Ποιος δρόμος;;;;

... κι επέμεινα, να το ξέρεις... Σε σκέφτομαι τόσες μέρες, δεν στο δείχνω όσο θα ήθελα γιατί δεν τρέχει κάτι υποτίθεται, αλλά τρελλαίνομαι! Και σου στέλνω και το δωράκι σου και θέλω να μείνεις εσύ μέσα μου για κάμποσο καιρό ακόμα, αλλά... παραμένεις μακρυά... δυστυχώς...

Ένα ψέμα είναι όλο αυτό, μία ουτοπία,"κάτι να απασχολεί το μυαλό μου" έλεγα και ζήταγα παλιότερα και μόνο αυτό είσαι, το ξέρεις και το ξέρω... Σε αγαπάω, αυτό είναι σίγουρο και το ξέρεις κι εσύ πια, αλλά... δεν γίνεται, καταλαβαίνεις;;; Καταλαβαίνεις άραγε; Το σκέφτεσαι όσο εγώ;;;

Βγήκα με κάποιον την προηγούμενη εβδομάδα, γνώρισα κάποιον απόψε, θα βγω με κάποιον άλλον την Κυριακή... Η ζωή μου δεν αλλάζει, αυτή ήταν κι αυτή παραμένει... Όλο εκπλήξεις μου επιφυλάσσει κι όσο το ξέρω, άλλο τόσο ξαφνιάζομαι όταν συμβαίνει...  Με την διαφορά ότι πια ξέρω πολύ καλά τι γίνεται, τι κάνω, πώς λειτουργώ... Δεν συνέβη απλά το ότι δεν είμαι με κάποιον τόσο καιρό, εγώ μόνη μου το αποφεύγω... "Δεν θα με ξαναπληγώσει κανείς" λέω και ξαναλέω, αλλά δεν είναι επειδή έμαθα να προσέχω, αλλά επειδή δεν αφήνομαι πια... Πώς την πάτησα έτσι, ε; Κι όμως! Αυτό κάνω, τόοοοοοοοοσο καιρό αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ κάνω ρε γαμώτο... Γνωρίζω κάποιον, του αρέσω, μου αρέσει και μένα και μετά τα παρατάω όλα, εγκαταλείπω το παιχνίδι για να μην πληγωθώ... Άργησα να το καταλάβω, άργησα να το αναγνωρίσω, αλλά αυτό συμβαίνει... Και δεν τελειώνει ποτέ...

Κι όσο όλοι λένε για μένα "θα τον βρει τον δρόμο της, πάντα τον βρίσκει" εγώ πλέον ξέρω πως... δεν θα τον βρω... Θα συνεχίσω να βολεύομαι με "ανοιχτές σχέσεις" κι "ελεύθερα παιχνίδια" κι όποια άλλη ορολογία υπάρχει προκειμένου να μην μπορέσει κανείς να με δει,να με γνωρίσει πραγματικά, να βρει τα κουμπιά μου, να με μάθει... Γιατί όταν σε μάθει ο άλλος, ξέρει ακριβώς τι να κάνει για να σε πληγώσει και... δεν το'χω, απλά δεν γίνεται πια! Δεν θα υπάρξει άλλη φορά, όχι γιατί θα το προλάβω, αλλά γιατί δεν με αφήνω... Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό κάνω συνεχώς... Και περνάει ο καιρός κι ούτε τον δρόμο μου βρίσκω, ούτε παίρνω κάποια κατεύθυνση. Κύκλους κάνω συνεχώς και πάλι εδώ βρίσκομαι... Εδώ, στο μηδέν...

Please keep talking!!!!

... έπρεπε να φύγω πρώτα για να μιλήσεις τελικά... Πάντα έτσι γίνεται, γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό - άραγε - αυτή την φορά;;; Και με πήρες και μιλήσαμε και γελάσαμε και μετά έκλαψα μόνη μου, γιατί... ήταν πολλές οι μέρες... Γιατί δεν ήταν σαν τις άλλες τις φορές... Γιατί με έψαχνες, γιατί νοιαζόσουν, γιατί... ήσουν εκεί για μένα...

