Χαμένοι στη μετάφραση

 Χριστούγεννα απόψε κι είμαι χάλια ξανά! Μόνο δυάδες ήρθαν στο μαγαζί, στις γιορτές βγαίνεις με τον άνθρωπό σου... Δεν θέλω να ξαναδουλεύω τέτοιες μέρες, φέτος είναι οι τελευταίες... Χίλιες φορές να κάθομαι μόνη στο σπίτι, παρά να τους βλέπω όλους διπλούς και να σκέφτομαι τα δικά μου... χάλια... Πνίγομαι! Όλο το βράδυ βούρκωνα και σκεφτόμουν, τίποτα άλλο! Δεν γίνεται, δεν πάει άλλο! Δεν ξέρω αν έπρεπε να πιάσω τα 30 για να πάρω αυτή την απόφαση, αλλά το υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν πρόκειται να ξαναδουλέψω τέτοιες μέρες, τέλος!

Βυθίζομαι, αφήνω να με αγκαλιάσει το νερό και χάνομαι. Δεν έχει νόημα, ό,τι γίνεται δεν έχει νόημα! Κανένα απολύτως! Πήγα πάλι την προηγούμενη εβδομάδα, βρέθηκα εκεί, αλλά αυτή την φορά, ούτε εκεί ήμουν καλά... Γιατί σκεφτόμουν συνεχώς, γαμώτο μου, συνεχώς όμως! Θέλω να επιστρέψω στην προηγούμενη φάση, μπορώ; Πριν το Σεπτέμβρη, πριν μου μιλήσει κανείς, πριν μου ξυπνήσουν μέσα μου όσα κράταγα βαθειά κοιμισμένα, μπορώ;;; Τότε που δεν επικοινωνούσαμε, δεν ήξερα τι γίνεται στη ζωή του κι ούτε εκείνος στη δική μου κι όποτε πήγαινα, ήταν θετική έκπληξη για μένα το να.. σμίξουμε... Και μετά ξανάφευγα και δεν με στενοχωρούσε τίποτα, πώς μπορεί να γίνει αυτό;;;

Δεν γίνεται ρε γαμώτο, δεν μπορώ! Σου λέω πως μου λείπεις και μου λες να μην πίνω πολύ;;; Πόσο με σκότωσες με αυτό, έχεις ιδέα;;; Η άμυνά σου είναι ή απλά τα φαντάστηκα ΠΑΛΙ όλα;;; Και γιατί πάς για ποτό και επικοινωνείς μαζί μου; Η παρέα σου - όποια κι αν είναι αυτή - δεν σε καλύπτει;; Τι θέλεις από μένα;;; "Θα σου ραγίσει την καρδιά" είπε η μαμά μου κι η φράση κάνει αντίλαλο στους τοίχους κι όσο πάει και δυναμώνει...

Χαμένοι στη μετάφραση νομίζω πως είμαστε τελικά... Δεν μιλάμε, δεν λέμε τίποτα σοβαρό, το αποφεύγουμε! "Μην με αφήνεις" μου είπες το τελευταίο βράδυ, αλλά δεν το θυμάσαι γιατί είχες πιει... Κι ότι με αγαπάς μου είπες για πρώτη φορά, αλλά δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να το πιστέψω... Η αλήθεια παραμένει πως δένομαι μαζί σου, ενώ δεν πρέπει! Δεν γίνεται, δεν κάνει κανείς μας σχέσεις από απόσταση... Γι΄αυτό απόψε το τελειώνω... Θα απομακρυνθώ, θα αλλάξω στυλ και ύφος όταν μιλάμε, θα το πάρεις το μήνυμα κι εσύ κάποια στιγμή... Δεν έχει νόημα, ποτέ δεν είχε και κακώς μπερδευτήκαμε έτσι! Κι αν κλαίω ασταμάτητα, είναι γιατί το είχα τόσο μα τόσο ανάγκη όλο αυτό το... χωρίς νόημα που τρελλάθηκα! Φούντωσε μέσα μου, έγινε τεράστιο, με κυρίευσε! Αλλά δεν είσαι εσύ το πρόβλημα, δεν φταις εσύ κάπου, η δική μου ανάγκη νόμισε πως καλύφτηκε, έστω και προσωρινά... Μην ανησυχείς, το παίρνω πάνω μου, το διορθώνω εγώ! Και δεν έγινε και τίποτα, δεν χάθηκε κανείς, όλα καλά! Πάντα καλά δεν είμαι άλλωστε εγώ;;;

