2.170 "...when I said I didn't care, I LIED..."

Αύριο κανονικά θα έφτιαχνα νοητά την  βαλίτσα μου... Γυρίζοντας από την δουλειά, θα τα έβαζα όλα μέσα, θα τα έκλεινα και θα τα έπαιρνα μαζί μου την Πέμπτη για να πάω κατευθείαν στο αεροδρόμιο... Πώς και πώς περίμενα να βρεθώ εκεί για να σε πάρω ή να σε δω... Πώς και πώς...

Δεν μπορώ να έρθω δυστυχώς... Έχω ένα νέο project που θέλει τρέξιμο και μέχρι τις 20/10 δεν μπορώ να λείψω από την δουλειά! Ένας Θεός ξέρει πόσο έχω κλάψει... Μόνο αυτός... Κι αυτό και όλα τα σχετικά, μόνο αυτός το ξέρει... Πόσο ήθελα να σε δω ρε γαμώτο... Είχα σχεδιάσει και τι θα σου έλεγα... Κάθε μου κουβέντα! Μου λείπεις...

... Σήμερα είχα ραντεβού στην γυναικολόγο μου... Θυμάσαι όταν είχαμε πάει μαζί μια φορά; Πόσο άβολα ένιωθες; Και περίμενες έξω υπομονετικά... Σε θέλω πάλι δίπλα μου! Σε έχω τόσο ανάγκη... Ειδικά σήμερα... Ήθελα να είσαι εκεί... Να μου κρατήσεις το χέρι, να με πάρεις αγκαλιά, να μου πεις πως όλα θα πάνε καλά, γιατί είσαι δίπλα μου... Αλλά τίποτα δεν θα πάει καλά... Δεν βοηθάει το ότι κλαίω καθημερινά, μάλλον τα χειροτερεύει όλα! Μου λείπεις...

Πάλι έχω χάσει κιλά, πάλι όλοι μου λένε πόσο αδυνάτισα και πάλι δεν με νοιάζει τίποτα... Πάλι θέλω εσένα να μου το πεις... Πόσο πίσω είμαι κι εσύ πόσο μπροστά... 

... Το Σάββατο πάλι με μάζευαν από τα πατώματα... Κι εγώ μίλαγα για σένα! Εσένα που δεν σε αγγίζει τίποτα πια, είσαι εντελώς εκεί, στη νέα σου ζωή... Κι η δική μου καταστρέφεται μέρα με την μέρα... Μόνο η δουλειά, μόνο αυτή μου έμεινε... Όλους τους έδιωξα, δεν θέλω κανέναν δίπλα μου... Εσένα θέλω! Πόσο μου λείπεις... Μα πόσο...

2.169 Λόγια και εικόνες...

Μαρία Ιακώβου - Πάλι δεν είσαι εδώ

2.168 ..."That my heart will never erase..."

2.167 Σιωπή...

Σταματήστε πια!!! Ας σωπάσουν όλοι! Δεν θέλω να ακούω τίποτα, δεν θέλω να σκέφτομαι τα όσα μου λέτε! Δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν... Όλοι τα ίδια μου λέτε! Φτάνει πια! 

Το ξέρω πως εγώ τα σκάτωσα όλα, αλλά... φτάνει πια! Δεν θέλω να το ακούω, δεν το αντέχω πια! Και η φωνή μέσα μου ουρλιάζει... "Εσύ φταις! Καλά να πάθεις!"...

Εντάξει, το ξέρω, εγώ φταίω, αλλά δεν το αντέχω άλλο! Σήμερα, οδηγούσα για την δουλειά και σκέφτηκα να πέσω στον μπροστινό με φόρα! 2-3 μέρες στο νοσοκομείο δεν θα σκέφτομαι τουλάχιστον... 

Δουλεύω καθημερινά 10-11 ώρες και δεν σκέφτομαι... Και μπαίνω στο αμάξι κι αρχίζει το μαρτύριο... Χτες που γύρισα στις 9.30 σπίτι, ήμουν τόσο κουρασμένη που δεν πρόλαβα να σε σκεφτώ, κοιμήθηκα αμέσως... Πάλι ζητάω από την δουλειά βοήθεια... Μου λείπεις, σε αγαπάω, μ' ακούς; Μετάνιωσα, μ' ακούς; Σε νοιάζει ή έχεις παρωπίδες και ούτε ακούς ούτε βλέπεις; Δεν έχει τέλος όλο αυτό... Δεν σταματάει ποτέ... Ούτε όταν πίνω μόνη στο σπίτι και γίνομαι χάλια! Πώς να το κάνω να σταματήσει; Πες μου έστω αυτό... Βοήθα με λίγό... Σε ικετεύω! Έχω ανάγκη από την ησυχία κι έχει τόση φασαρία μέσα μου... Φωνές από παντού... Οι σκέψεις μιλάνε μέσα στο κεφάλι μου και κάνουν τόση φασαρία! Λίγη ησυχία, μ' ακούς; Αυτό θέλω... Σιωπή!

2.166 Έχω πια χάσει καιρό το δικαίωμα, να σ'αντικρίζω καθώς θα χαράζει...

Γεμάτο δάκρυα στάζει το πέλαγος
Μοιάζει το χιόνι σου φέτος να καίει
Μοιάζει το μέλλον να είναι απροσπέραστο
Σ' ένα παρόν που στενάζει και κλαίει

Είναι χλωμό του ουρανού το στερέωμα
Και τούτη η πόλη φαρμάκι να στάζει
Έχω πια χάσει καιρό το δικαίωμα
Να σ' αντικρίζω καθώς θα χαράζει

Όσο μ' αγάπησες τόσο σε πρόδωσα
Όσο με πρόδωσες σ' είχα αγαπήσει
Όσο με άφηνες τόσο σε άφηνα
Κι όσο με μίσησες με έχω μισήσει...

Κλείνω τα μάτια και βλέπω το αύριο
Κι είναι ένα αύριο δίχως εικόνες
Ίσως να ζει η αγάπη μεθαύριο
Ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες

Είναι η πόλη μας τώρα πια φάντασμα
Μοιάζει με πίνακα που έχει ξεβάψει
Κι έχει απομείνει μονάχα η θάλασσα
Να μου θυμίζει ότι έχω ξεχάσει

Έτσι κοιτάζω την πόλη που αγάπησα
Όταν σε είχα σε αυτή συναντήσει
Έτσι κοιτάζω την πόλη που άφησα
Όταν στην άβυσσο μ' είχες αφήσει

Φίλιππος Πλιάτσικας - Πόλη χιόνι

2.165 Επιτέλους έβρεξε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2.164 Ακόμα ένας θάνατος...

