I had no idea...

Vanilla Sky - I didn't know I was looking for love

Σε αγαπάω!!!!

Και να σου πω κάτι; Δεν ήθελα να έρθει από εδώ... Ήθελα να μιζεριάσω και να κλάιω μέχρι το πρωί, αλλά δεν με άκουσε! Και ήρθε. Και έκατσε ένα δίωρο. Και ήταν μέσα στην αγάπη ολόκληρος! Λιώνει όταν με κοιτάει και μου είχε λείψει το να με κοιτάει έτσι... 

Για κάποιο λόγο, με το που πατήσαμε Ελλάδα μπλόκαρα... Και το κακό συνεχίστηκε με διάφορα θέματα της δουλειάς. Και αυτός απλά με ξεμπλόκαρε... Γι' αυτό τον αγαπάω! Επειδή επέμεινε να με δει, να μην με αφήσει μόνη μου απόψε και ήρθε εδώ και με χαλάρωσε! Αυτό ΝΑΙ, μου έλειπε και μου λείπει πολλές φορές... Δεν ξέρω κατά πόσο φταίω εγώ, αλλά έτσι συνήθισα : να είμαι μόνη μου και να τα αντιμετωπίζω όλα μοναχή μου. Σαν να μην υπάρχει κανείς, γιατί δεν υπήρχε κανείς... 

Κι έρχεσαι από το πουθενά και μου αλλάζεις την ζωή και όλα μου φαίνονται καινούργια και θέλω να τα ζήσω ΟΛΑ ξανά, σαν να μην υπήρξε ποτέ παρελθόν, σαν να μην αγαπούσα τότε, σαν να μην είχα γεννηθεί... Θέλω να μείνεις καρδιά μου δίπλα μου, μην φύγεις! Όχι ακόμα...

What's wrong with me???

Τι μου συμβαίνει;;; Έπηξα από την πολύ ευτυχία και με έχει πάρει από κάτω; Με μάτιασανε; Δεν μπορώ να το εξηγήσω, ειλικρινά! Από την Δευτέρα, κάτι με τρώει πάλι...

Στην αρχή νόμιζα πως ήταν η καθυστέρηση που έχω και η πιθανότητα εγκυμοσύνης. Αλλά δεν είναι αυτό τελικά... Έπειτα σκεφτόμουν πως ίσως να φρίκαρα με την επιστροφή μου μετά από ένα τόσο ωραίο ταξίδι. Μπα, ούτε κι αυτό... Στη συνέχεια, είπα "μήπως φρίκαρα από το πολύ μαζί του; μήπως ένιωσα πίεση;" Ούτε...

Δεν μπορώ να καταλάβω... Στη δουλειά είναι περίοδος αξιολογήσεων και "χτύπησα" την καλύτερη δυνατή! Το αφεντικό μου προσπαθεί απίστευτα πολύ για μένα, να με "ανεβάσει", να με προωθήσει... Όλα τέλεια κι εκεί!

Δεν ξέρω... Θέλω να κλαίω όλη την ώρα και δεν έχω ιδέα γιατί... Σκέφτηκα ακόμα και να ακυρώσω το ταξίδι στο νησί, απίστευτο; Που το περίμενα πώς και πώς κι αυτό και την όλη φάση με τις απόκριες κτλ κτλ... Σαν να μην το'χω, σαν να μην θέλω να ντυθώ και να χορέψω τα καρναβαλίστικα... 

Και τον έχω κι αυτόν μέσα σε όλη αυτή την ταλαιπωρία, να μην επηρεάζεται από τίποτα, να είναι συνεχώς εκεί, να προσπαθεί να με ανεβάσει και να δέχεται το ότι δεν ξέρει τι μου συμβαίνει κι ούτε πρόκειται να το μάθει, μιας και δεν το ξέρω ούτε κι εγώ... 

Κάπως ξενέρωσα που μάλλον το ξέρει όλη η εταιρεία για μας, αλλά δεν μπορεί να με έχει ρίξει τόσο πολύ κάτι τέτοιο! Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα τι μου συμβαίνει, αλλά ας φύγει όπως ήρθε : σε μια νύχτα... 

Πατέρα...

