Τον θέλω πίσω!!

Δεν είσαι τελικά... Το ξέρω πως δεν είσαι, αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ... Ήσουν - έμοιαζες να ήσουν - αλλά δεν είσαι εσύ τελικά... Και ειλικρινά, πες μου τι πρέπει να κάνω για να μου φέρεις πίσω αυτον που ερωτεύτηκα και να φύγεις εσύ! Αυτός που με έβαζε πάνω απ' όλα, αυτός που έλιωνε στο τηλέφωνο, αυτός που με σκεφτόταν συνέχεια! Αν έκανα κάτι εγώ και τον εξαφάνισα, πες μου τι έκανα για να το διορθώσω! Αλλά τον θέλω πίσω!

... Αυτόν που με έκανε να μην θέλω να βγω χωρίς αυτόν γιατί θα μου έλειπε... Αυτόν που δεν  άφηνε στιγμή να μην με σκεφτεί και να μην με πάρει τηλέφωνο... Πού τον έχεις κρύψει και γιατί; Τον θέλω πίσω!

Και από Τρίτη σκοπεύω να αλλάξω τακτική. Θα αρχίσω να απομακρύνομαι για να δω αν θα με κυνηγήσεις... Πουτανιά ναι, αλλά θέλω να ξέρω! Θέλω απαντήσεις και ή θα μου τις δώσεις ή θα τις πάρω μόνη μου!

Απαντήσεις

Σήμερα τα βλέπω λίγο μαύρα όλα νομίζω... Από την Πέμπτη ή ίσως να είναι κι απ' το προηγούμενο σαββατοκύριακο, νιώθω πως κάτι άλλαξε... Σε κάτι τον απογοήτευσα, με κάτι ξενέρωσε, πάντως δεν είναι ο ίδιος... Και δεν είναι ακόμα μία φορά που τα βλέπω όλα μαύρα! Όχι δεν είναι...

Κάπου διάβασα το εξής : Δινόμαστε μόνο σε κάποιον από τον οποίο δεν περιμένουμε απολύτως τίποτα. Δεν έχουμε φτιάξει καμία ιστορία για το μέλλον και το ίδιο μάλλον κι αυτός. Κάπως έτσι ξεκίνησε και με μας : δεν περίμενα τίποτα! Απολύτως τίποτα όμως! Και μετά άρχισε να με πνίγει με λόγια και ατάκες και με έκανε να αρχίσω να φαντάζομαι διάφορα. Ακόμη και το κοινό μέλλον... Και κάπου εκεί το χάσαμε - ή έτσι νιώθω... Σαν να πάψαμε ξαφνικά να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας... Σαν να αρχίσαμε να κρύβουμε πράγματα... Και δεν μου αρέσει αυτό! Καθόλου δεν μου αρέσει!

Απόψε δεν νιώθω καλά πάντως... Όλο το βράδυ δεν με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο. Και τείνω να σκεφτώ πως "αφού τον πήρα εγώ", αλλά ξέρω πως ούτως ή άλλως δεν με έπαιρνε... Και μου βγαίνει μια ζήλια στο τηλέφωνο όταν του μιλάω που δεν την θέλω, αλλά είναι ανεξέλεγκτη...

Για έξι μήνες με είχε σε ένα παραμύθι και ξαφνικά με πετάει έξω απ' αυτό. Γιατί; Αυτός έκανε λάθος που μου τα 'λεγε ή εγώ που τα πίστευα; Και σκέφτομαι πως αν αποτύχει κι αυτό - αν έχει αρχίσει ήδη να αποτυγχάνει δηλαδή - μετά δε με σώζει τίποτα! Δεν θα σηκώσει ποτέ τίποτα ξανά από τα πατώματα... Και είναι 04:00 κι ακόμα δεν έχει νυστάξει, ενώ το προηγούμενο Σάββατο μαζί μου από τις 01:30 δεν άντεχε άλλο ξενύχτι. Και δεν το θέλω, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω αυτές τις συγκρίσεις μέσα μου... Και θέλω τόσο μια ανοιχτή συζήτηση!!! Ξέρεις, απ' αυτές που τα λες όλα! Ανοίγεις τα χαρτιά σου κι όποιον πάρει ο Χάρος! Όποιος είναι να πονέσει, να το μάθει για να τελειώνουμε! Να μην χάνουμε άλλο χρόνο! Όχι κι άλλο, έχω χάσει ήδη πάρα πολύ!

