Βυθίζομαι, αφήνω να με αγκαλιάσει το νερό και χάνομαι. Δεν έχει νόημα, ό,τι γίνεται δεν έχει νόημα! Κανένα απολύτως! Πήγα πάλι την προηγούμενη εβδομάδα, βρέθηκα εκεί, αλλά αυτή την φορά, ούτε εκεί ήμουν καλά... Γιατί σκεφτόμουν συνεχώς, γαμώτο μου, συνεχώς όμως! Θέλω να επιστρέψω στην προηγούμενη φάση, μπορώ; Πριν το Σεπτέμβρη, πριν μου μιλήσει κανείς, πριν μου ξυπνήσουν μέσα μου όσα κράταγα βαθειά κοιμισμένα, μπορώ;;; Τότε που δεν επικοινωνούσαμε, δεν ήξερα τι γίνεται στη ζωή του κι ούτε εκείνος στη δική μου κι όποτε πήγαινα, ήταν θετική έκπληξη για μένα το να.. σμίξουμε... Και μετά ξανάφευγα και δεν με στενοχωρούσε τίποτα, πώς μπορεί να γίνει αυτό;;;
Χαμένοι στη μετάφραση νομίζω πως είμαστε τελικά... Δεν μιλάμε, δεν λέμε τίποτα σοβαρό, το αποφεύγουμε! "Μην με αφήνεις" μου είπες το τελευταίο βράδυ, αλλά δεν το θυμάσαι γιατί είχες πιει... Κι ότι με αγαπάς μου είπες για πρώτη φορά, αλλά δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να το πιστέψω... Η αλήθεια παραμένει πως δένομαι μαζί σου, ενώ δεν πρέπει! Δεν γίνεται, δεν κάνει κανείς μας σχέσεις από απόσταση... Γι΄αυτό απόψε το τελειώνω... Θα απομακρυνθώ, θα αλλάξω στυλ και ύφος όταν μιλάμε, θα το πάρεις το μήνυμα κι εσύ κάποια στιγμή... Δεν έχει νόημα, ποτέ δεν είχε και κακώς μπερδευτήκαμε έτσι! Κι αν κλαίω ασταμάτητα, είναι γιατί το είχα τόσο μα τόσο ανάγκη όλο αυτό το... χωρίς νόημα που τρελλάθηκα! Φούντωσε μέσα μου, έγινε τεράστιο, με κυρίευσε! Αλλά δεν είσαι εσύ το πρόβλημα, δεν φταις εσύ κάπου, η δική μου ανάγκη νόμισε πως καλύφτηκε, έστω και προσωρινά... Μην ανησυχείς, το παίρνω πάνω μου, το διορθώνω εγώ! Και δεν έγινε και τίποτα, δεν χάθηκε κανείς, όλα καλά! Πάντα καλά δεν είμαι άλλωστε εγώ;;;
