Ξεγελώντας τον εαυτό μου

Χριστούγεννα σήμερα κι όμως, όσο κι αν το παλεύω, δεν αλλάζει η ψυχολογία των τελευταίων ημερών... Πάνω που πήγε να φτιάξει και πήγα κι εγώ με την σειρά μου να πάρω λίγο τα πάνω μου, μπαμ! πέφτω πάλι κάτω... 

Μετά από όλο το άσχημο σκηνικό που δημιουργήθηκε την Κυριακή και βελτιώθηκε την Τρίτη, ήρθε το σήμερα για να διαπιστώσω πως δεν έχεις καταλάβει τίποτα! Ή δεν θες να καταλάβεις... Και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο...

Ξεγελάω την μοναξιά μου και συνειδητοποιώ ότι το κάνουν κι άλλοι γύρω μου! Ο αδερφός μου για να μην τον πειράξει το φτύσιμο της κοπέλας του χριστουγεννιάτικα, θα πάει σινεμά (!) με την μητέρα μας (!!!). Λες και δεν υπάρχουν τουλάχιστον 3 εναλλακτικές για το βράδυ των Χριστουγέννων... 

Μην θέλοντας να παραδεχτούμε πως δεν είμαστε στην τέλεια σχέση που πιστεύαμε - και είχαμε κάνει και όλους τους γύρω μας το πιστέψουν - κάνουμε το οτιδήποτε... Πόση μοναξιά κρύβει κάτι τέτοιο... Επιλέγουμε να απασχολούμε το μυαλό μας, να γεμίζουμε τον χρόνο μας με το οτιδηποτε - σημαντικό ή όχι - προκειμένου να μην πούμε αυτό που μας φοβίζει όσο τίποτα στον κόσμο : πως είμαστε μόνοι μας... 

Δεν ξέρω γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά, κυρίως αυτές τις μέρες, αλλά δεν είναι όμορφα... Καθόλου όμορφα... Δυστυχώς τα Χριστούγεννα αυτά καταστράφηκαν και δεν μπορώ να το αλλάξω με τίποτα... Και δεν είμαι σίγουρη πως θέλω να πάω ταξίδι για την Πρωτοχρονιά... Έχω συνεχώς στο μυαλό μου πως όλο αυτό ήταν ένα ράγισμα που δεν θα ξανακολλήσει ποτέ... 

Αναμφισβήτητα σε αγαπάω, αλλά αγαπάω εμένα περισσότερο - νομίζω... Σαν να μην θέλω να έχει συνέχεια όλο αυτό, σαν να μην μπορώ να το ανεχτώ/αντέξω. Νιώθω πως μεγάλωσα και δεν μπορώ να αυτοτραυματίζομαι με τέτοια, όπως έκανα παλιότερα. Ίσως μεγαλώνοντας, να γίνομαι περισσότερο εγωίστρια - δεν ξέρω! Και είμαι σχεδόν σίγουρη πως αύριο που θα βρεθούμε, θα τα έχω ξεχάσει όλα αυτά και θα τα ξαναθυμηθώ την επόμενη φορά που θα κάνεις ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια... Μέχρι πότε; Δεν ξέρω την ημερομηνία, αλλά ξέρω πως υπάρχει ημερομηνία!

Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό, γιατί πίστευα πως δεν θα είχαμε ημερομηνία λήξης εμείς...

1000 νύχτες μακρυά σου τι κι αν πέρασα...

Μπορεί - σίγουρα!! - να μην είναι 1000 οι νύχτες, αλλά δεν μπορώ άλλο... Σε θέλω εδώ! ΤΩΡΑ! Προσπάθησα πολύ να σε μισήσω, αλλά δεν τα κατάφερα με τίποτα... Και με έλιωσες κυριολεκτικά όταν με πήρες χτες μέσα στην τρελή χαρά και μου είπες πως δεν θα αφήσεις να σε επηρεάσει η δική μου αρνητική διάθεση, αλλά εσύ θα είσαι όπως πάντα! Και σου απαντούσα στο τηλέφωνο και ούρλιαζες "μωράκι μου, αγάπη μου" και άλλα τέτοια, προσπαθώντας να φτιάξεις το κλίμα...

Και το καλύτερο από όλα το είπες στο λολάκι μου... "Πώς τα βλέπεις;" της είπες, "είμαι υποψήφιος για αποχώρηση;" και ήθελα τόσο πολύ να σε έχω δίπλα μου, να σε πάρω αγκαλιά και να μην σε αφήσω ποτέ! Ρώτησες την δική μου κολλητή αν σκοπεύω να σε χωρίσω... Δεν υπάρχει αυτό, απλά δεν υπάρχει!

Και το βράδυ, πριν κοιμηθώ, σου έγραψα πως κουράστηκα να προσπαθώ να σε μισώ... Γιατί σε αγαπάω ρε γαμώτο... Ό,τι κι αν κάνεις, εγώ σε αγαπάω... Περισσότερο από όσο φαντάζεσαι! Πολύ περισσότερο!

"Χίλιες νύχτες - Κυριάκος Κυανός"

Αυτό το κουτάβι ποιος θα το πάρει;;;;

Driving home for Christmas... Νόμιζα πως είχα βρει πού ήταν το home για μένα, αλλά... Πουθενά δεν είναι τελικά... Στους δρόμους, από εδώ κι από εκεί... Για πάντα, απ' ό,τι φαίνεται... Home δεν είναι 4 τοίχοι, αλλά κάποια ύπαρξη μέσα τους... Να σε περιμένει... Να βιάζεται να σε δει... Να καρδιοχτυπά για σένα και να μην βλέπει την ώρα να σε συναντήσει... Και όλα αυτά δεν τα έχω, οπότε συνεχίζω να γυρνάω στους δρόμους και να περιμένω να... αδειάσει η εθνική - όπως λέει και το τραγούδι - για να βρω τον δρόμο μου για το home που ανήκω κι εγώ... Κι αν δεν ανήκω πουθενά; Δεν πειράζει! Το είχα πιστέψει πέρσι, μετά πνίγηκα στην δύνη σου, θα το ξαναπιστέψω αν το αποφασίσω... 

Κουράστηκα να είμαι μόνη μου τα Χριστούγεννα... Τι πρέπει να κάνω πια για να έχω λίγη παρέα;;; Χριστούγεννα για μένα δεν είναι η 25η Δεκεμβρίου, αλλά οι προηγούμενες μέρες που είναι όλα στολισμένα και ο κόσμος είναι στους δρόμους και όλοι είναι αγαπημένοι και... ζευγαρωμένοι και πάνε στα μαγαζιά και γελάνε και... όλο αυτό το σκηνικό τέλος πάντων! Αλλά για ακόμα μία φορά εγώ δεν τα ζω όλα αυτά κι ούτε θα τα ζήσω... Για ακόμα μια φορά θα είμαι μόνη μου... Κι ειδικά φέτος, δεν ξέρω γιατί αλλά νιώθω τόσο μα τόσο μόνη μου... 

Κι όσο κι αν θέλω να το αποφύγω, δεν μπορώ να αποφύγω να σκέφτομαι πως σε μισώ για ένα και μόνο πράγμα : που με ξύπνησες από τον λήθαργο και με έβαλες και πάλι στο "παιχνίδι"! Εκεί που είχα αποφασίσει πως θα μείνω για πάντα μόνη μου και είχα μπει στην διαδικασία να συνηθίσω στην ιδέα αυτή, ήρθες από το πουθενά και τα τάραξες όλα! Και κάτι τέτοιες ώρες, σκέφτομαι πως ήμουν πολύ καλύτερα μόνη μου... Μπορεί να ζήλευα τα ζευγάρια που έβλεπα, αλλά το είχα συνηθίσει και άρχισα να μαθαίνω να είμαι μόνη μου και θα ζούσα με αυτό, θα ήμουν ok πραγματικά. Γιατί έπρεπε να βρεθεί ο ένας μας στην πορεία του άλλου; Τι νόημα είχε άραγε; Δεν έχω πονέσει αρκετα Θεε μου για αυτή και την επόμενη ζωή; Δεν φτάνει πια; 

Και είσαι εκεί που είσαι και με αποκαλείς υπερβολική και τρελαίνομαι, γιατί εγώ αν σε άκουγα έτσι στο τηλέφωνο και ήξερα πως εγώ το είχα προκαλέσει αυτό, το λιγότερο που θα έκανα για σένα, θα ήταν να τσακιστώ να έρθω να σε βρω! Αλλά εσύ όχι! Εσύ... χασμουριέσαι ενώ μου μιλάς και με ακούς να κλαίω και με λες υπερβολική! Έτσι είσαι εσύ, δικό μου πρόβλημα αν δεν μπορώ να το δεχτώ, σωστά; Και πρώτη φορά σήμερα σκέφτηκα πως δεν μπορώ έτσι, δεν το αντέχω και μήπως πρέπει να χωρίσουμε... Πρώτη φορά που... τόλμησα να το σκεφτώ κι εσύ το είπες τόσο άνετα... "Αν δεν μπορείς, τι να σου πω; Χώρισέ με", μου είπες και με πέθανες ξανά! 

Δεν θυμάμαι ποιος-α ήταν, αλλά κάποτε μου είχαν πει πως πρέπει να βρω κάποιον να με αγαπάει περισσότερο από όσο τον αγαπάω εγώ και σήμερα το θυμήθηκα. Τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε... Πάλι αγαπάω για δύο εγώ; Ο πόνος είναι πολύ μεγαλύτερος, άρα μάλλον ναι, ε;  

"It takes no time to fall in love, but it takes you years to know what love is"... ακούω στο ράδιο και μάλλον έχει δίκιο... 

Κρυώνω πολύ απόψε και θέλω να μπω κάτω από τα σκεπάσματα και να μην βγω ποτέ από εκεί... Δεν θέλω να πάω στην δουλειά αύριο, καθόλου δεν θέλω! Αυτή είναι η ασφάλειά μου, πάντα ήταν... Όποτε ήμουν σκατά, έκανα όσα έπρεπε να κάνω και γύριζα σε αυτά... Το πάπλωμα ήταν ο φίλος μου και η κουβέρτα το χαρτομάντηλό μου... Και τώρα... απλά με ΣΚΟΤΩΝΕΙ που εσύ με λες υπερβολική! Ποιος αγαπάει τελικά; Εσύ ή εγώ; 

Και αυτό πραγματικά με βασανίζει τελευταία : μήπως εγώ κάνω λάθος που επιλέγω αυτούς τους συγκεκριμένους άντρες; Με ελκύει που έχουν ήδη κάποιο πάθος και βλέποντάς το ανταγωνιστικά, θέλω να γίνω εγώ το πάθος τους κι όταν δεν τα καταφέρνω, βασανίζομαι; Κι αν ναι, τι πρέπει να κάνω για να αλλάξω γούστο; Και τελικά υπάρχει ο ένας που όλες ψάχνουμε; Ναι, όταν τον γνώρισα είπα πως αυτός είναι, αλλά μήπως έκανα λάθος τελικά; Μήπως ήθελα τόσο πολύ να το πιστέψω που αυτό έκανα; Ίσως να μην υπάρχει ο ένας για την καθεμία από εμάς... Ίσως κάποιες από εμάς προορίζονται να μείνουν μόνες τους... 

... Και περνάει η ώρα και δεν με παίρνεις τηλέφωνο και τρελαίνομαι γιατί σκέφτομαι πως έχεις κοιμηθεί! Και δεν κρατήθηκα και στο έστειλα σε μήνυμα και - ευτυχώς ή δυστυχώς, ειλικρινά δεν ξέρω - με πήρες τηλέφωνο. Και από όλη μας την κουβέντα συγκρατώ μόνο ένα πράγμα : "αν δεν μπορείς να καταλάβεις, τι μπορώ να κάνω εγώ;" Μου είπες κι άλλα.... "Πραγματικά συγνώμη" και "Δεν περίμενα να σε πειράξει τόσο" και άλλα τέτοια, αλλά μόνο το πρώτο μετράει για μένα. Το συνηθίζουμε οι άνθρωποι να πιστεύουμε τα αρνητικά και να δυσπιστούμε απέναντι στα θετικά... Δες το και στην καθημερινότητα : ένα αρνητικό σχόλιο στη δουλειά μπορεί να μας πεθάνει, ενώ ένα θετικό, αν δεν περάσει απαρατήρητο, απλά δεν θα το πιστέψουμε... 

Και ο Χατζηγιάννης τραγουδάει "μόνο μην μου πεις πως με αγαπάς" κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο... Με το που το ακούμε, είμαστε ΤΟΣΟ έτοιμοι όλοι να ενδώσουμε! Μας λείπει τόσο πολύ απ' ό,τι φαίνεται, που μας τρέχουν τα σάλια! Και δεν μπορώ να ξεχάσω την φορά που το λολάκι μου με είχε περιγράψει σαν κουτάβι που θέλω χάδια κι αγκαλιές κι έχω την γλώσσα κρεμασμένη έξω από το στόμα και είμαι όλο "love me, love me" και μόλις με αγαπήσουν, είμαι καλά. Μέχρι να με... πετάξουν τουλάχιστον! Γιατί ο κόσμος τα βαριέται τα κουτάβια, δυστυχώς, και τα πετάει στο δρόμο μόλις μεγαλώσουν λίγο και δεν είναι τόσο χαριτωμένα πια... 

Οικειότητα...

