Το παιχνίδι

Ποιο είναι το σημείο που καταλαβαίνεις ότι... τέρμα, δεν πάει άλλο; Πρώτα πρέπει να το πάρεις απόφαση, έτσι δεν είναι; Αλλά, πότε την παίρνεις;;; "Όταν οι στιγμές που περνάς καλά, είναι πολύ λίγες πια"... απάντησε μια φιλική φωνή από το παρελθόν, "όταν οι στιγμές που πέρναγες καλά όλο και απομακρύνονται".

Πότε περάσαμε καλά; Ποια είναι η τελευταία φορά που θυμάσαι; Δυσκολεύομαι να θυμηθώ... Κάτσε, περίμενε λίγο, θα το βρω. Δεν μπορώ να την θυμηθώ, πόσο κακό είναι αυτό μου λες; Νομίζω από την Ελαφόνησο, τον Αύγουστο... Πόσο κακό είναι αυτό; Πόσο λάθος;;; Μήπως τα γεγονότα από μόνα τους μας τα δείχνουν όλα; Μήπως παλεύω για το τίποτα;

Με πέταξες, με έδιωξες και το πήρες πίσω. Είπες όλα θα τα φτιάξουμε, θα βρούμε λύση, ενώ πριν 4 ώρες δήλωσες πως δεν μπορείς... Τι να καταλάβω, τι να υποθέσω; Με παίρνεις τηλέφωνο, αλλά όταν σε παίρνω εγώ, δεν θες, δεν ανταποκρίνεσαι... Τι θες τελικά; Και ξέρεις κάτι; Το μόνο που με έσωσε ήταν η παρουσία της στο σπίτι μου, που επέμεινε τόσο να έρθει και περίμενε να ηρεμήσω για να φύγει... Που πέθαινα και μου κράταγε το κεφάλι, με χάιδευε να μου περάσει ο πόνος... Αυτή με έσωσε, και μετά εσύ το πήρες πίσω! Γιατί το πήρες πίσω; Τι μπορεί να μεσολάβησε σε 4 ώρες; Νοιάζεσαι για μένα; Ναι, το ξέρω, και; Μπορείς να με αντέξεις; Μπορείς να πάρεις το βάρος της μετακόμισής μου; Δεν μπορούσες, γι' αυτό και με σχόλασες, τώρα τι άλλαξε; Τι μπορεί να σκέφτηκες;

Βλέπεις σε τι παιχνίδι με βάζεις; Μου αξίζει νομίζεις κάτι τέτοιο; Τόση ήμουνα για σένα; Ένα παιχνίδι; Μία μαϊμού να χορεύει στο ντέφι που της παίζεις; Κι αν έγινε, βαρέθηκα να χορεύω! Φτάνει! Πες μου την αλήθεια να τελειώνουμε!

"...το λάγνο βλέμμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία...'

Πανσέληνος - Χάρις Αλεξίου

Ο κύκλος των παραισθήσεων

Παραισθήσεις... Όλοι τις έχουμε, τις βιώνουμε καθημερινά, κρατιόμαστε από αυτές όπως κρατιέσαι από το σκοινί που σε τραβάει έξω από την θάλασσα μην πνιγείς... Τόσο απελπισμένοι για ένα φανταστικό κόσμο, αγνοούμε την πραγματικότητα τόσο προσεκτικά!

Τι γίνεται όταν παύουν να υπάρχουν, μου λες; Όταν ξυπνάς ιδρωμένος από το όνειρό που έγινε εφιάλτης; Όταν διαπιστώσεις πως αυτό το σκοινί δεν σε κρατάει πια και το αφήνεις... ή σε αφήνει εκείνο;

Λόγια, λόγια, λόγια! Τόσα λόγια... Και δεν ήθελες να πιστέψεις τίποτα ούτε για μια στιγμή, αλλά παρασύρθηκες, άνθρωπος είσαι μόνο! Και τα δέχτηκες, τα έβαλες μέσα σου, τα έκανες δικά σου... Δεν ήξερες πως είχες απέναντί σου έναν πωλητή; Το ήξερες πολύ καλά, αλλά... Ήθελες να φτιάξεις την δική σου παραίσθηση κι εσύ, έτσι; Το δικό σου παραμύθι... Ότι θα σε κυνηγούσε μήπως;

Το χαστούκι ήταν τόσο δυνατό που σου γύρισε το κεφάλι! Το σχήμα των δαχτύλων έμεινε αποτυπωμένο στο πρόσωπό σου κι όμως ξανακοίταξες μπροστά, σχεδόν περιμένοντας το επόμενο. Σλαπ! Πήρες και το δεύτερο, πιο δυνατό αυτή την φορά! Επιμένεις ακόμα; Ξύπνα πια! Όλοι ξυπνάνε κάποια στιγμή κι εκεί αρχίζει ο πόνος... Όχι για όσα πέρασαν, αυτά πάνε, αλλά γι' αυτά που ποτέ δεν θα επιτρέψεις τον εαυτό σου να ξαναδημιουργήσει...