Αν μπορούσες, τι να πω, αν μπορούσα, τι να πω

Σήμερα έχουμε γάμο, έχουμε χαρά!!! Παντρεύτηκε κι ο μπάτσος βρε! Ναι, ναι, το δώσαμε το παιδί κι αυτό! Πήρε τη ρωσίδα! Ξέρεις, εκείνη που την γνώρισε ενώ έβγαινε μαζί μου, που με γνώρισε ενώ έβγαινε με την τραγουδίστρια, που την γνώρισε ενώ έβγαινε... ποιος ξέρει με ποια! Ναι, αυτός που μου είπε πως δεν ήταν έτοιμος για σχέση... τότε... 6 μήνες πριν! Ναι, ναι, για τον ίδιο μιλάμε, εκείνον που ξόδεψα τόοοοοοοοοσες εργατοώρες να σκέφτομαι αν θα επικοινωνήσω μαζί, με ποιον τρόπο, τι να του πω την κάθε φορά, ώστε να μην νιώσει πίεση και αγχωθεί! Ναι, για εκείνο το μέγιστο ΜΑΛΑΚΑ μιλάω, ακριβώς!!! Ε, τον δώσαμε, πάει κι αυτός!!!

... Βρέχει ασταμάτητα νομίζω εδώ και 2 μέρες... Ο καιρός ταιριάζει πάλι με την διάθεσή μου ή εγώ την ταίριαξα στον καιρό;;; Τι έγινε ρε παιδιά;;; Πώς γίνονται να συμβαίνουν όοοοοολα αυτά μέσα στην ίδια χρονιά;;; Δεν το χωράει ο νούς, η λογική, σταματάω, αρνούμαι να τα αφομοιώσω νομίζω... Χαζεύω, δεν κοιτάζω πλέον τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, δεν με αγγίζει τίποτα, περνάνε όλα, τα παρατηρώ, αλλά δεν τα κοιτάζω πραγματικά... Σαν να... γέμισα, ένα πράγμα!

Γραπώνομαι πάνω σε κάτι τόοοοοοοοοοσο μακρινό και άπιαστο, κάτι τόσο ανώφελο και μάταιο, σαν να βρήκα σταγόνες νερού μέσα στην έρημο... Με πιάνει απελπισία, τρελαίνομαι, τα διαλύω όλα, απομακρύνομαι, με φωνάζει, "επιστρέφω". Πού; Στο τίποτα, στο μηδέν, στα κρύα χέρια, στην άδεια αγκαλιά... Σε ένα... όνειρο, ναι, αυτό είναι τελικά! Ένα όνειρο και τίποτα παραπάνω!

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Τι να πω

Ερημιά...

Είναι μέρες που είμαι καλά κι άλλες που λέω πως δεν έχω τίποτα και διαλύω τις ψευδαισθήσεις... Τίποτα δεν έχω, ας μην γελιόμαστε, καλό το παραμύθι κι ο πρίγκηπας την αγάπησε τελικά την Χιονάτη, αλλά... πρέπει να σταματήσω να με κοροϊδεύω επιτέλους!

Δεν υπάρχει τίποτα, κανείς, μόνη μου συνεχίζω να είμαι και το ξέρω καλύτερα από τον οποιοδήποτε, απλά δεν μου αρέσει να το λέω... Μόνη μου γυρίζω σπίτι και κανείς δεν πρόκειται να μπει μετά... Μόνη μου πέφτω για ύπνο κα κανείς δεν θα με ξυπνήσει... Δεν νοιάζεται κανείς τι ώρα θα σχολάσω από τις δουλειές μου, γιατί κανείς δεν με περιμένει... Ας μην γελιόμαστε, δεν υπάρχει κανείς, τίποτα δεν υφίσταται!

Ζεις ένα παραμύθι, αλλά για πόσο; Για πόσο μπορείς να πιστεύεις σε ψέμματα, σε ανακρίβειες; Για πόσο;;; Η καθημερινότητα σε χαστουκίζει για να συνέλθεις! Τίποτα και κανείς, μην γελιέσαι! Η ερημιά που βασιλεύει τόοοοοοοοοσο καιρό στη ζωή σου, αυτή συνεχίζει κι επικρατεί... Δεν άλλαξε κάτι, ιδέα σου είναι, ΞΥΠΝΑ!!!!