Μετά από ένα χρόνο σχέσης, που κλείνω μέσα στην εβδομάδα, καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα που έχω ξανακαταλήξει : καμιά μας δεν μπορεί και δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει τους άντρες! Έχει λίγη πλάκα αν το σκεφτείς, γιατί κι αυτοί παραπονιούνται πως δεν μπορούν να καταλάβουν εμάς! Τελικά τι από τα 2 ισχύει; Βρισκόμαστε σε μία διαμάχη των 2 φύλων και δεν θα μπορέσουν ποτέ να πλησιαστούν πραγματικά;

Από νωρίς δήλωσα πως θέλω να βγω απόψε. Θέλω να πιω ένα ποτάκι κάπου. Για κάποιο λόγο ένιωθα σέξυ και τον περίμενα να γυρίσει για να του το εκδηλώσω, να το αισθανθεί, να βγούμε και να κάνουμε για ακόμα μία φορά ανεπανάληπτο σεξ! Και μετά... μου είπε πως θέλει να δει το ποδόσφαιρο... Τσαντίστηκα, αλλά δεν το έδειξα κι άρχισα να ψάχνω να βρω παρέα για αυτό το πολυπόθητο ποτάκι πριν τελειώσει η Κυριακή... Πέρασε η ώρα, παρέα δεν βρήκα κι απλώς χάζευα στο σπίτι μου και με πήρε να παραπονεθεί που δεν έχω πάει ακόμα σπίτι του! Τι να κάνω σπίτι σου; είπα, αφού θες να δεις το ποδόσφαιρο; Και δήλωσε πως δεν ήθελε να δει όλο τον αγώνα, αλλά με ήθελε εκεί να με δει και να βλέπαμε τι θα κάναμε. Καλά, έρχομαι, του είπα και μου είπε να κάνω ό,τι θέλω! Ουφ! Τι πρέπει να υποθέσω εγώ μετά από όλο αυτό; Πώς θα μπορώ να καταλάβω πότε είμαι σημαντική γι' αυτόν και πότε ένας απλός αγώνας με ξεπερνάει; Και τελικά, ήθελε ή δεν ήθελε να δει το ποδόσφαιρο; Και τι τον πείραξε; Το ότι δεν πήγα εκεί να στηθώ, απλά να... υπάρχω δίπλα του κάνοντας την γλάστρα ή το ότι επιμένω να θέλω να βγω για ένα γαμημένο ποτό;;;

Χωρίς να σημαίνει πως δεν μου αρέσει η σχέση μου, θυμήθηκα γιατί είχα κόψει τις σχέσεις για περίπου ενάμιση χρόνο : για την γαμημένη την οικειότητα! Η κάθε σχέση μου αρέσει τους πρώτους 6 μήνες, μετά όλα... απλά συμβαίνουν... Θέλω συνεχώς να κάνουμε πράγματα, να αποκτάμε νέες εμπειρίες κι όλο καταλήγουμε σπίτι του, να κυκλοφορούμε με τις πιτζάμες μας και να μην κάνουμε τίποτα... Έτσι ήταν κι η προηγούμενες σχέσεις μου κι αναρωτιέμαι : πάντα έτσι γίνεται; Κι όταν γίνει, ανατρέπεται ποτέ; Μπορώ σήμερα που κλείνω 12 μηνες δίπλα του, να κάνω την σχέση να επιστρέψει στο 2ο μήνα μας; 

Το σεξ - ευτυχώς - παραμένει καταπληκτικό, αλλά αυτό δεν μου αρκεί μάλλον... Μήπως εγώ έχω το πρόβλημα; Μήπως εγώ είμαι νευρωτική και ψυχοπαθής και δεν μπορώ να χαρώ την απλή καθημερινότητα; Μήπως φοβάμαι την οικειότητα και τώρα που την βλέπω να έρχεται, πανικοβάλλομαι; Κι αν όλα αυτά ισχύουν, πώς θα θεραπευτώ χωρίς να καταστρέψω ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί ποτέ; Ποιος θα με βοηθήσει και πώς; 

Αγάπη και μίσος

Και με τσάντισε κι ο Λαβ απόψε... Με τσάντισε τόσο πολύ κι εκεί που του φώναζα, συνειδητοποίησα πως με τον εαυτό μου είχα τσαντιστεί! Που ποτέ δεν μπορώ να ξεπεράσω τα παλιά και πάντα φοβάμαι πως θα ξαναπεράσω όσα πέρασα τότε... Που ούτε για μια στιγμή δεν τον πιστεύω και δεν του δίνω ούτε μία ευκαιρία... 

Θα ήθελα να ήταν η ζωή μου μια κόλλα λευκή, έτοιμη να γράψω πάνω της και να τα "ρουφήξει" όλα, αλλά δεν γίνεται δυστυχώς... "Δεν το αντέχω αυτό!" του φώναξα και την ίδια ακριβώς στιγμή μετάνιωσα που του φώναζα... Κι ενώ αυτός κατάλαβε πως δεν αντέχω το να είναι ο άλλος μακρυά μου, εγώ ξέρω πως ήταν ηχώ του "δεν το αντέχω αυτό" που ούρλιαζα στη Λ. έξω από το μπαρ... τότε... τα παλιά τα χρόνια... Το να ζηλεύω δεν άντεχα κι ακόμα δεν το αντέχω! Αλλά αυτός δεν το ξέρει...

Και αμέσως μετά από αυτή την τόσο αποτυχημένη μας επικοινωνία, του ζήτησα συγνώμη και παραδέχτηκα πως είναι δικό μου το πρόβλημα κι ότι μόνη μου πρέπει να το λύσω. Και τι μου είπε; "Δεν έχεις κανένα πρόβλημα, απλά είσαι ο εαυτός σου και γι' αυτό σε αγαπάω τόσο. Αυτό δεν καταλαβαίνεις!"

Τι άλλο να πω μετά...Τι;;;

Μάνος Χατζιδάκις - Το βαλς των χαμένων ονείρων

Sooooo true...

Σταύρος Ξαρχάκος-Το δίχτυ

Να με αγαπάς τόσο!!!

"Δεν ξέρω γιατί, αλλά σήμερα σε αγαπάω περισσότερο και θέλω να στο δείχνω συνέχεια" είπες και τρελάθηκα! Και πριν είχες πει πως το ξέρεις πως εμένα θες κι ότι δεν υπάρχει λόγος να το καθυστερούμε και να το παιδεύουμε και πως όταν ξαναπάμε Αμερική θα κάνουμε το παιδί μας. Και μετά θα παντρευτούμε. Κι ήσουν νηφάλιος...

Πέρασα τέλεια σήμερα, αν και οι συνθήκες δεν ήταν οι καλύτερες. Αυτό που μετράει, είναι πως ήμουν μαζί σου και μόνο αυτό με ένοιαζε! Και ήπιαμε και χορέψαμε και όλα ήταν super! Και όταν "έπιασα" γύρω γκόμενες να σε κοιτάνε, δεν νευρίασα με σένα, αλλά με αυτές και τις τακτοποίησα όπως έπρεπε. Και η νύχτα μας δεν χάλασε ούτε λεπτό! Γιατί αυτό μόνο έχει σημασία για μένα : να είμαστε μεταξύ μας καλά, κι άμα είμαστε, νιώθω δυνατή και μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα! Είτε με πάνε οι δικοί σου είτε όχι, αν με αγαπάς και το νιώθω, μπορώ να αντέξω τα πάντα!

... Και ξέρω πως δεν πρέπει, αλλά με τρομάζουν όσα λες για το μέλλον... Κι όταν είπα πως μαζί σου ρισκάρω, το εννοούσα... Αμφιταλαντεύτηκα πολύ, αλλά τελικά αποφάσισα να μην σε αφήσω, ακόμα κι αν σε 2 χρόνια από τώρα καταλήξω να σκέφτομαι πως έχασα 3 χρόνια από την ζωή μου κι εσυ έφυγες... Και στο είπα : μαζί σου το πήρα το ρίσκο. Τώρα περιμένω να δω πού θα με βγάλει... 

Τελειώνει επίσημα το φθινόπωρο και ένα πράγμα θέλω μόνο : να είμαστε καλά! Αν εμείς είμαστε καλά, μπορώ να τα παλέψω όλα! Αν έχουμε εμείς πρόβλημα , τρομάζω, μπερδεύομαι και τα χάνω... Να μου είσαι καλά και να με αγαπάς πάντα τόσο!

Ένα παιδί

Πρώτη φορά ζήλεψα χτες την εγκυμοσύνη... Ούτε που μου περνάει από το μυαλό και ξέρω πόσο ανέτοιμη είμαι ψυχολογικά και οικονομικά για ένα παιδί και σήμερα ούτε που το σκέφτομαι, αλλά χτες ζήλεψα... Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν πιο πολύ : Η ιδέα της εγκυμοσύνης; Το "επόμενο βήμα" σε μία σχέση; Η φροντίδα και η προσοχή όλων που στρέφεται στην έγκυο; Το παιδί αυτό καθεαυτό; Δεν ξέρω καθόλου!

Πάντως είχα καιρό να ζηλέψω...

This is it!!!

Επέτειος σήμερα, αργία, και δεν ξεκουράστηκα καθόλου! Το πρωί να πάω στην εταιρεία, μετά να τρέξω να ετοιμαστώ για να πάμε για φαγητό και μετά για καφέ, και στο τέλος ποτό με τα ξαδέρφια. Περισσότερο γεμάτη μέρα από καθημερινή!!! Κι όμως πέρασα τέλεια!!!

Το αγαπημένο μου ζευγάρι περιμένει κι άλλο παιδί και θα το βαφτίσω εγώ, πόσο γαμάτο μπορεί να είναι αυτό;;; Πώς και πώς θα περιμένω!!! Από το πρώτο τους ήθελα να είμαι νονά, αλλά δεν γινόταν, οπότε θα βαφτίσω το δεύτερο! Και δεν είναι μόνο ότι τους αγαπώ πολύ, αλλά πρώτη φορά θέλω να κάνω και κάτι παραπάνω γι' αυτούς που αγαπάω, κι αυτό είναι το συγκλονιστικό!

Και πήγαμε και για φαγητό και για καφέ και όλο μου έλεγαν πόσο έτοιμος είναι ο μούργος για γάμο και μου μετέφεραν όσα τους έλεγε όσο έλειπα, δηλαδή το πόσο καλά περνάει μαζί μου σε σχέση με προηγούμενες σχέσεις του κι ότι δεν το περίμενε να είμαστε τόσο καλά κι όλο τρόμαζα εγώ... Πόσο έτοιμη είμαι εγώ για γάμο; Και μπορεί να λέω πως μου το βγάζει, αλλά ισχύει; Και πώς θα αντιδρούσα σε μία πρόταση; Ούτε που ξέρω...

Και μετά που μίλησα με την ξαδέρφη μου, της αποκάλυψα όσα με ενόχλησαν με τον αδερφό του και μου είπε πως θα έπρεπε να έχω περάσει στην επίθεση. Εκεί που με κάρφωνε στο στήθος, θα έπρεπε να του πω κάτι του στυλ "Πάνω κοιτάμε τώρα" για να νιώσει εκείνος άσχημα αντί για μένα. Και δεν ξέρω αν θα το έκανα ποτέ αυτό, γιατί ξέρω πως θα δημιουργούσε πρόβλημα, αντί να το λύσει, να το εξαφανίσει...

Κι όλα αυτά με κάνουν να τον θέλω ακόμα πιο πολύ! Και του το είπα! Όταν μου είπε πως με αγαπάει, του είπα πως δεν ζω χωρίς αυτόν και είναι η απόλυτη αλήθεια! Αυτός είναι! Με όσα κουβαλάει μέσα του, με όσα οικογενειακά τον τριβελίζουν καθημερινά, το ξέρω πως αυτός είναι και δεν θα τον διώξω ποτέ!

Το παιδί με τα όνειρα

"Δεν ξέρω αν εσύ είσαι προκατειλλημένη ή εγώ όντως φέρομαι διαφορετικά όταν είναι ο αδερφός μου εδώ" είπες και σου απάντησα πως συμβαίνει λίγο κι από τα δύο... Και μετά είπες πως δεν έχει παρέες κι ήταν τόσο μα τόσο άσχημο de javu αυτό... Μα τόσο άσχημο... Δεν φαντάζεσαι! 

... Κι εκείνου ο αδερφός δεν είχε παρέες, αλλά δεν ήταν κολλημένος πάνω του... Και δεν το θέλω που κανω την οποιαδήποτε αναφορά σε εκείνον, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω το όλο θέμα... Δεν έχω την παραμικρή ιδέα και το λολάκι μου είναι μακρυά. Τόσο μακρυά...

... Κι είχα τόσο καλές προθέσεις ρε γαμώτο! Και να βγούμε όλοι μαζί έξω και να τον κάνω να με συμπαθήσει μπας και με συμπαθήσουν μετά κι οι δικοί σου... Πόσο εύκολα γκρεμίζονται όλα! Μέχρι και για τσιγάρο σηκώθηκα μαζί του, για να μην κάθεται έξω από το μαγαζί μόνος του, χωρίς να έχω ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα να συζητήσω μαζί του! Κι εκείνος ήταν με τα μάτια βουτηγμένα στο στήθος μου... Πόσο άσχημα με έκανε αυτό, δεν θα μπορέσεις ποτέ να το καταλάβεις... Ούτε καν θα το πίστευες, αν υποθέσουμε ότι στο έλεγα ποτέ! Αλλά δεν πρόκειται να θελήσω να ξαναβγούμε όλοι μαζί και δεν θα έχω ποτέ ένα καλό κι αληθινό επιχείρημα να σου δώσω... 

Κι όσο καλός και γλυκός είσαι μαζί μου τις τελευταίες μέρες, τόσο πιο άσχημα νιώθω... "Νιώθω πως δεν είμαστε καλά" μου είπες σήμερα και δεν ήξερα πώς να σε πείσω για το αντίθετο... Κι όταν αργότερα σε έπιασε ο εγωισμός σου - προφανώς - και άρχισες να λες πως τους διώχνω όλους μακρυά μου κι ότι έτσι θα διώξω και σένα, δεν θα μάθεις ποτέ πόσο έκλαψα...

Και την Κυριακή που ξέσπασα και σου είπα όσα είπα και απάντησες με παράπονο πως είσαι μονίμως στη μέση και δεν θες να είσαι εκεί, κατάλαβα πως εγώ τουλάχιστον δεν πρέπει να στο κάνω αυτό και θα κάνω πέρα... Γιατί εγώ σε αγαπάω πραγματικά κι όχι εγωιστικά! Γιατί εγώ ποτέ δεν σου μίλησα αρνητικά για κανέναν τους! Γιατί εγώ δεν σε πιέζω να κάνεις ή να μην κάνεις το οτιδήποτε! Αλλά δυο μέρες τώρα, που μένω στην άκρη, στο περιθώριο, εσύ το εκλαμβάνεις διαφορετικά και δεν ξέρω τι να κάνω πια! 

Και ναι! Σε θέλω μόνο για μένα, αλλά όσον αφορά την οικογένειά σου, όχι τους φίλους και τις παρέες σου. Σε αυτό τι εξήγηση θα δώσεις;;; Είναι τόσο δύσκολη περίπτωση που πολύ συχνά σκέφτομαι το "Εγώ ήμουν μέχρι εδώ"... Τόσο, που βουρκώνω σαν να στο λέω κι όχι μόνο να το φαντάζομαι! Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να στο πω, όχι δεν μπορώ! 

... Μου λείπεις τώρα, πολύ μου λείπεις... Ήθελα να ήμασταν μαζί αγκαλιά κι ας μην κάναμε τίποτα. Σκέφτηκα να στο στείλω σε μήνυμα, αλλά δεν θα χαρείς, μάλλον θα στενοχωρηθείς που είμαστε μακρυά και δεν μπορείς να κάνεις κάτι και δεν το θέλω, οπότε το κρατάω για μένα κι εσύ δεν το μαθαίνεις ποτέ... Είναι σαν αυτό που είχα διαβάσει κάπου κάποτε : Το να βρίσκεται κάποιος στην άλλη άκρη της πόλης, πονάει περισσότερο από τον χωρισμό, περισσότερο κι από τον θάνατο ακόμα. Γιατί ξέρεις πως μπορείς να τον φτάσεις, αλλά δεν γίνεται...