Αλλά... απ' την άλλη, ίσως όλα να είναι παιχνίδια του μυαλού μου... Σκέψεις που με τρελαίνουν και με αφήνουν ράκο, αλλά δεν ισχύουν! Και λες : "Γιατί τώρα γίνεται όλο αυτό;" Κι απάντηση δεν παίρνεις! Αλλά μια απάντηση πάντα την θες! Όποια κι αν είναι αυτή, όσο κι αν σε πονάει ή σε χαροποιεί, απλά την θες!

Αναλώσιμα και υποκατάστατα...

Βγήκα με το αφεντικό μου σήμερα - δεν αντέχω τα "πρώην αφεντικό" κτλ... δεν πέθανε κανείς, απλά έφυγε... Ήταν τόσο ωραίο να μιλάω πάλι μαζί του! Βασικά να τον αφήνω να μιλάει εκείνος, μιας και τόσο του αρέσει! Από την μία χαιρόμουν που τον έβλεπα και γελάγαμε κι από την άλλη μελαγχολούσα που δεν είναι πια μαζί μας στο γραφείο... Τον φάγανε, δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια... Τον φάγανε!

Και σκεφτόμουν για ακόμα μία φορά πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι... Και πόσο εύκολα βρίσκεται του καθενός ο αντικαταστάτης... Αναλώσιμα και υποκατάστατα... Έννοιες που τις διδάχτηκα στις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας στο Λύκειο... Τι θυμήθηκα τώρα! Οι δύο αυτές έννοιες - λέει - επηρεάζουν την ζήτηση και την προσφορά... Μαλακίες! Το αφεντικό μου έφυγε - τον έδιωξαν - κι αυτό έχει σημασία... Από τότε έχει σταματήσει ο χρόνος για μένα και την Δευτέρα συμπληρώνεται ένας μήνας... Ένας μήνας που δεν έχει υπάρξει όμοιός του για μένα μέσα στην εταιρεία... Ένας μήνας, μικρό δείγμα του πώς θα είναι η επαγγελματική μου ζωή από εδώ και πέρα... 

Πόσο μου λείπεις αφεντικούλη μου! Κάθε μέρα όλο και περισσότερο... Που μου 'λεγαν πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός...

...

... Και να σου πω και κάτι; Ας μην τον "πηγαίνει" ο πατέρας μου! Δεν με νοιάζει! Δηλαδή, με νοιάζει, αλλά δεν το αφήνω να με επηρεάσει... Όταν με κοιτάει στα μάτια και μου λέει πως σε μένα βρίσκει όσα έψαχνε στη γυναίκα που θα ζήσει μαζί της για πάντα (...) ε! δεν με νοιάζει ποιος τον πάει και ποιος όχι! Ειλικρινά δεν με νοιάζει... ΕΓΩ τον πάω και τον αγαπάω κι αυτό μετράει! Τ Ε Λ Ο Σ!!!

Μέχρι πότε;;;;;

Δεν θα τελειώσει ποτέ?
Ας πάψει λίγο αυτό το ‘γιατί’
Ακούγεται τόσο εκκωφαντικά μες στη σιωπή.
Ας σταματήσουν πια οι σκέψεις.
Καμιά δεν έφτασε να με γλυκάνει.

Κοιτάζω δίπλα μου την μελλοντική απουσία.
Την βλέπω μέσα μου...
Κοιτάζω στα μάτια τους την απουσία.
Κοιτάζω εκείνο το λευκό κτίριο,  που καθημερινά μου την δίνει το άσπρο του χρώμα...
Και θέλω να σταθώ απ' έξω, να ουρλιάξω, 
μέχρι να γκρεμιστούν οι τοίχοι.
Να μη μείνει όρθιο ντουβάρι.

