Despina Vandi - Mou xeis Perasei (Official Music Video - 2011) HD HQ

Μέρα δανεική

Χριστούγεννα, γιορτές χαρούμενες, άνθρωποι ευτυχισμένοι... Πού υπάρχουν αυτά;;; Δεν ξέρω κάποιον ευτυχισμένο, νομίζω πια... Ή κι κάποιον γνωρίζω, κρύβεται τόσο καλά, που με μπερδεύει. "Σε χαίρεται αυτός που σε έχει" με ρώτησαν και ήθελα να τρέξω μακρυά... "Δεν έχω κανέναν" ψιθύρισα "είμαι χωρισμένη" σκέφτηκα αλλά δεν το είπα... Πότε σταματάς να είσαι "χωρισμένος" και είσαι πλέον "ελεύθερος"; Ποια είναι η γραμμή που διακρίνει αυτά τα δύο σημεία;

Θέλω μία μέρα διαφορετική επιτέλους! Μία μόνο μέρα! Δανεική έστω, αλλά την θέλω, την χρειάζομαι τόσο πολύ που δεν ξέρω τι είμαι διατεθειμένη να δώσω για να την αποκτήσω, ειλικρινά! Λίγες μονάχα στιγμές διαφορετικές, τόσο πολύ είναι; ΚΑΤΙ να αλλάξει πια! Ένα τηλέφωνο να χτυπήσει, μια έκπληξη να μου κάνει η ζωή, δεν ξέρω, κάτι... Όσα γίνονται μόνο στενοχώριες μου φέρνουν, θέλω κάτι καλό πια! Έτσι, για την διαφορά, καταλαβαίνεις;;; 

Ένα θαύμα

Ήταν πετυχημένη η βραδιά άραγε; Αντί να σκέφτομαι - ή να γνωρίζω!!! - αν μου άρεσε και πόσο, με προβληματίζει η πιθανή απόρριψη... Δεν την αντέχω, πάει τέλειωσε! Δεν νομίζω πως θα τον ξαναδώ, δεν μου έδειξε κάτι τέτοιο τουλάχιστον και με στενοχωρεί αυτό, την ίδια στιγμή που δεν έχω αποφασίσει αν μου "κάνει" ή όχι, πόσο τρελό είναι αυτό, μου λες;

Είναι τόσο έντονη η μοναξιά μου, που δεν την αντέχω πάνω μου άλλο... Πώς το έλεγε στο "Crash" να δεις... Κάτι σαν "έχουμε κουραστεί τόσο από την μοναξιά μας, που αρχίσαμε να πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο για να τον αγγίζουμε"... Δεν μπορώ άλλο, αυτό είναι; Έχω κατεβάσει τον πύχη όσο δεν πάει άλλο; Μα, μου άρεσε αυτός νομίζω! Έχει ένα σωρό "αλλά", αλλά μου άρεσε! Στο τέλος της βραδιάς μου όμως, θα ήθελα να ξέρω πως γουστάρει κι αυτός, καταλαβαίνεις;

Και μην με παρεξηγήσεις, δεν έχω παράπονο, μου αρέσει η ζωή μου, την λατρεύω, αλλά να, θα ήθελα κάποιον να διασκεδάζουμε μαζί... Ξέρεις, απλά πράγματα, δεν ζητάω θαύματα... Το... "θαύμα" ήρθε, με απέρριψε κι έφυγε... Και δεν πιστεύω πια στα θαύματα... Δυστυχώς ή ευτυχώς... 

Απλά εμφανίσου!

Με πήρε πάλι από κάτω ρε γαμώτο... Άλλο ένα βράδυ που γυρίζω μόνη μου σε ένα σπίτι που κανείς δεν με περιμένει... Διπλοκλειδώνω γιατί δεν θα μπει κανείς... Δεν μπορώ άλλο, πού είσαι; Δεν την αντέχω τόση μοναξιά, με ακούς; Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν βρίσκεσαι, έλα σε παρακαλώ! Το ξέρω πως υπάρχεις, το πιστεύω ακράδαντα, αλλά γιατί αργείς; Δεν μπορώ άλλο, ειλικρινά σου το λέω, δεν μπορώ! Για πόσο ακόμα θα μένω μόνη; Για πόσο ακόμη να έρθεις θα ελπίζω; Γυαλί που ραγίζει, κλαδί που λυγίζω...

Και δεν φοβάμαι τίποτα νομίζω, αλλά η μοναξιά πάντα με τρόμαζε! Την έτρεμα, τη φοβόμουν όσο τίποτα, δεν την άντεχα ποτέ... Δεν το μπορώ, δεν φτιάχτηκα για να είμαι μόνη, τι να κάνω πια; Δεν το ελέγχω! Με ακούς; Όπου κι αν είσαι, έλα σε παρακαλώ. Κουράστηκα να προσποιούμαι, κουράστηκα την υποκρισία, τα ψεύτικα χαμόγελα, το θέατρο! Είμαι ράκος, κομματιάστηκα και δεν λέω να ενωθώ ξανά... Σκόρπισα, αυτός με έχει σκορπίσει και προσπαθώ να μαζευτώ ξανά... Έλα, απλά εμφανίσου κι εγώ θα σε αναγνωρίσω, στο ορκίζομαι! Απλά εμφανίσου...

Μια ζωή ήμουν εδώ για σένα...

Κουράστηκα αγαπητέ άγαπημένε, κουράστηκα πολύ.. Δεν μπορώ άλλο μόνη μου. Έρχονται γιορτές και προσπαθώ να ενθουσιαστώ κι όμως τίποτα δεν γίνεται. Όλο πάω να ανέβω κι όλο ξαναπέφτω... Όλα μένουν τόσο μα τόσο στάσιμα! Το ποτήρι δεν κινείται καθόλου και δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο πια, η στάθμη του παραμένει ακίνητη...

Περνάνε οι μέρες, δουλεύω σαν την τρελή, δεν τις καταλαβαίνω. Εγώ το ζήτησα, θα μου πεις, δική μου επιλογή 100%, για να μην σκέφτομαι, να μην νιώθω, να μην δείχνει η ζωή μου άδεια κι όμως το μυαλό πάλι βρίσκει το χρόνο και σκέφτεται. Είναι απίστευτο πώς μπορεί και βρίσκει κενό μέσα σε όλο αυτό τον πανικό που επικρατεί στη ζωή μου, αλλά υποθέτω αυτή είναι η δουλειά του...

Ίσως όλα να γίνονται για να είνα η φυγή μονόδρομος... Να τρέξω, να φύγω, να εξαφανιστώ, να γνωρίσω καινούργια πράγματα, να μην με ξέρει κανείς, να μην χρειάζομαι προσωπεία και μάσκες, να κλείσουν οι πληγές με την ησυχία τους, να μείνει το μαχαίρι εδώ...

Vegas - Γιατί

Να ξαναπετάξω!

Κάτι πρέπει να αλλάξει επιτέλους, το ξέρεις, το νιώθεις σε κάθε πιθαμή του κορμιού σου, το φωνάζει κάθε κύτταρό σου! Για πόσο ακόμα; "Πετάνε φίλοι και γνωστοί και τους κοιτάζω με τα 2 φτερά κομμένα..." Βαρέθηκες! Κουράστηκες να ζεις στο μεταίχμιο, να περπατάς σε μια πολύ λεπτή γραμμή, αυτή που χωρίζει τους νεκρούς από τους ζωντανούς, από την μία να φωνάζεις πως ζεις, θέλεις να ζήσεις, παλεύεις να κρατηθείς ζωντανή και από την άλλη να θες να αφεθείς να σε παρασύρουν τα κύματα και να σε πνίξουν, να χαθείς...

Ενθουσιάζεσαι, περνάς καλά, πάς να δώσεις στον άλλον, κάτι σε κρατάει, σε φρενάρει, κάνεις πίσω, το καταλαβαίνει, διαμαρτύρεται, λυγίζεις ξανά και πάλι μετά κάνεις πίσω. Σαν το φως του φάρου που αναβοσβήνει συνεχώς κι άλλοτε νομίζεις πως σε φωνάζει, άλλοτε πως σε διώχνει. Τι θες τελικά; Ξέρεις; Ή απλά πονάνε τα κομμένα σου φτερά και ανυπομονείς να ξαναπετάξεις απλά για το πέταγμα;

Νατάσα Μποφίλιου - Κομμένα φτερά

Έχω ένα μίσος πιο μεγάλο από την αγάπη ή το αντίθετο;;;

...τα αγκάθια πάντα πιο πολλά από τα πέταλα...

Κρατάω αυτό το στίχο και κρέμομαι από πάνω του. Έτσι δεν είναι πάντα; Έτσι δεν μας έμαθε η ζωή; "Φοβόμαστε τόσο να ερωτευτούμε που γινόμαστε επιθετικοί στην προσπάθειά μας να το αποφύγουμε" είπε κάποιος τυχαίος χτες κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο... Αυτό είναι, αυτή η πρόταση κρύβει τόσο μα τόσο νόημα! Φοβόμαστε, τρέμουμε μην τυχόν και ανοιχτούμε και κάποιος μας διαβάσει, λες και είναι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί! Ίσως και να είναι... Όταν ανοίγεις την πόρτα της καρδιάς σου σε κάποιον, του επιτρέπεις οποτεδήποτε θελήσει να σε πληγώσει, να σε λιώσει, να σε σκοτώσει...

Δεν θες, αρνείσαι κατηγορηματικά να δεθείς, δεν θες τίτλους και επίσημα πράγματα, ενώ παράλληλα καίγεσαι για μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα "καλημέρα μωρό μου" με την ανάσα να σου ζεσταίνει το αυτί... Απλά πράγματα, καθημερινά, ασήμαντες λεπτομέρειες για όποιον είναι καθημερινότητα, αλλά απίστευτα σημαντικές για εκείνον που τα έχασε... Και πόσο μπορείς να κρατάς την καρδιά σου κλειστή; Πόσο μπορείς να μένεις μακρυά από όλους κι από όλα όσα φοβάσαι;

Μάλλον μισείς τελικά. Εκείνον, το πώς σε κατάντησε, όλες τις αναμνήσεις, εσένα την ίδια... Ναι, μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό και δεν μπορείς με τίποτα να τον αγαπήσεις ξανά. Γιατί ρε γαμώτο; Γιατί; Κοιτάς τον καθρέφτη και τι βλέπεις; Δυο μάτια γεμάτα όρεξη για ζωή με ένα πέπλο μπροστά τους... Γιατί; Τα δάκρυα έγιναν μόνιμη στολή πια και στα θάμπωσαν τόσο που τα βλέπεις όλα θολά. Γιατί; Αναρωτιέσαι γιατί σε πνίγουν όλα, γιατί έχεις μόνιμα έναν κόμπο στο λαιμό, γιατί κάτι σε κρατάει συνέχεια πίσω και δεν σε αφήνει να χαρείς τις στιγμές που περνάνε και χάνονται... Πόσο σε μισείς τελικά; Πόσο θέλεις να σε τιμωρήσεις; Και γιατί αυτή τη φορά; Δεν έκανες κάτι λάθος, θα έπρεπε να το έχεις πιστέψει πια! Τίποτα απολύτως!!

Νατάσα Μποφίλιου - Το τέλος στο σαλόνι

Δεν ήμουν έτσι εγώ...

"Παίρνεις χάπια;" με ρώτησαν σήμερα!! Δυσκολεύεται ο ξένος να πιστέψει πως μπορεί να είσαι όντως καλά, η ευτυχία κι η χαρά τους φαίνεται περίεργο... Κι όταν το λες, σαστίζουν! Ευτυχία; Τι είναι αυτό; Ναι, το ξέρω, μου πήρε καιρό, αλλά είμαι καλά, let me be!

Κι η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς είμαι... Μια νιώθω καλά, μια χάνομαι σε λαβύρινθους σκέψεων κι εσωτερικών αναζητήσεων... Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει κιόλας! Θέλω να περνάω καλά, μπορώ; Επιτρέπεται; Μόνο αυτό θέλω κι αυτό κάνω. Τσουγκρίζοντας ποτήρια, αυτό εύχομαι για όλους : να περνάμε πάντα καλά! Κι αν περνάς καλά, θα γίνεις και καλά στο τέλος, έτσι είχα διαβάσει κάπου κι είναι τόσο μα τόσο σωστό. Απλά οι περισσότεροι δεν θέλουν πραγματικά να γίνουν καλά και δεν το παραδέχονται κιόλας. Προτιμούν να βυθίζονται στη μιζέρια τους, να τους βλέπει ο κόσμος μελαγχολικούς, γιατί... η μελαγχολία πάει σε πολλούς...

Ήταν πολύ δύσκολη η χρονιά αυτή και συνεχίζει να μου πετάει αγκάθια στην καρδιά, αλλά δεν το βάζω κάτω, αλήθεια δεν σταματάω! Θέλω να φτιάξουν όλα, γίνεται; Κι αν δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα γίνει, το πιστεύω!

Στέκομαι απέναντι στον καθρέφτη και μιλάμε... "Ποια είσαι εσύ;" με ρωτάει και δεν ξέρω τι να του απαντήσω. Δεν ήμουν έτσι εγώ, έχω αλλάξει και δεν ξέρω αν μπορώ να το αντιστρέψω... Δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα απολύτως! Θέλω να σταματάει ο χρόνος κι απλά να ζω την κάθε στιγμή! Φτάνει πια με τα προβλήματα και τις ανησυχίες και τα μπερδεμένα πράγματα. Τίποτα δεν μπερδεύεται αν δεν αρχίσεις να έχεις απαιτήσεις, κι εγώ δεν έχω να περιμένω απολύτως τίποτα! Καμία προσδοκία, κανένα πιθανό σενάριο, τίποτα! Μόνο το τώρα...

Είχα κι εγώ μεγάλα όνειρα...