Θυμάσαι πέρσι το καλοκαίρι, Παρασκευή 24 Ιουνίου που σκοτώθηκε η Ναταλία; Που έφευγα από το μαγαζί στις 6 παρά και την είδα στην άσφαλτο και είχα σοκαριστεί και σε πήρα σε κατάσταση πανικού κι έκλαιγα; Θυμάσαι τι μου είπες 2-3 μέρες μετά; "Πρέπει να πεθάνει και κανείς άλλος για να με πάρεις να σε ηρεμήσω; Μόνο γι' αυτό είμαι εγώ!"

Χτες ένα παλικάρι πέθανε μπροστά στα μάτια μου... Τον ήξερα πόσο; 2 ώρες; Και πέθανε! Τίποτα δεν είμαστε...

Ήμουνα με τους φίλους μου τους αεκτζήδες και είχαν γιορτή στο club τους. Από το μεσημέρι είχαν βάλει ένα αρνί και πάρα πολλά κρεατικά και έψηναν. Μπύρες, ποτά, τσιγάρα άφθονα! Φώναζαν όλοι μαζί συνθήματα, τραγουδούσαν, χόρευαν. Σκεφτόμουν πόσο διαφορετικοί είστε εσείς οι άντρες που έχετε έστω κάτι τέτοιο να σας ενώνει, ενώ οι γυναίκες δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να βρεθούμε κάπου τόσες πολλές μαζεμένες χωρίς να μαλώσουμε μεταξύ μας...

Λίγο πριν τις 12, ήρθε η αστυνομία για να μας κάνει παρατήρηση. Να ΤΟΥΣ κάνει μάλλον, εγώ περαστική ήμουν. Τα παιδιά ήξεραν ποια γειτόνισσα την είχε φωνάξει και άρχισαν να την φωνάζουν να βγει στο μπαλκόνι! Λίγο το ποτό, λίγο τα νεύρα τους - μιας και η συγκεκριμένη πάντα τους το χαλάει - αγρίεψαν τα πράγματα και άρχισαν οι βαριές κουβέντες. Η γυναίκα βγήκε στο μπαλκόνι κι έβριζε επίσης σκληρά! 

Το ένα έφερε το άλλο κι επικρατούσε μία σκηνή με τους μισούς να φωνάζουν, τους άλλους μισούς να προσπαθούν να τους ηρεμήσουν, αυτήν να απαντάει σε όλα, το παιδί της να τραβάει με την κάμερα - για να μας δείξουν τα κανάλια και καλά... - και τους αστυνομικούς να μην ξέρουν τι να πρωτοκάνουν.

Όταν αυτή άρχισε να πετάει μία-μία τις γλάστρες του μπαλκονιού της! Οι πρώτες έσκασαν πάνω στα παρκαρισμένα αμάξια, κάνοντας το χώμα να διασκορπίζεται παντού. Μία όμως έσκασε πάνω σε ένα από τα παιδιά! Ένα "αχ" κι αυτός ξάπλωσε κάτω! Το αίμα έτρεχε από το κεφάλι του και το σώμα του τιναζόταν για μερικά δευτερόλεπτα. Ήταν απίστευτη η σιωπή που επικράτησε ξαφνικά... Και μετά, το παιδί έμεινε εκεί ακίνητο... Πρώτος πλησίασε ο αρχηγός, φωνάζοντάς τον. Καμία απάντηση και καμία κίνηση... Το αίμα σχημάτιζε λίμνη στο δρόμο, γύρω από το κεφάλι του νεκρού - πλέον - παιδιού... 

Δεν πίστευα στα μάτια μου... Δεν μπορούσα να πιστέψω πως το ζούσα πάλι... Η αστυνομία ανέβηκε επί τόπου στο σπίτι της και την κατέβασαν με τις χειροπέδες. Κάποιοι όρμηξαν πάνω της να την ξεσκίσουν. "Φόνισσα!" της φώναζαν και προσπαθούσαν να την πάρουν από τα χέρια των αστυνομικών για να την σκοτώσουν! 

... Μπήκαν στο περιπολικό κι έφυγαν... Μετά από λίγο ήρθε το ασθενοφόρο. Ακόμα δεν μπορούσα να αρθώσω λέξη! Δεν το πίστευα όλο αυτό που είγε γίνει, όλο αυτό που είχα δει με τα μάτια μου! Δεν το δεχόταν το μυαλό! 

'Εκανα ένα τσιγάρο ακόμα κι έφυγα. Ήθελα τόσο πολύ να σε πάρω τηλέφωνο! Σε όλη την επιστροφή έκλαιγα ασταμάτητα... Σε ποιο σπίτι δεν θα γυρίσει απόψε αυτό το παιδί; 21 έτη και ... τέλος! Μου λείπεις ακόμα περισσότερο... Από την ζωή μου... Από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα, τα τεράστια! Τι θα κάνω;;; Πώς θα σωθώ;;;

2.163 Κανείς και ποτέ!

Μετά από ασταμάτητη πίεση, αποφάσισε να του κάνει την χάρη να μιλήσουν. Ήθελε κάποιες εξηγήσεις και τις ήθελε ΤΩΡΑ! Δεν έκανε και καμιά υπέρβαση δα, δεν δέχτηκε να βγουν ή να πάνε κάπου ιδιαίτερα : έξω από την εταιρεία, μια κουβέντα στα όρθια, 5-10 λεπτά το πολύ του αφιέρωσε!

"Τι έκανα;" την ρώτησε κι εκείνη έπιασε το κουβάρι από τα γενέθλιά της... Πόσο πολύ της θύμισαν όλα εκείνον και πόσο ένιωσε ότι της λείπει και κατάλαβε πως δεν τον έχει ξεπεράσει κι ότι ΤΕΛΙΚΑ ακόμα δεν είναι έτοιμη για κάποιον άλλον κι ότι θέλει να μείνει εκεί, στις αναμνήσεις, στα αποκαϊδια, κι ας μην καταφέρει να τα αναστήσει ποτέ... 

Του είπε πως γι' αυτό κυρίως είχε πάει στο νησί, για να τον βρει, να τον δει, να του μιλήσει... Του μίλησε πολύ ειλικρινά, όσο - ίσως - δεν του είχε μιλήσει ποτέ από την στιγμή που γνωρίστηκαν... Όσο μίλαγε, τον έβλεπε να φορτώνει, αλλά δεν άλλαζε ύφος, τίποτα δεν την εμπόδιζε να ανοίξει τα χαρτιά της... 

