Απλά το ξέρεις...

Είναι φορές που αγαπάς τόσο πολύ που δεν το αντέχεις... Και λες, "δεν μπορώ άλλο, δεν το σηκώνω" και τρελαίνεσαι... Κι είναι κι άλλες φορές που θαρρείς πως δεν τον αγαπάς αρκετά και θέλεις να του δώσεις κι άλλα και δεν έχεις το χρόνο, το κουράγιο ή την υπομονή... Θες να τα καταλάβει όλα μόνος του... Κι απλά περιμένεις... Τι; Ένα κάτι, ένα ίσως, ένα μπορεί... 

Τι είναι αγάπη; 

Είναι να ξέρει τι θα πεις, πριν το σκεφτείς καν...

Το χάδι στα μαλλιά σου κι η ανύπωτη υπόσχεση πως όλα θα πάνε καλά...

Να μην αισθάνεσαι καλά και να έρχεται απλά και μόνο για να δει τι έχεις και να ξαναφεύγει μέσα στη νύχτα...

Αγάπη είναι να ξενυχτάς βράδια ολόκληρα σκεπτόμενη τι σου βρήκε κι αν θα ξυπνήσει μία μέρα χωρίς να το θυμάται...

Είναι να ξέρει πως κρυώνεις και να ανοίγει τις τσέπες του να βάλεις τα χέρια σου μέσα, χωρίς να τρεμουλιάσεις καν...

Αυτό που πετάγεσαι τρομαγμένη από κάποιο όνειρο και σε αγκαλιάζει να ηρεμήσεις...

Κι αν όλα αυτά συνθέτουν την καθημερινότητά σου, τότε το ξέρεις και δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο!! Τότε απλά το ξέρεις...

How come it is so hard???

Maria Mena - Just Hold Me

Σ' αγαπάω αλλά...

Κουράστηκα... 

Τον Απρίλη είπα πρέπει να κάνω υπομονή γιατί έστηνες το μαγαζί. Μετά, έπρεπε να κάνω υπομονή, γιατί ήταν καλοκαίρι και τότε θα είχες το μέγιστο της πελατείας. Το καλοκαίρι πέρασε κι εγώ πρέπει να κάνω κι άλλη υπομονή... Γιατί; Εγώ πού και πότε σου ζήτησα να κάνεις υπομονή; Για ποιο πράγμα χρειάστηκε να δείξεις υπομονή εσύ για μένα; Για κανένα!!

Δεν ξέρω πού θα πάει το μεταξύ μας, κι ούτε πόσο θα κρατήσουμε μαζί... Ίσως και να χωρίζουμε σήμερα, μετά από όσα έχω να πω, ειλικρινά δεν ξέρω. Το οικογενειακό σου πάντως πρέπει να το λύσεις. Πάρ' το σαν συμβουλή για όποια έχεις δίπλα σου στο μέλλον... Πρέπει να το λύσεις και μάλιστα άμεσα!

Ήταν τουλάχιστον απαράδεκτο να είμαστε διακοπές και να λες ψέμματα στους δικούς σου! Είσαι 30, έχεις κοπέλα και είσαι διακοπές μαζί της. Δηλαδή τι ποιο φυσιολογικό; Αν κι αυτό δεν μπορείς να το ...τους το ομολογήσεις (!!), τότε λυπάμαι πραγματικά, αλλά δεν γίνεται... Κι αν γινόταν, νιώθω πως δεν γίνεται άλλο πια... Συγνώμη, δεν το αντέχω άλλο... 