Κι επιμένω να συνεχίσω να κάνω πέρα, για να είσαι εσύ καλά, ό,τι κι αν μου κοστίσει αυτό... Το παίρνω πάνω μου κι όσο πάει... Άλλωστε, τέτοιες στιγμές δυστυχώς νιώθω πως δεν θα καταφέρουμε να μείνουμε μαζί... Από την μία νιώθω αρκετά δυνατή για να το πάρω όλο πάνω μου κι από την άλλη, τόσο κουρασμένη που δεν το αντέχω και θα κάνω πίσω... Στο κάτω-κάτω, ποια είμαι εγώ να τα βάλω με δεσμούς αίματος και συνήθειες ετών;;; Τόσες πριν από μένα είχαν εντοπίσει το πρόβλημα και τι κατάφεραν; Να είναι πρώην... Ποια είμαι εγώ να κάνω την διαφορά; 

Χάνομαι κι εσύ απλά κοιτάς... Χάνομαι κι εσύ δεν με πονάς... Θεε μου πώς αργούν τα ξημερώματα! 

Και δεν θέλω να πάψω να ονειρεύομαι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι υποσχέθηκα στο κοριτσάκι που κρύβω μέσα μου... Μέσα μου κρύβω ένα παιδί που πάντα ήθελε να τα ζήσει όλα όσα αντέχει η ψυχή του, ένα παιδί που φτάνει στα σύννεφα και κρύβεται όποτε το φοβίζουν... Αλλά πάντα είμαι εκεί! Και θα κάνω ό,τι μπορώ να κρατήσω την υπόσχεση αυτή, δεν θα λυγίσω, δεν θα σταματήσω να κάνω όνειρα και να ελπίζω! Ξέρω πως έχω να κλάψω πολλά ποτάμια ακόμα μέχρι να κάνω τους άλλους να γελάνε, αλλά δεν σταματώ ποτέ!

Περί ζήλιας

Βγήκαμε χτες με ένα ζευγάρι φιλικό και παίξαμε bowling. Ενώ εμείς περάσαμε super, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους άλλους... Έγινε μία ψευτο-παρεξήγηση με κάτι υποτιθέμενες ματιές που έριξε αυτός στα κοριτσάκια της διπλανής παρέας και χαλάστηκε όλη τους η βραδιά! Πόσο μα πόσο λάθος αντιμετώπιση... Απίστευτα λάθος...

... Και θυμήθηκα πόσες φορές το είχα κάνει κι εγώ η ίδια αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ το σκηνικό... Και πόσο άμεσα με έπαιρνε και φεύγαμε εκείνος γιατί του είχε χαλάσει η βραδιά... Και περνάγαμε μία απαίσια βραδιά και η επόμενη μέρα ήταν γεμάτη μετάνοιες και υποσχέσεις πως δεν θα επαναλαμβανόταν ποτέ ξανά... Υποσχέσεις που ποτέ δεν τηρούσα φυσικά, αφού ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ όταν βίωνα την σκηνή, τα ξεχνούσα όλα... 

Οι άντρες κοιτάνε! Το ξέρουμε όσο κι αν το αρνούνται και το κάνουν πάντα! Κι εμείς κοιτάμε, δεν λέω όχι. Αλλά αυτοί το κάνουν ασυναίσθητα νομίζω. Σαν να είναι στη φύση τους... Στο χέρι μας είναι να τους δείξουμε πόσο μας ενοχλεί όταν το κάνουν μπροστά μας και να σταματήσουν τουλάχιστον αυτό! Το να χαλαστούμε τόσο ώστε να χαλάσει ολόκληρη η βραδιά μας, δεν είναι για την ηλικία μας. Μεγαλώσαμε κι οι αντιδράσεις μας (πρέπει να) αλλάζουν... 

Η κοπέλα χτες, προφανώς έχει πολλά άλλα μαζεμένα μέσα της και ξέσπασε σε αυτό... Γενικά έχουν διάφορα άλλα προβλήματα στη σχέση τους και με το παραμικρό, αρπάζονται... Εγώ τι θα έκανα αν ο μούργος μου κοίταζε - ή υποψιαζόμουν πως κοίταζε - τα πιπίνια της διπλανής παρέας; Πολύ χαριτωμένα θα του έλεγα να κάτσει στο σκαμπώ που είχε πλάτη σε αυτά! Ούτε θα νευρίαζα, ούτε η βραδιά μας θα χάλαγε, ούτε αυτός θα αντιδρούσε, μιας και δεν θα είχε δημιουργηθεί κάποιο θέμα ώστε να τον κάνει να νιώσει πως πρέπει να αμυνθεί! Αλλά όλα αυτά παλιότερα θα μου ακούγονται απλές θεωρίες... Ήμουν μικρή...

Η ζήλια ήταν πάντα ένα θέμα στις σχέσεις των ζευγαριών και θα συνεχίσει να είναι όσα χρόνια κι αν περάσουν. Για μένα, εξαρτάται καθαρά από την καθημερινότητα του ζευγαριού κι από τις τόσες μικρές τους στιγμές... Αν είσαι καλά με τον άλλον, δεν θα ζηλέψεις με το παραμικρό, όπως κι αν υπάρχει πρόβλημα, το απειροελάχιστο θα το κάνεις τεράστιο. Δεν ελέγχεται αυτό, απλά συμβαίνει! Πρέπει να λύσεις τα μικρά και καθημερινά, για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις το αληθινό πρόβλημα, αν και όταν αυτό έρθει. 

Χάνομαι...

Πέγκυ Ζήνα-Χάνομαι

Goodbye Tropi...

...Πρώτη φορά βάζω αληθινή φωτογραφία... Μία εικόνα από την ζωή μου... Μία απόδειξη απόλυτης ευτυχίας που όμως τελειώνει... Την πούλησε... Την χάνουμε...

... Εδώ και αρκετό καιρό μου το είχε πει πως βρήκε αγοραστή κι είχα στενοχωρηθεί πολύ. Του είχα πει όταν του πουν το τελικό ok, να μου το πει για να κάνουμε την τελευταία μας βόλτα και να την αποχαιρετήσω... Αλλά δεν ήμουν καθόλυ προετοιμασμένη τελικά... Και σήμερα που είχε λιακάδα, μας πήγε στην Πειραϊκή, ήπιαμε τα ουζάκια μας κι επέστρεψα σπίτι μου... Κι όταν πήγα να φύγω, εκείνος μου είπε : "Τώρα χαιρέτα την" και δεν άντεξα και βούρκωσα... Και τώρα θέλω να κλάψω έναν ποταμό δάκρυα!

... Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα, την στιγμή στα Ster που μιλούσαμε για την δουλειά και τα πάγια που διαχειρίζομαι και από το πουθενά με ρώτησε αν πωλείται κανένα TDM. Αφενός πάγωσα κι αφετέρου τον κοίταξα με άλλο μάτι, μιας και ποτέ πριν δεν είχα... διαγνώσει κάποια τάση προς τις μηχανές. Κι όμως, να που την αγόρασε και εκείνη μας πήγε παντού! Και τώρα την αποχαιρετάμε... H Tropi μας, αφού έτσι την βάφτισε εξαιτίας μου... 

Λέει πως θα πάρει άλλη. Δεν ξέρω αν έτσι θα κάνει όντως, αλλά αν δεν το κάνει, σημαίνει πως δεν είναι αυτός... Γιατί εγώ από την εκκλησία θα φύγω με μηχανή! Έτσι το έχω φανταστεί κι έτσι ΜΟΝΟ θα γίνει! Δεν γίνεται διαφορετικά... Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν γίνεται διαφορετικά...

Nightmare

"Γιατί; Πες μου τουλάχιστον ένα γιατί!" σου φώναζα μέσα από τους ασταμάτητους λυγμούς μου, μα εσύ με συνέχιζες να με σπρώχνεις προς τα πίσω, μέχρι που με έβγαλες από την αυλή σου κι έκλεισες με δύναμη την καγκελόπορτα. Με άφησες εκεί, πεσμένη κάτω, στο πεζοδρόμιο να κλαίω και να μην μπορώ να αρθρώσω μια λέξη κι εξαφανίστηκες!

Μετά από λίγο σηκώθηκα, ξανάνοιξα το κάγκελό σου και ήρθα μπροστά σου, προσπαθώντας επίμονα να μάθω τον λόγο αυτής της τόσο ξαφνικής και απρόσμενης αλλαγής σου, αλλά μάταια... Εσύ ξανάρχισες να με χτυπάς και να διώχνεις μακρυά σου, λέγοντάς μου μόνο να εξαφανιστώ από μπροστά σου! Ούτε τα ρούχα μου δεν με άφηνες να πάρω... Αργότερα μου τα πέταξες στο δρόμο που κυλιόμουν...

... Προσπαθούσα να καταλάβω τι θα μπορούσε να είχε συμβεί, αλλά το κεφάλι μου γύριζε... Είχαμε βγει με την παρέα σου, είχαμε περάσει μία καταπληκτική βραδιά, μετά είχαμε γυρίσει σπίτι σου και είχαμε κοιμηθεί. Μέχρι την ώρα που με ξύπνησες βίαια, με χαστούκισες και με τράβηξες από το κρεβάτι, σαν να ήμουν μία ξένη στον προσωπικό σου χώρο! 

Εγώ - αρχικά από το σοκ και στη συνέχεια - μη μπορώντας να καταλάβω τι συμβαίνει, δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω και να σε ρωτάω "γιατί" και "τι έγινε" αλλά εσύ δεν μίλαγες καθόλου! Μετά και την τρίτη φορά που με πέταξες έξω, και μέχρι να σηκωθώ και να προσπαθήσω να ξαναμπώ μέσα στο σπίτι σου, σε είδα να κλειδώνεις, να με προσπερνάς και να πηγαίνεις προς το αμάξι σου. "Μην σε βρω εδώ όταν γυρίσω" ήταν το μόνο που μου είπες...

Άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου και να προσπαθώ να σηκωθώ από το κρύο τσιμέντο της αυλής σου... Πονούσα παντού... Και μέσα κι έξω μου υπήρχαν πληγές... Είχε ανοίξει η μύτη μου κι ένιωθα το αίμα να τρέχει στο στόμα μου και να το γεύομαι μαζί με τα δάκρυά μου που δεν σταμάταγαν να τρέχουν... 

.... "Γιατί κλαις παιδί μου; Πώς έπεσες; Τι έγινε;" άκουσα μία γνώριμη φωνή από πολύ βαθειά... Κάποιος με χάιδευε στον ώμο, αλλά δεν τον έβλεπα... "Σήκω να πιεις λίγο νερό" ξανακούστηκε η γνώριμη φωνή που ξεκάθαρα άνηκε στον μπαμπά μου πια... Και ξαφνικά πετάγομαι! Ήμουν στο πάτωμα δίπλα από το κρεβάτι μου, είχε όντως ανοίξει η μύτη μου και τα δάκρυα υπήρχαν και στην πραγματικότητα! Ένα όνειρο ήταν τελικά, αλλά το ζούσα και πραγματικά... Ένας εφιάλτης!!

From the past...

Απλά το ξέρεις...

Είναι φορές που αγαπάς τόσο πολύ που δεν το αντέχεις... Και λες, "δεν μπορώ άλλο, δεν το σηκώνω" και τρελαίνεσαι... Κι είναι κι άλλες φορές που θαρρείς πως δεν τον αγαπάς αρκετά και θέλεις να του δώσεις κι άλλα και δεν έχεις το χρόνο, το κουράγιο ή την υπομονή... Θες να τα καταλάβει όλα μόνος του... Κι απλά περιμένεις... Τι; Ένα κάτι, ένα ίσως, ένα μπορεί... 

Τι είναι αγάπη; 

Είναι να ξέρει τι θα πεις, πριν το σκεφτείς καν...

Το χάδι στα μαλλιά σου κι η ανύπωτη υπόσχεση πως όλα θα πάνε καλά...

Να μην αισθάνεσαι καλά και να έρχεται απλά και μόνο για να δει τι έχεις και να ξαναφεύγει μέσα στη νύχτα...

Αγάπη είναι να ξενυχτάς βράδια ολόκληρα σκεπτόμενη τι σου βρήκε κι αν θα ξυπνήσει μία μέρα χωρίς να το θυμάται...

Είναι να ξέρει πως κρυώνεις και να ανοίγει τις τσέπες του να βάλεις τα χέρια σου μέσα, χωρίς να τρεμουλιάσεις καν...

Αυτό που πετάγεσαι τρομαγμένη από κάποιο όνειρο και σε αγκαλιάζει να ηρεμήσεις...

Κι αν όλα αυτά συνθέτουν την καθημερινότητά σου, τότε το ξέρεις και δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο!! Τότε απλά το ξέρεις...

How come it is so hard???

Maria Mena - Just Hold Me

Σ' αγαπάω αλλά...

Κουράστηκα... 

Τον Απρίλη είπα πρέπει να κάνω υπομονή γιατί έστηνες το μαγαζί. Μετά, έπρεπε να κάνω υπομονή, γιατί ήταν καλοκαίρι και τότε θα είχες το μέγιστο της πελατείας. Το καλοκαίρι πέρασε κι εγώ πρέπει να κάνω κι άλλη υπομονή... Γιατί; Εγώ πού και πότε σου ζήτησα να κάνεις υπομονή; Για ποιο πράγμα χρειάστηκε να δείξεις υπομονή εσύ για μένα; Για κανένα!!

Δεν ξέρω πού θα πάει το μεταξύ μας, κι ούτε πόσο θα κρατήσουμε μαζί... Ίσως και να χωρίζουμε σήμερα, μετά από όσα έχω να πω, ειλικρινά δεν ξέρω. Το οικογενειακό σου πάντως πρέπει να το λύσεις. Πάρ' το σαν συμβουλή για όποια έχεις δίπλα σου στο μέλλον... Πρέπει να το λύσεις και μάλιστα άμεσα!

Ήταν τουλάχιστον απαράδεκτο να είμαστε διακοπές και να λες ψέμματα στους δικούς σου! Είσαι 30, έχεις κοπέλα και είσαι διακοπές μαζί της. Δηλαδή τι ποιο φυσιολογικό; Αν κι αυτό δεν μπορείς να το ...τους το ομολογήσεις (!!), τότε λυπάμαι πραγματικά, αλλά δεν γίνεται... Κι αν γινόταν, νιώθω πως δεν γίνεται άλλο πια... Συγνώμη, δεν το αντέχω άλλο... 

Σ' αγαπάω όσο δεν φαντάζεσαι, κι ίσως ποτέ δεν ανακαλύψεις γιατί δεν σε ενδιαφέρει, αλλά δεν μπορώ άλλο έτσι! Απλά δεν μπορώ και ευτυχώς που τα καμπανάκια μου χτύπησαν νωρίς. Πριν την ώρα που θα σκέφτομαι μετά, πως έχασα πολύ χρόνο... Όχι πάλι, όχι τα ίδια λάθη ξανά... Από την αρχή ήξερα πως ήμασταν διαφορετικοί, αλλά δεν του έδινα σημασία. Ακόμα και την μέρα που σου είπα πως μάλλον έκανα λάθος για σένα κι ότι "δεν είσαι εσύ ο ένας" και μου απάντησες πως εσύ το ήξερες, αλλά περίμενες να το καταλάβω κι εγώ, δεν μάσησα...Συνέχισα να προσπαθώ και να θέλω να λειτουργήσει το μεταξύ μας, αλλά μάλλον δεν έπρεπε να επιμείνω τόσο... Δεν ξέρω...