Διακόπτης

Αχ και να υπήρχε ένας διακόπτης, ε; Και τι δεν θα δίναμε... Είναι κάποιες στιγμές, ναι, αυτές οι γαμημένες, που απλά θες να... σβήσουν όλα, να μην σκέφτεσαι, να μην υπάρχει τίποτα, να παγώσει η σκηνή και να μπορέσεις να χαζέψεις τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Να δεις τα παγωμένα βλέματα, τα χαμόγελα, την θλίψη, όλα τα συναισθήματα που μπορεί κανείς να παλεύει να κρύβει κι όμως δεν τα καταφέρνει πάντα...

Διάβασα σήμερα το
"Όλη μέρα παλεύεις να φαίνεσαι δυνατός και χαμογελαστός,τους πείθεις, όλα καλά.
Γυρνάς σπίτι, κλείνεσαι στο δωμάτιο,
...άντε πείσε και τον εαυτό σου τώρα...."

Κρυβόμαστε, συνεχώς κρυβόμαστε και τι καταλαβαίνουμε;;; Γιατί το κάνουμε;;; Αναρωτιέμαι, αλλά τ κάνω κι εγώ... δυστυχώς... Οι άνθρωποι που κάνω παρέα, δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στο μυαλό μου, τι μάχες δίνω καθημερινά, τι με τρώει, τι με σκοτώνει, τι επιθυμώ... Προτιμώ να με θεωρούν επιφανειακή γκόμενα, με μόνο πρόβλημα την τρέσα μου, παρά να γνωρίζουν πως κάθε βράδυ κλαίω... Είναι ιεροτελεστία πια για μένα... Δεν κλαίω, ουρλιάζω σπαράζοντας, λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου... Το πρωί ξυπνάω χαμογελαστή, σαν να διαγράφονται όλα με εκείνο το ξέσπασμα και δεν σκέφτομαι τίποτα μέχρι να ξαναβραδιάσει. Σαν διακόπτης... 


"Όλα είναι πιο εύκολα όταν έχεις σχέση" είπε μια φίλη τις προάλλες. Δεν το ξέρω, θαρρείς; Δεν με τρώει καθημερινά; "Μου έχει λείψει το χουχούλιασμα στο πάπλωμα" συνέχισε "μια βραδιά με dvd και κρασί"... Κάποιος να μπει σπίτι μετά από σένα, σκέφτηκα εγώ, δεν θέλω να μπαίνω και να διπλοκλειδώνω άλλο πια, θέλω να ζω με κάποιον ξανά!

Θα ξημερώσει κάποια στιγμή κι όλα θα είναι καλύτερα, το ξέρω! Θα με πείσω πως όλα είναι καλά ξανά από την αρχή! Μέχρι να ξαναβραδιάσει...

I may have been away without you, but my heart was always here...

I never knew life could be this way
Life without you
I never knew life could be this strange
Like a sky that isn't blue
I know you're still here
I know you still care
I know you follow me to places only you and I would share
You know you're my love
Know that I always cared
I may have been away without you
But my heart was always here

Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered

I'm still here

I never meant to fall this way
So much to sacrifice
I never thought life would pass away
And at such a high price
Feel we're still one
That love hasn't gone
I sense everything about you
Around me when I'm alone
Know that you'll always be
Deep in the heart of me
No matter where I am today
You'll always be a part of me

Never forget
I never left
Always there in the shadow
Hard to believe
Because you couldn't see
Always there when it mattered

I'm still here
I'm still here
I'm still here
I'm still here

Still here - Atb feat. Tiff Lacey

Is it soooooo hard for you????

Ζεις, αναπνέεις καθημερινά, έμαθες, 0-1 είναι οι κινήσεις σου κι αυτές κάνεις καθημερινά... Σαν ρομπότ πηγαινοέρχεσαι στη δουλειά και τίποτα άλλο δεν σκέφτεσαι, μόνο να αράξεις, να ξεκουραστείς το απόγευμα, το βράδυ να πέσεις στο κρεβάτι εξαντλημένη... Κι έρχεται κάτι και σε ξυπνάει, σε χαστουκιζει και σου θυμίζει να ζεις! Και μπερδεύεσαι, αναρωτιέσαι τι γίνεται, τι είναι αυτό το καινούργιο, τι θέλει από σένα, μετά το 0-1 ποια είναι η επόμενη κίνηση;;; Δεν ξέρεις, δεν έμαθες, ή κι αν έμαθες, δεν θυμάσαι πια... Και μπερδεύεσαι...