Και μπορεί για ακόμα μία φορά να μην είπαμε κάτι που να δίνει συνέχεια σε όλο αυτό, αλλά δεν έχουμε τελειώσει και το ξέρουμε κι οι δυο... Τι νόημα έχει, θα μου πεις;;; Κανένα απολύτως, απλά να... ένιωσα κάτι, καταλαβαίνεις;;;; Όπως και πέρσι, αλλά στο καλύτερό του, γιατί... είμαστε κι οι δυο αλλιώς πια... Επικοινωνούμε με τα μάτια, μιλάμε χωρίς λέξεις, με νιώθεις μονίμως...

Και θέλω να ξαναέρθω το συντομότερο δυνατό! Ενώ είπες πως θα έρθεις κι εσύ για 2-3 μέρες, δεν μπορώ να περιμένω, αλλά ξέρω πως ΑΥΤΟ ακριβώς πρέπει να κάνω...  Υπομονή, αυτό που μου λείπει τόσο πολύ κι όμως να που χρειάζεται. Κι από την άλλη, δεν είναι πως μου είπες κάτι σχετικό, μόνη μου το εκλαμβάνω από τα συμφραζόμενα... Θέλω να σε ακούσω, να μου μιλήσεις, να με πειράξεις, να γελάσουμε, αλλά δεν σε παίρνω. Δεν έχει νόημα κι έχω κάνει πολλά... τέτοια φέτος! Τόσα που αρκούν και για την επόμενη χρονιά... Δυστυχώς...

Κρατάω όσα είπαμε, είτε με λόγια είτε με πράξεις και δεν ζητάω κάτι παραπάνω - για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία μου. Δεν ζητάω, δεν μαλώνω, δεν ξεφτυλίζομαι για κάτι που επιθυμώ πάρα πολύ, απλά θα περιμένω. Τι; Να ζήσω όσα έχει να μου φέρει ο τροχός! Κι αν είναι να κολλήσουμε περισσότερο, απλά θα συμβεί, αλλιώς; Απλά θα ξεχάσει ο ένας μας τον άλλον...

Σιωπή...

"Καλά ήταν" είπες... Μόνο αυτό... Κι ας ήθελα τόσα περισσότερα να ακούσω, πάλι μέσα στο μυαλό μου ήταν όλα... Πάλι τα φαντάστηκα μάλλον, ήθελα τόσο πολύ να τα ζήσω που το πίστεψα... Για ακόμα μία φορά...

Και έβλεπα άλλα στα μάτια σου - ή μήπως ήθελα να τα δω τελικά; Τι σημασία έχει; Δε με ρώτησες καν τι ώρα πετάω και στο μυαλό μου - το μικρό αυτό και χαζό μυαλό μου - σε φαντάστηκα μέχρι και στο αεροδρόμιο να έρχεσαι... Πόσο χαζή, ε; Σεξ ήταν και μόνο αυτό, το ήξερα από την αρχή, εγώ το ξεκίνησα, γιατί περίμενα περισσότερα; Γιατί ένιωσα;;; Γιατί μου ξύπνησες πάλι την ανάγκη που έχω, την ελπίδα που σιγοκαίει μέσα μου; Γιατί μου θύμησες ΠΑΛΙ όσα θέλω να μείνουν ξεχασμένα; Γιατί έμπλεξα ΠΑΛΙ μαζί σου; 

Ένα ευχάριστο διάλειμμα ήμουν και τίποτα παραπάνω και το ίδιο θα έπρεπε να ήσουν και για μένα, αλλά γιατί δεν το κατάφερα αυτό;;; Γιατί ρε γαμώτο;;; Και δεν μπορεί να έκανα ΠΑΛΙ λάθος, αποκλείεται! Κάτι παραπάνω θα ήθελες να πεις, αλλά κρατήθηκες...  Το ξέρω, το πιστεύω, δεν μπορεί να πέφτω πάλι έξω! 

