2.114 Κάτι θα 'θελα κι εγώ κάποτε, αλλά δεν με νοιάζει πια...

Men have gone crazy!!!!

Αχχχχχχ!!!!! Τι γίνεται;;; Τι συμβαίνει;;;; Πάλι όλα γίνονται όμορφα ή η διάθεσή μου έφτιαξε;;;
Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω, αν τρελλάθηκαν όντως οι άντρες ή εγώ το βλέπω έτσι... Πάντως θα αρχίσω να πιστεύω στα θαύματα, σίγουρα...

Εκεί που με έφτυνε, με παρα-πρόσεξε και μου στέλνει και μηνύματα...
Ο άλλος, που χάθηκε, εξαφανίστηκε, άνοιξε η γη και τον κατάπιε θαρρείς, με πήρε τηλέφωνο και θέλει να βγούμε...
Κόσμος μπαινοβγαίνει στη ζωή μου - νομίζω - αλλά στην ουσία, παραμένει εκεί κι εγώ νομίζω το αντίθετο...
Κάτι δεν πάει καλά...Ή - πάλι - κι ίσως αυτό να είναι το "καλά" και μην έχοντας συνηθίσει σε αυτό να μου φαίνεται κάπως...

Δεν ξέρω... Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, τι να νιώσω, τι να υποθέσω... Ας γίνουν όλα από μόνα τους!! Δεν θα κουνήσω ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι αυτή την φορά... Τίποτα! Παύση! Καμία κίνηση - ματ ή όχι!! Καμία απολύτως!

Απλά θα είμαι εδώ... Για όσο... Θα περιμένω εδώ μέχρι...να φύγω... Πάλι... Και να περιμένω κάπου αλλού... Μέχρι να με βρει κάποιος και μένα και να σταματήσω να περιμένω πια...

2.113

Τα αναπάντητα...

"Ξέρεις το έργο "Το φιλί του δολοφόνου;" μου είπε κι έσκυψε και με φίλησε. Και δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι το "πού ήταν πριν 2 μήνες" και του το είπα τελικά!!... Και μου είπε πως είναι παραδοσιακός τύπος, θέλει αυτός να κυνηγάει κι όχι να το βρίσκει έτοιμο... Κι έτσι έκανε...Όπως απροσδόκητα με πέτυχε το μεσημέρι, το ίδιο... απρόσμενα ήρθε και το βράδυ γνωρίζοντας καλά τι επιδίωκε...

Κι εγώ, ζώντας μακρυά, ούσα περαστική από εκεί, έμοιαζα σίγουρα σαν ένας "πειρασμός" χωρίς ευθύνες κι επακόλουθα, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς sex, αλλά στιγμές... Πολλές και έντονες στιγμές μεν, αλλά μόνο αυτό!

Χωρίς ξεμυαλίσματα, χωρίς ελπιδοφόρα μηνύματα, χωρίς υποσχέσεις για ένα μέλλον που δεν υπάρχει... Μόνο αυτό : η στιγμή, ένα τρίωρο τόσο γεμάτο που ένιωσα πως ήταν μόνο 10 λεπτά... Και με φιλούσε σαν να μην πρόκειται να με ξαναφιλήσει ποτέ... Και μπορεί έτσι να γίνει όντως... Και δεν νιώθω άσχημα, ούτε καλά όμως...

Παραμένει μέσα μου η απορία, γιατί τώρα, αλλά αφού δεν πήρα κάποια απάντηση, δεν το ψάχνω περαιτέρω... Όλα γίνονται για κάποιο λόγο... Ίσως αργήσω να τον μάθω, αλλά δεν πειράζει...

Άργησα να μάθω κι άλλους λόγους και μου βγήκε σε καλό, οπότε δεν θέλω απαντήσεις τώρα άμεσα! Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει είτε το θέλω είτε όχι, είτε μπορώ να επέμβω, είτε όχι!

Και ναι, σήμερα πέρασα τόσο καλά, και δουλεύοντας και μετά, που σκεφτόμουν πάλι το γιατί έφυγα και τι κάνω κτλ. Αλλά μεθαύριο που θα είμαι σπίτι μου, ξέρω πως όλα αυτά θα μου μοιάζουν χαζές κι ασήμαντες σκέψεις... Γιατί έτσι είναι η ζωή μου : αναπάντητα γιατί και πώς...

2.112 What makes tha difference!!

'Ολα φτιάχνουν τελικά!!!

Περίμενα και περίμενα και βασανιζόμουν κι έκλαιγα και πόναγα μερόνυχτα ολόκληρα και σκεφτόμουν τα παλιά και μετάνιωνα κι ήθελα να γυρίσω πίσω, στα σίγουρα - που δεν ήταν σίγουρα γιατί αλλιώς δεν θα τα άφηνα, αλλά έτσι μου έμοιαζαν - και δεν είχα όρεξη για τίποτα... Κι όμως τώρα αρχίζει να διαφαίνεται η εξήγηση του "κάθε εμπόδιο για καλό" που μου έλεγαν όλοι!