"Δεν σε χόρτασα", είπε, "δεν πρόλαβα"... "Θα μου λείψεις" συμπλήρωσε και θέλεις να μείνεις για πάντα μέσα σ' αυτά τα 2 χέρια, να μην σε τραβήξει κανείς ποτέ... Γιατί, αυτό είναι που μετράει τελικά : 2 χέρια, να σε αγκαλιάσουν, να σε κρατήσουν, να σε κοιμήσουν, να σε περιποιηθούν... Κι ας είναι μακρυά, τα βρήκα, αλλά ΓΙΑΤΙ τα βρήκα Θεε μου, γιατί;;;

Κι όσο λέω πως δεν θα το σκεφτώ και δεν θα επηρεαστώ, τόσο ξέρω πως κοροϊδεύω τον εαυτό μου... Είναι δυνατόν;;; Για μένα μιλάμε, που δεν περνάει ΟΥΤΕ μία μέρα να μην σκέφτομαι, δεν γίνεται να ζω χωρίς τα... πολυαγαπημένα μου "κουτάκια", δεν γίνεται να μην ξέρω τι γίνεται, τι έχω μαζί του! Όχι για να ξέρω αν είμαι ελεύθερη για... δράση ή όχι, αλλά για το παραμύθι μου! Χρειάζομαι μονίμως ένα παραμύθι... Κάτι να πιάνομαι, να κρατιέμαι και να με κραταέι... Κάτι να... νομίζω πως έχω για να πορεύομαι, να προχωράω, να περνάνε οι μέρες μου και να μην νιώθω άδεια... Γιατί έτσι νιώθω, κι αυτοί που με ξέρουν, το βλέπουν ρε γαμώτο! Και αντιδρούν!

Τι έκανα πάλι; Τι μπλέξιμο είναι αυτό; Πώς τα κατάφερα, μου λες;;;; "Is it so hard for you?? Cause it's so hard for me..." 


Evanescence - Erase this

Κανείς όμως...

Μόλις μπήκα σπίτι και χτύπησε ο ήχος του sms στο κινητό... "Λες;" σκέφτηκα, αλλά το απέρριψα γιατί είχαμε μιλήσει νωρίτερα κι όμως διαψεύτηκα ευτυχώς! Κάποιος με σκέφτεται κι εμένα κι ας είναι τόσα μίλια μακρυά...

Έπιασα πάλι δουλειά, ξέρεις, πάλι την χρειαζόμουν... Ναι, πάλι, και με κουράζει τόσο πολύ αυτή η ανάκριση στο σπίτι!! Ναι, δεν είμαι καλά! Ναι, δεν αλλάζει κάτι, αν με βλέπετε να βγαίνω συνέχεια! Ναι, δεν μένει κανείς! Όχι, δεν σκέφτομαι ακόμα εκείνον, αλλά κάποιον άλλον, που επίσης δεν θα σας αρέσει, αλλά τι να κάνουμε; Έτσι τα θέλει η ζωή, ή μάλλον, έτσι τα θέλει η ΔΙΚΗ μου ζωή...

Δοκιμάζω, δεν είναι πως δεν το προσπαθώ, αλήθεια! Και βγήκα κι ενθουσιάστηκα και γούσταρα και το μοιράστηκα με τους γύρω - που μάλλον αυτό θα έπρεπε να μου λέει πολλά μετά από τόσα χρόνια που ζω μαζί με τον εαυτό μου, τώρα που το σκέφτομαι... Κι αν όντως υπάρχουν σημάδια, εγώ δεν μπορώ να μην πιστεύω σε αυτά... Το πρώτο βράδυ που βγήκα με τον πρόσφατο, έσπασε το κινητό από την παρέα στο νησί, υποκινούμενα από αυτόν!!! Μηνύματα, τηλέφωνα, Facebook σχόλια, πραγματικά το κινητό είχε πάρει φωτιά! Ούτε να με παρακολουθούσε κρυφά... Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ μα ποτέ αυτό!! Τι να το κάνεις; Πάει κι αυτός, είμασταν άλλοι κόσμοι, δεν μπόρεσε να με κρατήσει... Κανείς δεν μπορεί, μάλλον θα μείνω μόνη για πάντα, πρέπει να το πάρω απόφαση πια... Μόνη, να μου λείπει κάποιος που δεν θα υπάρξουμε ΠΟΤΕ στην ίδια πόλη, μέχρι να βρει κι αυτός κάποια εκεί και να συνεχίσει την ζωή του και να τελειώσει κι αυτό...