Να είναι ίδιο το έξω με το μέσα μου.

Κι όμως κάτι με κρατάει όρθια... Είναι ένα "σ' αγαπάω" που μου λέει, ένα "τρελλαίνομαι για σένα" και λυγίζω... Αλλά για πόσο;;; Για πόσο λολάκι μου;;; Εσύ που με ξέρεις... Για πόσο μπορώ να λειτουργώ χωρίς να σκέφτομαι;;; Για πόσο;;;

Λολάκι μου... δεν αντέχω... μου λείπεις!!!!!

Κι αν απόψε τον μισώ, δεν παύω ούτε στιγμή να τον λατρεύω και να τον σκέφτομαι συνεχώς... Κι όμως... απόψε τον μισώ όσο δεν πάει!... Γιατί είναι όσα δεν είχα ποτέ και γιατί όσα μου δίνει απλόχερα χωρίς να τα ζητάει πίσω, θα μου τα πάρει σε ένα χρόνο από τώρα και ΠΡΕΠΕΙ να τον μισήσω από τώρα, από φέτος... Γιατί κι αυτός δεν αγαπάει την Αθήνα όπως εγώ και ΜΠΟΡΕΙ, αντέχει να με αφήσει - κι αυτος! - για να κυνηγήσει το όνειρό του...

... Γιατί είμαι καταραμένη τελικά και πρέπει να το πάρω απόφαση ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πως κανείς και τίποτα δεν θα αλλάξουν την μοίρα μου... Ό,τι και να κάνω, όσο και να προσπαθήσω, ΠΟΤΕ δεν θα βρω το άλλο μου μισό εδώ στην Αθήνα... Απλά δεν θα μου το επιτρέψει ο Θεός, δεν θέλει, δεν γουστάρει... Όσο κι αν με πονάει, δεν μπορώ αυτή την στιγμή να τον αφήσω να μου φύγει! Δεν μπορώ, απλά... 

... Και ήμουν με την παιδική μου φίλη και τα λέγαμε όλα, ανοίξαμε τις ψυχές μας που λένε, και ήθελα να μείνω εκεί, στις αναμνήσεις του σχολείου, στα παιδικά τα χρόνια, που κάναμε κοπάνα και καπνίζαμε στο μαγαζάκι δίπλα στο λύκειο και μας έβλεπαν οι καθηγητές... 

... Κι όμως πάλι δεν ήμουν πλήρης...Μου λείπει το λολάκι μου ρε γαμώτο... Δεν είναι το ίδιο σε όποιον κι αν μιλήσω... Ίσως μόνο εκείνη τελικά με ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε... Εκείνη ΜΟΝΟ μπορεί να με χαστουκίσει και να με επαναφέρει στην πραγματικότητα... Να μου πει πως είμαι καλά κι ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό μου... Και πως όλα καλά θα πάνε και τίποτα δεν θα μου χαλάσει αυτό που ζω τώρα... Ίσως γιατί είναι η μόνη που με "διαβάζει" και πάντα το έκανε με απόλυτη επιτυχία! Λολάκι μου θέλω τόσο πολύ να σε δω και να μιλήσουμε... Καταρρέω... Σε χρειάζομαι... Μακάρι να ήμασταν κοντά... 

"Γιατί έχω αλήτισσα ψυχή και δεν πονάω... Είμαι απ' τα πάθη μου πολύ πιο δυνατή..."

Άννα Βίσση - Αλήτισσα Ψυχή

Επόμενη σελίδα

Είναι όλα μπερδεμένα μέσα μου! Σκέψεις ανακατεμένες, συναισθήματα διφορούμενα, πράξεις έντονης κυκλοθυμικότητας... Μια εβδομάδα που μου φάνηκε μήνας! 