"Σε κανέναν να μην αφήσεις να σε πληγώσει!" μου έγραψες εκείνο το βράδυ και με έπιασαν τα κλάμματα... Γιατί μπήκα στο μυαλό σου και τα είδα όλα μέσα από τα μάτια σου... Και αγχώθηκα για μένα, όπως ανησυχείς κι εσύ συνεχώς... Και θυμήθηκα... Όσα δεν λες να ξεχάσεις με τίποτα...

... Την νύχτα που χώρισα... Είχα φύγει από το σπίτι, όπως κάθε βράδυ για να βγω, και θα ερχόταν να με πάρει εκείνος, κι εσύ μου είπες "'Οποια απόφαση κι αν πάρεις - βιαστική ή όχι - εγώ θα είμαι πάντα εδώ" και δεν ήξερα σε τι αναφερόσουν, αλλά εσύ ήξερες... Δεν είχα πάρει καμιά απόφαση ακόμα, αλλά εσύ το ήξερες... Όλα τα ήξερες πριν από μένα! Και πάντα με τσάντιζε αυτό, αλλά ήταν αλήθεια... 

... Κι όταν γύρισα σπίτι, αντί να κοιμηθώ αλλού, εσύ το ήξερες πως είχα χωρίσει, αλλά δεν είπες τίποτα... Και πέρναγαν οι μέρες και με ρώταγες τι θα κάνω κάθε βράδυ κι όλο για δουλειά πήγαινα... Και γύριζα νωρίς το πρωί, αλλά δεν μπορούσες να πεις κάτι, γιατί αφενός ήμουν μια χαρά κι αφετέρου σου έλεγα πως δούλευα μέχρι αργά. 

... Και πέρασαν έξι μέρες κι έκλαψα για πρώτη φορά... Και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω, γιατί τότε το συνειδητοποίησα και με είδες... Και σου είπα πως χώρισα και μου απάντησες πως το ήξερες... Και θυμήθηκα τι μου είχες πει εκείνη την βραδιά πριν φύγω από το σπίτι... Και κατάλαβα πως ήσουν συνεχώς ένα βήμα πριν από μένα... 

... Και δεν σταμάτησα να κλαίω για ένα μήνα περίπου... Και σε θυμάμαι να μπαίνεις τα βράδια στο δωμάτιό μου για να δεις αν όντως κοιμάμαι... Και δεν θα ξεχάσω ποτέ μία αγκαλιά που με πήρες ένα βράδυ που με έπιασες να κλαίω με σπασμούς! Και δεν με άφηνες, όσο κι αν σε χτύπαγα, όσο κι αν σε έδιωχνα... Κι αυτές μας τις στιγμές δεν τις ξέρει κανένας! 

... Και πέρασαν 4 μήνες μέχρι να μου ξαναμιλήσεις... Κι ήξερες πως το ότι έφυγα ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω, αλλά ο εγωισμός σου δεν το δεχόταν... Δεν μπορούσες να δεχτείς το ότι με έχασες από δίπλα σου, το ότι άνοιξα τα φτερά μου! Αλλά παράλληλα περίμενες... Τι; Να ερωτευτώ ξανά, να ζεσταθεί η καρδιά μου, να πάψω να μισώ. να θέλω κάτι ξανά! 

Και να που έγινε και πάλι βρήκες κάτι να πεις... Αλλά όχι για πολύ... Γιατί με βλέπεις καλά, ήρεμη, δεν έχω τα ξεσπάσματα που έχεις συνηθίσει κι απορείς. Αναρωτιέσαι τι συμβαίνει, αγχώνεσαι γιατί δεν ξέρεις, δεν τα έχεις όλα υπό έλεγχο. Κι εγώ ανησυχώ μπαμπά μου, γιατί αυτό που μου συμβαίνει ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, αλλά έτσι γίνονται αυτά... Έτσι είναι ο έρωτας! Σε παρασέρνει στο χορό του και δεν το αντιλαμβάνεσαι για πότε χορεύεις τα βήματα που νόμιζες πως είχες ξεχάσει! 