Και μιλήσαμε στο τηλέφωνο όταν επέστρεψες και με άκουσες μελαγχολική και χωρίς να έχεις ιδέα τι έχω, μου λες "όλα καλά θα πάνε" κι ενώ έχω αποφασίσει να μην σου μιλήσω πριν το χειρουργείο σου, μου ξεφεύγει ένα "δεν νομίζω" και πιάνεσαι από αυτό. Και θες να σου μιλήσω, να σου ανοιχτώ, ενώ εγώ δεν θέλω... Μετά την επέμβαση θα τα πούμε όλα, πριν τίποτα... Αλλά εσύ δεν το ξέρεις... Και με τρελλαίνει που έχεις καταλάβει πως κάτι έχω και δείχνεις τόσο χαλαρός με αυτό! Εγώ αν ένιωθα, αν διαισθανόμουν πως κάτι δεν πάει καλά, πως κάτι σε απασχολεί, θα έτρεχα και θα σε πίεζα μέχρι να σε κάνω να μιλήσεις, να τα πεις όλα! Εσύ όμως, έχεις την ασπίδα σου και δεν σε αγγίζει τίποτα... Μόνο όταν σου είπα πως ούτε αύριο θα βρεθούμε, κάπως προβληματίστηκες, αλλά το ξεπέρασες γρήγορα λέγοντάς μου πως μετά τις δουλειές μου θα περάσω από το σπίτι σου. Για να δούμε πώς θα σου φανεί που δεν θα περάσω τελικά... Για να δω αν θα σε πειράξει αυτο, αν θα σε προβληματίσει καθόλου... Γιατί, μπορεί να μην θέλω να σου συζητήσω τίποτα μέχρι την επέμβασή σου, αλλά ένα hint θέλω να το έχεις. 

Γιατί... δεν θα πάνε όλα καλά αγοράκι μου και δεν θα μου περάσει κι αυτή την φορά... Όχι πια... Από την αρχή μου "πέρασες" μία κατάσταση σαν "take it or leave it" κι εγώ έμεινα στο "take it" και προχώρησα υπομένοντάς τα όλα... Για να δούμε εσύ πώς θα συμπεριφερθείς σε μία τέτοια κατάσταση... Γιατί είμαι σίγουρη πως θα επιλέξεις το "leave it";;; 100% σίγουρη είμαι... Δυστυχώς...

Υγ : Μπορεί και να μιλάει η περίοδος...

Τρέχοντας...

Κι από το πουθενά, εμφανίστηκε πάλι ένα βροχερό απόγευμα στην Πλάκα. Κι ήταν πάλι μόνη της και περπατούσε, αδιαφορώντας για τα πάντα τριγύρω της. Ήθελε τόσο πολύ να πιστέψει πως αυτό που ζούσε ήταν καλό, που έχασε την αίσθηση της πραγματικότητας... Μπερδεύτηκε ανάμεσα στην επιθυμία και στην καθημερινότητά της και τρελλάθηκε!

Και πώς να την βοηθήσει ο οποιοσδήποτε όταν δεν έμαθε ποτέ της να ζητάει βοήθεια;;; Πώς να της απλώσει κάποιος το χέρι για να πιαστεί και να σωθεί, όταν κανείς δεν γνωρίζει τι κρύβει μέσα της; Τι ζήταγε; Μία αγάπη... Μια ξέφρενη και απρόσμενη αγάπη να την συνεπάρει και την στείλει στα ουράνια! Και βρήκε κάτι που του έμοιαζε, αλλά δεν ήταν έτσι τελικά... Και το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει... Να χαθεί, να εξαφανιστεί!

Και να τα αφήσει όλα πίσω, για ακόμα μία φορά... Πόσα και πόσα άλλα δεν έχουν μείνει πίσω... Όλα σχεδόν! Αυτό όμως ήξερε καλά πως θα της κόστιζε πολύ περισσότερο να το διαγράψει... Γιατί; Ήταν τόσο έντονο και ξαφνικό, που την πονούσε να το αφήσει πίσω της, αλλά έτσι έπρεπε να κάνει για να σωθεί! Κι ίσως ξανάβρισκε ποτέ την ελπίδα να γεννιέται μέσα της... Όπως είχε γίνει και με εκείνον... Τότε... Πριν κανά χρόνο... Αναστήθηκε και πίστεψε ξανά... Ήλπισε, εκεί που είχε ξεχάσει τι σημαίνει "ελπίδα"... 

Αλλά για πόσο μπορείς να το κάνεις και να το ξανά-κάνεις αυτό; Μέχρι πότε; Πότε είναι αρκετό; Πότε είναι αρκετός ο πόνος μέσα σου, ώστε να γίνει φόβος για να ζήσεις και να ελπίσεις ξανά; Πού είναι αυτή η λεπτή, αόρατη γραμμή που τα ξεχωρίζει; Και ποιος την ορίζει;;;

... Κι ήθελε τόσο πολύ να την αγαπήσουν!!! Μα τόσο πολύ... Που θα έκανε τα πάντα για να το πετύχει... Χμμ, ίσως όχι τα πάντα, αλλά τα περισσότερα δυνατά... Γιατί αυτό έκανε... Δεν ζήτησε σχεδόν τίποτα, μόνο αγάπη... 

Και την έδωσαν, αλλά όχι αρκετή. Δεν ένοιωθε σημαντική, δεν πίστευε πως την χρειαζόντουσαν κι ήθελε να φύγει, να τρέξει μακρυά, να χαθεί! Κι ήταν σίγουρη πως δεν θα την κυνηγούσε κανένας... Γιατί αυτό θα ήταν το καλύτερο για όλους! Δεν μπόρεσε ποτέ να συναγωνιστεί τους δεσμούς της οικογένειας : προηγήθηκαν της παρουσίας της στη ζωή του και ήταν πολύ ισχυροί για να τους σπάσει... Και δεν ήθελε καν να τους σπάσει, απλά να της δώσει κι αυτηνής μία μορφή στην ζωή του, μία βαρύτητα που ποτέ δεν ένιωσε...

Και είχε αποφασίσει να φύγει... Να κλειστεί πάλι στην ασφάλεια του σπιτιού της και να μην μπορεί κανείς να την αγγίξει. Όπως πριν ένα χρόνο ακριβώς... Γιατί μόνο έτσι ήξερε να τα αντιμετωπίζει όλα : με την απομόνωση, την απέραντη και αθεράπευτη μοναξιά της, το κλουβί της στο οποίο κλεινόταν και κανείς δεν μπορούσε να την πλησιάσει! Να χαζεύει το δρόμο και τους περαστικούς πίσω από το τζάμι ασφαλείας της... Να βλέπει, αλλά να μην την βλέπει κανείς... Μόνη στη μοναξιά της, γιατί αυτό είχε επιλέξει!

____________________________________________________________________

Πού είσαι;;; Πού;;; Δεν είναι έτσι οι σχέσεις! Να φεύγεις τόσο συχνά... Και θες και παιδί... Ποια γυναίκα - εγώ σίγουρα όχι!! - θα σου κάνει ένα παιδί που θα παρατάς τόσο συχνά και με τέτοια ευκολία; Λες πως είμαι ό,τι πιο σημαντικό έχεις... Δεν το θέλω! Θέλω να "πάω" στα ασήμαντα της ζωής σου... Μήπως και με προσέξεις περισσότερο... Μήπως και μείνεις μαζί μου κάποια στιγμή... Γιατί, αυτά προσέχεις, αν όντως εγώ είμαι το σημαντικότερο όλων! Στα ασήμαντα είσαι συνεχώς... Και με αφήνεις συνέχεια μόνη...

"Πάμε να φύγουμε", σου λέω συνεχώς, "από όλους κι από όλα!" και γελάς, ενώ εγώ το εννοώ! Δεν θα άλλαζες την ζωή σου με τίποτα και το ξέρουμε κι οι δυο... Αν γινόταν όμως... Αν γινόταν έστω και για ένα μικρό διάστημα, θα έβλεπες μία άλλη δίπλα σου... Κάποια που έχει τόσα να σου δώσει, αλλά δεν το κάνει, γιατί δεν σε ενδιαφέρει εσένα να τα πάρεις... Είσαι τόσο πλήρης με την ζωή που έχεις φτιάξει, που δεν υπάρχει ούτε μια χαραμάδα σε κάποιο παράθυρο για να χωθώ κι εγώ...

Γι' αυτό λέω να τρέξω μόνη...

What you miss...

Sometimes you have to let go...

You hug him goodbye like it's nothing.

while all you want to do is hold on forever, but

you let go, smile and walk away.

Then cry all the way home because you know

it will never be the same again

because try as you might, you can't make

someone love you. Sometimes you have to let go.

Κάπνισμα...

Λοιπόν, θυμάσαι που έλεγα πως θα το κόψω;;; Ε, το έκανα!! Ναι, ναι την Παρασκευή όλη μέρα δεν κάπνισα! Πέρασα διάφορα στη δουλειά, ήμουν χλωμή, είχα τρελές τσίτες, νευριάζα με το παραμικρό, αλλά τα κατάφερα και δεν κάπνισα! Κι ενώ σκεφτόμουν πως όλα θα είναι καλύτερα την 2η μέρα κι ακόμα τελειότερα την 3η, γύρισα σπίτι μου αργά το βράδυ κι είχε μείνει καπνός για 1-2 τσιγάρα και τα έκανα...

Και το Σάββατο αγόρασα και καινούργιο καπνό! Ναι, είμαι τόοοοοοσο χαζή... Θέλω δηλαδή να ξαναπεράσω την "1η μέρα" που μου ήταν ομολογουμένως πολύ δύσκολη! 

Αυτή την φορά όμως ξέρω! Αύριο, πριν φύγω για την δουλειά, θα πετάξω όσο καπνό μου έχει μείνει, απλά και μόνο για να μην βρω κάτι έτοιμο στο τραπεζάκι μου. Και θα είμαι κι αύριο με πολλά νεύρα, σε διαβεβαιώ... Αλλά σκέφτηκα και κάτι άλλο : μαζί με το κάπνισμα, κόβω και τον καφέ και το αλκοόλ. Δεν γίνεται αλλιώς και το ξέρω καλά... 

Αύριο ξεκινάει μια νέα φάση για μένα, κάτι που δεν έχω ζήσει ποτέ ξανά, αλλά θα τα καταφέρω και το ξέρω! Γιατί είμαι πιο δυνατή από αυτά όλα, γιατί είναι στο χέρι μου και σε κανενός άλλου, γιατί έτσι θέλω στην τελική και όποτε θέλησα κάτι, το κατάφερα! Τέλος λοιπόν! Από αύριο όλα τελειώνουν!!!!

Just a dream...

"Είμαι έγκυος" σου είπα ούσα σίγουρη πως θα χαιρόσουν κι όμως δεν έγινε έτσι... "Πώς έγινε;" με ρώτησες, "αφού προσέχαμε"... Και δεν πίστεψες... Σου ορκιζόμουν πως δεν είχα πάει με αλλον, μα δεν με πίστευες... Και μ' έδιωξες...

... Και με καποια τρελή σύμπτωση ο γιατρός μου είπε πως αν το ρίξω, δεν θα μπορέσω ποτέ να κάνω παιδί... Ότι είναι η μοναδική και τελευταία μου φορά... Και μιας και από την αρχή σε ήθελα για πατέρα των παιδιών μου, το κράτησα! Και πέρασα όσες δυσκολίες περνάει μία ανύπαντρη μάνα κι ακόμη περισσότερες, δεδομένου πως είχα γυναικολογικό πρόβλημα και το ήξερες... Και τελικά γέννησα... Ένα υπέροχο πλάσμα, ξανθό με μπουκλάκια...

Και το μεγάλωσα και το ονόμασα Αλίκη, για το παραμύθι... Δεν την βάφτισα όπως σου έλεγα γιατί δεν ήσουν μαζί μου κι εκείνο το όνομα το είχα διαλέξει εμπνευσμένη από σένα... Την είπα Αλίκη, των παραμυθιών... Γιατί αυτό ήταν : ένα παραμύθι!!! Ένα τέλειο πλάσμα που δεν με ενόχλησε ούτε για μία στιγμή... Μέχρι που πήγε σχολείο... Και άρχισε να με ρωτάει για τον μπαμπά της... Πού είναι, πώς τον λένε, γιατί δεν τον βλέπει... Και της είπα πως τον είχαμε χάσει, δεν υπήρχε...

... Και σε βλέπω μετά από 6 χρόνια. Είμαι στη μαρίνα Φλοίσβου, στο παγοδρόμιο με την μικρή και παίζουμε στον πάγο κι εσύ περνάς με τον Πρόεδρο. Και σε βλέπω, με κοιτάς και σταματάς... Κι όσο κι αν θέλω να μην σου μιλήσω, πλησιάζω την έξοδο και τελικά σε χαιρετάω... Κι έρχεται και η Αλίκη κοντά μου...

"Τι κάνεις;" με ρωτάς και σου απαντάω "Καλά είμαι", μου δείχνεις την μικρή και με ρωτάς "Αυτό τι είναι;" "Η κόρη μου" σου απαντάω, " ο μπαμπάς της;" με ρωτάς... "Δεν έχει" σου απαντάω. "Πέθανε;" ρωτάς διστακτικά... "Όχι" σου λέω, "δεν την αναγνώρισε ποτέ"... Και κολλάς... "Το μαγαζί πώς πάει;" σε ρωτάω σπάζοντας τον πάγο... "Το τρέχει ο Α. μου απαντάς, εγώ είμαι μόνιμα Αθήνα. Άνοιξα μαγαζί στην Ιερά Οδό." "Ναι, νομίζω το είδα" σου λέω κι όντως το είχα δει περνώντας τις προάλλες.

"Χάρηκα που σε είδα" σου λέω και πάω να φύγω. "Παντρεύτηκες;" με ρωτάς και κολλάω. "Όχι, δεν μου χρειάστηκε ποτέ" σου απαντάω και σε ρωτάω : "Εσύ;". "Όχι" μου λες και πάω να φύγω και με σταματάς. "Το κινητό σου ισχύει;" με ρωτάς διστακτικά. "Όχι" σου απαντάω και φεύγω. Και με πιάνεις από το χέρι και με σταματάς... Και σε κοιτάζω και θυμάμαι πόσο με πλήγωσες όταν έφυγες... τότε... και δεν μπορώ να νιώσω κάτι πέρα από θλίψη και πόνο και παίρνω το χέρι μου κι απομακρύνομαι...