Πάλι η σιωπή τα σκεπάζει όλα... Πάλι δεν είπα όσα ήθελα γιατί φοβήθηκα, κι ίσως γι'αυτό δεν άκουσα όσα χρειαζόμουν...

Δεν θέλω να φύγω ρε γαμώτο, τι έγινε πάλι; Πώς τα σκάτωσα πάλι έτσι;;;

Σιωπή - Ξύλινα Σπαθιά

Ρελαντί

Μένω μέσα τελευταία. Αυτό έχω ανάγκη κι αυτό κάνω. Με κούρασαν όλοι και όλα και θέλω να μείνω μόνη με μένα να τα πούμε λιγάκι, μιας κι έχουμε καιρό να το κάνουμε αυτό...Χάθηκα πάλι νομίζω, μπερδεύτηκαν τα δικά μου θέλω με των γύρω και φέρθηκα περισσότερες από "κάποιες" φορές τρελά, πλήγωσα ανθρώπους που με αγαπάνε και νοιάζονται για μένα κι ένιωσα ακόμα περισσότερο μόνη, με την σκέψη πως εγώ το προκάλεσα αυτό...

Έχω γνωρίσει τόσο κόσμο φέτος, μα τόσο κόσμο! Άντρες κυρίως, μην γελιόμαστε. Έχω βγει τόσα "πρώτα ραντεβού" όσα δεν θα μπορούσα ποτέ! Και τι έγινε; Κανένας δεν άξιζε για δεύτερο... Ή δεν το είδα, κι αν άξιζε... Δεν με ενδιέφερε νομίζω να το δω... Έτρεχα πάλι... Όπως πέρσι.

"Είσαι της σχέσης, ε;" με ρώτησε κάποιος πρόσφατα και απάντησα μέσα από την καρδιά μου όσο πιο  ειλικρινά γινόταν. "Δεν με νοιάζει πώς λέγεται, ποια είναι η ταμπέλα" είπα "Μπορεί να το λένε σχέση, dating, fucking ή... it's complicated - επιρροή από το facebook - δεν με νοιάζει καθόλου ο τίτλος που θα του δώσω, όσο περνάω καλά και μου ταιριάζει. Μπορεί να βγαίνουμε, να περνάμε καλά και να αρχίσω να δένομαι μαζί σου, ενώ εσύ δεν είσαι σε παρόμοια θέση. Θα σταματήσω να περνάω καλά και θα φύγω απλά, γιατί πια αυτό που θα έχουμε δεν θα μου ταιριάζει. Μπορεί να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο."

Κι έτσι είναι τελικά... Πέρασα τόσο καιρό, απομακρύνοντας ανθρώπους δηλώνοντας πως δεν με ενδιαφέρει κάτι πρόσκαιρο κι ότι αναζητώ την σταθερότητα, ενώ δεν είμαι καθόλου μα καθόλου σίγουρη πως αυτό ψάχνω τελικά...

Δεν θεωρώ πως ξέρω τι θέλω, τι χρειάζομαι, τι έχω πραγματικά ανάγκη, νιώθω τελείως μα τελείως χαμένη και είμαι μόνο στην αρχή του δρόμου που πρέπει να περπατήσω, αλλά θα φτάσω στο τέλος του κάποια στιγμή, αυτό είναι σίγουρο!

Τώρα έχω ανάγκη λίγο... ρελαντί... Χαλαρούς ρυθμούς και ηρεμία... Χρειάζομαι να με ακούσω κι όσο τρέχω, δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Και... τρέχω εδώ και τόσο πολύ καιρό ρε γαμώτο! Νομίζω κουράστηκα πια...