Κι ας μην είπα σε πολλούς "σ'αγαπώ", δακρύζω με την μυρωδιά της μοναξιάς που αναβλύζει από τους στίχους... Δεν είναι πολλοί, σίγουρα δεν είναι, αλλά... πού είναι τώρα;;;

Πήρα μια απόφαση : να φύγω! Και για να γίνει αυτό, αποφεύγω οποιοδήποτε συναισθηματικό δέσιμο, κάνω πέρα ό,τι νιώθω, για να μπορώ να είμαι ελεύθερη κι ανεπηρέαστη. Πόσο κοστίζει αυτό; Να, είναι κάτι τέτοια βράδια, που ακροβατώ ανάμεσα στη θλίψη και στο μόνιμα φορεμένο χαμόγελο του κλόουν και προσπαθώ να κρατηθώ όρθια... Γιατί κανείς δεν κάνει παρέα ένα μουτζούφλη, έτσι δεν είναι; "Τι παιδί είσαι εσύ;" μου είπαν απόψε και σκέφτηκα πως έχω κερδίσει, κανείς δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα μαύρο στα μάτια μου πια... Και δεν είναι πως μου λείπει κάποιος συγκεκριμένος, αλλά να, θα ήθελα να έχω κάποιον στην άλλη άκρη της γραμμής... Είναι που άλλα όνειρα είχα κι εγώ... μόνο αυτό!

Πάλι η σκληρή δουλειά θα με απαλλάξει από τέτοιες σκέψεις βασανιστικές, αλλά για πόσο;;; Και μετά τι; Πρόσεξε να μην σκληρύνεις, μου είχαν πει παλιότερα... Αλλά πώς να το ελέγξεις αυτό; Κι αν γίνω πέτρα και τίποτα δεν με αγγίζει πια; Τι κι αν δεν ξανακάνω όνειρα ποτέ; Πόση σημασία θα έχει για τον κόσμο αυτό; Καμία! Καμιά ισορροπία δεν θα χαλάσει, κανενός αυτί δεν θα ιδρώσει... Θα είμαι ακόμα μία τρομαγμένη ψυχή, έτσι δεν είναι; Που αρνείται να ονειρευτεί, να αφήσει την καρδιά να φτερουγίσει, να πιστέψει σε κάτι ξανά!

Και δεν με νοιάζει εκείνος πια, δεν με νοιάζει γιατί έφυγε, πώς βρήκε άλλη, για ποιο λόγο με βούτηξε μέσα στο ψέμα, στο καλό ας πάει. Εμένα πρέπει να δω και τα δικά μου κομμάτια πρέπει να μαζέψω, αν βρω κουράγιο... Σκορπισμένη πάλι βρέθηκα και φταίω μόνο εγώ γι'αυτό! Είχα πει δεν θα ξαναπιστέψω, δεν θα ξαναονειρευτώ, δεν θα μου το επιτρέψω... Εγώ φταίω, κανείς άλλος!

Και καλά είμαι, γενικά. Αλλά είναι αυτά τα - λίγα - βράδια, που θα ήθελα να πάρω κάποιον τηλέφωνο και να του πω "μου λείπεις"... Κι αυτός να έρθει να με πάρει αγκαλιά και να μείνω εκεί... Να μου σκουπίσει τα δάκρυα, να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να με κάνει να πιστέψω το "όλα καλά θα πάνε" που θα πει. Έτσι, για να κοιμηθώ ήρεμα ένα βράδυ, μόνο αυτό! Ένα ήρεμο βράδυ χωρίς όνειρα, ένα βράδυ απόλυτης ησυχίας!

Λιμνοθάλασσα - Ελένη Δήμου

... I will never show...

Πάει κι αυτός, μας τέλειωσε, τα βρήκε με την "φίλη" του... Πότε άρχισε και πότε τέλειωσε... Όλα κινούνται τόσο γρήγορα! Δεν τα προλαβαίνω πια... Ήταν δύσκολο, είπε... Ναι, ήταν αλλά μου άρεσε ρε γαμώτο! Το λάτρεψα! Ακόμα και το πώς με χαιρέτησε, με τρελαίνει! Δεν υπάρχει αυτό το παλικάρι, απλά δεν υπάρχει...

Ήθελα να μείνω ψύχραιμη, να μην δείξω ότι στενοχωρήθηκα, να μην καταλάβει τίποτα, αλλά δεν ξέρω αν τα κατάφερα, δεν έχω ιδέα... Τόση ωριμότητα σε μόνο 25 χρόνια ζωής! Απίστευτο, σε κάνει να ερωτεύεσαι ακόμα περισσότερο... δυστυχώς! Στενοχωρήθηκα πολύ, νομίζω θέλω να κλάψω τώρα. Όχι επειδή "μου πήραν το μπιφτέκι μου", αλλά επειδή ήθελα να έχει... κι άλλο μαζί του... Έτσι, γιατί ήταν σωστός σε όλα και μου αξίζει ένας τέτοιος τύπος! Έτσι, γιατί δεν μου αρέσει το "κρατάω όσα ζήσαμε", ήθελα να ζήσω κι άλλα...

Δεν θα μάθει ποτέ κι εγώ δεν θα δείξω ποτέ τι ένιωσα - κι ας το νιώθω ακόμα - τι χρειαζόμουνα από εκείνον και τι θα ήθελα αν μπορούσα... Δεν μπόρεσα όμως και δεν μπόρεσε κι εκείνος... Κρίμα, πραγματικά κρίμα... Και θα κρατήσω όσα ζήσαμε κι ας είναι μόνο αυτά τελικά...

Σε ευχαριστώ που ήρθες έστω και για τόσο λίγο! Σε ευχαριστώ που μου θύμησες όσα είχα ξεχασμένα! Δεν ξέρω αν κατάλαβες έστω και τα μισά από όσα αισθάνθηκα, αλλά σε ευχαριστώ που με έκανες να τα αισθανθώ! Να είσαι πάντα καλά όπου κι αν βρίσκεσαι!

Imany - You Will Never Know

Goodbye lover

B-Tribe - Hasta Luego - Goodbye

Σήμερα βούτηξα στα παλιά χωρίς να ξέρω τον λόγο. Σκέφτομαι εκείνον συνέχεια και θέλω να του μιλήσω νομίζω. Τα λόγια της Ίζι με σταματούν... "Η σκέψη σου προλαβαίνει τις πράξεις σου" είπε για εκείνο το βράδυ κι είχε δίκιο. Μα τόσο δίκιο! Και είναι γενικά ο τρόπος ζωής μου αυτός, δεν κράτησε μόνο μία νύχτα...

Ήθελα να πάω για καφέ μετά την δουλειά και κανείς δεν ήταν διαθέσιμος κι έτσι σκέφτηκα εκείνον! Πόσο... διεστραμμένο μπορεί να είναι αυτό; Τι μου συμβαίνει τέλος πάντων;;;

Ταξίδεψα κι ακόμα το κάνω σε εκείνες τις μέρες, τους μήνες, που ήμασταν όλη μέρα μαζί κι είχα πάντα παρέα. Σήμερα ήθελα πολύ να συζητήσω με κάποιον δικό μου άνθρωπο, μα τόσο πολύ και σκέφτηκα εκείνον... What's wrong with me??? Που το λιγότερο που θα προκαλούσε το τηλεφώνημά μου, θα ήταν έκπληξη και απορία! Δεν ξέρω γιατί δεν τον πήρα τελικά. Ένιωθα τόσο ελέυθερη συναισθηματικά και απεγκλωβισμένη που το πίστεψα ότι θα μπορούσαμε να έχουμε μία φιλική συζήτηση, ποιος να το πίστευε; Και με τη φαντασία μου, μας είδα να μιλάμε στο τηλέφωνο και να είναι τόσο φιλικός, ώστε πήρα το αμάξι μου και πήγα να τον βρω...

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, ειλικρινά... Μπορεί και να το χάνω σιγά-σιγά, ίσως και να το έχω ήδη χάσει... Ξύπνησα ξαφνικά και προχώρησα μέσα σε μία νύχτα; Είμαι έτοιμη να τον αντιμετωπίσω και να τον δεχτώ σαν φίλο; Έκοψα τα καλώδια από την καρδιά μου και τον επιθυμώ ξανά στην ζωή μου;;; Πώς είναι δυνατόν όταν μέχρι και πριν μερικές μέρες νωρίτερα το απέρριπτα κατηγορηματικά;;; Ξέρω μόνο ότι ήθελα κάποιον σήμερα και ο νους μου πήγε σε εκείνον. Τι και πώς και γιατί... απλά άγνωστα!

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

Πίνεις ένα γαμημένο βράδυ, μεθάς, ξεφεύγει η κατάσταση εντελώς, κάνεις ό,τι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς και μετά; Αφήνεις ένα σεβαστό χρονικό διάστημα, μαζεύεις όσο θάρρος χρειάζεται και απολογείσαι... Το αν θα γίνει δεκτή ή όχι η συγνώμη σου είναι ένα άλλο κεφάλαιο... Ένα τελείως διαφορετικό θέμα!

Κι ο καθρέφτης απέναντί σου σε κοιτάζει λυπημένα... Δακρύζει διαπιστώνοντας πως άργησες... Κι αν δεν άργησες, απλά δεν σου δόθηκε δεύτερη ευκαιρία. Δεν δίνεται πάντα σε όλους απλόχερα άλλωστε... Και γιατί να σου δοθεί; Την αξίζεις; Και σιγά, τι έζησες, τι υπάρχει να θυμάται κανείς; Μια εβδομάδα όλη κι όλη...Κι εσύ κι αυτός, τι έχετε να θυμάστε; Λόγια ήταν όλα, αέρας! Ok και μερικές στιγμές... Αυτός λιωμένος να σε ρωτάει "πού πάς, πού πας, πού πας" κι εσύ να πρέπει να ταξιδέψεις... Και μετά να σε ρωτάει αν υπάρχει λόγος να το ζήσει και πού θα βγάλει... Κι εσύ από την δική σου μεριά, να καίγεσαι για να τον κάνεις να μείνει στη ζωή σου, αλλά παράλληλα να ξέρεις πως... μάτια που δεν βλέπονται... Και κουβαλάς ούτως ή άλλως την απαραίτητη τρέλα, τσαντίζεσαι κιόλας, ζηλεύεις και τα διαλύεις όλα! Τι να μαζευτεί μετά και πώς;;;

Τα σπασμένα δεν ξανακολλάνει, αυτό είναι το πρόβλημά τους... Κι όσο κι αν νομίζεις πως τα μάζεψες όλα, ανακαλύπτεις συνέχεια κι άλλα κομματάκια... Αναρωτιέσαι τι είναι καλύτερο : αυτή η εκκωφαντική σιωπή ή μία απάντηση εντελώς απαξιωτική, αλλά δεν ξέρεις την απάντηση. Τι να σκέφτεται άραγε; Τι να του προκάλεσε η ξαφνική σου εμφάνιση; Του έφερε καμία ανάμνηση μπροστά του; Μήπως απλά προχώρησε; Διαπίστωσε πόσο μπορείς να ρίξεις τον εαυτό σου και σε άφησε πίσω; Μια βουτιά στις σκέψεις του να έκανες... Μόνο αυτό!

Όσες συγνώμες κι αν ζητήσεις, δεν ακυρώνονται όσα έγιναν! Δυστυχώς, ό,τι κάνουμε έχει το τίμημά του... Κι εσύ έπαιξες κι έχασες! Τουλάχιστον νιώθεις καλά μέσα στο πετσί σου, κάτι είναι κι αυτό, μην το προσπερνάς! Τότε γιατί δεν χαμογελάει ο καθρέφτης, θα μου πεις... Έτσι είναι αυτά... Καλά τα είχες θαμένα, ξανακάν'το λοιπόν! Μόνο εσύ ξέρεις τον τρόπο...

... και σε κάποιον γνωστό...

Φύγε... σου είπα... Είναι περίεργη η κατάσταση... Κι εσύ έφυγες... Τι άλλο να έκανες... Γνώρισες και τις 2 όψεις του νομίσματος, χωρίς ποτέ να το ζητήσεις και σου έπεσε βαρύ... Τρελή; Ναι είμαι! Παρανοϊκή κιόλας! Έτσι με γνώρισες, αυτό γούσταρες, αυτό σε έδιωξε... Γιατί; Κανείς δεν ξέρει...

Είναι τόσα πολλά τα φαντάσματα γύρω μου! Προσπαθώ να τα χώνω συνεχώς σε ένα σακί κι είναι τόσο άσκοπο, σαν να προσπαθείς να κρύψεις τους ανέμους : πάντα θα βρουν τον τρόπο να βγουν. Λένε πως πρέπει να βιώσω τον πόνο μου, να αφεθώ στη θλίψη μου, να βουλιάξω στο πένθος για να ξαναδώ λίγο φως στον μαύρο ορίζοντα. Τα πέρασα όμως αυτά! Τέλειωσα! Δεν γίνεται να πάω τόσο πίσω, απλά δεν γίνεται! Τι κι αν εκείνος με στοιχειώνει ακόμα; Τι κι αν οι πληγές δεν λένε να κλείσουν; Και πώς να δω το πρόβλημα απ' έξω, όταν όλα με αγγίζουν όπως το δέρμα τα οστά; Και ναι, δεν το ξεπέρασα ποτέ! Το ήξερα, σε μένα δεν έλεγα ψέματα! Ίσως μόνο σε μένα...

Επιλογή μου ήταν ο ψευτόκοσμός μου από την αρχή, remember? Όλο το καλοκαίρι ήθελα να τρέχω για να μην με προλάβουν οι σκέψεις μου... Την έτρεμα τόσο πολύ αυτή τη στιγμή... Μέχρι που ήρθες εσύ, ένα τέλειο πλάσμα... Δεν ζήτησες τίποτα κι έδωσες πολλά! Ξεκλείδωσες όσα κράταγα καλά φυλαγμένα και αντιδρώντας στην πίεση που τους ασκούσα τόσους μήνες, βγήκαν να με πνίξουν! Ούτως ή άλλως καταστρέφω ό,τι καλό μου συμβαίνει... πόσο μάλλον όταν με έχει ρίξει το αλκοόλ... Και το κακό δεν ήθελε πολύ να συμβεί...