... Δεν υπάρχεις, δεν σε είδα ποτέ... Συνεχίζω την ζωή μου ξέρω να ζω και δεν σε σκέφτομαι πια... Και η μικρή δεν σε αναφέρει πια... Ίσως της λείπει η πατρική φιγούρα, αλλά δεν το λέει. Κι όλα κυλούν φυσιολογικά! 

... Και ξαφνικά, ξυπνάω ιδρωμένη! Όνειρο ήταν κι αυτό, όπως και πολλά άλλα τρελά που βλέπω κατά καιρούς... Όνειρο ήταν και δεν "παίζει" να γίνει αληθινό... Ποτέ δεν θα με αφήσεις μόνη μου σε κάτι τέτοιο! Ποτέ δεν θα σκεφτείς πως το παιδί που κουβαλάω ΔΕΝ είναι δικό σου! Και το ξέρω!

Καταραμένη καθημερινότητα....

Από εδώ.......

Ααααχχχ... Τέλειωσαν οι διακοπές κι επέστρεψα σήμερα στο γραφείο. Πόσα νεύρα είχα όλη μέρα... Μα πόσα νεύρα! Κι έλειπε κι εκείνος κι όλα φάνταζαν ακόμα δυσκολότερα!! Πόσο εύκολα και ΑΜΕΣΑ τα ξεχνάμε όλα την πρώτη μέρα επιστροφής στην δουλειά,ε; Απίστευα εύκολα... Εκεί που μία εβδομάδα πριν, έλεγα πως θα ήθελα να μείνω για πάντα εκεί...

Πήγα σε διάφορα μέρη. Με φίλες στο γκομενόνησο, με εκείνον στο Ιόνιο και με κολλητούς κι εκείνον στον Αργοσαρωνικό. Παντού πέρασα τέλεια λόγω της εκάστοτε παρέας αποκλειστικά! Στο πρώτο έμεινα σε ένα θεοβρώμικο και τρισάθλιο πανδοχείο που θα έπρεπε να το έχει κλείσει ο όποιος ισχύων υγειονομικός υπεύθυνος ελέγχει τέτοιου είδους επιχειρήσεις! Μπήκα μέσα και σιχαινόμουν αγγίξω τους τοίχους!!! Αλλά, ένα μπουκάλι χλωρίνη και 2 συγκάτοικες αργότερα, έγινε η φωλιά μας! Το δωμάτιο έλαμψε πραγματικά! Και πέρασαν οι μέρες χωρίς να το καταλάβει καμιά μας... Μόνο που μου έλειπε συνέχεια εκείνος...

Από τότε που είχα ξαναπάει, το είχα ονομάσει μέσα μου γκομενόνησο κι έτσι είναι ακόμα! Κανείς που πάει μονός, δεν επιστρέφει διπλός! Αν αυτό θέλει anyway... Αλλά αυτή την φορά δεν ήταν σαν τότε, παλιά... Δεν με ένοιαζε κανείς άλλος... Περίμενα πώς και πώς να του μιλήσω στον τηλέφωνο, να τον ακούσω να μου γελάει, να του πω τι κάνω, πώς περνάω, να τον βάλω κι αυτόν στην δική μου καθημερινότητα κι ας ήταν τόσο μακρυά...

Και μετά πήγαμε μαζί στο καταπράσινο Ιόνιο... Κι ήταν ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ οι πιο ερωτευμένες μου διακοπές ever!!! Τον αγαπάω τόσο πολύ και τον νιώθω να με αγαπάει κι εκείνος τόσο βαθειά που μοιάζει τέλειο!! Δεν με ένοιαζε να λιώσω στην θάλασσα, αν τον ενοχλούσε ο ήλιος φεύγαμε. Δεν ήθελα να ξενυχτήσω οπωσδήποτε κάθε βράδυ, όταν κουραζόμασταν τρέχαμε στο δωμάτιο. Άλλωστε την προηγούμενη εβδομάδα γύριζα κάθε μέρα στις 7 το πρωί...

Και μετά, η Τρόπυ μας πήγε στην Κόστα να περάσουμε απέναντι... Τίποτα το ιδιαίτερο σαν νησί, απλά κι εκεί έζησα μοναδικές στιγμές! Ήταν οι κολλητές μου κι εκείνος... Τι άλλο να ζήταγα δηλαδή;;;

... Και τώρα έχω την αγάμητη διευθύντριά μου να μου λέει τα δικά της κι όσο κι αν θέλω να σκεφτώ "Τι μου λες εσύ τώρα..." και να την γράψω κανονικά, μοιάζει τόσο μα τόσο ανέφικτο και εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο με τον εαυτό μου... Πώς 2 εβδομάδες εξαφανίζονται σε μισή ώρα από την σκέψη μας; Γιατί αφήνουμε τους άλλους να μας το κάνουν αυτό;;;; Γιατί να μην είχε ο καθένας μας 1-2 μέρες προσαρμογής πριν βουτήξει πάλι στο βούρκο;;;; 

Ααααχχχχχ!!! Πού ήμουν και πού είμαι τώρα... Κι εκείνος... πάλι μακρυά μου... Καταραμένη καθημερινότητα!!! Μας βρήκες πάλι...

Εδώ.....Στη φυλακή!!!

Μπορώ να το κόψω;;;

Σκέφτομαι να το κόψω το ρημάδι... Εδώ και πολλές μέρες το σκέφτομαι...

Το σαββατοκύριακο είπα πως όταν τελείωνε ο καπνός μου δεν θα έπαιρνα άλλον. Τελικά πήρα... 

Μετά είπα όταν θα τέλειωνε το πακέτο δεν θα ξαναέπαιρνα. Τελικά πήρα κι ακόμα το έχω...

Κι όμως θέλω να το κόψω... ή έστω να δοκιμάσω αν μπορώ. Παλιά - νομίζω - μπορούσα πιο εύκολα. Λογικό θα μου πεις, ε; Ίσως... 

Όλοι λένε πως είναι στο μυαλό μας όλα και αν το θέλουμε, το κάνουμε... Λες; 

Θέλω να το κόψω για διάφορους λόγους. Πρώτα απ' όλα για να αποδείξω σε μένα πως μπορώ. Έπειτα για να μην μυρίζω συνέχει και πάντα καπνίλα. Κι είναι κι αυτός... Που δεν καπνίζει και με ανέχεται... Να μυρίζει, να γεύεται, να το έχει πάνω του συνεχώς... 

Δεν το έχω πει σε κανέναν, γιατί όποτε με βλέπει να καπνίζω, θα με κοροϊδεύει κτλ κτλ. Μόνη μου τα σκέφτομαι αυτά και στενοχωριέμαι που πήρα "ακόμη ένα καπνό" ή πακέτο... 

17 και σήμερα!!!

Πάλι έφυγα στις 10 και από την δουλειά κι επειδή αυτή την εβδομάδα συνέβη 3/5 μέρες, νιώθω τόσο μα τόσο κουρασμένη που θέλω να βάλω τα κλάματα! Κι εκείνος είναι το ίδιο κουρασμένος και ταυτόχρονα αγχωμένος με τις δουλειές του και δεν έχω και κάποιον να με νταντέψει, που τό έχω τόση ανάγκη όταν είμαι τόσο κομμάτια... 

Και περνάνε οι μέρες και περιμένω πώς και πώς να έρθει η 10η του Αυγούστου για να φύγω για τις διακοπούλες μου!!! Μόνο αυτό έχω στο μυαλό μου... Στη δουλειά συμβαίνουν διάφορα, όλα με εκνευρίζουν κάποιες φορές, θέλω να τα σπάσω όλα και να φύγω, να εξαφανιστώ, αλλά αυτή η προσμονή με ηρεμεί και με χαλαρώνει αυτομάτως! Μαγεία!!!

Δεν μπορώ άλλο... Τέτοιες στιγμές, λέω πως δεν αντέχω και θέλω να φύγω μακρυά... Μα πολύ μακρυά... Θέλω να πω ένα "άντε γαμηθείτε" σε τόσο πολλά άτομα κι ένα "ευχαριστώ" σε πολύ λιγότερα και μετά να φύγω, να χαθώ!

Πόσες; Πόσες μέρες έμειναν;;;;; 17 μερούλες είναι!!!! Στις 14 σταματάω την δουλειά και στην 17η θα είμαι στο νησί!!!! Μόνο αυτό με νοιάζει... Μόνο αυτό ΠΡΕΠΕΙ να με νοιάζει anyway...

Μύθος σου λέω, μύθος...

Πέρασε η πανσέληνος και χαζεύω το φεγγάρι που σταδιακά μικραίνει μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς... Πόσο μικροί γινόμαστε όλοι αν χρειαστεί... Ασήμαντοι, αόρατοι... Στο τραπέζι μίλησαν για φιλικό τους ζευγάρι, θαυμάζοντας τον δυναμισμό της κοπέλας. Πόσο όμως μπορεί ο καθένας τους να δεχτεί τον δυναμισμό της οποιασδήποτε είναι άλλο θέμα...

... Τον άκουσα να μιλάει με τη μάνα του στο τηλέφωνο και να θέλει να την αποφύγει και να της το κλείνει απότομα, βιαστικά. "Τι έγινε;" τον ρώτησα, αλλά δεν μου είπε. Τι νόημα έχει που έχω αντιληφθεί - σαν εξωτερικός παράγοντας πάντα - τι πρόβλημα του δημιουργεί η οικογένειά του και η σχέση που έχει μαζί τους, αν δεν το καταλαβαίνει ο ίδιος; Γενικά πιστεύω πως δεν πρέπει και να πολυανακατεύομαι στα οικογενειακά του καθενός, όποιος κι αν είναι αυτός, ό,τι κι αν σημαίνει για μένα. Από τη μία θαυμάζει τον δυναμισμό άλλης που "τράβηξε" τον άντρα της μακρυά απ' τους δικούς του, κι απ' την άλλη δεν θα μπορέσει να καταλάβει ποτέ τι ζημιά του κάνει η δική του οικογένεια στο βαθμό που τους έχει αφήσει να επεμβαίνουν σε όλα!

Έπειτα μίλησαν και για διακοπές... Πονεμένο θέμα που μου προκαλεί θλίψη όποτε αναφέρεται κι ο φίλος του το "διάβασε" στα μάτια μου, όσο κι αν προσπάθησα να το κρύψω... Με πονάει, τι να πω; Ψέμματα; Κι αν με πονούσε μία φορά η αναποφασιστηκότητά του και η μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων, με πονάει δέκα - με ΣΚΟΤΩΝΕΙ - η επαναλαμβανόμενη αντιφατικότητα και αλλαγή σχεδίων στα πάντα του! Δεν μπορώ, δεν έχω μάθει έτσι, τι να κάνω; Σκοτώστε με, αλλά δεν μπορώ! Θέλω πάντα να ξέρω τι μου ξημερώνει κι όταν αυτό δεν γίνεται, με ενοχλεί. 

Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν να πάμε κάπου με σκάφος κι ειλικρινά δεν με ένοιαζε το πού, αρκεί που θα κάναμε κάτι διαφορετικό. Κι όμως, κάτι έτυχε κι είμαστε πάλι εδώ, στο μαγαζί του! Και μίλαγε με τον φίλο του και προγραμμάτιζαν για το επόμενο Σαββατοκύριακο κι όταν με ρώτησαν, δήλωσα πως δεν με νοιάζει, γιατί δεν πιστεύω τίποτα πια. Και δεν θέλω να τον κατηγορήσω - ούτε καν μέσα μου - γιατί άνοιξε μαγαζί και πρέπει να είναι εκεί, γιατί όλοι έχουν απαιτήσεις απ' αυτόν και νιώθει πιεσμένος ήδη, οπότε ας μην τον πιέζω κι εγώ, αλλά απλά δεν τον πιστεύω πια! Σκοτώστε με ξανά αν θέλετε, αλλά δεν τον πιστεύω! Με προστατεύω και προφυλάσσω και την σχέση, κι ας μην το καταλαβαίνει κανείς. Θέλω τόσο πολύ να πάψει να με ενοχλεί κι αυτό, αλλά δεν τα καταφέρνω και τσαντίζομαι. Θα γίνει - υποθέτω - αλλά θέλει τον χρόνο του κι αυτό...

Και παράλληλα με όλα αυτά, λέει και ξαναλέει και σε μένα και μπροστά σε άλλους πως θέλει να του κάνω ένα παιδί... Και δεν έχει ιδέα - κι ούτε θα μάθει ποτέ - πόσο με πονάει μια τέτοια δήλωση... Πως κάποιος με θέλει ΜΟΝΟ  για κάτι που μάλλον δεν μπορώ να κάνω...

Κι όμως τον αγαπάω πάρα πολύ και δεν μπορώ να φύγω! Όχι ακόμα τουλάχιστον... Απογοητεύομαι ναι, αλλά μάλλον ακόμα αντέχω... Μέχρι πότε; Δεν ξέρω ειλικρινά και ακόμα περιμένω πως κάτι θα καταλάβει και θα με ξαφνιάσει μια μέρα, με την διαφορά πως πλέον λιγοστεύουν οι ελπίδες μου... Και για ακόμα μία φορά στη ζωή μου περιμένω από κάποιον άλλον κάτι να αλλάξει... Μύθος ότι τα λάθη μας γίνονται μαθήματα! Μεγάλος μύθος...

Yep!!!!

Και τελικά, ΝΑΙ, ξαναπαίρνω τα ηνία στη δουλειά! Γιατί - μάλλον - κατάλαβε πώς δουλεύω και με αξιολόγησε σωστά! Γιατί - μάλλον - συνειδητοποίησαν πως δεν έχω ΠΟΤΕ χρησιμοποιήσει δόλια μέσα και είμαι τίμια και ειλικρινής! Γι' αυτά και άλλα πολλά, εγώ ανεβαίνω κι η άλλη η σκρόφα πάει στον πάτο! Καλά να πάθει! Λίγο μπήκα στον πειρασμό να την λυπηθώ που ο ...μεγάλος την έφτυσε κι εκεί που περίμενε να την στηρίξει, την κρέμασε ενετελώς, αλλά! πάει πέρασε! 

Εδώ κι ένα χρόνο μου έσκαβε τον λάκκο μου! Να πάει να γαμηθεί λοιπόν! Δεν λυπάμαι κανέναν και νιώθω απόλυτα ικανοποιημένη, γιατί δεν χρησιμοποίησα καμία πλάγια οδό. Αντίθετα, τα ψιλοεγκατέλειψα κιόλας όλα, μιας και πίστευα πως θα το έχανα το παιχνίδι στο τέλος... Κι όμως... Τελικά να που υπάρχει Θεός! 

Και παράλληλα έχω και το μωράκι μου να με λατρεύει και να με έχει θεά και τίποτα άλλο δεν θέλω από την ζωή! Μόνο μην με γρουσουζέψει κανείς... Μόνο αυτό...

Τον θέλω πίσω!!