Όταν χάνεις κάτι, μένει μαζί σου, θυμίζοντάς σου πόσο εύκολο είναι να ξαναπληγωθείς... Να πληγωθείς και να αρχίσεις να καταστρέφεις τα πάντα γύρω σου, προσπαθώντας να πληγώσεις κι όποιον άλλο βρίσκεται στην τροχιά σου! Κι όλο και μεγαλώνει η διάμετρος και μη έχοντας αφήσει τίποτα όρθιο, κλαις πάνω στα συντρίμια που εσύ δημιούργησες; Γιατί; Εσύ το προκάλεσες. Δεν πήρες την ικανοποίηση που περίμενες; Γι' αυτό υπάρχουν οι παραισθήσεις όμως, για να πάρεις μία μικρή ψεύτικη χαρά. Μέχρι να ξυπνήσεις πάλι...

Πρωτοχρονιά

Περίεργη Πρωτοχρονιά ήταν αυτή... Μάτια μπουκωμένα, χείλη σφιγμένα, χαμόγελο με τύψεις, γέλιο με μετάνοια... Καθε πρωτοχρονιά θα πήγαινα στον παππού να κάνω ποδαρικό και να φάμε μαζί βασιλόπιτα. Φέτος; Κανείς δεν έχει όρεξη για τίποτα.

Πότε πέρασαν οι μέρες κι ήρθε η νέα χρονιά ούτε που το κατάλαβα... Αυτή την φορά, ούτε για μένα ήταν σημαντικές αυτές οι μέρες. Νιώθω πως τιμωρήθηκα με τον χειρότερο τρόπο, που θεωρούσα αυτές τις μέρες σημαντικές... Όλες οι μέρες είναι σημαντικές τελικά, αρκεί να είσαι με αυτούς που αγαπάς! Μέρες κοινές... όλες ίδιες... Γι' αυτό δεν σε κατηγορούσα; Κι έτσι έγινε για μένα φέτος... Ποιος να το περίμενε;

Κι αν το σκεφτείς, ό,τι κι αν έχει γίνει φέτος, είναι πληρωμένο μάθημα για μένα... Σε κατηγορούσα που μου έφευγες σαββατοκύριακα και έφυγες εντελώς! Στενοχωριόμουν για τον παππού μου και περίμενα να έρθω στο νησί να τον δω και μάλωνα με τον πατέρα μου ότι δεν τον έβλεπα συχνά και μας έφυγε, τον χάσαμε... Πόσο μετανιώνω για όσες μέρες δεν έτρεξα να τον δω... Είχα πάντα στο μυαλό μου πως θα υπάρχει κι αύριο και θα τον δω, θα του μιλήσω... Πόσα λάθη κάνουμε οι άνθρωποι... Πόσα θεωρούμε δεδομένα... Τίποτα δεν είναι δεδομένο!

Βλέπω τον πατέρα μου να πονάει και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό. Ίσως γιατί πονάω κι εγώ, δεν ξέρω. Δεν είμαι σε θέση να σταθώ σε κανενός το πλάι, ανίκανη εντελώς... Έχω την φωτογραφία του παππού και την χαζεύω και κλαίω με τις ώρες.... Πόνος, θλίψη, όλα μαζί ένα κουβάρι μπλέκονται και δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω! Πίστευα πως πόναγα για διάφορα πράγματα στο παρελθόν, αλλά ο χαμός αγαπημένου δεν συγκρίνεται με τίποτα! Έχω συνέχεια στο μυαλό μου τις εικόνες από το τελευταίο αντίο... Ήταν τόσο κρύο το πρόσωπό του! Καμία σχέση με τον άνθρωπο που αγκάλιαζα και φίλαγα όποτε τον έβλεπα... Ήξερα άραγε πόσο τον αγαπούσα; Το πίστεψε όταν του είπα πως δεν έχω άλλον σαν κι αυτόν; Ημουν αρκετά καλή γι' αυτόν ή έφυγε με παράπονα; Πρόλαβα να του δείξω τι σήμαινε για μένα ή μας τέλειωσε ο χρόνος; Κι ήθελα τόσο πολύ να τον ξαναδώ ακόμα μία φορά... Και ξέρω πως κι αυτό να γινόταν, θα ζήταγα ακόμα μία... Και δεν θα τέλειωνε ποτέ!

Θα κάτσω μέχρι τα εννιάμερα και νιώθω τόσες τύψεις... Όσο τον είχαμε ανάμεσά μας, δεν έβρισκα χρόνο, τώρα τον ξοδεύω άπλετα... Γιατί πάντα θεωρούσα πως θα είναι εδώ! Κι ας μου το είπε την τελευταία φορά πως δεν θα τον ξαναδώ... Δεν θέλω να θυμάμαι ότι τον είδα σε κουτί, θέλω να φύγει αυτή η δραματική εικόνα από το μυαλό μου! Θέλω να μου μείνει το γέλιο του, οι φωνές του, οι συμβουλές του, οι βόλτες που μας πήγαινε. Αυτά κι όχι το τελευταίο αντίο...