4 και όλα τα προηγούμενα τα έχουμε δει μαζί. 
Μήπως θέλεις να το δούμε κι αυτό;;; 

Απλά πράγματα, καθημερινά θέλω να σου πω. Αφού εσύ δεν έχεις πρόβλημα, δεν έχω ούτε κι εγώ. Απλά μου έλειψες και δεν με πειράζει να το πω, να το φωνάξω. Είμαι ok, ήταν όλοι σήμερα όπως παλιά. Κανείς δεν άλλαξε, μόνο εγώ. Και τώρα επιστρέφω... Είσαι έτοιμος για μένα;

Απλώς επιβιώνουμε...

Ξύπνησα και βρήκα ένα μήνυμα από τον ψηλό μου στο κινητό μου. "Πουτάνα ζωή. Τίποτα δεν έρχεται όπως το θες. Απλώς επιβιώνουμε κι εσύ που με καταλαβαίνεις δεν είσαι εδώ". Ο ίδιος άνθρωπος που μία εβδομάδα νωρίτερα, μου είχε γράψει "Πόσο βλάκες είμαστε να κλαιγόμαστε για ιστορίες περασμένες.4 ουίσκι μετά και μερικούς φίλους αργότερα όλα φαίνονται τόσο ανούσια".

Πόσο μου θυμίζει εμένα... Την μία μέρα έτσι, την άλλη το ακριβώς αντίθετο... Σήμερα νιώθω δυνατή, για παράδειγμα, χτες ένιωθα "από κάτω"... Κι ο κύκλος συνεχίζεται... "Απλώς επιβιώνουμε"... Αυτό προσπαθούμε όλοι : να επιβιώσουμε, να περάσει κι αυτή η δύσκολη μέρα και να έρθει η επόμενη, που ελπίζουμε να είναι καλύτερη... Κι αν δεν είναι ούτε η επόμενη, ελπίζουμε για την μεθεπόμενη και πάει λέγοντας...

Έκλεισα ένα δίμηνο κακής διάθεσης και με ταρακούνησαν λόγια φίλης που με παρακάλεσε να θυμηθώ ποια είμαι, ποια ήμουν anyway... Ότι πάντα έλεγα πως πρέπει να περνάμε καλά, γιατί η ζωή είναι μικρή και το πίστευα. Τώρα αυτή η αισιόδοξη πλευρά μου, μου φαίνεται τόσο άγνωστη... Έχω και καλές μέρες, δεν λέω, αλλά πρέπει να καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια για να τις πετύχω... Κι ο κύκλος συνεχίζεται...

Πλησιάζει η αλλαγή της χρονιάς και ξέρω πως δεν θέλω να με βρει έτσι, αλλά νιώθω και πολύ κουρασμένη παράλληλα για να κάνω το οτιδήποτε για να το εμποδίσω... Κανόνισα να δουλεύω αμέσως μετά την αλλαγή του έτους κι αυτό με έκανε πραγματικά χαρούμενη και υποσχέθηκα στον εαυτό μου, στην επόμενη αλλαγή, να γελάω που με έκανε ευτυχισμένη κάτι τέτοιο... Αλλά φέτος, το βλέπω σαν μέρος της θεραπείας μου κι αυτό.

Σε 13 μέρες προσγειώνομαι Αθήνα και θέλω πραγματικά να είναι πολύ καλά εκεί. Να γεμίσω τις μπαταρίες, έστω κι αν μείνω μόνο 3 μέρες, όπως και θα κάνω τελικά. Και θα ξαναπάω τον Ιανουάριο και θα μείνω πολύ παραπάνω. Εκτός κι αν... είμαι ήδη εκεί. Αν ο Άη Βασίλης μου φέρει το δώρο που περιμένω, μια δουλειά, κάτι να πιαστώ και να αρχίσω εκεί. Και να τα αφήσω όλα πίσω μου. Και να μην με νοιάζει απολύτως τίποτα. Και να μην με αγγίζει τίποτα. Και η ζωή μου να ξαναποκτήσει χρώμα και νόημα και ουσία. Γιατί... τον τελευταίο καιρό μόνο με ασήμαντα ασχολούμαι! Μόνο επιβιώνω...

2.54 Λόγια...

"Σε γράφω και τσαντίζεσαι... Όταν είμαι καλή και γλυκιά μαζί σου...όλα καλά! Δεν είσαι αυτό που θέλω, αυτό που ψάχνω, αυτό που είχα και γι' αυτό δεν προχωράω μαζί σου, όσο κι αν σε ενοχλεί, κάνεις πίσω και το δέχεσαι. Αλλά από την άλλη, όλο παράπονα είσαι... Τα οποία δεν μαθαίνω και ποτέ... Πόσο ίδια είναι η κατάσταση αυτή με αυτήν που είχα... Πόσα κοινά...