Όλη η βραδιά ήταν ένα βατερλώ πραγματικά! Κόλλησα σε ένα γαμημένο τηλέφωνο που δεν χτύπησε ποτέ και τα κατέστρεψα όλα... Δεν φτιάχνεται; ρώτησε το φιλαράκι μου σήμερα... Δεν νομίζω... Όλα ήταν τόσο μαγικά από την αρχή, μόνο αυτό μπορεί να τα φτιάξει : η μαγεία... Ένα θαύμα... Μία σύμπτωση... Όλα όσα δεν πιστεύω ότι συμβαίνουν... Κι αν συνέβησαν μία φορά, αυτό ήταν και παέι τέλειωσε...

Θα ήθελα τόσο να σε ξανακούσω... Να μου την πεις, να πετάξουμε την μία ατάκα μετά την άλλη, να μου χαμογελάσεις, να με καρφώσεις και να μην το αντέξω και να χαμηλώσω το βλέμμα...

Ωδή στον άγνωστο αγαπημένο

... θα ήθελα τόσο να σε έχω εδώ μαζί μου απόψε... Κι ας μην κάναμε τίποτα απολύτως... Απλά να καθόμασταν αντικρυστά και να κοιταζόμαστε. Ή να έχω μαγειρέψει κάτι πρόχειρο και να τρώγαμε... Ή να βάζαμε λίγο κρασάκι να πίναμε στην βεράντα... Ή να χαζεύαμε αποβλακωμένοι το χαζοκούτι απέναντί μας και να με είχες αγκαλιά...

Ποτέ δεν με νοιάζει τι θα κάνουμε, μόνο να είμαστε μαζί! Πάντα έτσι ήμουν, δεν ζήταγα πολλά, έπαιρνα ακόμα λιγότερα... Σε ήθελα όμως πολύ απόψε, που ξημερώνουν τα γενέθλιά μου δειλά-δειλά! Να με ρωτήσεις πού θέλω να με βρει η αλλαγή της ημέρας... Όπως είχε κάνει εκείνος... "Πάνω στην μηχανή" να σου απαντήσω κι αυτό ακριβώς να κάνεις... Ήταν τα καλύτερα γενέθλιά μου τα προπέρσινα και τα χειρότερα ever τα περσινά... Ο άνθρωπός μου με άφησε ολομόναχη να πίνω σφηνάκια στην υγειά μου με τον barman! Πόσα σημάδια, πόσες καμπάνες είχαν χτυπήσει κι εγώ τις αγνοούσα συστημάτικά, ε;

Τελικά δεν έχουν καμία σημασία όλα αυτά! Πέρασαν, τέλειωσαν, ξεχάστηκαν(;)... Στον απολογισμό, κερδισμένη βγαίνω κι όχι χαμένη! Έγινα καλύτερος άνθρωπος, αν μην τι άλλο! Έπαψα να είμαι απαιτητική, σταμάτησα να βλέπω μόνο τον εαυτούλη μου, αγάπησα αληθινά κι ένιωσα πράγματα που δεν πίστευα πως υπάρχουν... Άρχισα να χαμογελάω συχνότερα, σταμάτησα να γκρινιάζω και να παραπονιέμαι, λύγισα στον πόνο, γονάτισα στην απογοήτευση, για να ξανασηκωθώ πιο δυνατή!

Δεν πίστευα πως θα ξανανιώσω για κανέναν, αλλά τελικά κι αυτό έγινε! Δεν σκεφτόμουν καν πως θα θελήσω κάποιον δίπλα μου καθημερινά ξανά, αλλά μόνο αυτό θέλω... Και ναι, εκεινος με σκότωσε, αλλά απόψε σε ήθελα μαζί μου, δίπλα μου για να σε χαζεύω! Να χαζογελάμε ή να μιλάμε σοβαρά, να ψευτομαλώνουμε ή να κάνουμε αγκαλίτσες, να κοιμόμαστε ή να κάνουμε έρωτα μέχρι το πρωί... καμία σημασία δεν έχει το τι!

Συνειδητοποιώ πως τόοοοοοσα χρόνια ψάχνω την αγάπη ασταμάτητα! Όλο λέω πως δεν κάνω εγώ για σχέσεις, αλλά μόνο γι' αυτό είμαι φτιαγμένη τελικά... Πληγώνομαι, αποφεύγω τις δεσμεύσεις όχι για τις υποχρεώσεις που σέρνουν μαζί τους, αλλά για το φορτίο που πάντα μου αφήνουν όταν λύνονται, κι όμως αυτό θέλω τελικά : έναν άνθρωπο δικό μου, τον άνθρωπό μου δίπλα μου, πάνω μου, μέσα στη ζωή μου να μπερδεύεται σε όλα, να κυκλοφορεί ελεύθερος και να με ταρακουνάει! Εσένα θέλω αγαπητέ άγνωστε και δεν θα σταματήσω μέχρι να σε βρω!

Τσαντίζομαι, παύω να πιστεύω σε συναισθήματα, αγάπες και λουλούδια κι όμως Π Ε Θ Α Ι Ν Ω για να τα έχω στη ζωή μου! Έχω απόλυτη ανάγκη να πιστεύω σε κάτι αληθινό και ζωντανό, να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίπλα του, να είναι μόνιμα εκεί για μένα κι εγώ για εκείνον... Θέλω τόοοοοσο να πιστέψω πως η αγάπη Μ Π Ο Ρ Ε Ι να κρατήσει και να μείνει για πάντα! Πόσο είναι το πάντα; Όσο κι αν είναι, δεν έχει σημασία πια... Ένας φίλος είπε σήμερα πως είναι πολύ δύσκολες οι σχέσεις... Κι όμως είναι τόσο μα τόσο εύκολες τελικά! Αν θες, μένεις, αν δεν θες, φεύγεις, τόσο απλά! Όταν αρχίζουν τα ψέματα και το κρυφτό και οι τρέλες και οι καταπιέσεις, γίνονται όλα δύσκολα, κι όμως όλα αυτά είναι απόρροια του ότι απλά... δεν θες!

Δεν μου φέρθηκαν καλά αγαπητέ άγνωστε φέτος και δεν είχαν κανέναν απολύτως λόγο να μου το κάνουν αυτό... Και στη συνέχεια μου φέρθηκαν παραπάνω από τέλεια και πάλι χωρίς να έχουν κανένα απολύτως λόγο! Η διαφορά είναι πως οι μεν όφειλαν να με σεβαστούν και δεν το έκαναν, ενώ οι δε δεν είχαν καμία υποχρέωση απολύτως και το έκαναν αφιλοκερδώς. Είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν έχεις τελικά καμία αξία ή αν αξίζεις τόσο πολύ... Αλλά την αξία μου την ξέρω μόνο εγώ και κανείς άλλος! Μπορεί να μου την θυμίζουν ή να με κάνουν να την αμφισβητώ, αλλά εγώ πάντα ξέρω! Κι ο καθένας πάντα ξέρει για τον εαυτό του...

Κλείνει ένας απαίσιος χρόνος, ένα τρομερός κύκλος και αγωνιώ για την επόμενη μέρα. Ελπίζω να σε βρω αγαπημένε και να με βρεις κι εσύ και να είμαστε συνέχεια καλά. Μπορεί να μην σε διακρίνω αμέσως και το ίδιο μπορεί να πάθεις κι εσύ. Ίσως σε γνωρίζω ήδη ίσως να σε συναντήσω αύριο κιόλας! Όποιος κι αν είσαι, το ξέρω πως υπάρχεις εκεί έξω για μένα και θα συναντηθούμε κάποια στιγμή! Το καλοκαίρι αυτό ήταν μαγικό, με άλλαξε ακόμα περισσότερο, με απομάκρυνε απ' όσα με στενοχωρούσαν και μ' έφερε ένα βήμα πιο κοντά σου. "Είνα φοβερό το πόσο έχεις αλλάξει" λέει συνέχει η Ίζι και νομίζω πως την καταλαβαίνω πια.

Κι αν έχω αλλάξει, παραμένω η ίδια κατά βάθος νομίζω... Η ανόητη χαζορομαντική που θέλει να πιστεύει στην αγάπη και στον έρωτα, πως θα κρατήσουν για πάντα, πως αυτά γεμίζουν την ζωή μας, ότι καλά και τα ξενύχτια με τις φίλες και το γκομενίζειν, αλλά στο κρύο θες πάντα 2 τσέπες να βάλεις τα χέρια σου, στο κλάμα θες 2 χέρια να σου σκουπίζουν τα δάκρυα και στο γέλιο θες 2 μάτια να γελάνε μαζί σου!

Σε θέλω πολύ αγαπημένε άγνωστε, δεν σε ψάχνω, αλλά ελπίζω να με βρεις εσύ! Γνωστός ή άγνωστος τελικά, θέλω να με βρεις! Κι αυτή είναι η ευχή μου για τα γενέθλιά μου απόψε...

Μοναξιά...

Γρίφος - Stavento

Συναισθήματα

Δεν ξέρω τι και πώς αλλά την πάτησα νομίζω... Ερωτεύτηκα... Κάτω από τις πιο ακατάλληλες συνθήκες, εγώ πήγα και τσιμπήθηκα... Πόσο αστεία είναι η ζωή κάποιες φορές! Και πόσο επαληθεύεται αυτό που λέμε πως όταν κάνουμε σχέδια, ο Θεός σπάει πλάκα μαζί μας!

Και τι δεν είχα σκεφτεί στις αρχές αυτού του καλοκαιριού και πόσο διαφορετική με βρίσκει το τέλος του... Η νύχτα με την μέρα! Σε τι κατάσταση ήμουν και σε ποια είμαι; Πόσο ήθελα να μείνω μακριά από όλα τους και πόσο μέσα τους μπλέχτηκα τελικά; Για συναισθήματα μιλάω φυσικά! Αυτά που κλειδώνεις απ' έξω κι όμως μπαίνουν από την κλειδαρότρυπα...

Καλοκαιρινές ιστορίες... (;)

Περνάνε οι ώρες κι όλο και πιο κοντά έρχεσαι στην ώρα της συνειδητοποίησης πως όλα τέλειωσαν... Οι ιστορίες του καλοκαιριού μένουν για πάντα στις καρδιές μας, αλλά μόνο εκεί! Από την αρχή το ήξερες, γιατί στενοχωριέσαι τώρα; Σου λείπει, και; Τι διαφορετικό θα μπορούσε να συμβεί; Δεν σκέφτεσαι λογικά, βάζεις πάντα το συναίσθημα πάνω από όλα και πνίγεσαι... Κι η ζωή προχωράει.

... Πάντα προχωράει η ζωή... Τραβάει το δρόμο της και αφήνει μαζί σου πίσω τις αποσκευές που σε βαραίνουν χωρίς να τις χρειάζεσαι. Ποιος επιλέγει όμως;

"Δεν ξέρω" - Αρβανιτάκη-Μήτσης

Just a dream...

Γιατί άραγε συμβαίνουν όλα αυτά; Ποιο είναι το σχέδιό Του αυτή τη φορά; Γιατί ξύπνησαν όλα αυτά τα συναισθήματα; Που δεν πίστευες ότι υπήρχαν καν... Γιατί κάνει ζέστη ξανά, εκεί που επικρατούσε παγωνιά; Ποιος ο λόγος;

Είναι τόσο απλά όλα! Δεν θες, κρατιέσαι με νύχια και με δόντια μακρυά από όλα αυτά που σε έχουν σκοτώσει κι όμως θα βρεθεί αυτός που θα σου κρατήσει το χέρι, θα σου μαζέψει τα μαλλιά από το κούτελο, θα σε αγκαλιάσει ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεσαι κι εσύ απλά θα λυθείς... Στα κλάμματα αρχικά, στην κυριολεξία τελικά! Θα πανικοβληθείς, θα τρομάξεις, θα θες να το βάλεις στα πόδια, αλλά τελικά θα το ζήσεις...

Κύκλους κάνει η ζωή και μας παρασέρνουν στις τροχιές τους! Κι όσο αποφεύγεις καταστάσεις, τόσο σου έρχονται καταπάνω σου! Ακολουθούμε ένα σχέδιο ή έχουμε ελευθερία κινήσεων; Είναι όλα προσχεδιασμένα τελικά; Να χτυπιέσαι και να πονάς και να θες να σταματήσει να αιμορραγεί η πληγή, αλλά να μην γίνεται και μετά από ένα διάστημα, τι; Όλα καλά ξανά; Πώς γίνεται; Πότε ξαναμάζειψες τα κομμάτια σου; Πού τα βρήκες; Πού ήταν, ήξερες; Ή μήπως σε βοήθησε κάποιος; Κι αυτός πού ήξερε πού ήταν και στα έδειξε;

Ένα όνειρο είναι όλο αυτό και φοβάσαι να ξυπνήσεις... Σαν ένα ταξίδι που δεν θες να τελειώσει, αλλά ξέρεις πως θα τελειώσει! Και η πραγματικότητα σε χαστουκίζει, αλλά δεν λες με τίποτα να ξυπνήσεις, αρνείσαι κατηγορηματικά...

This is just some trip that we are on
When the trip is over we will think of this
As someplace that we once beloved

Οι άντρες είναι πάντα παιδιά!

Οι άντρες μένουν πάντα παιδιά, λέμε μεταξύ μας οι γυναίκες και γελάμε! Τι γίνεται όμως όταν ΔΕΝ γελάμε πια; Όταν μας κουράζει τόοοοοοσο πολύ η παιδιάστικη συμπεριφορά τους και γίνονται τα νεύρα μας κρόσια; Όταν παύουν να είναι γοητευτικές οι παιδικές αντιδράσεις και τα ασαφή μηνύματα κι όταν αναζητάμε τις ξεκάθαρες απαντήσεις και ερμηνείες... Όταν δεν θέλουμε πια ένα παιδί δίπλα μας, αλλά έναν άντρα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κι όλα σε... βρέφη πέφτουμε...