Σ' αγαπάω όσο δεν φαντάζεσαι, κι ίσως ποτέ δεν ανακαλύψεις γιατί δεν σε ενδιαφέρει, αλλά δεν μπορώ άλλο έτσι! Απλά δεν μπορώ και ευτυχώς που τα καμπανάκια μου χτύπησαν νωρίς. Πριν την ώρα που θα σκέφτομαι μετά, πως έχασα πολύ χρόνο... Όχι πάλι, όχι τα ίδια λάθη ξανά... Από την αρχή ήξερα πως ήμασταν διαφορετικοί, αλλά δεν του έδινα σημασία. Ακόμα και την μέρα που σου είπα πως μάλλον έκανα λάθος για σένα κι ότι "δεν είσαι εσύ ο ένας" και μου απάντησες πως εσύ το ήξερες, αλλά περίμενες να το καταλάβω κι εγώ, δεν μάσησα...Συνέχισα να προσπαθώ και να θέλω να λειτουργήσει το μεταξύ μας, αλλά μάλλον δεν έπρεπε να επιμείνω τόσο... Δεν ξέρω...

Και μιλήσαμε στο τηλέφωνο όταν επέστρεψες και με άκουσες μελαγχολική και χωρίς να έχεις ιδέα τι έχω, μου λες "όλα καλά θα πάνε" κι ενώ έχω αποφασίσει να μην σου μιλήσω πριν το χειρουργείο σου, μου ξεφεύγει ένα "δεν νομίζω" και πιάνεσαι από αυτό. Και θες να σου μιλήσω, να σου ανοιχτώ, ενώ εγώ δεν θέλω... Μετά την επέμβαση θα τα πούμε όλα, πριν τίποτα... Αλλά εσύ δεν το ξέρεις... Και με τρελλαίνει που έχεις καταλάβει πως κάτι έχω και δείχνεις τόσο χαλαρός με αυτό! Εγώ αν ένιωθα, αν διαισθανόμουν πως κάτι δεν πάει καλά, πως κάτι σε απασχολεί, θα έτρεχα και θα σε πίεζα μέχρι να σε κάνω να μιλήσεις, να τα πεις όλα! Εσύ όμως, έχεις την ασπίδα σου και δεν σε αγγίζει τίποτα... Μόνο όταν σου είπα πως ούτε αύριο θα βρεθούμε, κάπως προβληματίστηκες, αλλά το ξεπέρασες γρήγορα λέγοντάς μου πως μετά τις δουλειές μου θα περάσω από το σπίτι σου. Για να δούμε πώς θα σου φανεί που δεν θα περάσω τελικά... Για να δω αν θα σε πειράξει αυτο, αν θα σε προβληματίσει καθόλου... Γιατί, μπορεί να μην θέλω να σου συζητήσω τίποτα μέχρι την επέμβασή σου, αλλά ένα hint θέλω να το έχεις. 

Γιατί... δεν θα πάνε όλα καλά αγοράκι μου και δεν θα μου περάσει κι αυτή την φορά... Όχι πια... Από την αρχή μου "πέρασες" μία κατάσταση σαν "take it or leave it" κι εγώ έμεινα στο "take it" και προχώρησα υπομένοντάς τα όλα... Για να δούμε εσύ πώς θα συμπεριφερθείς σε μία τέτοια κατάσταση... Γιατί είμαι σίγουρη πως θα επιλέξεις το "leave it";;; 100% σίγουρη είμαι... Δυστυχώς...

Υγ : Μπορεί και να μιλάει η περίοδος...

Τρέχοντας...

Κι από το πουθενά, εμφανίστηκε πάλι ένα βροχερό απόγευμα στην Πλάκα. Κι ήταν πάλι μόνη της και περπατούσε, αδιαφορώντας για τα πάντα τριγύρω της. Ήθελε τόσο πολύ να πιστέψει πως αυτό που ζούσε ήταν καλό, που έχασε την αίσθηση της πραγματικότητας... Μπερδεύτηκε ανάμεσα στην επιθυμία και στην καθημερινότητά της και τρελλάθηκε!