"Δηλαδή όσα έλεγα εγώ τόσο καιρό, πήγαιναν στον βρόντο, έτσι;" την ρώτησε εκνευρισμένος... "Εσύ συνέχεια σκεφτόσουν αυτόν, ε;" "Δεν είναι αυτό ακριβώς", ψέλλισε, "απλά δεν μπορείς να με κάνεις να τον ξεχάσω, μάλλον μου τον θυμίζεις περισσότερο, μάλλον εγώ δεν θέλω να τον ξεχάσω..." "Ναι, γιατί εγώ δεν είμαι σε τίποτα καλύτερος από αυτόν!" φώναξε και την χαστούκισε! 

Για να μην την δει να κλαίει, γύρισε πλάτη κι έκανε να φύγει. Την άρπαξε από το χέρι λέγοντάς της ότι δεν θα πάει πουθενά! Εκείνη τράβηξε απότομα το χέρι της πίσω, σπρώχνοντάς τον και προκαλώντας το πέσιμο της μηχανής του, πάνω στην οποία στηριζόταν ο ίδιος.  "Μόλις το απέδειξες..." του είπε κι απομακρύνθηκε, αφήνοντάς τον να μην ξέρει τι να κάνει : να ασχοληθεί με την μηχανή του ή να την κυνηγήσει για να ξεσπάσει κι άλλο την οργή που ένιωθε πάνω της...

... Στο είχα πει Λ. ότι κανείς δεν θα βρεθεί ποτέ, αλλά θες να συνεχίσεις να μου δίνεις κουράγιο κι ελπίδα... Ας μην έρθει ποτέ κανείς, δεν θέλω!

2.162 Κρύα άσφαλτος, κρύα καρδιά...

07:00 : Με ξύπνησε ο μπαμπάς, μιας και - για ακόμα μία φορά - δεν άκουσα το αναθεματισμένο Prada να προσπαθεί να με ξυπνήσει στις 6:00, όπως έπρεπε...

08:00 : Φοράω - επιτέλους!!! - τις αγαπημένες μου μωβ μπότες για πρώτη φορά φέτος τον χειμώνα (ok, φθινόπωρο έχουμε ακόμα, αλλά βιάζομαι...) και κλειδώνω την πόρτα, σκεπτόμενη τι κίνηση θα βρω πάλι, αφού φεύγω τόσο αργά για την εταιρεία...

08:10 : Η Ποσειδώνος πηγμένη όσο δεν πάει άλλο, με κάνει να αναρωτιέμαι τι να συμβαίνει άραγε στην Εθνική... Προσπαθώ απεγνωσμένα να αλλάξω λωρίδα, μιας κι αν συνεχίσω στην ίδια, με βλέπω να καταλήγω Πειραιά, και δεν το θέλουμε αυτό!!!

08:15 : Ακόμα δεν έχει βρεθεί ένας χριστιανός να με αφήσει να εισχωρήσω στην πολυπόθητη λωρίδα που θα με βάλει στην Εθνική και αρχίζω τα γαμοσταυρίδια... 

08:17 : Το μάτι μου κολλημένο στο δεξί καθρέφτη, μήπως και... Και να! επιτέλους κάποιος είπε να κάνει την... θυσία, να μου επιτρέψει να μπω στην 3η λωρίδα κυκλοφορίας... Χωρίς δεύτερη σκέψη, στρίβω το τιμόνο δεξιά και πάω να μπω...

08:20 : ...χωρίς να δω ότι ο μπροστινός μου δεν είχε μετακινηθεί καθόλου! Μπαμ! Δεν υπήρχε χώρος για να στρίψω δεξιά κι έπεσα με την φόρα της εκκίνησης που είχα πάνω σε ένα Corolla! Το οποίο με την σειρά του έπεσε πάνω στον δικό του μπροστινό... Γάματα!

08:22 : Ενώ τρέμουν τα πόδια μου, βγαίνω από το αμάξι, τρέμοντας μήπως ένας από τους δύο μου βάλει τις φωνές ή με βρίσει... Δύο ενδεχόμενα υπήρχαν : ή θα έβαζα τα κλάμματα ή θα τους έβριζα και θα έφευγα! 

08:25 : Προτείνω να μετακινηθούμε όλοι στην δεξιά λωρίδα, για να παρατείνουμε το ήδη υπάρχον χάος όσο το δυνατόν λιγότερο...

08:30 : ...Κι εκεί αρχίζει ο πραγματικός μου εφιάλτης... Οι άλλοι δύο μιλάνε ασταμάτητα στο κινητό κι εγώ δεν μπορώ να βρω ούτε την ασφαλίστρια ούτε τον μπαμπά μου! Σε σκέφτηκα εκεί... Να σε έπαιρνα, να μου έλεγες τι πρέπει να κάνω... Με σταμάτησε το ότι πιθανότατα ούτε εσύ θα ήξερες, μιας και δεν είχες τρακάρει ποτέ... 

08:50 : Έχουν περάσει 20 μαρτυρικά λεπτά με μένα να μην έχω καταφέρει να επικοινωνήσω με κανέναν, να νιώθω πάλι αυτή την τρομακτικά απέραντη μοναξιά στην άσφαλτο και να θέλω να βάλω τα κλάμματα! Και τελικά, βρίσκω την ασφαλίστρια... Επιτέλους...ΚΑΠΟΙΟΣ απάντησε!

09:00 : Ένας μπάτσος ήρθε και μας είπε να τον ακολουθήσουμε. Μας πήγε στο parking του ΣΕΦ για να γλυτώσει η έρημη η Ποσειδώνος από ένα επιπλέον βάρος και μας πήρε κατάθεση... "Αποδέχεστε την υπαιτιότητα;" με ρώτησαν, κι εγώ ούρλιαζα μέσα μου "Μπαμπά τι να κάνω; Τι να πω; Πού να υπογράψω;" 

09:02 : "Ε, ναι", του είπα τελικά και τότε είδα το οικείο αμάξι να μπαίνει στο parking! Εκεί ήξερα πως όλα είχαν λυθεί, ότι και να γινόταν, θα είχα ένα back-up, μια υποστήριξη, μια αγκαλιά... Δεν ήμουν μόνη μου πια...

