Μόνη...

Πέρασε ένας χρόνος πια... Τον έκλεισα, "επέτειο χωρισμού εγώ γιορτάζω" και τα σχετικά... Και τι έχω κάνει; Πού βρίσκομαι; Ακριβώς εκεί που με άφησε πέρσι... Πέρασαν 360 ημέρες κι εγώ δεν έχω κουνηθεί καθόλου! 

Κι όσο μου την δίνει να λένε πως ψάχνω να βρω κι εγώ κάποιον, τόσο αλήθεια είναι τελικά... Δεν μπορώ άλλο μόνη μου, και πλέον είμαι μόνη μου κανονικά... Ο ένα δεν έχει χρόνο και "λυπάται ειλικρινά", ο άλλος δεν μου ταιριάζει, ο τρίτος δεν έχει μηχανή, όλοι κάτι έχουν ή κάτι τους βρίσκω, δεν αναγνωρίζω πλέον την διαφορά...Εγώ φταίω ή εκείνοι που γνωρίζω;;; 

Κι όλο αυτό το θέατρο με έχει κουράσει τόσο μα τόσο πολύ πια! Να μην δει κανείς, να μην καταλάβουν, να μην με λυπούνται κι εγώ να είμαι συνέχεια εκεί, στη χαρά τους, για καφέ, ποτά μαζί με τις σχέσεις τους, εκεί στα μέλια που στάζουν και κολλάμε όλοι μας, εκεί στο πρώτο "σ'αγαπώ", εκεί στο χέρι που θα κρατήσουν, εκεί συνέχεια! Φτάνει πια! Άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσα να αντέξω; Και ναι, χαίρομαι με την χαρά τους, αλλά μπορώ να μην την ζω καθημερινά; Γιατί, μπορεί να περνάμε τέλεια και να διασκεδάζουμε και να είμαι κι εγώ ok  για την ώρα, αλλά όταν τους αφήνω σπίτια τους και γυρίζω μόνη μου στο δικό μου...

Απλά συνέβη, δεν το περίμενα... Το ήθελα - εγώ μόνο ξέρω πόσο το ήθελα!!! - αλλά είχα πάψει να ελπίζω κι απλά... δούλευα, έσκυβα το κεφάλι, κοιμόμουν και ξυπνούσα με προγραμματισμό. Δεν ένιωθα, όλα γίνονταν επιδερμικά, δεν με άγγιζε τίποτα παραπάνω από μερικά λεπτά, πέρναγε και το ξέχναγα. Κι οι μέρες απλά κυλούσαν...

Τώρα είναι αλλιώς! Τώρα γουστάρω και ανυπομονώ και θέλω να επικοινωνούμε και θέλω να τον βλέπω και τσαντίζομαι που είναι πηγμένος κι έχει τόσο γεμάτο πρόγραμμα! Και τρελλαίνομαι που θέλει να αποδράσουμε το σαββατοκύριακο κι ας με ξέρει πόσο; Μερικές ώρες μόνο... Αθροιστικά αν το δεις, δεν είναι παραπάνω, αλλά πεθαίνω για να έρθει το σαββατοκύριακο αυτό! Και ο άλλος μου εαυτός ρωταέι : Δεν φοβάσαι; Δεν τον ξέρεις καν!

Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα απολύτως! Εδώ πήγα μέχρι το Μαϊάμι με κάποιον που γνώριζα κάποιες μέρες, η Ελλαδίτσα θα με τρομάξει; Και στην τελική, ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει όσο κι αν το αποφεύγουμε, έτσι δεν είναι; Αν είναι να μου συμβεί κάτι αυτό το σαββατοκύριακο, θα μου συμβεί όπου κι αν βρίσκομαι!

Και είμαι τόσο ανέμελη δίπλα του! Σαν να μην κουβαλάω τίποτα απολύτως μέσα στο σακίδιό μου... Σαν να ξύπνησα σήμερα, σαν να μην με πλήγωσε ποτέ κανείς, brand new σου λέω, εντελώς! Και δεν με απασχολεί αν θα δει κάτι στα μάτια μου, γιατί δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι πλέον εκεί να δει κανείς... Ελευθερώθηκα νομίζω κι αν δεν μιλήσω, κανείς δεν θα μάθει ποτέ... Και αυτό είναι και το καλύτερο, έτσι δεν είναι; Ανησυχούμε τόσο πολύ μην μας καταλάβουν, μην χαρακτηριστούμε από το παρελθόν μας και μας "ταμπελιάσουν" σαν πικραμένες-χωρισμένες, ενώ δεν ξέρουμε πως θα έρθει η στιγμή που ούτε εμείς δεν θα το σκεφτόμαστε πια... Μακριά μου να μείνει μόνο και τίποτα άλλο δεν με νοιάζει! Δεν με πειράζει να ακούω νέα του, χωρίς να σημαίνει πως ζητάω λεπτομέρειες! Ήταν κάτι που πέρασε, σαν το κακό σπυρί που βγάζουμε και προσπαθούμε να εξαφανίσουμε και μετά το είχαμε τόσο συνηθίσει που νομίζουμε ότι μας λείπει. Αλλά δεν μας λείπει, κάνουμε λάθος, κι αυτό έχει σημασία!