Δεν είσαι τελικά... Το ξέρω πως δεν είσαι, αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ... Ήσουν - έμοιαζες να ήσουν - αλλά δεν είσαι εσύ τελικά... Και ειλικρινά, πες μου τι πρέπει να κάνω για να μου φέρεις πίσω αυτον που ερωτεύτηκα και να φύγεις εσύ! Αυτός που με έβαζε πάνω απ' όλα, αυτός που έλιωνε στο τηλέφωνο, αυτός που με σκεφτόταν συνέχεια! Αν έκανα κάτι εγώ και τον εξαφάνισα, πες μου τι έκανα για να το διορθώσω! Αλλά τον θέλω πίσω!

... Αυτόν που με έκανε να μην θέλω να βγω χωρίς αυτόν γιατί θα μου έλειπε... Αυτόν που δεν  άφηνε στιγμή να μην με σκεφτεί και να μην με πάρει τηλέφωνο... Πού τον έχεις κρύψει και γιατί; Τον θέλω πίσω!

Και από Τρίτη σκοπεύω να αλλάξω τακτική. Θα αρχίσω να απομακρύνομαι για να δω αν θα με κυνηγήσεις... Πουτανιά ναι, αλλά θέλω να ξέρω! Θέλω απαντήσεις και ή θα μου τις δώσεις ή θα τις πάρω μόνη μου!

Απαντήσεις

Σήμερα τα βλέπω λίγο μαύρα όλα νομίζω... Από την Πέμπτη ή ίσως να είναι κι απ' το προηγούμενο σαββατοκύριακο, νιώθω πως κάτι άλλαξε... Σε κάτι τον απογοήτευσα, με κάτι ξενέρωσε, πάντως δεν είναι ο ίδιος... Και δεν είναι ακόμα μία φορά που τα βλέπω όλα μαύρα! Όχι δεν είναι...

Κάπου διάβασα το εξής : Δινόμαστε μόνο σε κάποιον από τον οποίο δεν περιμένουμε απολύτως τίποτα. Δεν έχουμε φτιάξει καμία ιστορία για το μέλλον και το ίδιο μάλλον κι αυτός. Κάπως έτσι ξεκίνησε και με μας : δεν περίμενα τίποτα! Απολύτως τίποτα όμως! Και μετά άρχισε να με πνίγει με λόγια και ατάκες και με έκανε να αρχίσω να φαντάζομαι διάφορα. Ακόμη και το κοινό μέλλον... Και κάπου εκεί το χάσαμε - ή έτσι νιώθω... Σαν να πάψαμε ξαφνικά να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας... Σαν να αρχίσαμε να κρύβουμε πράγματα... Και δεν μου αρέσει αυτό! Καθόλου δεν μου αρέσει!

Απόψε δεν νιώθω καλά πάντως... Όλο το βράδυ δεν με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο. Και τείνω να σκεφτώ πως "αφού τον πήρα εγώ", αλλά ξέρω πως ούτως ή άλλως δεν με έπαιρνε... Και μου βγαίνει μια ζήλια στο τηλέφωνο όταν του μιλάω που δεν την θέλω, αλλά είναι ανεξέλεγκτη...

Για έξι μήνες με είχε σε ένα παραμύθι και ξαφνικά με πετάει έξω απ' αυτό. Γιατί; Αυτός έκανε λάθος που μου τα 'λεγε ή εγώ που τα πίστευα; Και σκέφτομαι πως αν αποτύχει κι αυτό - αν έχει αρχίσει ήδη να αποτυγχάνει δηλαδή - μετά δε με σώζει τίποτα! Δεν θα σηκώσει ποτέ τίποτα ξανά από τα πατώματα... Και είναι 04:00 κι ακόμα δεν έχει νυστάξει, ενώ το προηγούμενο Σάββατο μαζί μου από τις 01:30 δεν άντεχε άλλο ξενύχτι. Και δεν το θέλω, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω αυτές τις συγκρίσεις μέσα μου... Και θέλω τόσο μια ανοιχτή συζήτηση!!! Ξέρεις, απ' αυτές που τα λες όλα! Ανοίγεις τα χαρτιά σου κι όποιον πάρει ο Χάρος! Όποιος είναι να πονέσει, να το μάθει για να τελειώνουμε! Να μην χάνουμε άλλο χρόνο! Όχι κι άλλο, έχω χάσει ήδη πάρα πολύ!

Αλλά... απ' την άλλη, ίσως όλα να είναι παιχνίδια του μυαλού μου... Σκέψεις που με τρελαίνουν και με αφήνουν ράκο, αλλά δεν ισχύουν! Και λες : "Γιατί τώρα γίνεται όλο αυτό;" Κι απάντηση δεν παίρνεις! Αλλά μια απάντηση πάντα την θες! Όποια κι αν είναι αυτή, όσο κι αν σε πονάει ή σε χαροποιεί, απλά την θες!

Αναλώσιμα και υποκατάστατα...

Βγήκα με το αφεντικό μου σήμερα - δεν αντέχω τα "πρώην αφεντικό" κτλ... δεν πέθανε κανείς, απλά έφυγε... Ήταν τόσο ωραίο να μιλάω πάλι μαζί του! Βασικά να τον αφήνω να μιλάει εκείνος, μιας και τόσο του αρέσει! Από την μία χαιρόμουν που τον έβλεπα και γελάγαμε κι από την άλλη μελαγχολούσα που δεν είναι πια μαζί μας στο γραφείο... Τον φάγανε, δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια... Τον φάγανε!

Και σκεφτόμουν για ακόμα μία φορά πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι... Και πόσο εύκολα βρίσκεται του καθενός ο αντικαταστάτης... Αναλώσιμα και υποκατάστατα... Έννοιες που τις διδάχτηκα στις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας στο Λύκειο... Τι θυμήθηκα τώρα! Οι δύο αυτές έννοιες - λέει - επηρεάζουν την ζήτηση και την προσφορά... Μαλακίες! Το αφεντικό μου έφυγε - τον έδιωξαν - κι αυτό έχει σημασία... Από τότε έχει σταματήσει ο χρόνος για μένα και την Δευτέρα συμπληρώνεται ένας μήνας... Ένας μήνας που δεν έχει υπάρξει όμοιός του για μένα μέσα στην εταιρεία... Ένας μήνας, μικρό δείγμα του πώς θα είναι η επαγγελματική μου ζωή από εδώ και πέρα... 

Πόσο μου λείπεις αφεντικούλη μου! Κάθε μέρα όλο και περισσότερο... Που μου 'λεγαν πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός...

...

... Και να σου πω και κάτι; Ας μην τον "πηγαίνει" ο πατέρας μου! Δεν με νοιάζει! Δηλαδή, με νοιάζει, αλλά δεν το αφήνω να με επηρεάσει... Όταν με κοιτάει στα μάτια και μου λέει πως σε μένα βρίσκει όσα έψαχνε στη γυναίκα που θα ζήσει μαζί της για πάντα (...) ε! δεν με νοιάζει ποιος τον πάει και ποιος όχι! Ειλικρινά δεν με νοιάζει... ΕΓΩ τον πάω και τον αγαπάω κι αυτό μετράει! Τ Ε Λ Ο Σ!!!

Μέχρι πότε;;;;;

Δεν θα τελειώσει ποτέ?
Ας πάψει λίγο αυτό το ‘γιατί’
Ακούγεται τόσο εκκωφαντικά μες στη σιωπή.
Ας σταματήσουν πια οι σκέψεις.
Καμιά δεν έφτασε να με γλυκάνει.

Κοιτάζω δίπλα μου την μελλοντική απουσία.
Την βλέπω μέσα μου...
Κοιτάζω στα μάτια τους την απουσία.
Κοιτάζω εκείνο το λευκό κτίριο,  που καθημερινά μου την δίνει το άσπρο του χρώμα...
Και θέλω να σταθώ απ' έξω, να ουρλιάξω, 
μέχρι να γκρεμιστούν οι τοίχοι.
Να μη μείνει όρθιο ντουβάρι.

Να είναι ίδιο το έξω με το μέσα μου.

Κι όμως κάτι με κρατάει όρθια... Είναι ένα "σ' αγαπάω" που μου λέει, ένα "τρελλαίνομαι για σένα" και λυγίζω... Αλλά για πόσο;;; Για πόσο λολάκι μου;;; Εσύ που με ξέρεις... Για πόσο μπορώ να λειτουργώ χωρίς να σκέφτομαι;;; Για πόσο;;;

Λολάκι μου... δεν αντέχω... μου λείπεις!!!!!

Κι αν απόψε τον μισώ, δεν παύω ούτε στιγμή να τον λατρεύω και να τον σκέφτομαι συνεχώς... Κι όμως... απόψε τον μισώ όσο δεν πάει!... Γιατί είναι όσα δεν είχα ποτέ και γιατί όσα μου δίνει απλόχερα χωρίς να τα ζητάει πίσω, θα μου τα πάρει σε ένα χρόνο από τώρα και ΠΡΕΠΕΙ να τον μισήσω από τώρα, από φέτος... Γιατί κι αυτός δεν αγαπάει την Αθήνα όπως εγώ και ΜΠΟΡΕΙ, αντέχει να με αφήσει - κι αυτος! - για να κυνηγήσει το όνειρό του...

... Γιατί είμαι καταραμένη τελικά και πρέπει να το πάρω απόφαση ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πως κανείς και τίποτα δεν θα αλλάξουν την μοίρα μου... Ό,τι και να κάνω, όσο και να προσπαθήσω, ΠΟΤΕ δεν θα βρω το άλλο μου μισό εδώ στην Αθήνα... Απλά δεν θα μου το επιτρέψει ο Θεός, δεν θέλει, δεν γουστάρει... Όσο κι αν με πονάει, δεν μπορώ αυτή την στιγμή να τον αφήσω να μου φύγει! Δεν μπορώ, απλά... 

... Και ήμουν με την παιδική μου φίλη και τα λέγαμε όλα, ανοίξαμε τις ψυχές μας που λένε, και ήθελα να μείνω εκεί, στις αναμνήσεις του σχολείου, στα παιδικά τα χρόνια, που κάναμε κοπάνα και καπνίζαμε στο μαγαζάκι δίπλα στο λύκειο και μας έβλεπαν οι καθηγητές... 

... Κι όμως πάλι δεν ήμουν πλήρης...Μου λείπει το λολάκι μου ρε γαμώτο... Δεν είναι το ίδιο σε όποιον κι αν μιλήσω... Ίσως μόνο εκείνη τελικά με ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε... Εκείνη ΜΟΝΟ μπορεί να με χαστουκίσει και να με επαναφέρει στην πραγματικότητα... Να μου πει πως είμαι καλά κι ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό μου... Και πως όλα καλά θα πάνε και τίποτα δεν θα μου χαλάσει αυτό που ζω τώρα... Ίσως γιατί είναι η μόνη που με "διαβάζει" και πάντα το έκανε με απόλυτη επιτυχία! Λολάκι μου θέλω τόσο πολύ να σε δω και να μιλήσουμε... Καταρρέω... Σε χρειάζομαι... Μακάρι να ήμασταν κοντά... 

"Γιατί έχω αλήτισσα ψυχή και δεν πονάω... Είμαι απ' τα πάθη μου πολύ πιο δυνατή..."

Άννα Βίσση - Αλήτισσα Ψυχή

Επόμενη σελίδα

Είναι όλα μπερδεμένα μέσα μου! Σκέψεις ανακατεμένες, συναισθήματα διφορούμενα, πράξεις έντονης κυκλοθυμικότητας... Μια εβδομάδα που μου φάνηκε μήνας! 

Μέχρι και την Τετάρτη ήμουν ένας άνθρωπος νέος για τους συναδέλφους! Έκλαιγα με το παραμικρό, σηκωνόμουν κι έφευγα στα καλά καθούμενα, δεν ηρεμούσα με τίποτα και πουθενά! Με πόναγε ακόμα ο διωγμός του αφεντικού μου και μου έφταιγαν όλοι και όλα... Μέχρι που με βούτηξε κυριολεκτικά ο Λαβ και πήγαμε στην Ελευσίνα, ήπιαμε 2 μπύρες και συνειδητοποίησα  σε τι αδιέξοδο βρίσκομαι... Δεν έχει μέση οδό δυστυχώς... Κι ενώ θεώρησα πως είχα ηρεμήσει κι επέστρεψα στο γραφείο, μέσα στα πρώτα 10 λεπτά έκανα τέτοιο ξέσπασμα που κανείς δεν μπορούσε να με ηρεμήσει! 

Ο Λαβ πήρε τηλέφωνο το αφεντικό μου και τον παρακάλεσε να μου μιλήσει για να μην παραιτηθώ, μιας και - είπε - μόνο εκείνον θα άκουγα... Και με πήρε ο άνθρωπος και μιλήσαμε αρκετή ώρα και μου είπε πόσο δύσκολα είναι "εκεί έξω" και να μην φύγω αν δεν έχω βρει πρώτα κάτι άλλο. Λόγια που όλη η εταιρεία μου έλεγε από την Δευτέρα, αλλά δεν τα άκουγα... Ήμουν αλλού και δεν έφευγα από "εκεί" με τίποτα... 

... Και από την Πέμπτη... επανήλθα! Ήμουν χαμογελαστή και κεφάτη, τους πείραζα όλους, τους την "έλεγα" για τα πάντα, τσαμπουκαλευόμουν για τα πάντα... Ήμουν εγώ! Και κάποιος είπε "το αγρίμι επέστρεψε" και γέλασαν όσοι ήταν μπροστά! Δεν μου πέρασε όμως πραγματικά και λίγοι το ξέρουν... Αλλά είπα, αντί να μου σπάσουν αυτοί τα νεύρα και να με βλέπουν να λυγίζω, θα τους τα σπάσω εγώ! Κι όσο κρατήσει! 

... Δεν έχω πάψει ούτε λεπτό να μην σκέφτομαι το αφεντικό μου και να μην ανησυχώ για την θέση μου στην εταιρεία, τώρα που δεν έχω πια "προστασία", αλλά θέλω να δουν όλοι πώς δουλεύω και πόσο τρέχω για τα πάντα εκεί μέσα! Θέλω να δουν την δουλειά μου και μετά ας με κρίνουν, ας με διώξουν αν αυτό θέλουν, αλλά τουλάχιστον θα τα έχω καλά με μένα... Δεν θα μετανιώνω για ενέργειες που έγιναν πάνω σε έκρηξη θυμού ή στενοχώριας! Κι αυτό μετράει πολύ! 

... Κι ενώ το καλοκαίρι προχωράει, αρχίσαμε τα σχέδια για σαββατοκύριακες αποδράσεις με το σκάφος! Πρώτος προορισμός : Η Σκύρος. Ούτε που ξέρω πού βρίσκεται, αλλά δεν έχει σημασία! Θα την μάθω! Όπως είπε και η Ν. από την δουλειά, πρέπει να παίρνω κουράγιο από όσα πάνε καλά στη ζωή μου και να πιστεύω πως θα φτιάξουν και τα υπόλοιπα, κι όχι να τα χαλάω όλα εξαιτίας ενός... Κι έχει δίκιο! Όλοι τους δίκιο έχουν... Γιατί ο άλλος που μου είπε "Είναι μόνο δουλειά!";;; Μόνο αυτό είναι! Γιατί την κάνω ζωή μου εγώ δεν ξέρω, αλλά είναι αυτό και μόνο! 