Κ ι  ο  ά λ λ ο ς,  ε κ ε ί ν ο ς,  " γ ε ν ν ά ε ι "  α π ό  μ έ ρ α  σ ε  μ έ ρ α . . . 

Βήματα...

"Ποιος σε αγαπάει;" με ρώτησαν απόψε... Κανένας, αγαπητέ άγνωστε, κανένας... Με είδες με το κολανάκι μου, αδυνατούλα, τα κόκκαλα πετάνε πια, χαμογελαστή, ξέγνοιαστη, εύκολα σκέφτηκες πως... ανήκω κάπου κι εγώ... Πως κάποιος με χαίρεται, απολαμβάνει την συντροφιά μου, μοιράζεται μαζί μου στιγμές... Κι όμως κανένας δεν υπάρχει αγαπητέ άγνωστε, κανείς...

Όλοι γύρω μου ερωτεύονται, αραβωνιάζονται, παντρεύονται και περιμένουν παιδί, κι εγώ τι;;; Άπειρα πρώτα ραντεβού, μα κανένα δεύτερο... Γιατί;;; Άλλοι δεν είχαν όσα ζήταγα, σε άλλους δεν ταίριαζα εγώ... Κανείς, πώς γίνεται μου λες; Δεν έχω παραξενέψει, το ξέρω αυτό για τα καλά... Έχει περάσει ενάμισης χρόνος από τότε που χώρισα και η πιο "πετυχημένη" μου σχέση είναι από απόσταση, έχει on και off, είναι και δεν είναι "σχέση" - μάλλον δεν είναι - κι όμως αυτό με κρατάει ζωντανή... Μου λέει πως περιμένει πώς και πώς ένα μου φιλί από κοντά και λιώνω! Πώς γίνεται ρε γαμώτο, μου λες;;; Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν σε μένα, μου λες;;;

Δεν έχω απολύτως τίποτα να περιμένω, δεν με ενδιαφερει κανείς, δεν συμβαίνει τίποτα συνταρακτικό στη ζωή μου, τι πάει λάθος;;; Δεν μου λείπει καν το sex, δεν το σκέφτομαι, δεν με φτιάχνει τίποτα... Αδρανής, παγωμένη, αδιάφορη σεξουαλικά, περιμένω το νησί... Σαν να κρατιέμαι από κάτι που δεν έχει συνέχεια - δεν μπορεί να έχει, να αποκτήσει - κι όμως είναι το μόνο αληθινό στη ζωή μου!!! Κι ας περνάω super όποτε είμαι εκεί, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι πόσο αποτυχημένη μπορεί να είμαι τελικά... Πάντα σε σύγκριση με τα βήματα των άλλων, των πρώην... 

26/10....

Δεν λέει να περάσει αυτό το καλοκαίρι πια... Μου λείπεις τόοοοοοοσο πολύ ρε γαμώτο...Κάτι πάω να ξεκινήσω, μα δεν κουνιέμαι, δεν κάνω βήμα... Έχω εσένα, κι ας είσαι μακρυά και δεν νιώθω ελλειπής... Κι όμως μου λείπει τόσο πολύ μια αγκαλιά... Ένας, κάποιος, να με κρατήσει, να με στηρίξει, καταλαβαίνεις;;;;

Πέρσι τέτοια μέρα ήμασταν μαζί, αλλά δεν ήμουν έτοιμη για το... "μαζί"... Συγνώμη... Τώρα που είμαι, είναι όλα τόσο μα τόσο διαφορετικά... Την έχασα την στιγμή μου, πάει, πέρασε... Και αυτό που πονάει περισσότερο είναι πως δεν θα γυρίσει πίσω ΚΑΜΙΑ στιγμή...

Παραμονή της επετείου, 26η Οκτωβρίου είχες έρθει Αθήνα κι αμέσως με πήρες τηλέφωνο! Πήγαμε για ποτό και καταλήξαμε να είμαστε μαζί... Ένα μαζί που κανείς μας δεν το άντεχε όμως! Και φέτος είναι όλα αλλιώς... Πόσο παιχνίδια πια μας παίζει η μοίρα;;; Πόσα;;; Π Ο Σ Α ;;;;

...can't blaim i a girl for trying...