09:40 : Αφού υπογράψαμε ότι έπρεπε και μετά τις φωτογραφίσεις των ζημιών από έναν πραγματογνώμονα-ασφαλιστή-μαλάκα του ενός από τους άλλους δύο εμπλεκόμενους, πήρα τον γνωστό δρόμο για την δουλειά μου.

Όποιος κι αν είσαι ΕΣΥ που με έχεις βάλει στο μάτι και δεν λέω να σταυρώσω άσπρη μέρα τον τελευταίο μήνα, ΣΤΑΜΑΤΑ! Άσε με ήσυχη! Ό,τι κι αν θες, δεν θα σου περάσει! Δεν θα με ξαναέχεις (αν είσαι εσύ που υποψιάζομαι)! Δεν θα με έχεις καθόλου και ποτέ (αν είσαι ο άλλος που υποψιάζομαι)! Όχι δεν πηδιέμαι με τον διευθυντή μου, απλά κάνω την δουλειά μου (αν είσαι μία από τις καριόλες-ζηλιάρες-μαλακισμένες της δουλειάς μου που με κοιτάτε συνεχώς με μισό μάτι)!

...Θυμάσαι όταν ο αδερφός σου είχε τρακάρει το αμάξι του και είχαμε κατέβει από το σπίτι σου να το δούμε; Θυμάσαι ότι ήθελα να κλάψω και δεν με άφηνες; Θυμάσαι πόσο είχαμε στενοχωρηθεί κι οι δύο, γιατί - όσο να 'ναι - το είχαμε αγαπήσει αυτό το αμάξι; Έβλεπα το δικό μου και στενοχωριόμουν και σκεφτόμουν εκείνη τη σκηνή... Έχω μεγάλη ζημιά, γιατί χτύπησα δυνατά, αλλά δεν βαριέσαι... Τι πάει καλά τελευταία για να είναι και το αμάξι ok; 

2.161 Ας γύριζες σπίτι... Μόνο αυτό!

"Βουλιάζεις", μου είπε, "σε χάνω πάλι όπως τότε, όταν πρωτοήρθες! Αλλά αυτή την φορά δεν θα σε αφήσω!!"

Βγήκα για ένα καφέ-ποτό με τον φίλο μου τον Π. και μου τα έχωσε! Όπως δεν είχε κάνει τότε...τον Απρίλη - Μάη που ήμουν στην βαθειά μου κατάθλιψη και με έβλεπε να μην τους ακολουθώ πουθενά και δεν ήξερε τι να κάνει. Μου είχε λείψει, η αλήθεια είναι, αλλά δεν μπορώ να τους ακολουθώ στα πάρτυ που πάνε, όπως έκανα όλο το καλοκαίρι... 

Μιλήσαμε για πολλά. Είναι ωραίο να νιώθεις πως κάποιος ΦΙΛΟΣ σε νοιάζεται κι ανησυχεί για σένα! Για σένα που ήσουν πάντα μέσα σε όλα, που δεν έλεγες ποτέ και σε τίποτα όχι, κι ας ήταν καθημερινή... 

Για τον Δ. χάρηκε που ξεκαθάρισε το τοπίο... Εκεί που του έλεγα πως το σαββατοκύριακο των γενεθλίων μου ήταν καταλυτικό για το ότι νόμιζε πως είχαμε, γύρισε και μου είπε πως για καλό ήταν! "Πρέπει απο την αρχή να φαίνονται όλα για να μην χάνεις χρόνο. Αν δεν είσαι έτοιμη, μείνε εκεί, όσο χρειάζεται, κάνε ό,τι χρειάζεται για να είσαι καλά! Να είσαι ΕΣΥ καλά!"

Δεν έχει και άδικο, ε Λ. μου; Ξέρω πως κι εσύ είσαι εναντίον σε όλο αυτό που μου συμβαίνει και στην ουσία δεν έχω κανέναν να το συζητήσω, αλλά δεν με νοιάζει! Ας μην μείνει κανείς! Ας μείνουν όλοι μακρυά! Καλύτερα, να είμαι μόνη μου και να το ζω πάλι από την αρχή... Μόνη μου... Ούτως ή άλλως, έτσι ήταν πάντα, από τότε που χωρίσαμε, όλοι μου έλεγαν να μην το σκέφτομαι και να προσπαθώ να περνάω καλά. 

Κάποιος είπε "Δεν με απασχολεί το να περνάω καλά, θέλω να νιώθω καλά κι ας μη περνάω πάντα καλά". Έχω να ΝΙΩΣΩ καλά, πάνω από δύο χρόνια... Από τότε που πήγα στο νησί κι είδα πόσο απόμακρος ήσουν και πόσο απρόθυμος να με βοηθήσεις να προσαρμοστώ... Ήταν τόσο διάχυτος ο αρνητισμός μου, που δεν σου άφηνε και πολλά περιθώρια, έτσι; Έβγαζες κι εσύ έναν αρνητισμό...Πόσο μου λείπει αυτός ο αρνητισμός σου! Πόσο μου λείπουν όλα σου! Τι θα κάνω Θεε μου; 

Ο Billy έμαθα συνεχίζει τα δικά του... Κάνει ό,τι μπορεί για να πληγώσει την πρώην του, την Χ.! Μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό η σκηνή στο αεροδρόμιο της Μυκόνου... Εκείνη τον πήρε τηλέφωνο, όσο περιμέναμε το αεροπλάνο για να γυρίσουμε Αθήνα, και τον άκουσα να της λέει "Άσε με τώρα, ακόμα κάνω διακοπές!"

Και κατάλαβα πως η κοπέλα του είχε ζητήσει να βρεθούνε στην Αθήνα κάποια στιγμή... Και γύρισα επιτόπου και του είπα να πάψει να προσπαθεί να την πληγώσει, γιατί ¨ό,τι κάνεις, θα το λουστείς", αλλά δεν με άκουσε ποτέ! Κι ακόμα προσπαθεί να την πατήσει, να την λιώσει! Ένας Θεός ξέρει πόσο πληγωμένος είναι κι ο ίδιος... Αλλά δεν το καταλαβαίνει... Έτσι γίνεται πάντα... Ο μόνος άνθρωπος που μπορείς να πληγώσεις ανεπανόρθωτα είναι αυτός που αγαπάς ατέλειωτα... Αλλά πρέπει να έρθει η ώρα του καθενός για να καταλάβει ότι αγαπάει ατέλειωτα... 