Και δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πως δεν θα με ξαναπληγώσει κανείς, λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να το ξέρω! Ούτε μπορώ να προφυλάσσομαι, αλλά θα προσπαθήσω να μην σε ξαναστενοχωρήσω! Αυτό στο υπόσχομαι! Κι αν όντως φάω τα μούτρα μου, όπως φοβάσαι - τρέμεις - τώρα, θα το προσπαθήσω να το ξεπεράσω ήσυχα! This I promise!!! Αν και μέσα μου κάτι μου λέει πως ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ όλα καλά θα πάνε. Θα το δεις κι εσύ... Κάπου στο βάθος μέσα μου αντηχεί η φωνή σου να μου λέει πως κανείς δεν το αξίζει να κλαίω γι' αυτόν και αχνοφαίνεται η εικόνα μας εκείνη την βραδιά... Και πολλά συνεχόμενα ξημερώματα με μένα να κλαίω στο μπαλκόνι μας κι εσένα να βγαίνεις έξω να με μαζεύεις με την δικαιολογία του κρύου... 

Δεν θα στο ξανακάνω αυτό, στο υπόσχομαι! Κι αν πληγωθώ, μόνη μου θα το περάσω κι εσύ δεν θα πάρεις μυρωδιά, στο υπόσχομαι! Έχεις περάσει πολλά εξαιτίας μου και δεν θέλω να περάσεις άλλα! Η "δουλειά" δεν βρωμάει, αλλά αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και χαλάσει, δεν θα το μάθεις ποτέ, στο ορκίζομαι! Όλα καλά θα πάνε, θα το δεις. Κανείς δεν θα με ξαναπληγώσει, κανείς δεν θα δει μέσα μου... Κρατιέμαι, πίστεψέ με! Κι αυτόν, απ' έξω τον έχω... Δεν ξέρει, δεν θα μάθει ποτέ...Δεν θα βρει "πάτημα", μην ανησυχείς! 

Summary

Και να που επέστρεψα τελικά! Θα μου πεις, καλά ήταν ποτέ να μην επιστρέψεις;;; Όχι, αλλά πάντα με τα ταξίδια πορώνομαι τόσο, που συνεχώς θέλω - ελπίζω - να βρω κάτι εκεί που πάω, κάτι που ψάχνω ενδεχομένως και να με κρατήσει εκεί.. 

Πέρασα μαγικά και στην Αμερική και στην Αγγλία!! Ένα θεματάκι είχα μόνο με το κάπνισμα, αλλά τι να κάνεις;; Αναγκαστικά συμβιβάζεσαι... Κι αν όντως εφαρμοστεί και εδώ η απαγόρευση... θα πέσει πολύ γέλιο! Το πιστεύω ακράδαντα πως ΚΑΝΕΝΑΣ ελληνάρας δεν είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο κι ούτε θα είναι ποτέ... Στο Λονδίνο - λέει - εφαρμόστηκε σε μία νύχτα! Εκεί που κανονίζεις να βγεις, όπως κάνεις συχνά, αποφασίζεις πού θα πας, μπαίνεις μέσα και βλέπεις παντού τις πινακίδες της απαγόρευσης του καπνίσματος! Απίστευτο;;; Κι όμως, έτσι έγινε εκεί. Εδώ να δούμε πώς θα το κάνουν...

Έκανα το πρώτο μου μπάνιο στον Ατλαντικό, μαύρισα σε μία παραλία χιλιόμετρα ολόκληρα, ήπια Strawberry Daquiri και το πλήρωσα 10,00€, ενώ στην... Ιτιά της Μυκόνου πέρσι το πλήρωσα 14,00€!!! Θα έχω να το λέω αυτό! Εκεί που το φτηνότερο αμάξι που κυκλοφορούσε στους δρόμους ήταν... BMW ή Mercedes!!! Το άλλο;;; Στα Starbucks με 5,00€ έπαιρνα 2 καφέδες, όχι έναν και άμα!!! Είμαστε απίστευτοι κλέφτες εμείς οι ελληνάρες...

Μου άρεσε - το λάτρεψα - που όλοι μου χαμογελούσαν και με χαιρετούσαν στον δρόμο, στα μαγαζιά, παντού! Ερωτεύτηκα το "How are you today?" των αμερικάνων και το "How do you do?" των άγγλων!! Εδώ, μία μέρα έτυχε να ξυπνήσω υπερβολλικά ευδιάθετη και πηγαίνοντας στο αμάξι, καλημέρησα κάποιον που "πέτυχα" στο δρόμο και με κοίταξε περίεργα... Και γαμώ!!!