Και πώς να την βοηθήσει ο οποιοσδήποτε όταν δεν έμαθε ποτέ της να ζητάει βοήθεια;;; Πώς να της απλώσει κάποιος το χέρι για να πιαστεί και να σωθεί, όταν κανείς δεν γνωρίζει τι κρύβει μέσα της; Τι ζήταγε; Μία αγάπη... Μια ξέφρενη και απρόσμενη αγάπη να την συνεπάρει και την στείλει στα ουράνια! Και βρήκε κάτι που του έμοιαζε, αλλά δεν ήταν έτσι τελικά... Και το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει... Να χαθεί, να εξαφανιστεί!

Και να τα αφήσει όλα πίσω, για ακόμα μία φορά... Πόσα και πόσα άλλα δεν έχουν μείνει πίσω... Όλα σχεδόν! Αυτό όμως ήξερε καλά πως θα της κόστιζε πολύ περισσότερο να το διαγράψει... Γιατί; Ήταν τόσο έντονο και ξαφνικό, που την πονούσε να το αφήσει πίσω της, αλλά έτσι έπρεπε να κάνει για να σωθεί! Κι ίσως ξανάβρισκε ποτέ την ελπίδα να γεννιέται μέσα της... Όπως είχε γίνει και με εκείνον... Τότε... Πριν κανά χρόνο... Αναστήθηκε και πίστεψε ξανά... Ήλπισε, εκεί που είχε ξεχάσει τι σημαίνει "ελπίδα"... 

Αλλά για πόσο μπορείς να το κάνεις και να το ξανά-κάνεις αυτό; Μέχρι πότε; Πότε είναι αρκετό; Πότε είναι αρκετός ο πόνος μέσα σου, ώστε να γίνει φόβος για να ζήσεις και να ελπίσεις ξανά; Πού είναι αυτή η λεπτή, αόρατη γραμμή που τα ξεχωρίζει; Και ποιος την ορίζει;;;

... Κι ήθελε τόσο πολύ να την αγαπήσουν!!! Μα τόσο πολύ... Που θα έκανε τα πάντα για να το πετύχει... Χμμ, ίσως όχι τα πάντα, αλλά τα περισσότερα δυνατά... Γιατί αυτό έκανε... Δεν ζήτησε σχεδόν τίποτα, μόνο αγάπη... 

Και την έδωσαν, αλλά όχι αρκετή. Δεν ένοιωθε σημαντική, δεν πίστευε πως την χρειαζόντουσαν κι ήθελε να φύγει, να τρέξει μακρυά, να χαθεί! Κι ήταν σίγουρη πως δεν θα την κυνηγούσε κανένας... Γιατί αυτό θα ήταν το καλύτερο για όλους! Δεν μπόρεσε ποτέ να συναγωνιστεί τους δεσμούς της οικογένειας : προηγήθηκαν της παρουσίας της στη ζωή του και ήταν πολύ ισχυροί για να τους σπάσει... Και δεν ήθελε καν να τους σπάσει, απλά να της δώσει κι αυτηνής μία μορφή στην ζωή του, μία βαρύτητα που ποτέ δεν ένιωσε...

Και είχε αποφασίσει να φύγει... Να κλειστεί πάλι στην ασφάλεια του σπιτιού της και να μην μπορεί κανείς να την αγγίξει. Όπως πριν ένα χρόνο ακριβώς... Γιατί μόνο έτσι ήξερε να τα αντιμετωπίζει όλα : με την απομόνωση, την απέραντη και αθεράπευτη μοναξιά της, το κλουβί της στο οποίο κλεινόταν και κανείς δεν μπορούσε να την πλησιάσει! Να χαζεύει το δρόμο και τους περαστικούς πίσω από το τζάμι ασφαλείας της... Να βλέπει, αλλά να μην την βλέπει κανείς... Μόνη στη μοναξιά της, γιατί αυτό είχε επιλέξει!