Ναι! Ήταν ένα εμπόδιο σίγουρα, θεωρούσα για πολύ καιρό πως είχα καταστρέψει την ζωή μου,  δεν μπορούσα με τίποτα να με συγχωρέσω και έμενα κολλημένη στο παρελθόν!Τώρα ξέρω... 
Τώρα κατάλαβα τι περίμενα τόσο καιρό και αισθάνομαι ευγνώμων γιατί 
άξιζε η αναμονή και η ταλαιπωρία μου...

Την Μ. Παρασκευή θα επιστρέψω εκεί... Για 4 μέρες, αλλά είμαι κάπως... Θα δουλεύω όλες τις μέρες που θα βρίσκομαι εκεί, αλλά...δεν ξέρω...είναι κάπως περίεργο... 
Θα αποφύγω για ακόμα μία φορά συναντήσεις και συγκινήσεις κτλ κτλ
Δεν ξέρω αν είναι θέμα ετοιμότητας ή συνήθειας, αλλά δεν θέλω!
Δεν υπάρχει λόγος...
Βέβαια μπορεί να τεθεί κανένα θέμα ευχετήριου τηλεφωνήματος ή παρουσίας - ακόμα χειρότερα... - αλλά νομίζω πως θα μπορέσω να το αντιμετωπίσω αυτή την φορά! Αλλά πάλι δεν μπορώ να το πω με την σιγουριά που θα ήθελα... Δεν ξέρω γιατί, μιας και η ζωή μου μοιάζει πολύ ωραία πλέον...

Θα δείξει! Παίρνω όλη την ικανοποίηση που χρειάζομαι από την δουλειά μου και θα έρθουν κι όλα τα υπόλοιπα μόνα τους! 
Ή - έστω - με μία μικρή βοήθεια... 
Τώρα έχω όρεξη, κι αυτή είναι η διαφορά...

2.111 Βαρέθηκα!!!

Και πάνω που έλεγα πως άρχισαν να πηγαίνουν καλά τα πράγματα,
αν όχι όλα, σίγουρα τα περισσότερα,

πάλι βρίσκομαι σε σκέψεις για να αναλύσω
και να προσπαθώ να καταλάβω συμπεριφορές και αντιδράσεις.
"Πώς είναι δυνατόν να έγινε αυτό,
ενώ είχε προηγηθεί το άλλο" και "τι έκανα λάθος αυτή την φορά" και "μήπως υπάρχει μία λογική εξήγηση για όλα αυτά, 
απλά δεν την γνωρίζω ακόμα" κτλ κτλ...

Κι αν τον χειμώνα σκεφτόμουν πως θα είναι ο πρώτος μου χειμώνας single
και πόσο με ενοχλούσε κτλ κτλ,
η άνοιξη - το καλοκαίρι στη συνέχεια -
με βρίσκει κουρασμένη από όλα αυτά!
Πλέον το φυσιολογικό μοιάζει ανύπαρκτο
ή έστω, δυσεύρετο και βαρέθηκα να
νομίζω - να ελπίζω πιο σωστά - πως θα το ξαναβρώ...

Το είχα, το έδιωξα, end of story!

Και τώρα πρέπει να βάλω το καλύτερό μου χαμόγελο
και να πάω στη δουλειά,
να νομίζουν καμιά 10ρια άντρες πως "με έχουν",
να βγάλω τα λεφτά μου
και να γυρίσω σπίτι μου να λιώσω στον ύπνο...

Και η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά...

Βαρέθηκα!

Θέλω κι εγώ κάποιον πια. 
Τι το τόσο στραβό έχω που μόνο εκείνος ήθελε να είναι δίπλα μου τόσα χρόνια;;;

Τι κάνω λάθος κάθε φορά;;;

Listen to my prayer

Σκεφτόμουν...
Και όσο είμασταν μαζί και μετά, μόνη μου, τι μπορεί να είναι στραβό πάνω του...
Ποιο να είναι το ψεγάδι του; Τι από όλα να είναι ψέμματα;
Μήπως είναι όλα ή μήπως δεν είναι τίποτα άλλο - όλο αυτό - παρά ο φόβος μου
που με κυριεύει βασιζόμενος στα παρελθόντα...περιστατικά της ζωής μου;

Κι είπα να προσευχηθώ... Έχω καιρό να το κάνω κι ίσως να μην εισακουστεί η προσευχή μου, αλλά δεν πειράζει και τόσο...