Κι εγώ κλαίω ακόμα για αυτόν που έχει φύγει τόσο μακρυά μου... Κλαίω που προχώρησε, αλλά χάρηκα που δεν είναι ερωτευμένος! Γιατί ούτε εγώ είμαι... Ίσως νόμισα πως ήμουν κάποια στιγμή, αλλά... δεν έχει νόημα να το συζητάμε πια... Αυτό το "χαρτί" που είχα, ο άσος, κάηκε και χορεύω στις στάχτες του... Πάει, τέλειωσε... Και ζω με αυτό...

Έρχονται οι γιορτές, τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά κι εγώ θα είμαι μόνη μου. Την δέχτηκα την μοναξιά, αλλά... η γαμημένη η συνήθεια... Ξέρω πως δεν θα χτυπήσει το τηλέφωνό  μου μόλις αλλάξει η χρονιά... Δεν θα πάω στο μέσα δωμάτιο για να ευχηθώ σε κανέναν... Δεν θα βιαστεί κανείς να μου πει "Καλή χρονιά"... Τίποτα δεν θα είναι όπως είναι τα τελευταία 7 χρόνια...

Αλλαγές σε όλα, παντού... Μιλάω γι' αυτόν και μελαγχολώ... Δεν μπορώ να τον βρίσω, όχι πάντα τουλάχιστον... Και πονάω... Έφυγε το παρελθόν για τα καλά και πρέπει να ζήσω με αυτό. Πρώτη χρονιά θα με βρει μόνη... Τραγικό; Ειρωνικό; Ό,τι κι αν είναι, πονάει, ματώνει, ξύνει την πληγή και αιμορραγώ... Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό, κι έτσι σε "διώχνω", σε απομακρύνω... Δεν είσαι αυτό που θα μπορέσει να με πάρει από όσα σκέφτομαι, οπότε ποιος ο λόγος να δημιουργούμε αναμνήσεις μαζί; "

2.53 ...Turn my head off...

It hurts to feel
It hurts to hear
It hurts to face it
It hurts to hide
It hurts to touch
It hurts to wake up
It hurts to remember
It hurts to hold on

Turn my head

The hurt's relentless
The hurt of emptiness
The hurt of wanting
The hurt of going on
The hurt of missing
The hurt is killing me

Turn my head
Off
Forever
Turn it off
Forever
Off forever
Turn it off forever

Ever blind


Arcive - "Lights"

2.52 Μια φωτογραφία...

Παγιδεύτηκα νομίζω... Ανάμεσα στο πριν και στο τώρα... Αδύναμη να αντιδράσω, αφήνομαι και ζω καταστάσεις που δεν ξέρω αν τις θέλω. Μου είπαν να μην σκέφτομαι τι θα γίνει, πώς θα νιώσω κι απλά... να το ζήσω κι αποδείχτηκε λάθος... Περνάω πολλές στιγμές που δεν έπρεπε μαζί με κάποιον που απλά... είναι ο μόνος... Ο μόνος που ήρθε, κι έμεινε...

Την Παρασκευή είναι τα γενέθλια φίλου μου. Ή - πιο σωστά πλέον - φίλου ΤΟΥ. Πέρσι τα είχαμε σχεδιάσει μαζί και είχαμε κάνει την καλύτερη δυνατή τούρτα ever... Φέτος... απλά θα λείπω και δεν θα λείψω και σε κανέναν και το ξέρω, αλλά έτσι είναι αυτά... Οι καταστάσεις - τα γενέθλια εν προκειμένω - έρχονται και ξανάρχονται κάθε χρόνο, τα πρόσωπα αλλάζουν. Κι αν πέρσι ήμουν εγώ, φέτος θα είναι αυτή. Αυτή θα τον ανεβάσει στο τραπέζι να χορέψουν, αυτή θα του κάνει ζήλιες, αυτή θα είναι ... αντί για  μένα. Και κανείς δεν θα το προσέξει, γιατί κανείς τελικά δεν νοιάζεται.