Κουράστηκα! Πάλι νιώθω τόοοοοσο κουρασμένη που δεν την παλεύω πια! Για ποιο λόγο να ασχολείσαι, να πανικοβάλλεσαι, να αρχίζεις να αναζητάς καταστάσεις και συναισθήματα όταν όλα γίνονται καπνός; Όταν σου λένε τόσα ψέματα, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, που καταλήγεις να σκέφτεσαι πως δεν θες να ξαναπροβληματιστείς με τίποτα! Τίποτα ρε παιδί μου, να μην με νοιάζει τίποτα! ΤΙΠΟΤΑ!

Σε 2 ρόδες...

Ανέβηκα σε μηχανή σήμερα. Όχι ότι δεν το κάνω συχνά τελευταία, αλλά σήμερα σε σκέφτηκα... Φοβήθηκα πίσω από τον οδηγό και θυμήθηκα τις φορές - εκείνες τις ελάχιστες φορές - που είχα τρομάξει μαζί σου. Με κατέκλυσε εκείνο το συναίσθημα της απόλυτης ευτυχίας που ένιωθα και με έντονη ταχυπαλμία να με διακατέχει, σκεφτόμουν "ας σκοτωθώ τώρα, ας πέσουμε, δεν με νοιάζει γιατί νιώθω τόσο γεμάτη"... Από την μία ένιωθα πως δεν θα με πείραζε να πεθάνω με την αδρεναλίνη να ρέει στο αίμα μου κι από την άλλη, προσευχόμουν να μην πεθάνω ενώ είχε φτιάξει η ζωή μου τόσο πολύ! Ανάμικτα συναισθήματα, μπερδεμένες σκέψεις...

"Θα χρειαστεί να καλέσεις τον μπαμπά μου να του πεις πως είμαι νεκρή" σου έλεγα όποτε σε έπιανε η τρέλα σου πάνω στη μηχανή κι ηρεμούσες στο δευτερόλεπτο! Ήταν τόσο αστεία αυτή σου η άμεση αντίδραση... Περνάγαμε καλά, έτσι δεν είναι;

Anyway, δεν έχουν σημασία όλα αυτά, τέλειωσαν, ξεχάστηκαν, έφυγαν μακριά! Πάμε γι' άλλα! Είναι αυτές οι αναμνήσεις μόνο που δυσκολεύονται να βγουν από την μνήμη μου και σε φέρνουν μπροστά μου. Όχι συχνά, αλλά σε φέρνουν... Έχω φύγει τόοοοοοσο μακριά όμως... Δεν νιώθω πως έχουμε τελειώσει, τουλάχιστον όχι στο 100% του, αλλά συνεχίζω κι απομακρύνομαι. Ούτως ή άλλως, κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν θα μάθει! Ποτέ!

Δεν ξεχνάω, απλά δεν θέλω να θυμάμαι!

Και δεν έτυχε, δεν έγινε σιγά-σιγά, έτσι για να ξέρεις. Απλά ξύπνησα μια μέρα και συνειδητοποίησα πως μου τέλειωσε, εσύ μου τέλειωσες... Αποφάσισα εκείνο το πρωί να αφεθώ και να περπατήσω σε έναν ψευτόκοσμο και να μην σταματήσω να περπατάω - να τρέχω!! - μέχρι να μην μπορώ άλλο πια! Δεν αφήνω το μυαλό να σε σκεφτεί καν...

Μιλάω πια κανονικά για σένα, για μας, τι έγινε, πώς, γιατί κτλ. Δεν δακρύζω, ούτε καν βουρκώνω, μόνο εκνευρίζομαι! Σκέφτομαι πως την πιο δύσκολη στιγμή, φάνηκες τόσο λίγος, τόσο μικρός... Πού ήταν ο άντρας που γνώρισα, λάτρεψα, ερωτευόμουν καθημερινά και στο τέλος, τον αγάπησα; Ξέπεσες μέσα μου, σε απομυθοποίησα εκείνη τη μέρα, σε εκείνη τη σκάλα, εγώ πάνω, εσύ κάτω, να μην ξέρεις τι να πεις, τι να κάνεις, πώς να συμπεριφερθείς... Δεν ήσουν αυτός που ήξερα τόσο καιρό, σίγουρα δεν ήσουν!

Κι είπα προχώρα, ξημέρωσε, ξύπνα! Κι αυτό έκανα : ξύπνησα! Περνάω όσο καλύτερα μπορώ, διασκεδάζω με την ψυχή μου, κοιμάμαι λίγο, πίνω πολύ, ρουφάω την κάθε στιγμή σα να είναι η τελευταία μου... Ερωτεύομαι από την αρχή... τη ζωή, τη ζωή μου! Και περνάνε οι μέρες, οι μήνες, πριν ένα μήνα ακριβώς σε είδα για τελευταία φορά και αυτή την ανάμνηση θέλω να κρατήσω : εσένα στα μαύρα σου τα χάλια απεγνωσμένα να προσπαθείς να διατηρήσεις μία φιλική σχέση, εμένα στα καλύτερά μου να προσπαθώ να σε αποφύγω.

Πέρασαν τα γενέθλιά σου και ούτε μήνυμα δεν σου έστειλα... Δεν είμαστε φίλοι κι ούτε θα γίνουμε ποτέ... Ελπίζω να το πήρες το μήνυμα... Και, για να μην παρεξηγιόμαστε, δεν έχω ξεχάσει τίποτα, απλά δεν θέλω να θυμάμαι πια... Ξέρεις την διαφορά;;;

Έλλη Κοκκίνου - Ερωτεύτηκα

Απλά έφυγα!

Κι εκεί που όλοι ψιθύριζαν γύρω μου "μην αναφέρεις αυτόν" ή "μην την ρωτήσεις τίποτα" κι όποιος τους ξέφευγε και με ρώταγε, του απαντούσα πως δεν μιλάω γι' αυτό, ξαφνικά μίλησα! Από το πουθενά και χωρίς να με ρωτήσουν... Σε χαλαρή συζήτηση και θέλοντας από μόνη μου να εξηγήσω μαζεμένες απορίες κι ερωτηματικά, ανέλυσα με 10 λέξεις αυτό που κράταγα κλειδωμένο. Και δεν το συνειδητοποίησα καν! Μόνο αφού τέλειωσα, σκέφτηκα "να που μιλάω γι' αυτό τελικά"...

Στο νησί θυμήθηκα όσα είχα ξεχάσει... Όσα μου κατέρριψες με 2 σου κουβέντες... Όσα θεωρούσα δεδομένα, αλλά μου τα αναποδογύρισες... Ξαναένιωσα συναισθήματα που μου είχες σκοτώσει και σαν να ξύπνησα! Κι από τότε, τρέχω! Τρέχω ασταμάτητα σαν να φοβάμαι μην με... προλάβουν όσα μου προκάλεσε η φυγή σου και με ρίξουν ξανά... Δεν θέλω με τίποτα να σκέφτομαι όσα με πληγώνουν, τουλάχιστον μέχρι να μην με πληγώνουν πια...

Την Τετάρτη εκείνη, με έριξε πολύ η όλη... φιλική μας κουβέντα, ξέρεις. Με γύρισε τουλάχιστον 10 βήματα πίσω και δεν μπορώ να το επιτρέψω αυτό! Δεν θέλω να σε ξαναδώ, δεν με ενδιαφέρει η φιλία που θέλεις να δημιουργηθεί ανάμεσά μας, δεν έχω όρεξη για τίποτα πια! Δεν ξέρω τι νιώθω για σένα, είναι ακόμα μπερδεμένο μέσα μου και δεν ξέρω πότε θα το ξεμπερδέψω... Δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητές μου να το λύσω αυτό και συνεχίζω να τρέχω! Επιλέγω να ζω στον ψευτόκοσμό μου και να μην σε σκέφτομαι! Αλλάζω σταθμό μόλις ακούσω μελαγχολικό τραγούδι και δεν χαζεύω πια κοινές μας φωτογραφίες! Δεν θέλω να σε ξαναδώ! Δεν θέλω τίποτα που να σε θυμίζει, βρήκα δύναμη κι έσκισα και το γράμμα σου... Δεν έχει νόημα, δεν θέλω τίποτα από σένα...

Καλώς ή κακώς έφυγες και σε αφήνω να χαθείς. Αυτό δεν ήθελες άλλωστε; Στο καλό λοιπόν! Δεν έχω κάτι να σου πω, κάτι να σου ευχηθώ γιατί είναι κουβάρι μέσα μου και δεν πρόκειται να λυθεί σύντομα, απλά δεν περιμένω κάτι από σένα πια... Εγώ τέλειωσα, ήμουν μέχρι εδώ... Και δεν έχει να κάνει με την... "κόλαση" στο νησί, δεν έχει να κάνει με τίποτα νέο στη ζωή μου... Θα τρέξω όσο χρειαστεί, δεν θα σταματήσω όσο κι αν κουραστώ, γιατί θέλω να φύγω όσο πιο μακρυά γίνεται! Ό,τι μας πληγώνει, αν δεν μας σκοτώσει, μας κάνει πιο δυνατούς... Κι εγώ δυναμώνω... Μόλις με έχασες!

Έλεγα πως είμαι καλύτερα...

Συνεχίζεις να γυρίζεις, μα όλο και περισσότερο απομακρύνεσαι... Τι ήταν αυτό; Προσπάθησα να σε αποφύγω, μα όλο πάνω σου έπεφτα! Όλο νόμιζα πως είχες φύγει και συνέχεια εκεί ήσουν... Κι έπειτα, τι; Τα είπαμε σαν 2 καλοί φίλοι; Ένιωσες καλά; Σε γέμισε η κουβέντα μας; Εμένα με άδειασε ξανά...

Αυτό θα γίνεται πάντα νομίζω... Θα νιώθω πως είμαι καλά, θα σε αφήνω πίσω μου και θα εμφανίζεσαι μια μέρα και θα με στέλνεις πάλι στο μηδέν! Κι ενώ το ξέρω πως αυτό θα συμβαίνει, γιατί θέλω να σε βλέπω; Και τελικά... θέλω όντως;;;

Ήμουν καλά ρε γαμώτο! Έτσι νόμιζα τουλάχιστον και μοιάζουν τόσο πολύ αυτά τα δύο πια...

I left them to use you...

Come with me

To travel in your trip

My dream is a book full of your memories

Dance with my thoughts

Come close to me

This song is written just for me

I did all i wanted to do

I left them use you

As they dream to do

Satisfy their pleasures holding back to you

I did all i wanted to do

I left them use you

As they dream to do

I was waiting all night to get away from you

Θυμάσαι;;;

Ήταν απόγευμα, θυμάσαι; Η πρώτη μας φορά... Είχαμε πάει για φαγητό με τον αδερφό σου και την πρώην του και μετά με οδήγησες σπίτι σου... Τόσο πάθος, τόση ένταση από την πρώτη μας φορά, θυμάσαι; Ένιωσα πως "κούμπωσα" μαζί σου και το ένιωσες κι εσύ, θυμάσαι; Πώς "βαρέθηκες"; Πώς "ξενέρωσες με την απόσταση"; Τι; Νόμιζες ο γάτος δεν θα μου τα έλεγε; Όλα μου τα είπε! 'Ολα όσα είπες... "Τον πίεζες; Τον έπαιρνες συνέχεια τηλέφωνο;" με ρώτησε. Ούτε καν! Αλλά μόνο εσύ ξέρεις την αλήθεια και δεν την λες! Δεν σε παίρνει... Μην φανείς μείον, μην πέσεις στα μάτια όλων...

Την τελευταία μας φορά την θυμάσαι; Που ντύθηκα χριστουγεννιάτικη, το θυμάσαι; Είχες τόσο πάθος που είπες "δεν με νοιάζει τι θα φορέσεις"... Το θυμάσαι; Πού πήγε αυτό; Πώς τα πετάς όλα; Για να βρεις τι; Μακάρι να το βρεις, ειλικρινά το εύχομαι αυτό. Ίσως έτσι βρεις κι εμάς... Εμένα... Πριν φύγω σε άλλη Ήπειρο και χαθούμε για πάντα...

Παίξε το ντέφι σου λοιπόν!

Δεν ξέρω τι δυσκολεύεται περισσότερο : το μυαλό ή η καρδιά μου... Το μυαλό αρνείται να σκεφτεί καθαρά κι η καρδιά να χτυπήσει διαφορετικό ρυθμό... Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, μαύρο και άσπρο, μόνο γκρι.

Όλοι έχουν μια γνώμη να πουν, μια άποψη, ο καθένας την δική του κι όλες τόσο ανόμοιες μεταξύ τους! Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Το σημασία έχει το οτιδήποτε; "Μην γυρίσεις να με κοιτάξεις όταν θα φεύγεις", σου είχα πει, "θα είναι σαν να υπόσχεσαι πως θα υπάρξει συνέχεια". Κι εσύ γύρισες... Πόσες υποσχέσεις όμως έχεις αθετήσει, ε; "Κάποιες τις τήρησα και κάποιες όχι", είπες...

Μηδαμινή σημασία! Όλα αυτά είναι τόσο μα τόσο ασήμαντα... Άχρηστες, μικροσκοπικές στιγμές μηδενικής ουσίας... Ταλαιπωρούν το μυαλό και δεν το αφήνουν να σκεφτεί διαφορετικά... Κι έρχεσαι σε ρίξη με το μέσα σου... Συγχωρείς αυτά που άλλοτε δεν θα τα συζητούσες καν!

Όταν αγαπάς κάποιον, πρέπει να δέχεσαι τις επιλογές του, ακόμα κι αν δεν τις καταλαβαίνεις ή δεν συμφωνείς με αυτές... Πρέπει να τον αφήσεις να παίξει το ντέφι του, ακόμα κι αν δεν γουστάρεις να ακούς ντέφι... Δεν ξέρω τι ψάχνεις να βρεις, αλλά ελπίζω να το βρεις! Κι όταν γίνει αυτό, έλα να βρεις κι εμένα...