Κι αν κάθε εμπόδιο είναι για καλό, κάτι καλό θα μου συμβεί και μένα, έτσι δεν είναι; Δεν ξέρω από πού ακριβώς να το περιμένω, αλλά θέλω να διατηρήσω αυτή μου την αισιοδοξία μέχρι κάτι να συμβεί... Ό,τι κι αν είναι αυτό, όπου και να με βγάλει! 

Αρκετά... Πάω να μαυρίσω λιγάκι!!!!

Όταν απέλυσαν το αφεντικό μου...

"Μου είπε πως λήγει η συνεργασία μας" είπε και μούδιασα... Δεν κατάλαβα ή - υποθέτω - δεν ήθελα να καταλάβω... Δεν ήθελα να μου το ξαναπεί, θεωρούσα πως δεν θα το άντεχα... Κι έτσι ήταν... Όταν το επανέλαβε, βούρκωσα... Δεν ήθελα να κλάψω μπροστά του και κατέβαλλα τεράστια προσπάθεια... Δεν τα κατάφερα... Έκλαψα και με είδε... Κρατιόμουν όμως κι όταν είδα το αμάξι του να βγαίνει από το κτίριο, γονάτισα... Τα παιδιά στην αποθήκη σοκαρίστηκαν! Δεν ήξεραν, δεν μπορούσαν να καταλάβουν... Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί κανείς δεν είχε μαζί του την σχέση που είχα εγώ... Τόσο τέλεια, τόσο μοναδική, τόσο τέλεια επικοινωνία... Και χάνονται όλα...

Είναι τόσο θλιβερή η απώλεια... Σαν θάνατος είναι! Έκλαιγα κι έκλαιγα και δεν μπορούσα να ηρεμήσω! Ήταν τόσοι οι λυγμοί, που δεν μπορούσα να μιλήσω! Και με ρώταγαν όλοι τι έγινε και δεν μπορούσα να αθρώσω λέξη... Και γύρισα στο γραφείο μου και ξέσπασα... Κι ήρθε ο Γιαννάκης από το διπλανό τμήμα και προσπαθούσε να μάθει, αλλά εγώ έσπαγα, έτρεμα κι έκρυβα το πρόσωπό μου να μην με δουν! Ας ακούσουν τον λυγμό, τον πόνο μου, αλλά να μην με δουν... Γιατί έτσι μου είπε... Να μην το πω, να μην το διαδώσω... Κι έτσι έκανα... Δεν μίλησα σε κανέναν... Με πήραν αγκαλιά 2-3 για να ηρεμήσω και τους έδιωξα! Δεν έπρεπε να μιλήσω κι έτσι έκανα...

Και δεν με ένοιαζε η πάρτη μου, δεν σκεφτόμουν τι θα απογίνω τώρα που έχασα την... ασπίδα μου, αλλά σκεφτόμουν αυτόν! Που τόσο προσπάθησε και δεν κατάφερε τίποτα... Πόσο μάταια είναι όλα! Άνετα κι εγώ που κάθομαι μέχρι το βράδυ κάθε μέρα, μπορούν μια μέρα να με θεωρήσουν περιττή και να με διώξουν έτσι απλά!  

Και θέλω τόσο πολύ να τον ξεφτυλίσω τον Μεγάλο! Μα τόσο πολύ!!! Αλλά ο Δ. είπε να μην κάνω ηρωισμούς κι είπε στις άλλες δύο να με προσέχουν γιατί το πήρα πολύ βαριά και με φοβάται... Να έχουν το νου τους για να μην κάνω ηρωισμούς, έτσι είπε... Αλλά δεν μπορώ! Δεν μπορώ ρε γαμώτο! Τι θα μου φέρουν από Δευτέρα;;; Τι;;; Και πώς θα τον αντιμετωπίσω εγώ, όποιος κι αν είναι αυτός; Πώς;;; Και τι θα μου ζητάει;;; Νομίζω θα βάλω τα κλάμματα μπροστά του, ό,τι κι αν είναι αυτός... Απλά και μόνο γιατί "έδιωξε" τον Δ.! Κι ας μου λέει ο Λαβ να μην είμαι αρνητικά προκατειλημμένη, δεν μπορώ! Ο άνθρωπος που με προσέλαβε, φεύγει... Και μου λείπει ήδη! 

... Και θυμάμαι ακόμα το interview που μου πήρε και με προσέλαβε... Εκεί που μου έλεγε τι θα έχω να κάνω και ποιες θα είναι οι αρμοδιότητές μου, κι εγώ δεν μάσησα, είπα πως με ενδιαφέρει... Και με ρώτησε από πότε μπορώ να αρχίσω και του είπα "από χτες!" και μου είπε "μου αρέσεις!" και ήξερα πως αυτός τουλάχιστον με ήθελε... Κι ας μην με ήθελε η διευθύντρια προσωπικού, αυτός ήξερα πως ήθελε να με προσλάβει κι έτσι έγινε! Και τώρα τον... φεύγουν... Και μένω μόνη... Εγώ, που ήμουν από την αρχή η προστατευόμενη του! Τι μου επιφυλάσσει η μοίρα;;; Ούτε που ξέρω! Ο κυκλώνας - λένε - θα χτυπήσει κι εμένα... Λες; Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα... Και δεν με νοιάζει, να πω την αλήθεια... Με πονάει πολύ αυτός ο αποχωρισμός... Μα τόσο πολύ! 

Και την Δευτέρα δεν θα έρθει είπε... Κι εγώ - λέει - πρέπει να παίξω θέατρο και να κάνω πως δεν ξέρω τίποτα... Να μην πω τίποτα σε κανέναν κι όταν με ρωτάνε, να λέω ψέμματα... Και τα μάτια μου;;; Πώς θα πουν ψέμματα αυτά;;; Που αυτά πάντα με καρφώνουν!

... Έχω σκεφτεί ακόμα και το ενδεχόμενο να απολύσουν κι εμένα... Η εκδίκηση θα είναι τέτοια, που θα την θυμούνται για πάντα! Ένα mail που κανείς δεν θα διαγράψει, ένα κείμενο που όλοι θα χρειαστούν για να αποδείξουν την αποτυχία του διευθύνοντα σύμβουλου, αλλά κανείς δεν έχει τα κότσια να γράψει... Αυτό θα είναι η τελευταία μου κουβέντα και μετά ας με διώξουν! Αλλά θα έχω μιλήσει, έστω και γραπτά... Και μάλιστα, σκέφτομαι να μην το στείλω μόνο στους υπαλλήλους της εταιρείας, αλλά και στους dealers! Για να ρεζιλευτεί παταγωδώς! Για να εκδικηθώ για το άδικο... Γι' αυτό! Το έχω έτοιμο και περιμένω... Όπως και να έχει, η τελευταία κίνηση θα είναι δική μου! Και αυτό θα τους πονέσει όλους!!!

Άντε και ΓΑΜΗΣΟΥ στην τελική...

Έχω τόσο πολλά νεύρα που δεν φαντάζεσαι!!! Για ακόμα μία φορά ο συγκεκριμένος άνθρωπος με εκνεύρισε τόσο μα τόσο πολύ που ήθελα να τον χτυπήσω! Και "δεν μπορείς να μου μιλάς έτσι εμένα" και άλλες τέτοιες μαλακίες!! Μ Α Λ Α Κ Ι Ε Σ !!! Και ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε που δεν μπορώ να σου μιλάω έτσι;;; Δημοκρατία έχουμε ακόμα, απ' ότι θυμάμαι, και μπορώ να μιλάω σε όποιον γουστάρω όπως ακριβώς γουστάρω!!! Όποιες κι αν είναι οι συνέπειες, εγώ και ο καθένας μπορεί να μιλάει όπως θέλει, όποτε θέλει! Άντε και γαμήσου, στην τελική!

Κι είναι τόσο μα τόσο πολλοί, όλοι αυτοί που συναναστρεφόμαστε καθημερινά μεταξύ 9-5 που νομίζουν πως τους ανήκει ο πλανήτης και χάρη μας κάνουν που υπάρχουμε κι εμείς! Το έχουν πιστέψει και είναι η πρώτη τους σκέψη κάθε πρωί και η τελευταία τους κάθε βράδυ! Για όνομα του Θεού δηλαδή! Για όνομα... 

Δεν ξέρω... Είμαι πολύ κουρασμένη από την δουλειά. Αυτό το καθημερινό δωδεκάωρο με έχει εξαντλήσει μάλλον και χάνω την υπομονή μου με το παραμικρό, αλλά δεν με νοιάζει! Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να του τα πω του ΜΑΛΑΚΑ αυτά που ήθελα κι επιτέλους τα είπα!!! Πως ούτε αυτός μπορεί να μου μιλάει έτσι κι ότι δεν είναι όλοι οι γύρω του σκουπίδια τελος πάντων! Και πολύ το χάρηκα! Κι αν είχα κι άλλα 5 χρόνια στην πλάτη μου, δεν θα έφευγα - όπως έκανα - αλλά ένιωσα πως χάνω τόσο πολύ τον έλεγχο και σηκώθηκα κι έφυγα για να μην πω κι άλλα ή - στην τελική - για να μην παραιτηθώ! 

Και τώρα, που έχω ηρεμήσει κάπως, πάλι σκέφτομαι πως δεν θέλω να παραιτηθώ! Θα περιμένω μέχρι να με απολύσουν, αν αυτό θέλουν, αλλά δεν παραιτούμαι! Κι όσο περνάει ο καιρός κι έχω όλο και περισσότερα νεύρα με τα πάντα στη δουλειά, θα πω όλα όσα έχω να πω και μετά θα είμαι έτοιμη για την απόλυσή μου! Ναι θα είμαι!

Δεν μπορούσε να έχει βγει πέρσι?????!!!!!!!!!!

"Πέγκυ Ζήνα - Αναθεώρησα"

Διφορούμενα...

Και παντρεύτηκε - που λες - ο γάτος κι ήμασταν εκεί και τον είδαμε! Και είχε τόσο άγχος και ίδρωνε, αλλά ήταν εκεί! Ο γαμπρός δίπλα στη νύφη... Μια νύφη που δεν ξέρω πόσα ξέρει, πόσα υποψιάζεται αλλά καταπίνει αμάσητα... Ίσως και να μην την νοιάζει! Γιατί... "σημασία έχει ποιανής το όνομα είναι στη βέρα του" όπως είπε ο Λαβ σε σχετική συζήτηση που ξεκινήσαμε. Δεν ξέρω αν συμφωνώ. Είναι κάπως διφορούμενο...

Από την μία, μπορεί αυτός να γύριζε από δω κι από εκεί τόσα χρόνια κι εκείνη να ζούσε στο δικό της κόσμο - που κι αυτό είναι διφορούμενο γιατί μπορεί και να τα ήξερε όλα, αλλά να είχε τον σκοπό της : να τον άφηνε να κάνει τα δικά του για να καταλήξει σε εκείνη - αλλά τελικά αυτήν πήρε! Με αυτήν έμεινε, αυτή έκρινε πως του ταίριαζε και δεν την άφησε να του φύγει...

Από την άλλη, θα ήθελα να είμαι στη θέση της; Να ξέρουν οι γύρω πως "παίρνω" έναν... γυριστούλη;;; Και τι σημασία έχει η άποψη των άλλων, θα μου πεις... Αν εκείνη όντως δεν ξέρει τίποτα, είναι μέσα στην απόλυτη ευτυχία και της την προσφέρει αυτός! Οπότε είναι πολύ ευτυχισμένοι κι οι δυο! 

... Δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω... Κι εμένα η ιστορία κάπως έτσι δεν θα κατέληγε; Θα παντρευόμουν με κάποιον που δεν είχε ιδέα τι έκανα τόσα χρόνια... Και θα πίστευε πως μόνο εκείνον αγαπάω και γι' αυτόν υπάρχω και θα ήταν απίστευτα ευτυχισμένος! Η άγνοια είναι ευτυχία; Ίσως... Είναι τόσο δύσκολες οι σχέσεις που σημασία έχει απλά να βρεις κάποιον πριν... σε πάρουν τα χρόνια; Μήπως εμείς τις κάνουμε δύσκολες; Ή είναι όντως; Αχ! Δεν ξέρω! 

..."Σημασία έχει το όνομα στη βέρα..."

Is never my fault!!

Πιάσαμε μία κουβέντα περί χωρισμού... Κι ότι πιστεύει πως ψάχνω θέματα να τον κατηγορήσω για να βγει εκείνος fault κι εγώ "από πάνω". "Ψάχνεις πάντα" μου είπε "κάτι να με κατηγορήσεις"... Λες;;;

... Είχα συνηθίσει τόσα χρόνια να κατηγορώ εκείνον... Για την ζήλια ή την αδιαφορία του - ανάλογα την περίοδο - για το πόσο με υποτιμούσε, για το ότι δεν με υπολόγιζε σε τίποτα, για τους φίλους του, για όσα δεν έλεγε και κράταγε μέσα του και "έσκαγαν" κάποια στιγμή, για πολλά - αν όχι για όλα!. Πάντα έφταιγε εκείνος... Ακόμη κι όταν τον κεράτωνα : είχα μέσα μου την δικαιολογία - ελαφρυντικό πως το έκανα για να τον εκδικηθώ! Απίστευτο; Κι όμως έτσι ήταν...

Λες να έμαθα έτσι και να μην μπορώ να λειτουργήσω αλλιώς; Να πρέπει πάντα να κατηγορώ όποιον έχω δίπλα μου για να είμαι εγώ καλά; Να νιώθω πως δεν φταίω ποτέ; Κι αν με εκείνον τέλειωσε άδοξα εντελώς, αυτόν δεν θέλω να τον χάσω. Έχω μπροστά μου το κινητό του, αυτός κοιμάται κι όμως δεν θέλω να το ψάξω! Μόνο το λολάκι μου μπορεί να καταλάβει τι εννοώ και πώς νιώθω, γράφοντας κάτι τέτοιο! Κι όμως έτσι είναι... Αγάπησα λολάκι μου, αγάπησα ξανά και δεν θέλω να το χαλάσω. Ό,τι κι αν κάνω λάθος, πρέπει να το σταματήσω. Απλά πρέπει...

Free at last!!!

Είσαι με κάποιον και προσπαθείς συνεχώς κάτι να αποδείξεις... Ότι αξίζεις να σε εμπιστευτεί; Ότι δεν έχει λόγο να ανησυχεί για σένα; Ότι δεν θες να τον κερατώσεις; Το οτιδήποτε πρέπει να το αποδείξεις γιατί αυτονότητα κατηγορείσαι για το αντίθετο! Κι έρχεται κάποιος που παίρνει σαν δεδομένο το... αντίθετο και σου ταράζει τα νερά! Ξαφνικά δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα! Σε πιστεύει... Απλά... Κι εσύ λιώνεις! Φτάνεις στο αντίθετο σημείο : να σκέφτεσαι πως ίσως να μην νοιάζεται αρκετά, να μην σε κατηγορεί για απιστία, γιατί απλά... δεν τον νοιάζει αν θα τον κερατώσεις! Κι όμως δεν είναι έτσι...