Μακάρι να ήσουν εδώ... Θα έκανα τα πάντα για να σε ξαναέχω δίπλα μου... Στο είχα πει κάποτε, πως θα σε χώριζα από όποια σε είχε δίπλα της! Όμως είσαι τόσο μακρυά... Μα τόσο μακρυά! Μίλια μακρυά μου... Δεν σε αγγίζω καν...

Συγνώμη για όλα όσα έκανα και σε πλήγωσαν, σε πέθαναν... Ήμουν τυφλή, δεν ήξερα, δεν είχα συνειδητοποιήσει τι νιώθω, πόσο σε αγαπάω και ότι εσύ είσαι ο ΕΝΑΣ! Συγνώμη για όσα σε έδιωξαν από μένα... Μακάρι να γύριζε ο χρόνος πίσω, να σε ένοιαζα ακόμα εγώ και να σου έδειχνα όσα ποτέ δεν κατάλαβες... 

"Για πες μου σε ποιο σπίτι να γυρίσω;

Που μοιάζει φυλακή και πώς να ζήσω;

Χωρίς να ακούω στην πόρτα τα κλειδιά σου; Τα βήματά σου...

Για πες μου σε ποιο σπίτι να γυρίσω;

Τα άδεια του δωμάτια να αντικρίσω...

Που είναι ποτισμένα από τα φιλιά σου και τ' άρωμά σου..."

2.160 Κινούμενη άμμος...

"Βρίσκεσαι πάω σε κινούμενη άμμο", μου είπε η Λ. χτες... "Πραγματικά είσαι σε πολύ επικίνδυνη φάση... Ή θα βουλιάξεις ή θα βρεις κάτι να σε τραβήξει έξω, και δεν αναφέρομαι σε κάποιον γκόμενο"... Ναι, γιατί το τελευταίο που θέλω αυτή την στιγμή είναι ακόμα έναν ταλαίπωρο στην ζωή μου!

Θυμάσαι τίποτα ή τα έχεις διαγράψει όλα; Γιατί εγώ τα θυμάμαι και τα σκέφτομαι συνεχώς...

Θυμάμαι ένα κομμάτι μου να στέκεται πάνω από ένα κινητό που ποτέ δεν χτυπούσε και σε μισούσα όλο και περισσότερο γι΄ αυτό.

Θυμάμαι μία Ν. να πιστεύει στα άστρα που πέφτουν και να κάνει ευχές.

Θυμάμαι μία Ν. που πάντα κοίταζε το μέλλον και βιαζόταν να το ζήσει, να το κάνει παρόν.

Θυμάμαι μία Ν. να σε παίρνει τηλέφωνο για να σου πει πως σε αγαπάει και να μην το κλείνει αν δεν το έλεγες κι εσύ.

Θυμάμαι μία Ν. να χωρίζεται στα 2 την ίδια μέρα, ώρα, το ίδιο λεπτό κι από την μία να σε ακολουθεί στα όνειρα που έκανες μαζί της για το μέλλον κι από την άλλη να θέλει να φύγει... Πάντα να φεύγω ήθελα! "Αποφάσισες πού θέλεις να ζήσεις;" "Στην Αθήνα, αλλά μαζί σου", έλεγα πάντα και τελικά ούτε κι αυτό έγινε... Δεν μπορούσες να αφήσεις τα σίγουρα, εσύ ήσουν ο ώριμος της σχέσης, αυτός που έβλεπε μπροστά...

Θυμάμαι μία Ν. να μην την νοιάζει ποιος είναι μπροστά και με την ίδια ευκολία που θα σου έκανε ερωτική εξομολόγηση, θα σου κατέστρεφε το βράδυ!

Θυμάμαι μία Ν. ΖΩΝΤΑΝΗ!Με συναισθήματα να ακροβατεί σε σχοινιά συνεχώς και να σε φέρνει στα άκρα, μη ξέροντας αν την αγαπάς ή την μισείς περισσότερο.

Αν την δεις πουθενά, πες της πως την ψάχνω...

2.159 Ακόμα κι αν ωριμάσω...

Σε ονειρεύτηκα ξανά χτες βράδυ

ποτέ δεν έχεις το ίδιο πρόσωπο

αλλά πάντα ξέρω πως είσαι εσύ

και πάντα δείχνεις καλύτερος από ότι είσαι

και περιπλανιέμαι όλη την επόμενη μέρα

νιώθοντας πως έχω κάτι ακόμα να πω

αλλά δεν ξέρω τι

και δεν ξέρω πώς να σε φτάσω

ακόμα κι αν ήξερα τι να πω.

Θέλω να ακούσω πως με συγχώρεσες;

Θέλω να ακούσω πως δεν είσαι καθόλου καλά χωρίς εμένα;

Είμαι αρκετά μεγάλη να ακούσω

πως ποτέ δεν με σκέφτεσαι;

γιατί να με σκεφτείς;

Πίστευα πως θα το ξεπερνούσα

Πες μου

δεν υποτίθεται πως ωριμάζουμε;

δεν το έχω πετύχει ακόμα

μήπως αυτό είναι και δεν έχει περισσότερο;

ίσως αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ

μπορεί να περάσουν τα χρόνια

αλλά νομίζω η καρδιά παραμένει παιδί

το μυαλό ίσως ωριμάσει

αλλά η καρδιά παραμένει παιδί

Νομίζω η καρδιά παραμένει παιδί

Γιατί δεν με αγαπάς πια; 

Γιατί δεν με αγαπάς πια;

Ebtg - The heart remains a child

2.158 Lost Soul

Boomp3.com

2.157 Κι επιτέλους βρέχει!!!

"Πώς τον είδες;" την ρώτησα. "Φαινόντουσαν καλά" μου είπε κι ας ήξερε πως το επόμενο λεπτό αφότου θα κλείναμε, θα έλιωνα στο κλάμμα! Έτσι είναι οι φίλες οι σωστές, δεν σου κρύβουν την αλήθεια, δεν σου χαϊδεύουν τα αυτιά, σου φωνάζουν "Μόνη σου τα κατέστρεψες όλα" και παραμένουν εκεί, με διαθέσιμο ώμο και χαρτομάντηλα...

Απόψε έχει ένα από τα αγαπημένα σου έργα. Θα το δεις; Εγώ ναι, μιας και δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω και θέλω να αποκοιμηθώ έτσι... Θέλω πάλι να σε πάρω τηλέφωνο, αλλά δεν έχω τι να σου πω... Απίστευτο; Ναι, δεν έχω, θέλω μόνο να σε ακούσω, την φωνή σου...