Μόνο εσένα!

"Έπρεπε να γεράσω αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δυο χέρια... Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν... Χάσιμο χρόνου... Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις..." είχε πει πριν μας φύγει ο διάσημος αρτίστας κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο!

Εκεί που όλα ήταν πολύπλοκα και δύσκολα, μου τα έκανες τόσο ξεκάθαρα και εύκολα : αυτό ήταν η ευτυχία, το είχα, το έχασα και τώρα μαθαίνω να ζω χωρίς αυτό. Ήταν όλα τόσο εύκολα μαζί σου, τόσο μαγικά, τόσο αληθοφανή, που δεν σε πιστεύω όσες φορές κι αν πεις πως δεν με αγάπησες στο τέλος, πως υποκρινόσουν.

Όσες φορές κι αν σε χαιρετήσω, ποτέ δεν νιώθω πως είναι οριστικό, πώς εξηγείται αυτό, μου λες; Μονίμως νιώθω πως δεν τελειώσαμε, έχουμε κι άλλη ιστορία να γράψουμε... Πόσο εθελοτυφλώ, ε; Μπορεί να είναι άμυνα, ίσως προαίσθημα, αλλά δεν τελειώσαμε! Δεν μου έφυγες έτσι απλά, δεν σε έχασα... Και... η ζωή ΔΕΝ συνεχίζεται όπως λένε διάφοροι που δεν μας γνώρισαν! Η δική μου, τουλάχιστον, δεν μπορεί να συνεχιστεί, μου λείπεις τόσο πολύ συνέχεια...

Θα σε περιμένω να γυρίσεις, γιατί το ξέρω πως θα γυρίσεις! Πήγα να φύγω σήμερα και δεν με άφησες, ήθελες να μου μιλήσεις. Σου λείπω, αν μη τι άλλο και είμαι σίγουρη πως έρχονται στιγμές που με σκέφτεσαι... Ακόμα κι αν το αρνηθείς, δεν θα σε πιστέψω! Δεν είμαι καβαλημένη, απλά ξέρω τον εαυτό μου και αναγνωρίζω πόσα προσέφερα σε μας... Τα πάντα! Χωρίς αντάλλαγμα!

Όσο κι αν σου πάρει, εδώ θα είμαι και θα σε περιμένω. Κι αν μαθαίνεις διάφορα, δεν ισχύουν, πίστεψέ με! Κανένας άλλος δεν υπάρχει για μένα! Προσπαθούν διάφοροι, αλλά εγώ εσένα θέλω... Μόνο εσένα... Τα δυο σου χέρια τριγύρω μου, να με κρατάνε σφιχτά μην τους φύγω. Λες και θα έφευγα ποτέ...

...bound by the life you left behind...

Όλοι τους είδαν... Στέκονταν στη σκάλα, εκείνος κάτω, εκείνη πιο ψηλά και μιλούσαν σαν δυο γνωστοί που είχαν καιρό να βρεθούν. Δεν τους άκουγε κανείς, μόνο έβλεπαν... Εκείνος μονίμως χαμογελαστός, εκείνη την είχαν πλάτη - ευτυχώς γιατί εκείνη την ώρα δεν θα ξεγελούσε κανέναν με το γνωστό της "καλά είμαι!".

Τι είπαν; Και τι δεν είπαν! Αλλά ό,τι κι αν ήταν αυτό, δεν της ήταν αρκετό... Της έλεγε διάφορα... Πάλι ότι δεν ένιωθε έτοιμος για ότι είχε πάει να ξεκινήσει, πάλι πως ένιωθε καταπιεσμένος από τα σχέδια που εκείνος ήθελε να βάλει σε εφαρμογή, πάλι πως θέλει κάποια στιγμή να μείνουν φίλοι... Φώναζε, χωρίς να επιτίθεται. Αμυνόταν και ήταν ολοφάνερο... Αλλά δεν του είχε επιτεθεί κανείς... Καταλάβαινε πως τίποτα από όσα έλεγε δεν έβγαζαν νόημα και αμυνόταν απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό...

Εκείνη έκανε τις ερωτήσεις κυρίως. Δεν τον πολυκοίταζε στα μάτια, φοβόταν μην τρομάξει με το σκοτάδι της ψυχής της... Κι όταν την κάλεσε με το όνομά της, ήθελε να κρατηθεί για να μην πέσει! Πόσο άλλαξαν όλα και πόσο ίδια ήταν... Πόσο της είχε λείψει! Δεν τον άφησε να το διακρίνει, αλλά μπορεί και να το κατάλαβε μόνος του. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία πια...

Κάθε του κουβέντα, γινόταν εικόνα στο μυαλό της, ξέθαβε αναμνήσεις που την έπνιγαν. Σαν να ήταν όλα κλεισμένα σε ένα μπαούλο κι αυτός να το άνοιξε. Πόσο καιρό θα της πάρει άραγε να το ξανακλείσει;;; Ή, να νομίζει πως το έκλεισε...

"Δεν θα βρεις άλλη σαν κι εμένα" του είπε, αλλά αυτός το γνώριζε ήδη, αλλά δεν άντεχε. Πώς κατάφερε όμως να την διώξει; "Μπορεί να με ξαναερωτευτείς και να γυρίσεις πίσω να με πάρεις" του είπε ξεδιπλώνοντας την καρδιά της κι εκείνος μίλησε για την υπόσχεση που έχει δώσει για τα 30 της... Τόσα και τόσα περισσότερο σημαντικά τα έχει ξεχάσει, αλλά αυτό δεν το ξεχνάει με τίποτα! Περίεργο το μυαλό μας...

Evanescence - My immortal

Πού είσαι;

Είπες "για πάντα"... Είπες "ό,τι χρειαστείς πάρε με"... Είπες "ό,τι θες, θα είμαι εδώ"...

Πού είσαι λοιπόν; Τώρα που χτύπησα και σε χρειάζομαι, πού είσαι;

Κάποιος μου επιτέθηκε... Την γλυτωσα, αλλά με πόνεσε... Πού είσαι λοιπόν; Πού;

Now that I know what I'm without you can't just leave me...

Evanescence - Bring Me To Life

Προσπαθώντας

Όλοι προσπαθούν! Κάποιος προσπαθεί να συνηθίζει τη γεμάτη ζωή του... Άλλος προσπαθεί να μάθει να ζει με τη μοναξιά του... Κάποιος προσπαθεί να ξεχάσει όσα τον πλήγωσαν... Οι περισσότεροι ενδεχομένως, αυτό προσπαθούν. Πόσοι το πετυχαίνουν άραγε; Και... ξεχνάνε ποτέ πραγματικά; Δεν είναι ότι υπάρχει ένα delete και τα πετάς όλα στον κάδο! Ποτέ δεν ξεχνάμε, είμαι σίγουρη για αυτό! Ποτέ δεν ξεχνάς... Ούτε καν ξεπερνάς νομίζω... Γεμίζεις απλά τις μέρες σου με καινούργιες αναμνήσεις, που απλώνονται πάνω στις παλιές, αυτές που σε πονάνε τόσο και τις καλύπτουν μέχρι να μην φαίνονται πια και τότε νομίζεις πως ξέχασες. Ποτέ δεν ξεχνάς, ποτέ δεν θα ξεχάσεις τίποτα...

Πώς γεμίζεις τις μέρες σου άραγε; Πώς καλύπτεις το κενό που δημιούργησες διώχνοντάς με μακρυά; Δεν έχεις φίλους είπες, όλοι έχουν την πολυάσχολη ζωή τους κι αν δεν βρεις τρόπο να χωρέσεις κάπου κι εσύ, μένεις μόνος... Αυτό ήθελες; Να μείνεις τόσο μόνος; Και να κάνεις τι; Κάτι προσπαθείς κι εσύ, αλλά τι είναι αυτό; Τι θέλεις να πετύχεις εσύ; Όλοι κάτι προσπαθούν!

Δεν πρόκειται να σε αφήσω να φύγεις έτσι εύκολα, το ξέρεις; Κι αν δεν το ξέρεις, σίγουρα το φαντάζεσαι. Με ξέρεις τόσο καλά, που δεν μπορεί να μην το περιμένεις! Εγώ αυτό προσπαθώ : να σε φέρω πίσω! Πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι, πέρνα ό,τι θέλεις με όποιον γουστάρεις, αλλά γύρνα πίσω. Όπου κι αν είναι το "πίσω" για σενα, έλα να με βρεις, έλα σε μας... Φτιάξε την "καλή εξέλιξη" που ανάφερε ο ψηλός μου! Τι είναι καλή εξέλιξη τον ρώτησα... Ναι, αλήθεια, ποια είναι η καλή εξέλιξη; Δεν ξέρω ή φοβάμαι να την ομολογήσω;

Κουράστηκα ήδη να μου μιλάνε για άλλους και να μου γνωρίζουν κόσμο! Δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν, ξέρω ήδη αρκετούς και θέλω μόνο έναν... "Τίποτα δεν χάνεται, δεν μπορεί να χαθεί ποτέ. Το κορμί βαρύ, γερασμένο, κρύο, η θράκα από τις παλιές φωτιές, θα ξανανάψει τις φλόγες" διάβασα κάπου και το λάτρεψα. Δεν έφυγες, δεν μπορείς να φύγεις, δεν τελειώσαμε εμείς! Έχουμε ακόμα πολύ ιστορία να γράψουμε, τόση που δεν ξέρω αν μας φτάνει το μελάνι... Το ξέρεις κι εσύ, το σκέφτεσαι τα βράδια πριν κοιμηθείς...

Με διάλυσες, σου είπα και με ρώτησες αν μπορείς να κάνεις κάτι γι' αυτό... Μπορείς;;;

·

·

Έλα!

Σ'αγαπάω, μ' ακούς; Είμαι ακόμα εδώ, με ακούς; Μόνο εσένα είχα, το ξέρεις; Και τώρα δεν έχω κανέναν, μ' ακούς;

Είμαι εδώ, γύρνα πίσω... Όλα θα τα καταφέρουμε, με ακούς; Όλα! Έλα να με βρεις... Θέλω έναν ώμο να κλάψω, μια αγκαλιά να ζεσταθώ... Είμαι ακόμα εδώ, με ακούς;

Έλα!

Che sera, sera...

Ήθελα τόσο να μιλήσω! Για πρώτη φορά ήθελα τόσα να πω και δεν με είχες αφήσει, με είχα προλάβει... Τα μάζεψες κι έφυγες τόσο βιαστικά... Σαν να ετοίμαζα πρωινό, ενώ είχες χαθεί από το προηγούμενο βράδυ! Κι όσο ήθελα να με πάρεις να μου ευχηθείς, τόσο ήξερα πως δεν θα το κάνεις. Είχα προετοιμαστεί για το χειρότερο, για να μην πονέσω για ακόμα μια φορά, κι όμως με πήρες.

Νευρικός στην αρχή, επαναλάμβανες τις ίδιες προτάσεις, δεν ήξερες ακριβώς τι ήθελες, αλλά εγώ ήξερα. Είπα πολλά, όσο περισσότερα μπορούσα υποθέτω στα είκοσι λεπτά που μου χαρίστηκαν από το πουθενά. Ήμουν κακιά, ήμουν ειλικρινής, ήμουν ωμή, ήμουν ευάλωτη αλλά και δυνατή, ήμουν αδιάφορη αλλά και παράφορα ερωτευμένη! Ήμουν απ' όλα! Παραδέχτηκες πως δεν τολμάς να με αντικρίσεις και σου είπα πως δεν έχεις κάτι να φοβάσαι. "Με έχεις διαλύσει" σου είπα "δεν έχω κουράγιο να σε παλέψω, μην το κρύβουμε πια". Κόμπιασα αλλά δεν έκλαψα λέγοντάς το, παρέμεινα ψύχραιμη για να μην κλείσεις το τηλέφωνο, μόλις νιώσεις τον πόνο μου...

"Μακάρι να βρεθεί τρόπος να δουλέψει αυτή η σχέση κάποια στιγμή..." είπες και σου απάντησα πως ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Έτσι δεν λειτουργεί ούτως ή άλλως πάντα; Όλα έχουν ένα μοναδικό τρόπο να διορθώνονται, είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον. Από την ώρα που μιλήσαμε, νιώθω τόσο καλύτερα που δεν μπορώ να στο περιγράψω με λέξεις! Σαν να έφυγε ένα μικρό βάρος από μέσα μου! "Είσαι ένα μπαλόνι αυτή τη στιγμή και κάποια στιγμή θα σκάσεις" είχε πει η Ν. τις προάλλες και είχε τόσο μα τόσο δίκιο! Και το χειρότερο... σκάσιμο που μπορώ να φανταστώ, θα ήταν να γυρίσω πιωμένη ένα βράδυ και να σε πάρω και να τα βγάλω όλα από μέσα μου με τον χειρότερο δυνατό τρόπο που θα μπορούσε να υπάρξει! Γιατί... αυτό κάνω σχεδόν πάντα, μην γελιόμαστε. Αλλά μου έδωσες μία ευκαιρία εκεί που δεν το είχα φανταστεί καν, και πραγματικά μπορώ να ανασάνω ξανά!

Πάντα θα μου λείπεις, και δεν δημιουργώ αυταπάτες, το τηλεφώνημα αυτό δεν αλλάζει τίποτα, αλλά ήταν κάτι... Δεν ήσουν υποχρεωμένος να με πάρεις, θέλησες και το έκανες, κι ένας Θεός ξέρει πόσο ήθελα να το κάνεις, οπότε... ήταν ΚΑΤΙ αναμφισβήτητα! Και δεν ξέρω αν θα βρεθεί όντως τρόπος να ξαναείμαστε μαζί, αλλά προς το παρών, δεν έχω κάπου να πάω, ούτε κάτι καλύτερο να κάνω... Εσένα θέλω!

Χρόνια πολλά!