____________________________________________________________________

Πού είσαι;;; Πού;;; Δεν είναι έτσι οι σχέσεις! Να φεύγεις τόσο συχνά... Και θες και παιδί... Ποια γυναίκα - εγώ σίγουρα όχι!! - θα σου κάνει ένα παιδί που θα παρατάς τόσο συχνά και με τέτοια ευκολία; Λες πως είμαι ό,τι πιο σημαντικό έχεις... Δεν το θέλω! Θέλω να "πάω" στα ασήμαντα της ζωής σου... Μήπως και με προσέξεις περισσότερο... Μήπως και μείνεις μαζί μου κάποια στιγμή... Γιατί, αυτά προσέχεις, αν όντως εγώ είμαι το σημαντικότερο όλων! Στα ασήμαντα είσαι συνεχώς... Και με αφήνεις συνέχεια μόνη...

"Πάμε να φύγουμε", σου λέω συνεχώς, "από όλους κι από όλα!" και γελάς, ενώ εγώ το εννοώ! Δεν θα άλλαζες την ζωή σου με τίποτα και το ξέρουμε κι οι δυο... Αν γινόταν όμως... Αν γινόταν έστω και για ένα μικρό διάστημα, θα έβλεπες μία άλλη δίπλα σου... Κάποια που έχει τόσα να σου δώσει, αλλά δεν το κάνει, γιατί δεν σε ενδιαφέρει εσένα να τα πάρεις... Είσαι τόσο πλήρης με την ζωή που έχεις φτιάξει, που δεν υπάρχει ούτε μια χαραμάδα σε κάποιο παράθυρο για να χωθώ κι εγώ...

Γι' αυτό λέω να τρέξω μόνη...

What you miss...

Sometimes you have to let go...

You hug him goodbye like it's nothing.

while all you want to do is hold on forever, but

you let go, smile and walk away.

Then cry all the way home because you know

it will never be the same again

because try as you might, you can't make

someone love you. Sometimes you have to let go.

Κάπνισμα...

Λοιπόν, θυμάσαι που έλεγα πως θα το κόψω;;; Ε, το έκανα!! Ναι, ναι την Παρασκευή όλη μέρα δεν κάπνισα! Πέρασα διάφορα στη δουλειά, ήμουν χλωμή, είχα τρελές τσίτες, νευριάζα με το παραμικρό, αλλά τα κατάφερα και δεν κάπνισα! Κι ενώ σκεφτόμουν πως όλα θα είναι καλύτερα την 2η μέρα κι ακόμα τελειότερα την 3η, γύρισα σπίτι μου αργά το βράδυ κι είχε μείνει καπνός για 1-2 τσιγάρα και τα έκανα...

Και το Σάββατο αγόρασα και καινούργιο καπνό! Ναι, είμαι τόοοοοοσο χαζή... Θέλω δηλαδή να ξαναπεράσω την "1η μέρα" που μου ήταν ομολογουμένως πολύ δύσκολη! 

Αυτή την φορά όμως ξέρω! Αύριο, πριν φύγω για την δουλειά, θα πετάξω όσο καπνό μου έχει μείνει, απλά και μόνο για να μην βρω κάτι έτοιμο στο τραπεζάκι μου. Και θα είμαι κι αύριο με πολλά νεύρα, σε διαβεβαιώ... Αλλά σκέφτηκα και κάτι άλλο : μαζί με το κάπνισμα, κόβω και τον καφέ και το αλκοόλ. Δεν γίνεται αλλιώς και το ξέρω καλά... 

Αύριο ξεκινάει μια νέα φάση για μένα, κάτι που δεν έχω ζήσει ποτέ ξανά, αλλά θα τα καταφέρω και το ξέρω! Γιατί είμαι πιο δυνατή από αυτά όλα, γιατί είναι στο χέρι μου και σε κανενός άλλου, γιατί έτσι θέλω στην τελική και όποτε θέλησα κάτι, το κατάφερα! Τέλος λοιπόν! Από αύριο όλα τελειώνουν!!!!