Έβρεξε σήμερα και συνεχίζει! Από τις 7 περίπου που γύριζα από την δουλειά, άρχισε να ρίχνει και έβγαζα το χέρι μου έξω από το παράθυρο για να την νιώσω... Τώρα βρέχει κανονικά... Επιτέλους λίγη συννεφιά... Λίγη στενοχώρια, σαν την διάθεσή μου... 

Χάρις Αλεξίου - Πρώτη φορά συγνώμη

2.156 Τι είναι άραγε χειρότερο; Να μην έχεις τίποτα να μοιραστείς με κάποιον ή να έχεις πολλά αλλά να μην έχεις κανέναν να τα μοιραστείς;;;;

2.155 "Nothing can stop these lonely tears from falling..."

Sinead O'Connor - Nothing compares to you

2.154 Πώς μπορώ να ξεχάσω;;;

Νίκος Παπάζογλου - Αύγουστος

2.153 Εϊ!!!

Ρίχνεις ποτέ καμιά ματιά σε εκείνα;

Κοιτάς πίσω σου καμιά φορά;

Όχι από φόβο, μήπως οι σκιές που σε ακολουθούν μεγαλώνουν, αλλά για να θυμηθείς.

Στο λιοπύρι ενός φθινοπωρινού-καλοκαιρινού μεσημεριού έβαλα όπισθεν χαλαρά.

Πώς με άντεχα τόσους μήνες; Πώς με άντεχαν οι γύρω; Όχι οι περαστικοί κι αδιάφοροι, ταξιδευτές που έκαναν μία στάση, αλλά όσοι με αγαπάνε και νοιάζονται πραγματικά. Αυτοί! πώς με άντεχαν; Να ζω κάθε μέρα κι ένα διαφορετικό παραμύθι... Να λέω κάθε μέρα πως σε ξέχασα και σε ξεπέρασα επειδή αυτό ή εξαιτίας του άλλου... Πώς; 

Με πίστευαν άραγε; Υπήρξε έστω και μία στιγμή που με πίστεψαν; Μήπως μέσα τους σκεφτόντουσαν πόσο θλιμμένη πρέπει να νιώθω ή πότε θα καταφέρω επιτέλους να σταματήσω να πονάω;

... Ήρθε το απόγευμα κι εγώ ακόμα εκεί... Στο αμάξι με χαλαρή πορεία προς τα πίσω...Το κατάλαβα από το τασάκι που διαμαρτυρόταν για τις γόπες που προσπαθούσα να χωρέσω μέσα του και τις πέταγε απ' έξω.

Με βαρέθηκα! Δεν θέλω κανέναν δίπλα μου στο ταξίδι μου. Η βροχή και το σκοτάδι θα με συντροφεύουν, αχώριστοι φίλοι κι αγαπημένοι.

Πάτησα φρένο απότομα κι ο EFG πετάχτηκε μπροστά, φωνάζοντάς μου:

"Εϊ, εσύ εκεί! Όταν μάθεις τον εαυτό σου να θέλει μόνο ό,τι του αξίζει, θα πάψεις επιτέλους να ζητάς τις μισές χαρές και τις μισές ζωές των άλλων; Έι, εσύ εκεί! Με άκουσες;"

2.152 Ατέλειωτες μέρες...

Όναρ - Αν μ' αγαπάς

2.151 "Πάλι θα σε περιμένω στ’ όνειρο να ‘ρθεις..."

Τα παιδιά που παντρεύτηκαν χτες ήταν μαζί επί 15 χρόνια! Ο γαμπρός έλεγε και ξανάλεγε πως δεν παντρεύονται, αλλά στεφανώνονται, γιατί είναι ήδη παντρεμένοι... Η νύφη πέταγε κανονικά, το ζούσε αδιαφορώντας για τα πάντα! Ήταν η μέρα της και μόνο αυτό σκεφτόταν... 

Για να προλάβω τον γάμο έφυγα από την δουλειά στις 3 κι εκεί που το ζήταγα από τον ανώτερο ήταν μπροστά ένας 60χρονος συναρμολογητής και μου λέει για πλάκα "Εσύ παντρεύεσαι;". Και του απάντησα πως εγώ έκλεισα, δεν θα παντρευτώ. "Καλά, αυτά τα λένε όλες", μου είπε. "Όχι, αλήθεια", του απάντησα, "εγώ έκλεισα με αυτό το θέμα, πέρσι που χώρησα με τον μόνο που θα μπορούσα να παντρευτώ ποτέ"... Κι ο άτιμος γυρίζει και με ρωτάει "Δηλαδή αν γύριζε ο πρώην και σου έλεγε "παράτα τα όλα, αύριο περνάμε βέρες" θα πήγαινες;" και του απάντησα πως ΤΩΡΑ ναι, θα τα άφηνα όλα... Αλλά τώρα είναι απλώς αργά...

Ήταν ο 5ος γάμος που πήγα από τότε που χωρίσαμε και κάθε φορά σε σκέφτομαι... Πώς θα ήμασταν, τι θα κάναμε, με ποιο τραγούδι θα μπαίναμε στο χώρο της δεξίωσης... Βασανιστικά παιχνίδια για το μυαλό μου και η ζωή συνεχίζεται. Φόραγα το δαχτυλίδι σου χτες κι όλοι ρώταγαν αν είμαι αραβωνιασμένη... Καλό!

... Ξέρεις τι θυμήθηκα σήμερα; Την μέρα που πήγαινα το παιδί μου στον εκπαιδευτή και σε πέτυχα στον δρόμο και τον είδες να κάθεται στο κάθισμα του αυτοκινήτου και σου έμοιαζε θλιμμένος... "Πού σε πάει αυτή η τρελή αγόρι μου;" του είπες και μετά που τον είχα αφήσει σε πήρα κλαίγοντας και σου είπα πως ήδη μου έλειπε... Ασήμαντα γεγονότα της καθημερινότητας και τίποτα παραπάνω, αλλά το μυαλό μου σε αυτά γυρίζει γιατί από αυτήν λείπεις περισσότερο : από την καθημερινότητα!

... Κι άκουγα "Πάλι δεν είσαι εδώ" στο αμάξι επιστρέφοντας σπίτι κι έκλαιγα πάλι και στο φανάρι ο διπλανός έκανε απεγνωσμένες προσπάθειες να τον κοιτάξω... "Και γιατί κλαις κούκλα μου; Τόσο όμορφη κοπέλα..." κι άλλα τέτοια... Αδιάφορα, όλα με αφήνουν παγερά αδιάφορη! Πόσο πίσω βρίσκομαι; Περίπου ένα χρόνο πίσω... Στον περσινό Σεπτέμβρη-Οκτώβρη που είχα αρχίσει να πέφτω σε κατάθλιψη και γι' αυτό τα μάζεψα κι έφυγα! 