Γιορτάζουμε σήμερα! Πέρσι ήσουν το πρώτο μου "χρόνια πολλά", φέτος... σιγή... Πρώτος ήταν ο ψηλός μου και δεύτερη η Ίζι... Εσύ; Άφαντος... Με διέγραψες... Τόσο απλά, τόσο εύκολα, σαν να μην έγινε τίποτα...

"Δεν ήμουν έτοιμος για το επόμενο βήμα" είπες... Και ποιος σου ζήτησε το επόμενο βήμα; Μόνος σου το σκέφτηκες, μόνος σου το ανακοίνωσες, μόνος σου το πίστεψες, μόνος σου το φοβήθηκες! Εγώ δεν έκανα κανένα όνειρο, θυμάσαι; Όταν με γνώρισες, δεν ήθελα καν να παντρευτώ... Εσύ με ξεσήκωσες με τα "εσύ είσαι, δεν θέλω να βρω καμία άλλη" και με το "ξανθό παιδί με μπουκλάκια"... Εγώ δεν είχα όνειρα, δικά σου ήταν όλα τα όνειρα και με έβαλες να τα περπατήσω! Τα ψέμματα που μου έλεγες, γιατί τα πληρώνω εγώ, μου λες; Το ότι εσύ φάνηκες ψεύτης και δειλός, γιατί να πληγώνει εμένα, μου λες;

Και ήρθες Αθήνα και δεν με πήρες τηλέφωνο... Βγήκες με το φιλαράκι σου και "γίνατε χάλια", όπως είπε... Αυτό θες; Αυτό σου έλειπε; Δεν νομίζω! Κι έφερες και τον αδερφό σου και τον κουμπάρο σου μαζί... Φοβήθηκε η μανούλα πως θα παραστρατήσεις και θα με πάρεις τηλέφωνο κι έστειλε τις... ειδικές δυνάμεις; Μα πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι όλοι τους, μου λες; Σε είδα, το ξέρεις; Πάχυνες, μάκρυνες το μαλλί, γιατί; Γιατί αφήνεσαι έτσι; Μαζί μου ήσουν κούκλος, τώρα τι έγινε;

Είχες πει πως θα με έπαιρνες όταν ερχόσουν Αθήνα, το υποσχέθηκες κιόλας... Πόσο άνανδρος είσαι τελικά; Πέρασα τόσο καιρό νομίζοντας πως ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βρήκα έναν άντρα, αλλά πάλι έπεσα έξω! Μην τα φοράς τα παντελόνια, δεν σου αξίζουν πια... Δεν σε αφήνει η μανούλα; Κρίμα, πραγματικά κρίμα!

Και να σου πω κάτι; Την επόμενη μην την αφήσεις να πλησιάσει τον αδερφό σου... Αυτόν που τόσο αγαπάς και λατρεύεις και είναι ο Θεός σου! Απλά μην την αφήσεις! Δεν ξέρω πόσες θα ανεχτούν όσα ανέχτηκα εγώ... Μου την έπεσε ο πολυαγαπημένος σου αδερφός, κόζαρε τον κώλο μου κάθε φορά που βγαίναμε κι εγώ περίμενα ΚΑΤΙ να κάνεις, αλλά δεν το έκανες ποτέ! Αυτόν θες; Ζήσε μαζί του! Θέλεις - ίσως - να μοιράζεστε τις γυναίκες σας; Αυτό είναι το λάθος μου; Ότι δεν "τσίμπησα" ; Χαλάλι! Η επόμενη όμως, να ξέρεις, δεν θα σε αγαπήσει τόσο και δεν θα ανεχτεί τις οικογενειακές σου μαλακίες και απλά θα φτύσει τον αδερφό σου όπως του αξίζει! Εγώ δεν το έκανα, ήμουν ευγενική! Μαλακία μου...

Χρόνια σου πολλά! Να είσαι πάντα καλά, να βρεις κάποια να αγαπάς, δεν θα βρεις καμία να σε αγαπήσει όσο σε αγάπησα εγώ, αλλά θα συμβιβαστείς... Αυτό κάνεις πάντα άλλωστε... Μέχρι να φύγει η μανούλα σου, αυτό θα κάνεις! Ελπίζω να μην το μετανιώσεις μόνο... Χρόνια σου πολλά!

Θα είμαι το βήμα που δεν έκανες...

Κι ας μου είπες πως ήμουν αυτό που πάντα αναζητούσες...

Πέγκυ Ζήνα - Είμα εδώ

"You 've touched my soul with your first kiss..."

Pedro Cazanova Invites Filipa - My First Luv

Έτσι απλά

"Γιατί απλά δεν είμαι έτοιμος για το επόμενο βήμα" είπες. Απλά... ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι απλό, πού το βλέπεις το απλό; Έτσι απλά με γάμησες λοιπόν; Και το ίδιο απλά πρέπει να συνεχίσω και να κοιτάξω μπροστά; Μα πόσο απλά είναι όλα! Γιατί δεν τα βλέπω κι εγώ έτσι άραγε;

Γιατί;;;

Δεν μπορώ... Δεν γίνεται... Δεν το αντέχω! "Μην στενοχωριέσαι" λένε όλοι, "δεν αξίζει" αλλά δεν με πείθουν... Δεν γίνεται να μην στενοχωριέμαι! Ήσουν όλη μου η ζωή... ΕΙΣΑΙ ακόμα... Πώς με διέγραψες έτσι; Αύριο θα είσαι εδώ και δεν θες να με δεις. Γιατί; Καμία αγωνία, κανένα άγχος, γιατί; Δεν μπορεί να μην σου έχω λείψει! Δεν μπορεί! Όταν με κράταγες στα χέρια σου και δεν με άφηνες να φύγω, θυμάσαι; Τόση αγάπη... Πού πήγε όλη αυτή; Γιατί μου το έκανες αυτό; Τι έκανα λάθος; Τι;

Έρχονται ώρες που δεν το αντέχω και δεν απέχω πολύ από το να σβήσω εντελώς. Δεν έχει νόημα η ζωή μου χωρίς εσένα, απλά δεν έχει. Δεν έχω κάτι να περιμένω, όσα είχα ονειρευτεί ήταν δικά σου όνειρα... Πώς με πέταξες έξω; Πώς με διέγραψες με ένα τηλεφώνημα και τώρα που έρχεσαι δεν θες να με δεις; ΠΩΣ το κάνεις αυτό; Τίποτα δεν ήμουν για σένα τελικά; Τίποτα απολύτως; Και τότε γιατί είπες όσα είπες; "Εσύ είσαι, τελείωσε, δεν θέλω να βρω καμιά άλλη"... Τώρα; Θα βρεις κάποια άλλη μάλλον, ε;

Δεν έχω πια φωτογραφίες σου να κοιτάζω... Τις διέγραψα, νομίζοντας πως θα διαγράψω κι εσένα... Είναι σαν να πέθανες, μόνο που είσαι ολοζώντανος! Απλώνω τα χέρια μου, αλλά δεν σε αγγίζω... Θα περάσει ο καιρός και θα ξεχάσεις την μορφή μου, αλλά εγώ δεν μπορώ να σε ξεχάσω... Γιατί μου το έκανες αυτό; Γιατί;

"...after all she's got nothing inside, no good to give, no meaning to live..."

Delerium - After all

Ο βασιλικός

Ο βασιλικός ξεράθηκε, έτσι για να το ξέρεις. Θυμάσαι το καλοκαίρι που είχε ξεραθεί και σου έλεγα πως αφού δεν κατάφερα να τον κρατήσω ζωντανό, φαντάσου τι θα γίνει με τη σχέση μας; Αλλά πέρσι τον ζωντάνεψα... Τώρα... δεν ξέρω αν με νοιάζει καν... Είναι δικός σου κι ίσως να θέλω να πεθάνει, σε μια μαζική προσπάθεια να σε βγάλω από τη ζωή μου!

Πού είσαι; Το καλοκαίρι θα γέμιζα το μπαλκόνι σου, θυμάσαι; Θα έφερνα φυτά και θα αγόραζα μπαμπού για να αράζουμε... Γιατί με άφησες να κάνω όνειρα; Γιατί εσύ έκανες όνειρα για μας; Όνειρα που τόσο εύκολα πέταξες... Όπως κάποιο σημείωμα παλιό, που δεν το χρειάζεσαι πια και το σκίζεις... Έχω ακόμα το γράμμα σου στο πορτοφόλι μου, το ξέρεις; Δεν τολμάω να το διαβάσω ξανά, μένω με όσα θυμάμαι, αλλά δεν μπορώ να το πετάξω...

Είδα την μηχανή μας σήμερα... Ολόιδια! Άσπρη με ίδιες εξατμίσεις και κόκκινα δαχτυλίδια! Αναστατώθηκα τόσο που έβαλα τα κλάματα κι ο διπλανός οδηγός με χάζευε. Πού είσαι; Γιατί δεν έρχεσαι να πάρεις το σκάφος σου, μου λες; Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πως δεν είσαι έτοιμος να με αντιμετωπίσεις, γι' αυτό δεν έρχεσαι. Αλλά, από την άλλη, η δουλειά σου ήταν πάντα πάνω από όλα, άρα... πού καταλήγουμε; Πουθενά! Κάθεται εκεί 2 εβδομάδες τώρα, το βλέπω από το παράθυρο κι όλο φοβάμαι πως θα σε δω να το κοτσάρεις και να φεύγεις... Χωρίς μία κουβέντα, να εξαφανίζεσαι...

Μην φοβάσαι, δεν σε περιμένω για εκδίκηση όπως σε απείλησα! Αιμορραγώ τόσο πολύ που δεν θα αντέξω καμία μάχη... Δεν έχω καταφέρει να βγάλω το μαχαίρι και αργοπεθαίνω, μην ανησυχείς σου λέω... Είμαι τόσο αδύναμη που θα σε αφήσω να νικήσεις! Σαν το βασιλικό κι εγώ. Μαράθηκα και απλώνομαι στο κρύο δάπεδο... Όσο κι αν με ποτίζουν καθημερινά, δεν είναι το νερό που έχω ανάγκη, αλλά κάτι άλλο που κανείς δεν ξέρει τι είναι κι έτσι δεν το βρίσκω πουθενά... Δεν σε βρίσκω πουθενά...

...

Ποιον κοροϊδεύω, μου λες; Πονάω! Και δεν περνάει με τίποτα! Είναι πάντα εκεί, σαν την σκιά που μας ακολουθεί όπου κι αν πάμε. Και καλά θέλω να γνωρίζω κόσμο, απλά και μόνο για να τον συγκρίνω μαζί σου... Κανέναν άλλον δεν θέλω, μόνο εσένα! Γιατί έφυγες, μου λες; Γιατί; Τι έκανα λάθος αυτη την φορά; Όλα σωστά τα έκανα, γιατί έφυγες όμως; Γιατί; Και πώς θα συνηθίσω χωρίς εσένα; ΠΩΣ; Μου λες; Κι αν όντως έρθεις την Δευτέρα για την δουλειά σου και δεν με πάρεις να βρεθούμε, τι θα σημαίνει αυτό; Πόσο εύκολα τα πέταξες όλα; Πώς το έκανες; ΠΩΣ;

Η καρδιά μου είναι σε σένα ακόμη... Δεν έχω τίποτα να δώσω σε κανέναν, μου τα πήρες όλα! Μου έλεγες "για πάντα" κι ανταποκρίθηκα... Τώρα; Τι θα κάνω; Τι έχω; Δεν έχω τίποτα... Είναι όλα σε σένα! Γιατί μου το έκανες αυτό, μου λες; Γιατί; Τι έκανα λάθος αυτή τη φορά; ΤΙ;

Βρέχει...

Βρέχει πάλι... Τι ανακάτεμα είναι αυτό των εποχών; Τι μήνα έχουμε τέλος πάντων; Πώς μπερδεύονται έτσι όλα; Κι εγώ μια από τα ίδια, μια γελάω μια κλαίω. Ένα ανακάτεμα στο στομάχι, ένας κόμπος στο λαιμό, δάκρυα κυλάνε στα μάγουλα, γιατί;

Δεν αναρωτιέμαι πια γιατί μου το έκανες αυτό αλλά γιατί ΔΕΝ έκανες όσα έπρεπε... Δεν με πειράζουν αυτά που έκανες, αλλά αυτά που δεν έκανες... Πόσος μικρός ήσουν τελικά! Πόσο τιποτένιος, κι όμως εγώ σε έκανα ζωή μου, ανάσα μου, καθημερινότά μου, μέλλον μου! Κι εσύ... απλά έφυγες...

Κοροϊδεύω τον εαυτό μου πως όλα είναι καλά και προσπαθώ να μην σκέφτομαι. Είσαι μέσα σε όλα κι όμως εγώ σε διώχνω μακρυά. Κάθε φορά που κάτι πάω να σκεφτώ, να θυμηθώ, να περιπλανηθώ σε μονοπάτια αναμνήσεων, αλλάζω δρόμο. Απορώ με τον εαυτό μου πραγματικά. Άλλες φορές θα κολυμπούσα στον πόνο μου, θα ζούσα το δράμα του χωρισμού με κάθε πιθαμή του κορμιού μου, θα έκλαιγα ασταμάτητα μερόνυχτα ολόκληρα... Τώρα; Δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά, μόνο να σε διαγράψω!

Κάθομαι σπίτι μου και συνειδητοποιώ πως δεν έχει αλλάξει η ζωή μου στο παραμικρό : μόνη μου ήμουν και πριν, μόνη και τώρα, αν ήθελα έβγαινα, αν δεν ήθελα έμενα σπίτι. Είχα βέβαια κάποιον να πάρω τηλέφωνο όταν βαριόμουν, αλλά τις περισσότερες φορές ήσουν πολύ απασχολημένος με την δουλειά σου και μου το έκλεινες βιαστικά. Η δική μου ζωή δεν άλλαξε ευτυχώς, η δική σου όμως;

Θα γυρίσεις, το ξέρω ότι θα το κάνεις! Μπορεί σε ένα μήνα, μισό χρόνο ή τρία χρόνια, αλλά θα γυρίσεις! Νιώθω τέτοια σιγουριά για τον εαυτό μου, ήμουν τόσο τέλεια σε ό,τι κι αν κάναμε, που δεν θα βρεις να με αντικαταστήσεις. Κι αν δεν ήσουν τόσο εγωιστής, θα το παραδεχόσουν κι εσύ. Ίσως και να το έχεις ήδη παραδεχτεί στον εαυτό σου...