"Εσύ χαλούσες την συνταγή... Κάτι έβαζες παραπάνω και κάτι λιγότερο..." είπες και βούρκωσα γιατί έχεις ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο, αλλά... Δεν μπορούσα, δεν ήμουν έτοιμη, δεν ήσουν κι εσύ έτοιμος όμως... Κανείς μας δεν θα άντεχε το βάρος και λυγίσαμε... Εγώ φταίω περισσότερο, το ξέρω, το δέχομαι, με τρώει, αλλά...

Τίποτα δεν θα γίνει, τίποτα δεν ΜΠΟΡΕΙ να γίνει... Θα συνεχίσουμε να μπαινοβγαίνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου ανενόχλητοι, σαν μην αλλάζει κάτι μεταξύ μας, σαν να μην γίνεται να αλλάξει, γιατί... δεν γίνεται δυστυχώς... 

Το ξέρω πως δεν μπορείς να έρθεις, δεν έχεις χρόνο, αλλά δεν με πειράζει να στο ζητάω όσο πιο συχνά μπορώ... "You can't blaim a girl... κτλ" σου έγραψα κι απάντησες "Κι εγώ"... Το ξέρω πως με αγαπάς, το ξέρεις πως σε αγαπάω κι ας μην έχουμε πει κάτι ανοιχτά, δεν χρειάζεται! Είναι τόσο περίεργη η δική μας η σχέση, που δεν ξέρω ούτε ποιος ούτε πότε και - κυρίως - πώς θα μπορέσει να την κόψει... Από την μία δεν έχουμε τίποτα, από την άλλη τα έχουμε όλα! Μέσα μου το νιώθω και δεν διαψεύδομαι συχνά... Είσαι παντού, σε σκέφτομαι συνέχεια, επικοινωνείς μαζί μου, την στιγμή ακριβώς που σε χρειάζομαι... 

Κι όσο λέω πως είναι ένα ψέμα όλο αυτό, μία ουτοπία, τόσο με τραβάς εκεί, μου θυμίζεις όσα πάει να διαγράψει ο καιρός κι η απόσταση που μας χωρίζει... Και βλέπω γύρω μου τους φίλους μου με τις "κανονικές" τους σχέσεις και τα προβλήματα που προκύπτουν και δεν ξέρω πόσο πιο αληθινό θα μπορούσε να είναι το δικό μας, ό,τι κι αν είναι αυτό! 

Και ναι, πέρσι την χάλασα εγώ τη συνταγή, αλλά φέτος έμαθα να... μαγειρεύω! Κι έμαθα κι άλλα πράγματα με τον άσχημο - δυστυχώς - τρόπο και δεν με νοιάζει τι είναι όλο αυτό και γιατί μου συμβαίνει κι ούτε με νοιάζει να το ψάξω, όχι πια! Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει, όπως γίνεται και τόσο καιρό με όοοοοοοοολα στη ζωή μου! Θα συνεχίσω να ακούω αυτή τη φωνή μέσα μου κι όπου βγει! Όσο την ακούω, ξέρω τι  να κάνω... Πάντα ξέρω...

Ένα τίποτα...

Και ποια είναι τα σημαντικά τελικά;;; Τι έχει αξία, τι μετράει;;; Κουράστηκα αγαπημένε μου εξομολογητή, κουράστηκα, αλήθεια σου λέω! Έχει τόσο μα τόσο δίκιο ο φίλος μου από τα παλιά... Μα τόσο δίκιο... Χάνει τον πατέρα του και όλα τα υπόλοιπα απλά έπαψαν να μετράνε... "Αν δεν μπει στο σπίτι σου" είπε "δεν παίρνεις χαμπάρι"... Έτσι είναι! Στενοχωρήθηκα για εκείνον, αλλά δεν παίρνω χαμπάρι γιατί δεν πρόκειται για τον δικό μου μπαμπά!

Γνωρίζω κόσμο, το τηλέφωνο χτυπάει ασταμάτητα, αλλά τελικά... δεν με νοιάζει κανείς, έτσι δεν είναι; Την ώρα μου περνάω και το ξέρω καλά! Πόσες χαμένες ώρες έχω περάσει συνολικά άραγε;;; Τι έμεινε; Τίποτα απολύτως! Τίποτα...