"Σε μια πόλη που κοιμάται πάλι τριγυρνώ
Να σε κλείσω στο κορμί μου ανυπομονώ
Και η βροχή και η βροχή που πέφτει σιγανά
Μου εξηγεί, μου εξηγεί πως δεν θα ‘ρθεις ξανά

Πάλι δεν είσαι εδώ και αυτό με καίει
Θυμώνει ο ουρανός και για σένα κλαίει
Και σαν το σπίρτο στην βροχή για ‘σένα σβήνω
Που δεν σε νοιάζει ποια τι θ’ απογίνω

Πάλι στα θολά μου μάτια νύχτωσε νωρίς
Πάλι θα σε περιμένω στ’ όνειρο να ‘ρθεις
Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ δεν ξέρω που γυρνάς
Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ δεν νοιάζεσαι για μας

Πάλι δεν είσαι εδώ και αυτό με καίει
Θυμώνει ο ουρανός και για σένα κλαίει
Και σαν το σπίρτο στην βροχή για ‘σένα σβήνω
Που δεν σε νοιάζει ποια τι θ’ απογίνω (2)

Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ δεν ξέρω που γυρνάς
Δεν είσαι εδώ, δεν είσαι εδώ δεν νοιάζεσαι για μας

Πάλι δεν είσαι εδώ και αυτό με καίει
Θυμώνει ο ουρανός και για σένα κλαίει
Και σαν το σπίρτο στην βροχή για ‘σένα σβήνω
Που δεν σε νοιάζει ποια τι θ’ απογίνω"

Μαρία Ιακώβου - Πάλι δεν είσαι εδώ

2.150 Πάω απόψε να τρελλαθώ!

Πήγα στο σπίτι των παιδιών που παντρεύονται αύριο. Πόσο πολύ μας μοιάζουν... Μάλλον, πόσο πολύ μοιάζουν στο πώς θα ήμασταν... Πρώτα απ' όλα, ήταν μαζί το τελευταίο τους βράδυ, αγνοώντας τις προλήψεις, έπειτα ήταν τόσο άνετοι μεταξύ τους! Μα τόσο άνετοι... Την έλεγε ο ένας στον άλλον, αντί για τρυφερά λόγια, χρησιμοποιούσαν βρισιές και κανένας δεν παρεξηγούσε τον άλλον... Τι να παρεξηγήσεις μετά από 14 χρόνια άλλωστε; Ή τον ξέρεις τον άλλον ή όχι!

Μου λείπεις πάλι πολύ... Κάτι λέγαμε με την μαμά σήμερα και μου είπε "Φτιάξτο αυτό να δείχνεις πιο όμορφη γιατί δεν ξέρεις πότε θα συναντήσεις τον έρωτα της ζωής σου". Και της απάντησα πως τον έδιωξα αυτόν... Τον έρωτα της ζωής μου τον άφησα να φύγει... 

Κανείς καρδιά μου, κανείς... Κανείς δεν με νοιάζει, δεν με απασχολεί για πάνω από μισή μέρα... Και όλοι κάποιον θέλουν να μου γνωρίσουν, κάποιον "ωραίο και με καλή δουλειά", αλλά δεν με νοιάζει! Δεν θέλω να γνωρίζω άλλους πια! Ούτε τα ονόματα δεν θυμάμαι πια, τόσους που έχω γνωρίσει! 

Και φαντάστηκα τον γάμο σου σήμερα, ενώ γύριζα σπίτι... Πως θα το μάθω από την Λ. και θα τρελλαθώ! Κι όμως τίποτα δεν θα σε αγγίζει και θα πάρεις εκείνη... Γιατί σου προσφέρει ηρεμία... Κι ας την θεωρώ εγώ βαρετή την ηρεμία, εσύ αυτό θα θες κι εκεί θα έχεις καταλήξει! Κι εγώ; Μια κουκίδα στο χάρτη...

Και ο τύπος στοβ Love Radio λέει τα δικά του... Για έρωτες ανεκπλήρωτους, για λόγια μισοειπωμένα, για καρδιές που δεν ενώθηκαν ποτέ... Τίποτα από αυτά δεν μας αφορά! Για λάθη δεν λέει τίποτα... Για φόβους και δειλίες; Για αγάπες παντοτινές; Τίποτα... 

Με παιδεύει περισσότερο η σκέψη σου όσο ξέρω πως μπορώ να σε δω και να σου μιλήσω, μιας και με δέχτηκες την πρώτη φορά! Ανυπομονώ να έρθω και να σε δω ξανά! Σε έχω ανάγκη κι ας μην με έχεις εσύ...

2.149 "When you close the door it feels like you took the air out of the room with you..."

Κι όπως απρόσμενα ήρθα, έτσι φεύγω. Κάθησα στο κατάστρωμα μέχρι να τελειώσουν τα φώτα του δρόμου του αεροδρομίου κι έκλαψα. Αναβόσβηναν τα φώτα των αυτοκινήτων και θυμήθηκα πώς με χαιρέταγες τότε... που έφευγα από το νησί, πετώντας μου τα φώτα του αυτοκινήτου ή της μηχανής... Πόσο παλιά μου φαίνονται όλα αυτά... Μα πόσο παλιά...

... Και ήρθα στο γραφείο σου και μιλάγαμε επί 2 ώρες και θα μιλάγαμε κι άλλες τόσες κι ακόμα τόσες αν έμενα κι άλλο, αλλά δεν το άντεχα μετά από κάποιο σημείο κι έφυγα. Δεν άντεχα να υποκρίνομαι πως όλα είναι μια χαρά κι ότι απλά ήθελα να πούμε τα νέα μας! Ήθελα τόσο πολύ να σου ομολογήσω πόσο έχω μετανιώσει για όλα και πόσα θα έδινα για να γύριζα τον χρόνο πίσω...