Αλλά! Σαββατόβραδο που κυκλοφόρησα στις 4:00 τα ξημερώματα προς αναζήτηση club, τρόμαξα με τους καυγάδες μεθυσμένων μαύρων σε κάθε τετράγωνο του Miami και δεν βρήκα τίποτα ανοιχτό στο κέντρο του Λονδίνου... Ενώ εμείς, όλο το βράδυ διασκεδάζουμε και πίνουμε μέχρι το πρωί! Αυτοί αποκαλούν φαγητό ένα τεράστιο burger, ενώ εμείς το σουβλάκι τιγκαρισμένο στο τζατζίκι! Και καλό ήταν και το burger, αλλά σου μένει μία λαδίλα στο στόμα μετά.

Όλα καλά, τέλεια, super, καταπληκτικά!! Κι όποιος δεν έχει πάει, πρέπει να πάει! Όχι στα μέρη που πήγα, αλλά γενικά έξω. Έχει τόσα να δεις, τόσα να κάνεις, τόσα να νιώσεις... Μην μένετε στη γυάλα μας, δείτε και τα μεγαλύτερα ψάρια που υπάρχουν για να κάνετε και καλύτερες συγκρίσεις!  

Koukki mou...

...Ki an to doume teleiws wma, ti ekana?? Hrtha stin alli akri tou kosmou me enan angnwsto! Logiko ki anamenomeno itan to na min pane "ola kala"! Mporei na kaneis teleia parea me kapoion, na diaskedazeis me ton idio tropo, alla i sigkatoikisi? Teleiws diaforetiko pragma! Ekei vgainoun OLES oi sinitheies kai twn 2, ekei ton vlepeis ton allon THES DE THES oli mera! Kai gi' auto den eimai etoimi koukki mou! Sigoura oxi!

Ki einai toso ypeprostateutikos! Pou me ekneurizei poli sixna! Alla ti na pw kai pws? Niwthw na me pnigei i agapi tou ki anarwtiemai poso kalo i kako einai auto... Pou mallon kako einai, alla den thelw na to apradextw... Xwris na simainei kati, xwris na yponnow to otidipote, sigoura den to lew gia kalo!

Thelw ligo xrono gia mena kai den ton vriskw! Feugei gia tin douleia tou kai me rwtaei ti tha kanw egw, pws tha perasw tin mera mou kai den exw apantisi - giati den to exw skeftei - kai stenoxwrietai, nomizontas pws den tha perasw kala! Pws na tou eksigisw to oti isws kai na min thelw na kserei i to oti tha apofasisw argotera?

Piezomai mwro mou, psilofrikarw kai to vlepei, alla den kserei ti exw ki apla stenoxwrietai... Skata!!!

Stepping stone δεν σημαίνει αποκούμπι...

Αποκούμπι... Τι άσχημη λέξη! Και πόσο άσχημα περιγράφεται... Κι όλα ξεκίνησαν από το "Stepping Stone" της Duffy που είχα σαν welcome tone στο κινητό... Κι ότι αυτό το τραγούδι το έχει συνδέσει με μένα... Που το είχα βάλει για την περίπτωση - μηδαμινή έως ανύπαρκτη - που έπαιρνε αυτός... 

Έχουμε κάποιον αποκούμπι, όταν δεν μπορούμε άλλο την ζωή μας και στηρίζουμε όλες τις ελπίδες μας σε κάποιον άλλον. Όποιος κι αν είναι αυτός... Γνωστός ή όχι, γκόμενος, φίλος, εραστής... Απλά ένας ΑΛΛΟΣ άνθρωπος κι όχι τον εαυτό μας... Απλά ζητάμε - απαιτούμε ίσως... - από κάποιον άλλο να μας σώσει. Ή μάλλον, να μας αφήσει να τον πατήσουμε για να σηκωθούμε! 

Και μπορεί αρχικά να είχα ανάγκη από μία πέτρα - μικρή ή μεγάλη - να στηριχτώ για να πατήσω και πάλι στα πόδια μου, αλλά δεν είναι έτσι πια... Την πάτησα! Και δεν εννοώ την πέτρα... Την πάτησα μαζί του, με κέρδισε, με έκανε να συνειδητοποιήσω πως δεν έχω ανάγκη κανέναν και τίποτα και πως μόνη μου μπορώ να πάρω την ζωή μου και πάλι στα χέρια μου και να αρχίσω να την ζω ξανά... Κι αυτό θα του το χρωστάω για όσο ζω... 