Και θέλω να αποκτήσω ζωή, να είμαι και πάλι μέσα σε όλα, να ρουφάω κάθε μέρα μέχρι την τελευταία της σταγόνα! Ξαναβρήκα τον ψηλό μου, ξεκίνησα δραστηριότητες, είμαι παντού! Κι ίσως για τον ψηλό να σκαλίζω αναμνήσεις και να ξυπνάνε συναισθήματα, αλλά δεν κινδυνεύω γιατί αυτός είναι αλλού. Λίγο-πολύ την ίδια τακτική έχω κάθε φορά που πληγώνομαι : φλερτάρω μη διαθέσιμους άντρες! Αυτούς που ξέρω πως δεν μπορώ να έχω, που δεν γίνεται να είμαι μαζί τους. Το έκανα και παλιότερα, οπότε το αναγνώρισα. Άμυνα; Σαφώς! Γιατί, όσο κι αν δεν θέλω να το ομολογήσω σε κανέναν, δεν θέλω κανέναν δίπλα μου ποτέ ξανά! Τα σκάτωσες ... ζουζουνάκι... με γάμησες κανονικά...

Τα δύσκολα

"Δεν είσαι από αυτές που παρατάμε" είπε ο γάτος λίγο πριν χαρακτηριστεί πιωμένος... "'Έχεις όλο το πακέτο, πίστεψέ με". Να όμως που αυτός έφυγε... Και δεν τον νοιάζει τίποτα πια αγαπητέ γάτε... Απολύτως τίποτα!

Κι ενώ σκέφτομαι τα θετικά για να στέκομαι όρθια και να μην λυγίσω, το κενό μέσα μου παραμένει... Κι ένα γιατί... Αυτό το γαμημένο το γιατί που μάλλον θα με βασανίζει για καιρό...

Και χάζευα το ζευγάρι της παρέας και οι αναμνήσεις με έπνιγαν! Εσύ πώς ξέχασες; Πώς το έκανες; Και σφίγγω την γροθιά, χτυπάω τους τοίχους, σπάω ποτήρια, αλλά στέκομαι ακόμα!

Τα δύσκολα δεν πέρασαν, αλλά αγώνας είναι και θα τον κερδίσω. Το μόνο που φοβάμαι ξαφνικά, μην έρθεις κι ό,τι χτίζω, το γκρεμίσω...

Μια αλήθεια

Σου κράταγα το χέρι και ακολουθούσα... Με έβαλες στον κόσμο των ονείρων και περπάτησα στο διάδρομο με τα ροδοπέταλα... Βούτηξα μαζί σου στα βαθεία, όσο κι αν φοβόμουν την θάλασσα κι εσύ με έβγαλες στη στεριά, για να ξέρω πως πάντα θα το κάνεις και δεν έχω να φοβάμαι τίποτα... Αυτό που ένιωσα ήταν πολύ για σένα...

Πού πήγαν όλα αυτά; Πώς τα πετάς όλα; Τόσες στιγμές, τόσα σκηνικά, πώς να πιστέψω πως ήταν όλα ψέμματα; Ποιος ήταν αυτός που μου μίλαγε στο τηλέφωνο και πού είχες κρυφτεί εσύ; Προσπάθησες να με κάνεις να σε μισήσω; Μπορεί, το σκέφτομαι κι αυτό... Πάντως δεν με πείθεις πως όλα όσα έζησα μαζί σου ήταν μια απάτη... Δεν σε πιστεύω!

Θες να σε αφήσω κι αυτό θα κάνω. Δεν θα σε κυνηγήσω, δεν θα σε ξαναενοχλήσω ποτέ, στο υπόσχομαι, αλλά δεν με πείθεις ό,τι κι αν πεις... Βρες καλύτερο λόγο, βρες μια αλήθεια να πεις! Δεν μου αξίζει τίποτα από όλο αυτό το παραμύθι που έφτιαξες...

Where is he???

Sex and the city

Δεν ξέρω τίποτα πια!

Τέλειωσε; Αυτό ήταν λοιπόν; "Θα' μαι αυτό που ποτέ μας δεν φτάνουμε"; Ίσως να περνάς καλύτερα... Ίσως να σου λείπω... Ίσως να έχεις μετανιώσει, αλλά ο εγωισμός να μην σε αφήνει... Ίσως να φεύγεις κάθε μέρα όλο και πιο μακριά... Ίσως να ισχύουν όλα μαζί κι ίσως τίποτα από όλα αυτά... Το "ίσως" δεν μου αρκεί πια! Ένα "ναι" σου περίμενα τόσο καιρό! Μα τόσο καιρό...

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, τι να πιστέψω! Από την μία είμαι σίγουρη πως έφυγες κι από την άλλη, το αποκλείω. Από την μία, δεν μπορεί να έπεσα τόσο έξω και να το έβαλες στα πόδια, ενώ δεν κοιτούσα κι από την άλλη, μου το είχες πει πως δεν θα μπορούσες να με χωρίσεις από κοντά ποτέ. Δεν ξέρω... Και δεν ξέρω κι εγώ το προτιμώ! Θέλω να σε ξαναδώ; Έχουν νόημα οι εξηγήσεις; Μήπως δεν το αντέξω; Αλλά και να φύγεις έτσι, σαν σκιά; Οι σκιές δεν αγαπάνε...

Κάθε μέρα τόσο ίδια... Με πέθανες! Θέλω να μάθω τον λόγο; Νομίζω πως ναι, αλλά φοβάμαι... Τρέμω την στιγμή που θα με αντικρίσεις και θα μου λες πως έφυγες... Τι μπορεί να σκέφτεσαι τόσο καιρό; Κι αν θέλει τόση σκέψη, μήπως καλύτερα μου έφυγες; Σταμάτα όμως να με κοροϊδεύεις τόσο πολύ και τόσο συχνά... Δεν μου αξίζει!

Δες τι μου έχεις κάνει! Να αναρωτιέμαι για εμένα την ίδια!

Να το λέω να το εννοώ πως είναι αυτός ο άνρθωπός μου...

Ο άνθρωπός μου - Χάρις Αλεξίου

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει, όταν κρατιέμαι σαν χερούλι από το ποτό

Γιατί δεν έρχεσαι - Αλκίνοος Ιωαννίδης

Γιατί;;;

Γιατί;;; Ψάχνω ένα καλό λόγο και δεν βρίσκω τίποτα... Γιατί το έκανες αυτό; Τι κέρδισες; Τι κατάλαβες; Γιατί τόσα ψέμματα; Ποιος ο λόγος;

Θέλω να μάθω το γιατί! Δεν είμαι απόλυτα έτοιμη, θα μπορέσεις να με τσακίσεις, το ξέρω, αλλά θέλω να μάθω!

Γιατί; Γιατί με πέταξες έξω από το παιχνίδι; Γιατί αποφάσισες πως δεν είμαι αρκετή; Τι δεν έκανα σωστά;

Γιατί;;;

Γυναικείες κουβέντες

"Σε πήρε; Και;"

"Δεν απάντησα και δεν τον πήρα πίσω."

"Καλά έκανες! Δεν θα σε ξαναπάρει όμως..."

Κι απορούν πώς γαμιέται η ψυχολογία από την μία στιγμή στην άλλη... Έτσι απλά! Ένα κλικ του χεριού χρειάζεται, ένα άγγιγμα των δαχτύλων! Και οι άνθρωποι απέναντί σου, απλά σε σκοτώνουν... Κι όταν το λές, το παίζουν παρεξηγημένοι! Μα... εσείς είπατε ό,τι είπατε, και με γάμησατε, το ξεχνάτε;

Όχι, δεν εννοούσαν αυτό κτλ κτλ...

Το θέμα είναι πως σε αγάπησα πολύ! Πιο πολύ από όσο έπρεπε ή χρειαζόταν... Κι εσύ με διέγραψες! Όλα τα άλλα είναι οδοντόκρεμα...

Το ρίσκο;

Όλοι ρωτάνε να ξέρεις... "Σε πήρε;" "Έστειλε κανένα μήνυμα;" "Έχετε μιλήσει;"

"Τον πούστη! Τι κάνει;" είναι η αμέσως επόμενη αντίδρασή τους μετά τις αρνητικές μου απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω! Το διακωμωδώ λέγοντας πως θα περάσουν μέρες, μήνες, ίσως και χρόνια κι εγώ θα έχω να διηγούμαι για μία ιστορία με κάποιον που μία Πέμπτη μου είπε πως θέλει να μείνει λίγο μόνος του και δεν τον ξανάκουσα ποτέ!

... Σκέφτομαι... Πολύ... Συνέχεια! Θυμάσαι στο τρίτο ραντεβού που φεύγοντας μου είπες "Η μαλακία είναι πως πάντα τελειώνει γρήγορα" και σε ρώτησα "ποιο" και είπες " η βόλτα μαζί σου"...

Θυμάσαι πάνω σε ένα ψευτοκαυγά μας που φώναξες "Θα ήμουν μαλάκας αν δεν σ' αγαπούσα";

Θυμάσαι την μέρα που τράκαρα και είχα παγώσει και δεν με άφηνες από την αγκαλιά σου μέχρι να κυλίσει ζεστό αίμα μέσα μου ξανά; Μέχρι τι ώρα περίμενες μέχρι να σταματήσω να τρέμω; Και τι δεν είχες φέρει για να με σκεπάσεις! Αλλά δεν ηρεμούσα έ; Μόνο όταν με κράτησες...

Θυμάσαι στα πρώτα μου γενέθλια; Πώς έκλεψες την παράσταση; Δεν το πίστευα αυτό που έβλεπα, αλλά όλοι μου είπαν πως καταλαβαίνουν γιατί σε αγαπάω!

Θυμάσαι την μέρα που σε απέλυσαν; Και τις επόμενες; "Δεν θα μας χωρίσει τίποτα αν δεν το θέλουμε εμείς!" φώναζες και ξαναφώναζες... Τόσο πολύ ήθελες να σε πιστέψω... Κι εγώ έκλαιγα κι έκλαιγα κι έκλαιγα κι αναρωτιόμουν πού βρέθηκαν τόσα δάκρυα...

Θυμάσαι μετά όλοι αυτοί οι διαβολεμένοι μήνες που ακολούθησαν με μένα να σε αγαπώ και να σε μισώ ταυτόχρονα; Που έφυγες, που μας εγκατέλειψες τόσο αβίαστα; Που μπήκες στη ζωή μου και δεν μπορούσα να σε αφήσω να βγεις;

Θυμάσαι τίποτα; Κάτι; Οτιδήποτε! Θυμάσαι πώς σε άφησα να μπεις στην ζωή μου; Πώς σου εμπιστεύτηκα την καρδιά μου; Πόσο δυσκολεύτηκα μέχρι να στο επιτρέψω; Πότε ήταν που σου έπλυνα τα ρούχα; Πότε ήταν που μου είπες πως εγώ είμαι, έχεις καταλήξει κι ότι δεν θες να βρεις καμία άλλη;

...Τόσες αναμνήσεις... Στήνουν χορό τριγύρω μου και κάθομαι με τα πόδια διπλωμένα και τις χαζεύω! Απλώνω το χέρι νομίζοντας πως θα σε αγγίξω! Τόσα χρώματα ανακατεμένα! Τόσες εποχές! Συνειδητοποιώ πως χαϊδεύω παγωμένους τοίχους και άυλα σώματα... Το ασταμάτητο τικ-τακ του ρολογιού με επαναφέρει στο άχρωμο τώρα... Και τα πρώτα δάκρυα κυλούν. Νιώθω τόσο άδεια αυτή τη σκοτεινή ώρα, όσο δεν ήμουν ποτέ... Δεν ξέρω αν στενοχωριέμαι ή απογοητεύομαι περισσότερο, αλλά δεν με νοιάζει κιόλας... Ένα κενό υπάρχει, μια τρύπα, αυτή που άφησες όταν με πυροβόλησες, και προσπαθεί να κλείσει, αλλά έχει τόσα χρώματα και αναμνήσεις να την κρατάνε ανοιχτή!

Έφυγες, ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους! Δεν είμαι το χαζογκομενάκι που δεν κατάλαβε-παρανόησε-θέλει μασημένο το φαί! Έφυγες, το κατάλαβα! Ίσως κάποια στιγμή θελήσω να μάθω τους λόγους, αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζουν, δεν έχουν σημασία... Θα έρθει μία μέρα που θα μπορέσω να σε κοιτάξω στα μάτια και να σε ρωτήσω πώς μπόρεσες και τα πέταξες όλα, πού βρήκες την δύναμη, πώς υποκρίθηκες τόσο καλά, πώς τα ξέχασες όλα, πώς μου είπες τόσα ψέμματα... Μία μέρα...

Μία μέρα δεν θα μπορείς πια να με πονέσεις ό,τι κι αν πεις... Μία μέρα θα μπορέσω να σε χαστουκίσω και να φύγω! Θα έρθει μία μέρα που θα θάψω τις φωτογραφίες μας σε κρυφό φάκελο για να μην τις βρίσκω εύκολα... Μία μέρα... Θα έρθει αυτή η μέρα, το ξέρω πως θα έρθει, που θα μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια και δεν θα χορεύουν οι αναμνήσεις τριγύρω μας... Τότε θα πάρω τις απαντήσεις μου! Τώρα; Δεν τις θέλω! Χάρισμά σου! Καταλήγω στο ότι δεν με ενδιαφέρει ό,τι κι αν έχεις να μου πεις, όποια στιγμή αποφασίσεις να μιλήσεις! Δεν με ενδιαφέρει! Κάποιος που μπορεί και με πληγώνει τόσο πολύ και τόσο συχνά, δεν αξίζει να με έχει... Κάποιος που ρισκάρει τόσο εύκολα να με χάσει, πρέπει να με χάσει τελικά!