Και με ρώτησες τι κάνω στην Αθήνα, πώς τα περνάω και σου είπα πως προσπαθώ να σε ξεχάσω. "Αυτό το έχεις κάνει ήδη", μου είπες και σου απάντησα ότι αυτό νόμιζα κι εγώ, αλλά έκανα λάθος. Δεν με πίστεψες, αλλά δεν πειράζει. Ίσως να είναι η άμυνά σου, ίσως να μην θες να με πιστέψεις για να μην ξαναπληγωθείς. Δεν με πειράζει αυτό. Ήθελα να σε δω, να σου μιλήσω, να σε δω να μου χαμογελάς και αυτό έκανα. Δεν έχασα κάτι, ούτε κέρδισα. Όταν πρόκειται για συναισθήματα κι ανθρώπινες ζωές, δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος... Κι ίσως - αν μπόρεσες να διακρίνεις τον πόνο που νιώθω - να ένιωσες πιο δυνατός, να βρέθηκες "από πάνω" και να σε έφτιαξε αυτό, μιας και τα έχεις αφήσει όλα πίσω σου, αλλά ούτε κι αυτό δεν με απασχολεί...

... Και πήγα στο μαγαζάκι μου μετά κι έκλαψα. Και με βλέπανε και δεν μου καιγόταν καρφί! Ήταν 12:30, έπινα τζιν κι έκλαιγα... Και τελικά πήρα το ποτό μου και πήγα και άραξα στο άγαλμα. Κι όπως χτύπαγαν τα κύματα στο μάρμαρο και βρεχόμουν, τα έφερα όλα στο μυαλό μου και θέλησα να φωνάξω ένα "γιατί"! Γιατί σε άφησα να με αφήσεις; Γιατί τα έκανα όλα τόσο σκατά για ακόμα μία φορά; Γιατί δεν σε αφήνω να φύγεις από μέσα μου; Γιατί σε αγαπάω ακόμα;

...Καμία απάντηση...

... Και μετά με πήρε η Λ. γιατί κάτι ήθελε να πάρω γι΄αυτήν και με επανέφερε στην πραγματικότητα. Και πήγα και την βρήκα και προσπάθησε να διαβάσει τα μάτια μου, αλλά της κρύφτηκα. "Πώς νιώθεις;" με ρώτησε και της απάντησα πως ήθελα να σε δω, να σου δώσω το γράμμα μου κι αυτό έκανα. Δεν με έκανες να το μετανιώσω και νιώθω κάπως ξαλαφρωμένη, κάπως ήρεμη, πως τώρα ξέρεις... '΄Δεν αμφέβαλλα για το ότι θα δεχόταν να σε δει", μου είπε, "αλλά για το αν θα σε πιστέψει"... Και ειλικρινά δεν ξέρω αν πίστεψες τίποτα... Τα μάτια μου πάντα ήταν βιβλίο ανοιχτό, αλλά δεν ξέρω αν θυμάσαι να τα διαβάζεις... Αν σε νοιάζει πια...

... Κι αύριο επιστρέφω στην ζωή μου, στην πραγματικότητά μου κι έχω να ξεφορτωθώ αυτόν που νομίζει ότι τα έχουμε κι ότι κάτι σημαίνει για μένα... Όπως κάνω με όλους... Και μάλλον θα κλειστώ πάλι σε μένα... Και δεν θα θέλω να γνωρίζω κόσμο γιατί άδικος κόπος είναι πάντα! Περιστασιακοί ενθουσιασμοί είναι όλα και τίποτα παραπάνω!

Μου λείπεις πάλι, ακόμα περισσότερο, αλλά πρέπει να ζήσω μ' αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μου μάλλον... Γιατί ποτέ δεν θα σε αφήσω να φύγεις από μέσα μου και πάντα θα σε συγκρίνω με όποιον γνωρίζω και πάντα θα κερδίζεις τις συγκρίσεις...

Πάω στην καμπίνα να κοιμηθώ. Όνειρα γλυκά!

2.148

Never say I Love You If you really don't care 
Never talk about feelings If they really aren't there 
Never hold my hand If you are gonna break my heart 
Never say you are going to If you don't plan to start 
Never look into my eyes If all you do is lie 
Never say hi If you really mean goodbye 
If you really mean forever Then say you will try 
Never say forever Cuz forever makes me cry

2.147 ?????

Είναι τόσα πολλά τα κοινά σημεία... Μα τόσα πολλά!!! Ενδιαφέρεται, με ψάχνει, είναι τρελός για μένα... Όλα μοιάζουν να είναι καλά,μέχρι να τον δω ή μέχρι να μου μιλήσει... Κάθε φορά που τον σκέφτομαι, φέρνω εσένα στο μυαλό μου... Το πρόσωπό σου, τα μάτια σου, την φωνή σου... Και μόλις τον δω, συνειδητοποιώ πως ΔΕΝ είσαι εσύ και τρελλαίνομαι!

Με παίρνει τηλέφωνο και όλη μου η χαρά εξατμίζεται μόλις τον ακούσω στην άλλη άκρη της γραμμής, γιατί απλά... δεν είναι η δική σου η φωνή... Πόσο βαθεία μπλεγμένη είμαι;; Και πόσο πίσω βρίσκομαι;;; Πόσο μου λείπεις... Δεν τολμώ να το ομολογήσω ούτε σε μένα την ίδια...

Πήρα την Ν. τις προάλλες για κάτι άσχετο που ήθελα να μάθω και μου είπε "Άστα αυτά, πες μου τι γίνεται με τον Δ.!!"... Και της απάντησα "Άσε τον Δ. για την ώρα, δεν υφίσταται!!"... Δεν με νοιάζει και δεν ξέρω τι πρέπει να λέω γι' αυτόν σε όποιον με ρωτάει. Με απασχολεί μέχρι το σημείο που σου μοιάζει. Μόλις διαφοροποιείται από σένα, απλά... παύει να υπάρχει... Εσένα ψάχνω παντού...

Όπως τότε, στο νησί, που έβγαινα με τον Μ. και την παρέα από το μαγαζί και μεθούσα κάθε βράδυ και κατέληγα να μιλάω για σένα... Σε ψάχνω παντού ΠΑΛΙ... Και για ακόμα μία φορά δεν είσαι πουθενά... Π Ο Υ Θ Ε Ν Α!!!!!!!

Και τι δεν θα 'δινα για να σε άκουγα για μία ακόμα φορά στο τηλέφωνο... Τα πάντα ίσως... Να σε ακούσω να μου μιλάς όπως τότε, τρυφερά και απότομα ταυτόχρονα... Πώς το έκανες αυτό; Πώς τα συνδύαζες αυτά τα δύο;

2.146 The Business of Misery I 'm in...

Please make things like they used to be... You know how... Only you...

2.145 Speechless

2.144 Όπου κι αν είσαι, ώρα καλή κι ας με πονούν τα βράδια...