Γιατί, εκεί που έχεις κάποιον να σε κάνει να νιώθεις χοντρή, ακόμα κι αν ζυγίζεις μόνο 40 κιλά, έρχεται κάποιος που σου δηλώνει πως θα ήταν μαλάκας αν δεν σε αγαπούσε και δεν ξέρεις τι να σκεφτείς... Κι όσο κι αν με τρώει η αμφιβολία, θέλω τόσο πολύ να τον πιστέψω! Το έχω τόσο ανάγκη να κάνω μία πραγματική σχέση, χωρίς ψέμματα, χωρίς ανακρίβειες, χωρίς πουστιές... Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει κανείς τίποτα σε κανέναν, απλά γιατί είμαστε αληθινοί... Γιατί είμαστε οι εαυτοί μας κι οι δυο... Και το είχα ανάγκη να το ζήσω αυτό! Μα τόσο πολύ... 

... Και κάτι έκανα λάθος πάλι, μιας και έγινε παρεξήγηση, αλλά δεν μπορώ να αλλάξω... Τι να κάνω; Κι εγώ το ξέρω πόσο αγχωμένη είμαι για το πώς θα πάνε όλα κι αν θα βγει κι αυτός σκάρτος και πέσω πάλι στη μαύρη κατάθλιψη! Γιατί ήταν μεγάλο βήμα να ανοιχτώ σε κάποιον και το ξέρω μόνο εγώ αυτό... Εκείνος δεν θα το μάθει ποτέ, κι αν το μάθει, δεν θα μπορέσει να το καταλάβει ποτέ... Γιατί δεν με ξέρει, δεν ξέρει κι ούτε θα μάθει ποτέ πώς ήμουν πριν τον γνωρίσω... 

... Μόνο εγώ ξέρω πόσο κλάμα είχα ρίξει και πόση - ΑΠΕΡΑΝΤΗ - μοναξιά ένιωθα κάθε βραδυ! Κάθε φορά που ήμουν με κάποιον ανεγκέφαλο, απλά για να περάσω την ώρα μου κι ας ήξερα πως το βράδυ μόνη μου θα κοιμόμουν... Κι ήλπιζα κάθε φορά να γνωρίσω κάποιον διαφορετικό, κάποιον που δεν θα θέλει μόνο να με πάει στο κρεβάτι, κάποιον που θα θέλει να μου χαϊδέψει τα μαλλιά, να μου πιάσει το χέρι και να πάμε μαζί... Προς τα πού; Δεν έχει σημασία! Δεν είναι αυτό το σημαντικό! Δεν με καίει το πού θα καταλήξει! Δεν είμαι από αυτές που θέλουν να "δέσουν το γάϊδαρο", ποτέ δεν ήμουν... Κι η ιστορία το αποδεικνύει...

... Λίγη αλήθεια ψάχνω, σιχάθηκα τα ψέμματα! Κι έχω πει πάρα πολλά... Μα τόσο πολλά, που αν ήταν βάλτος, θα είχα πνιγεί... Όλα αυτά αν μπορούσα να του τα μεταδώσω, θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη! Αλλά δεν είναι πάντα εύκολο... Γνωρίζεις έναν άνθρωπο κι ενώ θα ήθελες να σε ξέρει, δεν σε ξέρει. Σε γνωρίζει μέρα με τη μέρα, λεπτό προς το λεπτό, ζει την κάθε σου στιγμή, καλή ή κακή, και νομίζει πως σε ξέρει... Διακρίνει κάποιες φορές μία θλίψη στα μάτια σου κι ενώ τσαντίζεσαι που υπάρχει ακόμα, προσεύχεσαι να μην καταφέρει να τα δει όλα! Να μην δει πόσο κατεστραμμένη είναι η ψυχή σου... Σε ρωτάει γιατί δεν τον πιστεύεις κι άντε να του εξηγήσεις... 