Η ειρωνία; Με ρίσκο ξεκίνησε αυτή η ιστορία, με ρίσκο τέλειωσε! Αυτό μας έφαγε τελικά, ε;

Hardly...

Should I close it or are you coming back?

...

Πάλι με βγάζεις απ' έξω... Πάλι θες να μείνεις μόνος σου "για λίγο"... Το ζήτησες τόσο διστακτικά... Φοβόσουν! Πώς θα αντιδράσω, τι θα πω, το ξέσπασμά μου... Κι όταν σου είπα απλά "τότε να μείνεις μόνος σου" σάστισες! Δεν το περίμενες αυτό, έτσι; Ούτε κι εγώ νομίζω... Αλλά ο καθένας μας έχει τα όριά του! Διαλύθηκα, σκορπίστηκα δεξιά κι αριστερά την τελευταία φορά που το έκανες αυτό, οπότε τώρα... απλά δεν έχω άλλο.

Κι αυτή την φορά δεν έχω στενοχώριες και κλάμματα και οδυρμούς! Κάποια δάκρυα μούσκεψαν τα μάγουλά μου φυσικά, αλλά ήταν πολύ λίγα. Αυτό που νιώθω είναι θυμός! Οργή! Εξελλίχθηκες στο κακομαθημένο που ΕΓΩ είμαι συνήθως στις σχέσεις μου!

Τον τελευταίο μήνα, μετά την... συμφωνία που είχαμε, έχω υπερβάλλει εαυτόν! Έγινα η super γκόμενα, που δεν γκρινιάζει, δεν παραπονιέται για τίποτα, τα δέχεται όλα χαμογελώντας, σου έδωσα χώρο, χρόνο, συμπαράσταση, κατανόηση, τα πάντα! Όπως ακριβώς τα ήθελες, τα χρειαζόσουν! Αν και πάλι, με κλείνεις απ' έξω και θες να μείνεις μόνος σου, λυπάμαι, δεν θες εμένα! Είδες την καλύτερη έκδοσή μου, αν κι αυτή δεν σου κάνει, δεν έχει άλλη σελίδα να δεις το άλμπουμ αυτό...

Ποιος κάνει τόσες υποχωρήσεις; Ποιος θυσιάζεται έτσι; Ποιος παραμερίζει τα δικά του θέλω και ξεχνάει το ΕΓΩ, προκειμένου να είναι ευτυχισμένο το ΕΜΕΙΣ; Κάπως τον λένε, κάτσε να θυμηθώ... Α ναι, θύμα τον λένε! Και ποιος είναι τόσο τυφλός ώστε να μην βλέπει τίποτα από τα παραπάνω; Ποιος είναι τόσο εγωιστής που δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του; Ποιος αγνοεί τα πάντα και θεωρεί πως είναι το κέντρο του κόσμου και όλα πρέπει να χορεύουν στο πέρασμά του; Πόσο αχάριστος μπορεί να γίνει κανείς; Και για πόσο τον ανέχονται;

Τίποτα, τίποτα, αυτή την φορά δεν θα κάνω απολύτως τίποτα! Είμαι τόσο εκνευρισμένη, που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Κι αν ξαναεπικοινωνήσεις ποτέ, το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Ούτε συμπονετικά μηνύματα στο κινητό, ούτε δηλώσεις αιώνιας αγάπης, ούτε υποστηρικτικά τηλέφωνα υπενθύμισης της ύπαρξής μου! Τίποτα! Ούτως ή άλλως το μόνο που μου βγαίνει είναι κάτι που μοιάζει με τελεσίγραφο, κάτι σαν "Αν φύγεις, αυτή την φορά δεν θα με βρεις εδώ να σε περιμένω"...

Δεν μπορείς να με πληγώσεις άλλο, απ' ότι φαίνεται. Με σκότωσες την προηγούμενη φορά, οπότε δεν υπάρχει τίποτα πια... Κι αν αργήσεις και πολύ να επιστρέψεις, δεν θα υπάρχει και τίποτα για σένα γενικά...

Το παιχνίδι

Ποιο είναι το σημείο που καταλαβαίνεις ότι... τέρμα, δεν πάει άλλο; Πρώτα πρέπει να το πάρεις απόφαση, έτσι δεν είναι; Αλλά, πότε την παίρνεις;;; "Όταν οι στιγμές που περνάς καλά, είναι πολύ λίγες πια"... απάντησε μια φιλική φωνή από το παρελθόν, "όταν οι στιγμές που πέρναγες καλά όλο και απομακρύνονται".

Πότε περάσαμε καλά; Ποια είναι η τελευταία φορά που θυμάσαι; Δυσκολεύομαι να θυμηθώ... Κάτσε, περίμενε λίγο, θα το βρω. Δεν μπορώ να την θυμηθώ, πόσο κακό είναι αυτό μου λες; Νομίζω από την Ελαφόνησο, τον Αύγουστο... Πόσο κακό είναι αυτό; Πόσο λάθος;;; Μήπως τα γεγονότα από μόνα τους μας τα δείχνουν όλα; Μήπως παλεύω για το τίποτα;

Με πέταξες, με έδιωξες και το πήρες πίσω. Είπες όλα θα τα φτιάξουμε, θα βρούμε λύση, ενώ πριν 4 ώρες δήλωσες πως δεν μπορείς... Τι να καταλάβω, τι να υποθέσω; Με παίρνεις τηλέφωνο, αλλά όταν σε παίρνω εγώ, δεν θες, δεν ανταποκρίνεσαι... Τι θες τελικά; Και ξέρεις κάτι; Το μόνο που με έσωσε ήταν η παρουσία της στο σπίτι μου, που επέμεινε τόσο να έρθει και περίμενε να ηρεμήσω για να φύγει... Που πέθαινα και μου κράταγε το κεφάλι, με χάιδευε να μου περάσει ο πόνος... Αυτή με έσωσε, και μετά εσύ το πήρες πίσω! Γιατί το πήρες πίσω; Τι μπορεί να μεσολάβησε σε 4 ώρες; Νοιάζεσαι για μένα; Ναι, το ξέρω, και; Μπορείς να με αντέξεις; Μπορείς να πάρεις το βάρος της μετακόμισής μου; Δεν μπορούσες, γι' αυτό και με σχόλασες, τώρα τι άλλαξε; Τι μπορεί να σκέφτηκες;

Βλέπεις σε τι παιχνίδι με βάζεις; Μου αξίζει νομίζεις κάτι τέτοιο; Τόση ήμουνα για σένα; Ένα παιχνίδι; Μία μαϊμού να χορεύει στο ντέφι που της παίζεις; Κι αν έγινε, βαρέθηκα να χορεύω! Φτάνει! Πες μου την αλήθεια να τελειώνουμε!

"...το λάγνο βλέμμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία...'

Πανσέληνος - Χάρις Αλεξίου

Ο κύκλος των παραισθήσεων

Παραισθήσεις... Όλοι τις έχουμε, τις βιώνουμε καθημερινά, κρατιόμαστε από αυτές όπως κρατιέσαι από το σκοινί που σε τραβάει έξω από την θάλασσα μην πνιγείς... Τόσο απελπισμένοι για ένα φανταστικό κόσμο, αγνοούμε την πραγματικότητα τόσο προσεκτικά!

Τι γίνεται όταν παύουν να υπάρχουν, μου λες; Όταν ξυπνάς ιδρωμένος από το όνειρό που έγινε εφιάλτης; Όταν διαπιστώσεις πως αυτό το σκοινί δεν σε κρατάει πια και το αφήνεις... ή σε αφήνει εκείνο;

Λόγια, λόγια, λόγια! Τόσα λόγια... Και δεν ήθελες να πιστέψεις τίποτα ούτε για μια στιγμή, αλλά παρασύρθηκες, άνθρωπος είσαι μόνο! Και τα δέχτηκες, τα έβαλες μέσα σου, τα έκανες δικά σου... Δεν ήξερες πως είχες απέναντί σου έναν πωλητή; Το ήξερες πολύ καλά, αλλά... Ήθελες να φτιάξεις την δική σου παραίσθηση κι εσύ, έτσι; Το δικό σου παραμύθι... Ότι θα σε κυνηγούσε μήπως;

Το χαστούκι ήταν τόσο δυνατό που σου γύρισε το κεφάλι! Το σχήμα των δαχτύλων έμεινε αποτυπωμένο στο πρόσωπό σου κι όμως ξανακοίταξες μπροστά, σχεδόν περιμένοντας το επόμενο. Σλαπ! Πήρες και το δεύτερο, πιο δυνατό αυτή την φορά! Επιμένεις ακόμα; Ξύπνα πια! Όλοι ξυπνάνε κάποια στιγμή κι εκεί αρχίζει ο πόνος... Όχι για όσα πέρασαν, αυτά πάνε, αλλά γι' αυτά που ποτέ δεν θα επιτρέψεις τον εαυτό σου να ξαναδημιουργήσει...

Όταν χάνεις κάτι, μένει μαζί σου, θυμίζοντάς σου πόσο εύκολο είναι να ξαναπληγωθείς... Να πληγωθείς και να αρχίσεις να καταστρέφεις τα πάντα γύρω σου, προσπαθώντας να πληγώσεις κι όποιον άλλο βρίσκεται στην τροχιά σου! Κι όλο και μεγαλώνει η διάμετρος και μη έχοντας αφήσει τίποτα όρθιο, κλαις πάνω στα συντρίμια που εσύ δημιούργησες; Γιατί; Εσύ το προκάλεσες. Δεν πήρες την ικανοποίηση που περίμενες; Γι' αυτό υπάρχουν οι παραισθήσεις όμως, για να πάρεις μία μικρή ψεύτικη χαρά. Μέχρι να ξυπνήσεις πάλι...

Πρωτοχρονιά

Περίεργη Πρωτοχρονιά ήταν αυτή... Μάτια μπουκωμένα, χείλη σφιγμένα, χαμόγελο με τύψεις, γέλιο με μετάνοια... Καθε πρωτοχρονιά θα πήγαινα στον παππού να κάνω ποδαρικό και να φάμε μαζί βασιλόπιτα. Φέτος; Κανείς δεν έχει όρεξη για τίποτα.

Πότε πέρασαν οι μέρες κι ήρθε η νέα χρονιά ούτε που το κατάλαβα... Αυτή την φορά, ούτε για μένα ήταν σημαντικές αυτές οι μέρες. Νιώθω πως τιμωρήθηκα με τον χειρότερο τρόπο, που θεωρούσα αυτές τις μέρες σημαντικές... Όλες οι μέρες είναι σημαντικές τελικά, αρκεί να είσαι με αυτούς που αγαπάς! Μέρες κοινές... όλες ίδιες... Γι' αυτό δεν σε κατηγορούσα; Κι έτσι έγινε για μένα φέτος... Ποιος να το περίμενε;

Κι αν το σκεφτείς, ό,τι κι αν έχει γίνει φέτος, είναι πληρωμένο μάθημα για μένα... Σε κατηγορούσα που μου έφευγες σαββατοκύριακα και έφυγες εντελώς! Στενοχωριόμουν για τον παππού μου και περίμενα να έρθω στο νησί να τον δω και μάλωνα με τον πατέρα μου ότι δεν τον έβλεπα συχνά και μας έφυγε, τον χάσαμε... Πόσο μετανιώνω για όσες μέρες δεν έτρεξα να τον δω... Είχα πάντα στο μυαλό μου πως θα υπάρχει κι αύριο και θα τον δω, θα του μιλήσω... Πόσα λάθη κάνουμε οι άνθρωποι... Πόσα θεωρούμε δεδομένα... Τίποτα δεν είναι δεδομένο!

Βλέπω τον πατέρα μου να πονάει και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό. Ίσως γιατί πονάω κι εγώ, δεν ξέρω. Δεν είμαι σε θέση να σταθώ σε κανενός το πλάι, ανίκανη εντελώς... Έχω την φωτογραφία του παππού και την χαζεύω και κλαίω με τις ώρες.... Πόνος, θλίψη, όλα μαζί ένα κουβάρι μπλέκονται και δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω! Πίστευα πως πόναγα για διάφορα πράγματα στο παρελθόν, αλλά ο χαμός αγαπημένου δεν συγκρίνεται με τίποτα! Έχω συνέχεια στο μυαλό μου τις εικόνες από το τελευταίο αντίο... Ήταν τόσο κρύο το πρόσωπό του! Καμία σχέση με τον άνθρωπο που αγκάλιαζα και φίλαγα όποτε τον έβλεπα... Ήξερα άραγε πόσο τον αγαπούσα; Το πίστεψε όταν του είπα πως δεν έχω άλλον σαν κι αυτόν; Ημουν αρκετά καλή γι' αυτόν ή έφυγε με παράπονα; Πρόλαβα να του δείξω τι σήμαινε για μένα ή μας τέλειωσε ο χρόνος; Κι ήθελα τόσο πολύ να τον ξαναδώ ακόμα μία φορά... Και ξέρω πως κι αυτό να γινόταν, θα ζήταγα ακόμα μία... Και δεν θα τέλειωνε ποτέ!

Θα κάτσω μέχρι τα εννιάμερα και νιώθω τόσες τύψεις... Όσο τον είχαμε ανάμεσά μας, δεν έβρισκα χρόνο, τώρα τον ξοδεύω άπλετα... Γιατί πάντα θεωρούσα πως θα είναι εδώ! Κι ας μου το είπε την τελευταία φορά πως δεν θα τον ξαναδώ... Δεν θέλω να θυμάμαι ότι τον είδα σε κουτί, θέλω να φύγει αυτή η δραματική εικόνα από το μυαλό μου! Θέλω να μου μείνει το γέλιο του, οι φωνές του, οι συμβουλές του, οι βόλτες που μας πήγαινε. Αυτά κι όχι το τελευταίο αντίο...