Μέχρι και την Τετάρτη ήμουν ένας άνθρωπος νέος για τους συναδέλφους! Έκλαιγα με το παραμικρό, σηκωνόμουν κι έφευγα στα καλά καθούμενα, δεν ηρεμούσα με τίποτα και πουθενά! Με πόναγε ακόμα ο διωγμός του αφεντικού μου και μου έφταιγαν όλοι και όλα... Μέχρι που με βούτηξε κυριολεκτικά ο Λαβ και πήγαμε στην Ελευσίνα, ήπιαμε 2 μπύρες και συνειδητοποίησα  σε τι αδιέξοδο βρίσκομαι... Δεν έχει μέση οδό δυστυχώς... Κι ενώ θεώρησα πως είχα ηρεμήσει κι επέστρεψα στο γραφείο, μέσα στα πρώτα 10 λεπτά έκανα τέτοιο ξέσπασμα που κανείς δεν μπορούσε να με ηρεμήσει! 

Ο Λαβ πήρε τηλέφωνο το αφεντικό μου και τον παρακάλεσε να μου μιλήσει για να μην παραιτηθώ, μιας και - είπε - μόνο εκείνον θα άκουγα... Και με πήρε ο άνθρωπος και μιλήσαμε αρκετή ώρα και μου είπε πόσο δύσκολα είναι "εκεί έξω" και να μην φύγω αν δεν έχω βρει πρώτα κάτι άλλο. Λόγια που όλη η εταιρεία μου έλεγε από την Δευτέρα, αλλά δεν τα άκουγα... Ήμουν αλλού και δεν έφευγα από "εκεί" με τίποτα... 

... Και από την Πέμπτη... επανήλθα! Ήμουν χαμογελαστή και κεφάτη, τους πείραζα όλους, τους την "έλεγα" για τα πάντα, τσαμπουκαλευόμουν για τα πάντα... Ήμουν εγώ! Και κάποιος είπε "το αγρίμι επέστρεψε" και γέλασαν όσοι ήταν μπροστά! Δεν μου πέρασε όμως πραγματικά και λίγοι το ξέρουν... Αλλά είπα, αντί να μου σπάσουν αυτοί τα νεύρα και να με βλέπουν να λυγίζω, θα τους τα σπάσω εγώ! Κι όσο κρατήσει! 

... Δεν έχω πάψει ούτε λεπτό να μην σκέφτομαι το αφεντικό μου και να μην ανησυχώ για την θέση μου στην εταιρεία, τώρα που δεν έχω πια "προστασία", αλλά θέλω να δουν όλοι πώς δουλεύω και πόσο τρέχω για τα πάντα εκεί μέσα! Θέλω να δουν την δουλειά μου και μετά ας με κρίνουν, ας με διώξουν αν αυτό θέλουν, αλλά τουλάχιστον θα τα έχω καλά με μένα... Δεν θα μετανιώνω για ενέργειες που έγιναν πάνω σε έκρηξη θυμού ή στενοχώριας! Κι αυτό μετράει πολύ! 

... Κι ενώ το καλοκαίρι προχωράει, αρχίσαμε τα σχέδια για σαββατοκύριακες αποδράσεις με το σκάφος! Πρώτος προορισμός : Η Σκύρος. Ούτε που ξέρω πού βρίσκεται, αλλά δεν έχει σημασία! Θα την μάθω! Όπως είπε και η Ν. από την δουλειά, πρέπει να παίρνω κουράγιο από όσα πάνε καλά στη ζωή μου και να πιστεύω πως θα φτιάξουν και τα υπόλοιπα, κι όχι να τα χαλάω όλα εξαιτίας ενός... Κι έχει δίκιο! Όλοι τους δίκιο έχουν... Γιατί ο άλλος που μου είπε "Είναι μόνο δουλειά!";;; Μόνο αυτό είναι! Γιατί την κάνω ζωή μου εγώ δεν ξέρω, αλλά είναι αυτό και μόνο! 

Κι αν κάθε εμπόδιο είναι για καλό, κάτι καλό θα μου συμβεί και μένα, έτσι δεν είναι; Δεν ξέρω από πού ακριβώς να το περιμένω, αλλά θέλω να διατηρήσω αυτή μου την αισιοδοξία μέχρι κάτι να συμβεί... Ό,τι κι αν είναι αυτό, όπου και να με βγάλει! 

Αρκετά... Πάω να μαυρίσω λιγάκι!!!!