Και τι να πεις; Τι να πρωτοπείς;;; Μιλάει για παιδιά και θέλεις να κλάψεις! Γιατί όλα αυτά τα όνειρα τα έκανες και σε σκότωσαν και φοβάσαι - ΤΡΕΜΕΙΣ - να τα κάνεις πάλι, γιατί ξέρεις πολύ καλά πώς είναι να μένεις με τα όνειρα... Κι ας ήταν επιλογή σου όλα! Μέχρι τελευταία στιγμή τα όνειρα ήταν εκεί... Δεν έχει σημασία ποιος φεύγει πρώτος, σπάνια μετράει αυτό... Κι ας πέρασε όσος καιρός έπρεπε, κι ας ένιωσα έτοιμη για κάτι άλλο, κι ας τα διέγραψα όλα, οι χαραγματιές υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα... Η ψυχή θα είναι κατακερματισμένη και πεταμένη στην άσφαλτο no matter what! Και όχι, ΟΧΙ, δεν έψαχνα κάποιον να με κάνει να ξεχάσω! Τα έχω ξεχάσει όλα, δεν έχει μείνει κάτι να θυμάμαι, σίγουρα όχι κάτι καλό τουλάχιστον. Όσο κρίμα κι αν είναι αυτό, είναι η πικρή αλήθεια... Δεν έχω αναμνήσεις, όπως έχουν όλοι σε τέτοιες περιπτώσεις. Δεν ακούω κάποιο τραγούδι και βουρκώνω. Δεν βλέπω φωτογραφίες και χάνομαι στα πελάγη των φουρτουνιασμένων σκηνών. Απλά δεν νιώθω τίποτα! Ή - αν θες - νιώθω πίκρα, μίσος και θυμό! Για όσα μου πήραν και δεν πήρα ποτέ πίσω! Για όσα έκανα και ποτέ δεν ήταν αρκετά! Για ότι έχασα τόσο χρόνο, παλεύοντας μόνη! 

Για όλα αυτά κι άλλα τόσα και τα διπλάσιά τους, έχω τόση ανάγκη να ζήσω αυτό που μου συμβαίνει τώρα! Γιατί ήμουν νεκρή και πώς να τον κάνω να το καταλάβει! Ζούσα, αλλά δεν ζούσα! Δεν ανέπνεα, απλά υπήρχα! Είχα - δίχως αμφιβολία - μία γεμάτη ζωή, αλλά δεν την βίωνα! Δεν ένιωθα, δεν με επηρέαζε τίποτα! Απλά συνέβαιναν όλα, οι παραστάσεις άλλαζαν κι εγώ τις χάζευα... Πόσο ψεύτικο ε; Κι όμως! Μου άρεσε, ήταν επιλογή μου. Κι απλά τώρα άλλαξαν οι επιλογές μου. Θέλω κάτι που δεν είχα καταλάβει πως το θέλω, πως το είχα ανάγκη, πως μου έλειπε... Τώρα το ξέρω! 

Σκιές...

Κι αν θες να ξέρεις - κι ας το πάρεις πάνω σου αδιαφορώ ειλικρινά - με τσάντισες χτες! Και καλά δεν ξέρεις πού είναι η φωτογραφία... Που μέχρι την Πρωτοχρονιά που ήρθες σπίτι μου, ήταν ακόμα μέσα στο πορτοφόλι σου!! Σε ποιον τα πουλάς αυτά;; "Δεν ξέρω πού την έχω βάλει... Θα ψάξω..." Μαλακίες!! Και να φανταστείς πως για μια στιγμή - ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΙΑ - σκέφτηκα πως ίσως και να μπορούσαμε να μιλήσουμε σαν πολιτισμένοι άνθρωποι, όταν βρεθούμε. Απαλλαγμένοι από τις σκιές του παρελθόντος, έχοντας ο καθένας τη ζωή του πλέον, πίστεψα πως ίσως και να γίνεται να βρεθούμε στον ίδιο χώρο την ίδια στιγμή... Πόσο έξω ΣΥΝΕΧΙΖΩ να πέφτω σε ό,τι σε αφορά... Και την ήθελα τόσο πολύ αυτή την φωτογραφία...

Μεθαύριο πετάω για την άλλη άκρη του κόσμου! Μόνο αυτό με απασχολεί και δεν θέλω τίποτα να μου το χαλάει! Πάω με τον άνθρωπο που μου αλλάζει την ζωή μέρα με τη μέρα και θα περάσω τουλάχιστον καταπληκτικά! Μακριά από όλους κι από όλα, σαν να μην έχω ζωή να με περιμένει πίσω, χωρίς καμία αρνητική σκέψη και εντελώς στεγνή από κάθε σταγόνα της καταιγίδας του παρελθόντος... Αυτό θέλω! Μόνο αυτό... 