Και γιατί να νοιαστεί άλλωστε; Εγώ για τι άλλο νοιάζομαι πέρα από το πότε θα χτυπήσει το τηλέφωνό μου και θα αρχίσω να μαζεύω τα ρούχα μου; Γιατί τόσο απέχω από την φυγή μου : ένα τηλεφώνημα! Και δεν θα ξαναρωτήσω ποτέ μα ποτέ για αυτόν και την γκόμενά του και την νέα τους ζωή μαζί και όλα αυτά που δεν γνωρίζω  και - στην τελική - δεν θέλω να  μάθω... Προχτές αναρωτιόμουν αν την έχει γνωρίσει στην οικογένειά του, αν περνάει τόσες ώρες με τα μικρά του αδερφάκια, όπως πέρναγα εγώ, αν ... την θέλουν ή όχι... Βασανιστικές απορίες, ναι, αλλά συνεχώς "παίζει" το εργάκι της σύγκρισης μέσα μου. Γιατί αυτός έχει κάτι να συγκρίνομαι μαζί του, ενώ εγώ... απλά κάνω μόνη μου τις συγκρίσεις... Και πονάω... Και βυθίζομαι... Αλλά μόνο εγώ, κανείς άλλος μαζί μου. 

Γιατί εγώ έχω ακόμα μέσα στο πορτοφόλι μου μία φωτογραφία μας, που υπάρχει εκεί εδώ και 4-5 χρόνια. Κρυμμένη μεν, αλλά εκεί είναι... Και ξέρω πως έχω να κλάψω πολύ ακόμα μέχρι την μέρα που θα την σκίσω και θα την πετάξω, θα την κάψω... Και μαζί όλα όσα με κρατάνε δεμένη με το παρελθόν. Και δεν θα γυρίσω ποτέ ξανά να κοιτάξω πίσω μου... Δεν θα ρίξω ούτε καν μία πλάγια ματιά, έτσι για το γαμώτο.... Γιατί όσο έζησα δεν ήταν λίγα, ήταν όλη  μου η ζωή και τώρα την ποδοπατάνε και χορέυουν πάνω στον τάφο της... Και δεν μπορώ να φωνάξω "Τι κάνετε; Η ζωή μου είναι αυτή που πατάτε!" γιατί εγώ τα προκάλεσα όλα... Και δεν μετανιώνω, απλά θλίβομαι. Πολύ θλίβομαι και πονάω... Ματώνω... Και ξεψυχάω... 

2.51 Χάνομαι...

Κάποιες φορές απλά χάνομαι... Εκεί που είμαι με παρέα και περνάμε τέλεια, κάτι θα γίνει - ή μπορεί και να μην γίνει - και θα χαθώ, θα βυθιστώ στην θλίψη μου... Κι οι γύρω θα απορούν τι είπαν ή τι έκαναν λάθος, αλλά τίποτα από τα 2 δεν έχει συμβεί. Απλά... χάνομαι...

Προσπαθώ κάποιες φορές, πιο συχνά απ' ότι θα περίμενε κανείς, να συγκρίνω αυτό που έχω δίπλα μου με καταστάσεις και πρόσωπα του παρελθόντος, προσπαθώ να βρω τα κοινά σημεία, αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο... Γιατί δεν έχω πια τον γκόμενο που είχα, για παράδειγμα, που ήξερε τι θέλω να κάνει όταν ήμουν "κάπως", αλλά κάποιον άλλον που ποτέ δεν θα είναι αυτός που είχα... Και όταν είμαι χάλια και ζητάω μια αγκαλιά, δεν ξέρει να το "διαβάζει" στα μάτια μου κι αυτό με ρίχνει πιο πολύ.

Αλλά κανείς ποτέ δεν θα είναι ίδιος με αυτόν και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, σύμφωνα με την κολλητή. Η οποία μου έγραψε "Σ' αγαπώ αλλά υπάρχουν φορές που το απλά... το ξεχνάς...02/12/07... Μην το ξεχνάς ποτέ... Γιατί η αγάπη μου δεν έχει ημερομηνία λήξης... Ν"

Το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα κακό... Δεν είναι το ίδιο, αλλά δεν είναι κάτι κακό... Ίσως και να έχουν δίκιο, αλλά προς το παρόν θέλω τα εύκολα. Και συνειδητοποιώ γιατί δεν χώριζα τόσα χρόνια : γιατί δεν ήθελα να ζοριστώ, να δυσκολευτώ κάνοντας κάποιον άλλον να με μάθει... Γαμημένη συνήθεια...

Τρέφω αυταπάτες πως όλα είναι καλά, αλλά τίποτα δεν είναι... Περιμένω από τους άλλους να μου δώσουν ό,τι είχα κι αυτό ποτέ δεν έρχεται... "Ακόμα ελπίζω σε κάτι..." Άσμα μεγάλο!! Πρέπει να πάψω να σκέφτομαι και το έχω καταφέρει σε ένα μεγάλο βαθμό, αλλά... κάποιες φορές... απλά ξεφεύγω. Φεύγει το μυαλό και δεν το ελέγχω...

But if you wanna go,
take a good care...
Hope you find
a lot if nice things
out there...