Μελαγχόλησα απόψε, χάρηκα που βρέθηκα με κάποιον από τα παλιά, αλλά χαλάστηκα κιόλας, τι να κάνω;

Ποιος δρόμος;;;;

... κι επέμεινα, να το ξέρεις... Σε σκέφτομαι τόσες μέρες, δεν στο δείχνω όσο θα ήθελα γιατί δεν τρέχει κάτι υποτίθεται, αλλά τρελλαίνομαι! Και σου στέλνω και το δωράκι σου και θέλω να μείνεις εσύ μέσα μου για κάμποσο καιρό ακόμα, αλλά... παραμένεις μακρυά... δυστυχώς...

Ένα ψέμα είναι όλο αυτό, μία ουτοπία,"κάτι να απασχολεί το μυαλό μου" έλεγα και ζήταγα παλιότερα και μόνο αυτό είσαι, το ξέρεις και το ξέρω... Σε αγαπάω, αυτό είναι σίγουρο και το ξέρεις κι εσύ πια, αλλά... δεν γίνεται, καταλαβαίνεις;;; Καταλαβαίνεις άραγε; Το σκέφτεσαι όσο εγώ;;;

Βγήκα με κάποιον την προηγούμενη εβδομάδα, γνώρισα κάποιον απόψε, θα βγω με κάποιον άλλον την Κυριακή... Η ζωή μου δεν αλλάζει, αυτή ήταν κι αυτή παραμένει... Όλο εκπλήξεις μου επιφυλάσσει κι όσο το ξέρω, άλλο τόσο ξαφνιάζομαι όταν συμβαίνει...  Με την διαφορά ότι πια ξέρω πολύ καλά τι γίνεται, τι κάνω, πώς λειτουργώ... Δεν συνέβη απλά το ότι δεν είμαι με κάποιον τόσο καιρό, εγώ μόνη μου το αποφεύγω... "Δεν θα με ξαναπληγώσει κανείς" λέω και ξαναλέω, αλλά δεν είναι επειδή έμαθα να προσέχω, αλλά επειδή δεν αφήνομαι πια... Πώς την πάτησα έτσι, ε; Κι όμως! Αυτό κάνω, τόοοοοοοοοσο καιρό αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ κάνω ρε γαμώτο... Γνωρίζω κάποιον, του αρέσω, μου αρέσει και μένα και μετά τα παρατάω όλα, εγκαταλείπω το παιχνίδι για να μην πληγωθώ... Άργησα να το καταλάβω, άργησα να το αναγνωρίσω, αλλά αυτό συμβαίνει... Και δεν τελειώνει ποτέ...

Κι όσο όλοι λένε για μένα "θα τον βρει τον δρόμο της, πάντα τον βρίσκει" εγώ πλέον ξέρω πως... δεν θα τον βρω... Θα συνεχίσω να βολεύομαι με "ανοιχτές σχέσεις" κι "ελεύθερα παιχνίδια" κι όποια άλλη ορολογία υπάρχει προκειμένου να μην μπορέσει κανείς να με δει,να με γνωρίσει πραγματικά, να βρει τα κουμπιά μου, να με μάθει... Γιατί όταν σε μάθει ο άλλος, ξέρει ακριβώς τι να κάνει για να σε πληγώσει και... δεν το'χω, απλά δεν γίνεται πια! Δεν θα υπάρξει άλλη φορά, όχι γιατί θα το προλάβω, αλλά γιατί δεν με αφήνω... Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό κάνω συνεχώς... Και περνάει ο καιρός κι ούτε τον δρόμο μου βρίσκω, ούτε παίρνω κάποια κατεύθυνση. Κύκλους κάνω συνεχώς και πάλι εδώ βρίσκομαι... Εδώ, στο μηδέν...

Please keep talking!!!!

... έπρεπε να φύγω πρώτα για να μιλήσεις τελικά... Πάντα έτσι γίνεται, γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό - άραγε - αυτή την φορά;;; Και με πήρες και μιλήσαμε και γελάσαμε και μετά έκλαψα μόνη μου, γιατί... ήταν πολλές οι μέρες... Γιατί δεν ήταν σαν τις άλλες τις φορές... Γιατί με έψαχνες, γιατί νοιαζόσουν, γιατί... ήσουν εκεί για μένα...

Και μπορεί για ακόμα μία φορά να μην είπαμε κάτι που να δίνει συνέχεια σε όλο αυτό, αλλά δεν έχουμε τελειώσει και το ξέρουμε κι οι δυο... Τι νόημα έχει, θα μου πεις;;; Κανένα απολύτως, απλά να... ένιωσα κάτι, καταλαβαίνεις;;;; Όπως και πέρσι, αλλά στο καλύτερό του, γιατί... είμαστε κι οι δυο αλλιώς πια... Επικοινωνούμε με τα μάτια, μιλάμε χωρίς λέξεις, με νιώθεις μονίμως...