Και θα έρθουμε κι εκεί την Καθαρά Δευτέρα. Εκεί, στο κωλόνησο που σιχαίνομαι! Για να αποδείξω στον εαυτό μου πως δεν με νοιάζει τίποτα πια! Γιατί το νιώθω μέσα μου, αλλά κάτι με τραβάει μακριά από εκεί... Μια σκιά στο βλέμμα, όποτε αναφέρεται κι η συζήτηση τελειώνει... Αλλά δεν θέλω να είναι έτσι πια ρε γαμώτο! Εκεί είναι οι πολυαγαπημένοι μου παππούδες, ο γιος μου, άντε κι οι γονείς μου... Το μαγαζάκι μου... Οι άνθρωποι που με αγάπησαν γι' αυτό που είμαι... Καθώς κι αυτοί που με μίσησαν για τον ίδιο ακριβώς λόγο... Ε, ok, είναι κι αυτός. Τι να κάνουμε; Όλα τα πράγματα έχουν τον χρόνο τους, και ήρθε επιτέλους αυτή η στιγμή που θα τα αποχαιρετήσω όλα. Και μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να γίνει αυτό : να τα φέρω μπροστά μου! 

Πριν να έρθεις ήμουνα στον άνεμο φτερό...

Το περίμενα πώς και πώς και να που ένας τέλειος ήχος συνδυάστηκε με την τέλεια εικόνα!!!

Ραλία-Σαμπάνης - "Πάνε μέρες που δε σου 'πα σ'αγαπώ"

Λολάκι μου...

Λολάκι μου σε θέλω τόσο πολύ απόψε... Έχω ανάγκη να μιλήσουμε, να σου πω τις σκέψεις μου, τους φόβους μου, να με βρίσεις - σίγουρα! - να κλάψω και να με πάρεις αγκαλιά... 

Λολάκι μου κάνω βλακείες... Με σένα μακριά και την Ν. στη γεμάτη ζωή της, δεν έχω πού να μιλάω και τα λέω σε εκείνον! Σήμερα με πήρε από κάτω και ούτε που υποψιάζομαι το γιατί... Και εκεί που καθόμουν και χάζευα τη θάλασσα κι ήμουν έτοιμη να κλάψω και να ξεσπάσω, ήρθε και με βρήκε. Κι άρχισα να του λέω... Όλα όσα δεν πρέπει να ξέρει, όσα δεν χρειάζεται να μαθαίνει, όσα λέμε οι γυναίκες μεταξύ μας...

Λολάκι μου του είπα πόσο φοβάμαι τώρα που νιώθω μέσα μου πράγματα... Το πιστεύεις; Του αποκάλυψα κάτι τέτοιο! Και μετά το συνέχισα και του είπα κι άλλα... Εκεί που μιλούσαμε για την δουλειά, "πεταχτήκαμε" στα δικά μας κι άρχισα και δεν σταματούσα με τίποτα! Κι ένας Θεός ξέρει τι θα σκέφτεται τώρα... Πόσο τον έχω μπερδέψει με τις εσωτερικές μου ανησυχίες και τις ηλίθιες σκέψεις μου... 

Λολάκι μου, μόνη μου τα χαλάω όλα, τώρα το ξέρω... Το βλέπω καθαρά... Πεντακάθαρα! Είμαι τόσο καλά μαζί του, κι όμως μου έρχονται αυτές οι μαύρες στιγμές, εκεί που θέλω να πατήσω το γκάζι και να μην σταματήσω ποτέ, κι αυτός είναι ΠΑΝΤΑ δίπλα μου και με ρωτάει κι εγώ απαντάω... Και πάλι νιώθω πως αν δε με πάρει τηλέφωνο, δεν θα τον πάρω ούτε κι εγώ και θα έχουν τελειώσει όλα αυτομάτως! Κι ας το ξέρω μέσα μου πως ΑΥΤΟΣ είναι...

Λολάκι μου, γιατί να μην νιώθω άνετα με την ευτυχία; Γιατί όλο να νιώθω πως δεν μου αξίζει και να θέλω να τα καταστρέψω όλα πριν χαλάσουν από μόνα τους;;; Γιατί να θεωρώ δεδομένο πως θα χαλάσουν;;; Κι ήταν τόσο μπερδεμένο το βλέμμα που μου έριξε όταν του έλεγα πως όταν δένεσαι με κάποιον, του δίνεις το ελεύθερο να σε πληγώσει, να σε πατήσει, να σε λιώσει... Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι σκεφτόταν... 