Είχα τόσο πολύ ανάγκη να πάψω να λέω ψέμματα! Μα τόσο πολύ! Ναι, την Κυριακή ήμουν με την φιλενάδα μου 5 ολόκληρες ώρες! Ναι, σήμερα βγήκα με την κουμπάρα μου κι αράξαμε για ώρες πάλι! Κι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μπορώ να το ομολογήσω! Όχι, δεν είχε κάποιο πρόβλημα που έπρεπε να το συζητήσουμε ΚΑΜΙΑ τους! Είναι όλες τους πολύ καλά και περάσαμε κάποιες - πολλές ναι! - ώρες μαζί μιλώντας για πάρα πολλά και απίθανα πράγματα! Ναι, πέρναγα καλά και χωρίς αυτόν και δεν είμαι υποχρεωμένη να το κρύψω για να "καλύψω" τα όσα κόμπλεξ κουβαλάει! Πόση ευτυχία μου δίνει αυτό και μόνο αυτό... Δεν περιγράφεται!!! 

Κι όλα καλά είναι και θα παραμείνουν έτσι! Το ξέρω, το νιώθω!! Μου το χρωστάει η ζωή! Με πέθανε και με επανέφερε! Επιτέλους είναι η σειρά μου, τώρα το ξέρω! Θα... ροκάρω και τίποτα δεν θα μου το χαλάσει! Τίποτα όμως!! Τίποτα απολύτως!!!

Is my story ending????

Θέλω να κλάψω απόψε... Πολύ... Ένα ποταμό δάκρυα και να μην σταματήσω εκτός αν βρεθεί κάποιος να το κάνει... Τι μου συμβαίνει; Δεν ξέρω, ιδέα δεν έχω ειλικρινά! Απλά θέλω να κλάψω... Πολύ... Πάρα πολύ... Να παρασυρθούν όλα και να μην μείνει τίποτα μετά... 

... Χτες στο γύρισμα τα κατάλαβα όλα... Δυστυχώς δεν έχω κανένα τρόπο να τον κρατήσω κοντά μου... Τα σκάφη και η θάλασσα θα μου τον πάρουν τελικά... Μόνο γι' αυτό ζει, δεν με έχει ανάγκη... Καμία απολύτως... Αυτό είναι όλη του η ζωή, είτε μου αρέσει είτε όχι... Δεν έχω κάποιο τρόπο να τον "πάρω" από εκεί, όσο κι αν με πονάει αυτό... Ok στη Ρώμη περάσαμε τέλεια, αλλά η καθημερινότητά μας δεν αλλάζει... Η αγωνία του και το τρέξιμό του για το μαγαζί του εκεί δεν σταματάει... 

Και χωρίς να το θέλω τρέχει το μυαλό στα παλιά, στα γνώριμα... Τι να πρωτοπιάσω;;; Τον πατέρα μου; Που επί δεκαετίες ολόκληρες προσπαθεί και δεν καταφέρνει να ισιώσει την ζωή του; Εκείνον που δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό του για δική του δουλειά στον τόπο του; Πάντα με βάζουν στην άκρη για κάτι άλλο... The story of my life... 

Και ήθελα τόσο πολύ να είμαι μαζί του απόψε... Λίγο το ποτό, λίγο το ότι γύρισε για μένα... Ήθελα να είμαι μαζί του... Αλλά ήθελα και να τον δοκιμάσω... Να δω αν θα έρθει σε μένα, όπως πάω εγώ σε αυτόν... Θα μου πεις, δεν το ήξερε, πάντα το αντίστροφο συμβαίνει, αλλά δεν πειράζει.... Όλο δεν πειράζει είμαι, κι όμως όλα με πειράζουν... Πάλι έπεσα στο λούκι και δεν μπορώ να βγω... Πάλι ερωτεύτηκα, αγάπησα, την πάτησα! Και πάλι μόνη μου θα μείνω στο τέλος... Χτες του είπα πως μάλλον λάθος έκανα και δεν είναι αυτός, όπως νόμιζα και μου είπε πως αυτός το ήξερε από την αρχή... Λες; Και τι θα γίνω μετά; Που πάλι πίστεψα σε κάτι; Που κρατιόμουν τόσο καιρό και δεν πίστευα κανέναν, δεν ερωτευόμουν, τους απέφευγα όλους... Κι όταν επιτέλους αφέθηκα... πάλι λάθος έκανα; Λες;;;;

Κι αν όντως δεν είναι αυτός, ποιος είναι; Και πότε θα τον βρω; Και... θα τον βρω ποτέ;;;; Ίσως να ισχύει αυτό που μου είχαν πει κάποτε : δεν κάνω εγώ για σχέσεις. Μπορεί και να είναι έτσι... Δεν ξέρω, δεν θα το μάθω ποτέ, ή ίσως και να μάθω, αλλά θα είναι πολύ αργά, έτσι δεν είναι; 

... Και ήμουν 5 ώρες με την φίλη μου την Ν. και μιλάγαμε για τα πάντα... Μέχρι και διακοπές σχεδιάσαμε... Κάτι που μαζί του δεν μπορώ να κάνω, κυρίως λόγω του μαγαζιού... Πάλι είμαι με κάποιον που τα καλοκαίρια δεν θα υπάρχει! Ο άλλος ήταν κολλημένος με το νησί του, ο Λαβ ανοίγει επιχείρηση εκεί και πρέπει να ασχολείται με αυτήν... Το συμπέρασμα ένα : ποτέ δεν θα έχω κάποιον μαζί μου το καλοκαίρι... Που είναι η εποχή μου... Που... ανθίζω και τα βλέπω όλα άσπρα και ροζ... 

... Το πίστεψα ΚΑΙ ΑΥΤΟ το παραμύθι... Και δεν ξέρω πώς να φύγω όσο πλησιάζει η στιγμή μου... Εδώ και μία εβδομάδα με κατηγορεί ότι γκρινιάζω κι έχει δίκιο, αλλά δεν μιλάω, δεν του λέω τίποτα. Όλο και πιο κοντά μου είναι το τέλος και δεν θέλω να το παραδεχτώ κι όλο και περισσότερο απόμακρη είμαι... Κι αυτός κάτι καταλαβαίνει, αλλά δεν ξέρει κάτι σίγουρα... Κι αναρωτιέται κι απορεί κι απαντήσεις δεν παίρνει. Τελειώνει όντως άραγε;;;; 

Full summer!!!!!!

Rio - Shine On

Viva la Roma!!!!!!!!

Και αύριο φέυγω πάλι!!! Πάω Ιταλία!! Θα μιλήσω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τα ιταλικά που ακριβοπλήρωνα τόσα χρόνια για να μάθω και δεν ξέρω αν τα θυμάμαι καν. Μέσα σε 5 μήνες έχω πάει σε όσα μέρη δεν είχα πάει τόσα χρόνια... Τόσα χαμένα χρόνια... Κι όχι μόνο για τα ταξίδια που έχασα, αλλά για όλο το πακέτο... Πόσα λάθη, πόσες στενοχώριες... 

Αλλά ΟΛΑ αυτά πάνε πια! Ο έρωτας πλημμυρίζει την ζωή μου, ζηλεύω ξανά - και γουστάρω!! - κάποιος νοιάζεται για μένα και τρελλαίνεται, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Ok, ένα θεματάκι έχω - εσωτερικό κυρίως - με την επικείμενη επαγγελματική του δραστηριότητα, αλλά το αφήνω εντελώς στην τύχη του. Δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, έτσι δεν είναι; Εύχομαι να του πάνε όλα καλά, αλλά δεν μπορώ να μην στενοχωριέμαι και για όσα θα χάσω αν... 

Από την άλλη, πόσο καιρό μπορείς να τρώγεσαι με ένα "αν"; Όχι πολύ, trust me. Ή το ξεπερνάς ή σε τρώει αυτό! Δεν υπάρχει μέση οδός, δεν θα βρεθεί ποτέ ενδιάμεση λύση... Και ή το δέχεσαι ή υποφέρεις... Πού είμαι εγώ; Με τρώει ακόμα... Μέρα και νύχτα, είναι εκεί! Πετάγομαι ιδρωμένη στον ύπνο μου, τον βλέπω δίπλα μου να με χαϊδεύει ενώ κοιμάται και ξανακοιμάμαι. Με ρωτάει τι εφιάλτη είδα και ποτέ δεν απαντάω... Καταλαβαίνει, αλλά δεν μιλάει... Μόνο με σφίγγει. 

Κι αύριο με πάει Ρώμη! Πόσα χρόνια ήθελα να πάω εκεί και δεν πήγαινα... Πόσες φορές την έχω ερωτευτεί μέσα από λόγια και διηγήσεις άλλων... Και τελικά, να που θα την δω κι εγώ! Τα ξαναλέμε σε 5 μέρες μαζί με φωτογραφίες! Με "απίστευτες φωτογραφίες", σύμφωνα με λόγια φίλης, που θα βγάλω για να ζηλέψει εκείνη! "Δεν θέλω να ζηλέψεις", της είπα, "απλά να χαρείς για μένα, γι' αυτό που ζω"... Τέρμα οι ζήλιες και τα ματιάσματα των γύρω! Απλά φτάνει! Ώς εδώ... 

Ζωή...

Πήγα το Σάββατο σε έναν αρραβώνα! Αυτός 30, αυτή 24, τα είχαν παλιά, χώρισαν, με κάποιο τρόπο - γυναικεία πλεκτάνη - τα ξαναβρήκαν, πολύ άμεσα ο αρραβώνας και μετά από 2 χρόνια ο γάμος. Θεού θέλοντος βέβαια...

Χάζευα το ζευγάρι και σκεφτόμουν διάφορα. Αυτός είναι ένα παιδί του χωριού, λιτός κι απέριττος. Αυτή πάλι, θέλει να δείχνει πολύ... "καθώς πρέπει". Πολύ στημένη, πολύ δήθεν, απλά και μόνο για μία τέλεια φωτογραφία, για παράδειγμα. Αλλά η ζωή μας δεν είναι όπως στις φωτογραφίες, που πάντα χαμογελάμε, έχει ups και downs...

Σκεφτόμουν τις πρώην συμμαθήτριές μου που άλλες είναι ήδη παντρεμένες κι άλλες έγιναν κιόλας μητέρες! Βλέπω και την δική μου ζωή... Ποιο παιδί; Δεν υπάρχει χαραμάδα για να χωρέσει απολύτως τίποτα, πόσο μάλλον ένα παιδί! Κι όμως υπήρξα έτοιμη για όλο αυτό το... παραμυθάκι... Έτσι νόμιζα τουλάχιστον!

Και ξέρεις ποιες γυναίκες παντρεύονται τελικά; Το κατάλαβα βλέποντας αυτό το ζευγάρι. Παντρεύονται αυτές που δεν έχουν κάτι άλλο να τις απασχολεί, αυτές που έχουν λύσει - ή έτσι νομίζουν - όλα τους τα προβλήματα και τι άλλο να θέλουν; Κάποιον να ταλαιπωρούν και κανένα κουτσούβελο... Και η μαγκιά είναι πως ΟΛΕΣ αυτές οι γυναίκες, βρίσκουν κάποιον να ταλαιπωρούν, κάποιον να πατήσουν, να περάσει το δικό τους και τελικά να παντρευτούν! 

Και όχι, δεν τις ζηλεύω όλες αυτές, αντίθετα σκέφτομαι πως... χαλάνε την πιάτσα! Ψευτονιαουρίσματα για να ρίξεις το αρσενικό, αλλά μέγαιρα πίσω από την πόρτα... Ψέμματα παντού για να πειστούν όλοι πόσο τέλεια είναι η ζωούλα μας και μετά τι; Πόσα ψέμματα μπορεί να πει κάποιος; Και μέχρι πότε; Το έκανα κι εγώ... Και ξύπνησα μια μέρα χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αλήθεια και τι ψέμματα... Ποιο από όλα το έχω ζήσει και ποιο θα ήθελα να έχω ζήσει... Ζωή είναι αυτή;;;;;

Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω! Κρατάω κάθε είδους μυστήριο μακρυά μου και νιώθω καλά με μένα! Κι ας με χαρακτηρίζουν "κατά του γάμου", δεν με νοιάζει! Ίσως και να είμαι... Ανησυχίες του τύπου "τι θα απογίνω" και "ποιος θα με πάρει εμένα" δεν με πλησιάζουν καν, πόσο μάλλον να με αγγίξουν! Αυτά όλα είναι για άλλες γυναίκες, όχι για μένα... Με πλησίασαν και με προσπέρασαν, αφήνοντάς με μόνη με απίστευτα πολλά όνειρα... Κι έπρεπε να τα διαγράψω ένα προς ένα... No thanks! Ποτέ ξανά! Ένα παιχνίδι είναι κι αυτό, αλλά με σκληρούς κανόνες... Όποιος χάνει, το μετανιώνει και δεν το ξεχνάει ποτέ... Αυτό είναι το τίμημα και είναι πανάκριβο, πίστεψέ με... Ανεκτίμητης αξίας, απλησίαστης τιμής... Ανέγγιχτο...

Φοβάμαι (;;;)

Τι με έπιασε πάλι... Μια αθώα επίσκεψη θα είναι σε φίλους του που μόλις απέκτησαν το 2ο τους παιδί... Πού είναι το τόσο φοβερό δηλαδή; Κι όμως δεν μπορώ ούτε να πλησιάσω! Και ειλικρινά όταν με ρώτησε γιατί, δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να του πω... Σαν να μην ήξερα ούτε κι εγώ... Απλά δεν μπορώ... Ίσως με τρομάζει η ευτυχία των άλλων... Σαν να ξέρω πως δεν θα την βιώσω ποτέ... 

Βαθειά μέσα μου αρχίζω πάλι να ψιλο-πονάω... Ώρες-ώρες νομίζω πως τα έχω προδικάσει ή καταδικάσει όλα αυτά που ζω σήμερα, σκέφτομαι πως δεν πρέπει να τα παίρνω στα σοβαρά, μιας και έχουν ημερομηνία λήξης. Φυσικά και δεν μοιράζομαι όλα αυτά μαζί του! Έχει καταλάβει πόσο κυκλοθυμική είμαι, δεν χρειάζεται να διαπιστώσει πως είμαι και ψυχασθενής! 

Δεν ξέρω τι με έπιασε σήμερα, ειλικρινά... Και γιατί μια στις τόσες με πιάνει, ούτε κι αυτό το ξέρω! Μοιάζουν τόσο καλά όλα, που δεν ξέρω, φοβάμαι... Να ζήσω, να πιστέψω, να εμπιστευτώ...