Σε παρακαλώ Εσένα εκεί πάνω, ό,τι κι αν κρύβεται, φανέρωσέ το μου σύντομα.
Ας μην παιδευτώ πολύ μέχρι να το βρω και μετά άλλο τόσο για να το ξεπεράσω - ξεχάσω...
Κι αν το θες, αρκετά δεν έχω δει, αρκετά δεν έχουν ΗΔΗ συμβεί στην ζωή μου;
Αλλά μήπως αυτό θα έπρεπε να έχω στο νου και να μην παίρνω πλέον ρίσκα;;;
Δεν ξέρω...
Αν πρόκειται για κάποιο σημάδι σου, δεν είναι ξεκάθαρο, στείλε μου κι άλλο!
Και θα το δω, το υπόσχομαι...
Δεν θα κάνω του κεφαλιού μου αυτή την φορά...
Μόνο στείλε μου κάτι... Οτιδήποτε...

Όλα καλά!!!

Κι εγώ τα έκανα τα δικά μου...
Λάθος κινήσεις, λάθος επιλογές, λάθος παραπατήματα...
Κι όλοι γύρω μου έλεγαν πως δεν είναι λάθη, και πως "ουδέν κακό αμιγές καλού" κι ότι σύντομα θα φανεί κι αυτό το ρημαδιασμένο το καλό κτλ κτλ κτλ...
Δεν ξέρω αν την Δευτέρα αρχίζει το δικό μου "καλό",
αλλά το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είναι έτσι...
Κι ότι άλλο υφίσταται στην ζωή μου παράλληλα, σε καλό να μου βγει κι αυτό... 
Αλλά κι αν δεν βγει, δεν θα με πειράξει! 
Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια...
Θα έρθει κάτι άλλο...
Και πάλι θα είμαι στην αρχή, στο μηδέν,
εκεί που όλα είναι καλύτερα και είναι γεμάτα άγχος και αμφιβολία και αγωνία...
Εκεί!
Αυτό μου έχει λέιψει...
Πολύ μου έχει λείψει...

2.110 Σκέψεις σε ένα οδοντιατρείο...

Ξαπλωμένη στην καρέκλα του οδοντιατρίου κι έχοντας τον Joe κυριολεκτικά χωμένο στο στόμα μου, να προσπαθεί να κάνει την - πανάκριβη - δουλειά του, το βλέμμα μου χορεύει στα διάφορα αντικείμενα του γραφείου του... Ολοκληρωτικά υπό την επίρρεια της αναισθησίας δεν νιώθω τίποτα, και μην αντέχοντας να βλέπω τι κάνει στο καθρεφτάκι που υπάρχει στην λάμπα πάνω από το κεφάλι μου, την μία κλείνω τα μάτια και την άλλη χαζεύω την πινακίδα κινδύνου που υπάρχει σε ένα τοίχο... Και το μυαλό αρχίζει τα δικά του...

Ξαναζώ, κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί, την 16η Σεπτεμβρίου... Ίσως γι' αυτό πάντα φεύγω βουρκωμένη... Νιώθω πάλι την μοναξιά του ατυχήματός μου, την απόλυτη και ατέλειωτη αίσθηση εγκατάλειψης που είχα νιώσει εκείνο το πρωί όσο περίμενα αιμόφυρτη να με βρει κάποιος περαστικός...

Ό,τι κι αν κάνω, δεν αλλάζει αυτό το συναίσθημα μέσα μου... Με όποιον κι αν βρίσκομαι - ερωτικά πάντα - όσο ωραία κι αν περνάω, μετά on my way back home, αισθάνομαι μία θλίψη απίστευτη και νιώθω ακόμα πιο μόνη... Δεν ξέρω τι μου φταίει, ειλικρινά... Απολαμβάνω κάθε στιγμή της ζωής σαν να είναι η τελευταία μου, αλλά δεν μπορώ να κρύψω το πώς νιώθω μετά...

Μπήκα πάλι στο τριπάκι της δουλειάς και δουλεύω ασταμάτητα! Δεν έχω χρόνο να σκέφτομαι και μου μοιάζουν όλα καλά... Αλλά εκ των πραγμάτων είναι δύσκολο να μπει κάποιος στην ζωή μου, όταν δεν υπάρχει ο διαθέσιμος χώρος - και χρόνος - για αυτόν... Την προηγούμενη φορά, δεν με ένοιαζε γιατί υπήρχε ο Β. στη ζωή μου, έστω και μακρυά, οπότε ο όποιος κατάφερνε να χωθεί δίπλα 
μου, παρόλο το φορτωμένο μου πρόγραμμα, 
θα ήταν απλά...μαγκιά του! Αλλά τώρα... Τώρα είναι δικό μου πρόβλημα που δεν έχω χρόνο για κάποιον, γιατί εγώ συνεχίζω και μένω μόνη... Ο άλλος έχει την ζωούλα του και προχωράει...