Γιατί να είμαι έτσι; Γιατί; Και ποιος φταίει; Ο άλλος; Εγώ; Δεν ήμουν έτσι, ήμουν; Εσύ που με ξέρεις τόσα χρόνια, τι εξήγηση μπορείς να δώσεις; Δεν θέλω να πω πάλι πως ίσως δεν είμαι έτοιμη, γιατί πρώτον, θα καταντήσω γραφική και δεύτερον δεν θέλω να το πιστεύω αυτό πια! Αλλά γιατί είμαι έτσι ρε γαμώτο;;; Ποιες εσωτερικές ανησυχίες και αρνητικές σκέψεις το δημιουργούν αυτό; 

Εγώ είμαι πάντοτε αυτή που δεν τολμά κι εσύ αυτός που θέλει όλα να τα ζήσει...

Πασχάλης Τερζής - Μια νύχτα ζόρικη

Προτεραιότητες...

"Τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων" μου είπε η Ν. χτες που βγήκαμε και τα πίναμε. "Συζήτα το μαζί του για να δεις και πώς σκέφτεται" πρόσθεσε. Και αυτό έκανα. Και ξέρεις κάτι κουκκί; Ήταν παραπάνω ειλικρινής μαζί μου από όσο θα ήθελα... Ναι! Θα ήθελα να μου πει πως δική μου απόφαση είναι - αν κάνω κάτι τέτοιο - και θα την σεβαστεί... Καθαρά εγωιστικό, αλλά αυτό ήθελα! Εκείνος όμως, εντελώς αληθινά και αυθεντικά απάντησε πως ναι μεν εγώ θα το αποφασίσω αν θα κάνω κάτι τέτοιο ή όχι και "θα δούμε πώς θα πάει"...

... Μπορεί να μην έχει πρόβλημα, αλλά μπορεί και να έχει, όπως άλλωστε και φαντάζεται... Και με πείραξε αυτό το "θα δούμε" τόσο μα τόσο πολύ... Ότι δηλαδή τι; Μπορεί και να χωρίζαμε; Όχι, ούτε καν θέλω να το σκεφτώ αυτό! Και όντως όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων τελικά... Και ναι, θα βγάλω το άχτι μου το Πάσχα που θα πάω εκεί - λογικά... - στο μαγαζάκι μου! Και του το είπα κιόλας. Ξέρεις τι τον πειράζει; "Θα χάσουμε τα σαββατοκύριακα", μου είπε, "όλο το σαββατόβραδο και την Κυριακή, μιας και θα ξυπνάς αργά"... Αυτό τον πειράζει! 

Και τον ενόχλησε που τον ρώτησα... Ίσως γιατί κατάλαβε πόσο θα το ήθελα κάτι τέτοιο, ίσως επειδή ένιωσε πως τον βάζω να πάρει μία απόφαση που αφορά την δική μου ζωή, ίσως και ΟΝΤΩΣ γιατί διαπίστωσε πως είμαστε διαφορετικοί... Πάντως δεν ένιωθε άνετα με αυτή την συζήτηση και μου το είπε... Και την έληξα! Άλλωστε είχα πάρει τις απαντήσεις που ήθελα... Και η αλήθεια ήταν πως θα ήθελα να είμαι μόνη μου για να κλάψω, αλλά ήμουν εκεί, μαζί του κι απλά ηρέμησα. 

Αν μου πέρασε; Όχι, και δεν ξέρω κι αν θα μου περάσει ποτέ, απλά καταλάγιασε... Για πόσο; Δεν ξέρω. Τώρα αυτός είναι η προτεραιότητά μου και είναι πολύ έντονο μέσα μου! Και μόνο εσύ και η Λ. μπορείτε να καταλάβετε πόσο έντονο... Που με ξέρετε και γνωρίζετε τι είναι και το άλλο για μένα... 

... Και σήμερα που δεν έμεινα εκεί, κοίταγε το ρολόι του λίγο πριν φύγω και είπε "Μετράμε και τα λεπτά για να μείνεις λίγο παραπάνω!" και με άρπαξε και με σήκωσε ψηλά! Και ήθελα να μείνω εκεί για πάντα! 

...and what would you say if I were to stay and just go your way...

David Vendetta feat. Rachael Starr - Bleeding Heart