Πέρασε η πανσέληνος και χαζεύω το φεγγάρι που σταδιακά μικραίνει μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς... Πόσο μικροί γινόμαστε όλοι αν χρειαστεί... Ασήμαντοι, αόρατοι... Στο τραπέζι μίλησαν για φιλικό τους ζευγάρι, θαυμάζοντας τον δυναμισμό της κοπέλας. Πόσο όμως μπορεί ο καθένας τους να δεχτεί τον δυναμισμό της οποιασδήποτε είναι άλλο θέμα...
... Τον άκουσα να μιλάει με τη μάνα του στο τηλέφωνο και να θέλει να την αποφύγει και να της το κλείνει απότομα, βιαστικά. "Τι έγινε;" τον ρώτησα, αλλά δεν μου είπε. Τι νόημα έχει που έχω αντιληφθεί - σαν εξωτερικός παράγοντας πάντα - τι πρόβλημα του δημιουργεί η οικογένειά του και η σχέση που έχει μαζί τους, αν δεν το καταλαβαίνει ο ίδιος; Γενικά πιστεύω πως δεν πρέπει και να πολυανακατεύομαι στα οικογενειακά του καθενός, όποιος κι αν είναι αυτός, ό,τι κι αν σημαίνει για μένα. Από τη μία θαυμάζει τον δυναμισμό άλλης που "τράβηξε" τον άντρα της μακρυά απ' τους δικούς του, κι απ' την άλλη δεν θα μπορέσει να καταλάβει ποτέ τι ζημιά του κάνει η δική του οικογένεια στο βαθμό που τους έχει αφήσει να επεμβαίνουν σε όλα!
Έπειτα μίλησαν και για διακοπές... Πονεμένο θέμα που μου προκαλεί θλίψη όποτε αναφέρεται κι ο φίλος του το "διάβασε" στα μάτια μου, όσο κι αν προσπάθησα να το κρύψω... Με πονάει, τι να πω; Ψέμματα; Κι αν με πονούσε μία φορά η αναποφασιστηκότητά του και η μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων, με πονάει δέκα - με ΣΚΟΤΩΝΕΙ - η επαναλαμβανόμενη αντιφατικότητα και αλλαγή σχεδίων στα πάντα του! Δεν μπορώ, δεν έχω μάθει έτσι, τι να κάνω; Σκοτώστε με, αλλά δεν μπορώ! Θέλω πάντα να ξέρω τι μου ξημερώνει κι όταν αυτό δεν γίνεται, με ενοχλεί.
Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν να πάμε κάπου με σκάφος κι ειλικρινά δεν με ένοιαζε το πού, αρκεί που θα κάναμε κάτι διαφορετικό. Κι όμως, κάτι έτυχε κι είμαστε πάλι εδώ, στο μαγαζί του! Και μίλαγε με τον φίλο του και προγραμμάτιζαν για το επόμενο Σαββατοκύριακο κι όταν με ρώτησαν, δήλωσα πως δεν με νοιάζει, γιατί δεν πιστεύω τίποτα πια. Και δεν θέλω να τον κατηγορήσω - ούτε καν μέσα μου - γιατί άνοιξε μαγαζί και πρέπει να είναι εκεί, γιατί όλοι έχουν απαιτήσεις απ' αυτόν και νιώθει πιεσμένος ήδη, οπότε ας μην τον πιέζω κι εγώ, αλλά απλά δεν τον πιστεύω πια! Σκοτώστε με ξανά αν θέλετε, αλλά δεν τον πιστεύω! Με προστατεύω και προφυλάσσω και την σχέση, κι ας μην το καταλαβαίνει κανείς. Θέλω τόσο πολύ να πάψει να με ενοχλεί κι αυτό, αλλά δεν τα καταφέρνω και τσαντίζομαι. Θα γίνει - υποθέτω - αλλά θέλει τον χρόνο του κι αυτό...
Και παράλληλα με όλα αυτά, λέει και ξαναλέει και σε μένα και μπροστά σε άλλους πως θέλει να του κάνω ένα παιδί... Και δεν έχει ιδέα - κι ούτε θα μάθει ποτέ - πόσο με πονάει μια τέτοια δήλωση... Πως κάποιος με θέλει ΜΟΝΟ για κάτι που μάλλον δεν μπορώ να κάνω...
Κι όμως τον αγαπάω πάρα πολύ και δεν μπορώ να φύγω! Όχι ακόμα τουλάχιστον... Απογοητεύομαι ναι, αλλά μάλλον ακόμα αντέχω... Μέχρι πότε; Δεν ξέρω ειλικρινά και ακόμα περιμένω πως κάτι θα καταλάβει και θα με ξαφνιάσει μια μέρα, με την διαφορά πως πλέον λιγοστεύουν οι ελπίδες μου... Και για ακόμα μία φορά στη ζωή μου περιμένω από κάποιον άλλον κάτι να αλλάξει... Μύθος ότι τα λάθη μας γίνονται μαθήματα! Μεγάλος μύθος...