Και θέλω να ξαναέρθω το συντομότερο δυνατό! Ενώ είπες πως θα έρθεις κι εσύ για 2-3 μέρες, δεν μπορώ να περιμένω, αλλά ξέρω πως ΑΥΤΟ ακριβώς πρέπει να κάνω...  Υπομονή, αυτό που μου λείπει τόσο πολύ κι όμως να που χρειάζεται. Κι από την άλλη, δεν είναι πως μου είπες κάτι σχετικό, μόνη μου το εκλαμβάνω από τα συμφραζόμενα... Θέλω να σε ακούσω, να μου μιλήσεις, να με πειράξεις, να γελάσουμε, αλλά δεν σε παίρνω. Δεν έχει νόημα κι έχω κάνει πολλά... τέτοια φέτος! Τόσα που αρκούν και για την επόμενη χρονιά... Δυστυχώς...

Κρατάω όσα είπαμε, είτε με λόγια είτε με πράξεις και δεν ζητάω κάτι παραπάνω - για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία μου. Δεν ζητάω, δεν μαλώνω, δεν ξεφτυλίζομαι για κάτι που επιθυμώ πάρα πολύ, απλά θα περιμένω. Τι; Να ζήσω όσα έχει να μου φέρει ο τροχός! Κι αν είναι να κολλήσουμε περισσότερο, απλά θα συμβεί, αλλιώς; Απλά θα ξεχάσει ο ένας μας τον άλλον...

Σιωπή...

"Καλά ήταν" είπες... Μόνο αυτό... Κι ας ήθελα τόσα περισσότερα να ακούσω, πάλι μέσα στο μυαλό μου ήταν όλα... Πάλι τα φαντάστηκα μάλλον, ήθελα τόσο πολύ να τα ζήσω που το πίστεψα... Για ακόμα μία φορά...

Και έβλεπα άλλα στα μάτια σου - ή μήπως ήθελα να τα δω τελικά; Τι σημασία έχει; Δε με ρώτησες καν τι ώρα πετάω και στο μυαλό μου - το μικρό αυτό και χαζό μυαλό μου - σε φαντάστηκα μέχρι και στο αεροδρόμιο να έρχεσαι... Πόσο χαζή, ε; Σεξ ήταν και μόνο αυτό, το ήξερα από την αρχή, εγώ το ξεκίνησα, γιατί περίμενα περισσότερα; Γιατί ένιωσα;;; Γιατί μου ξύπνησες πάλι την ανάγκη που έχω, την ελπίδα που σιγοκαίει μέσα μου; Γιατί μου θύμησες ΠΑΛΙ όσα θέλω να μείνουν ξεχασμένα; Γιατί έμπλεξα ΠΑΛΙ μαζί σου; 

Ένα ευχάριστο διάλειμμα ήμουν και τίποτα παραπάνω και το ίδιο θα έπρεπε να ήσουν και για μένα, αλλά γιατί δεν το κατάφερα αυτό;;; Γιατί ρε γαμώτο;;; Και δεν μπορεί να έκανα ΠΑΛΙ λάθος, αποκλείεται! Κάτι παραπάνω θα ήθελες να πεις, αλλά κρατήθηκες...  Το ξέρω, το πιστεύω, δεν μπορεί να πέφτω πάλι έξω! 

Πάλι η σιωπή τα σκεπάζει όλα... Πάλι δεν είπα όσα ήθελα γιατί φοβήθηκα, κι ίσως γι'αυτό δεν άκουσα όσα χρειαζόμουν...

Δεν θέλω να φύγω ρε γαμώτο, τι έγινε πάλι; Πώς τα σκάτωσα πάλι έτσι;;;

Σιωπή - Ξύλινα Σπαθιά

Ρελαντί

Μένω μέσα τελευταία. Αυτό έχω ανάγκη κι αυτό κάνω. Με κούρασαν όλοι και όλα και θέλω να μείνω μόνη με μένα να τα πούμε λιγάκι, μιας κι έχουμε καιρό να το κάνουμε αυτό...Χάθηκα πάλι νομίζω, μπερδεύτηκαν τα δικά μου θέλω με των γύρω και φέρθηκα περισσότερες από "κάποιες" φορές τρελά, πλήγωσα ανθρώπους που με αγαπάνε και νοιάζονται για μένα κι ένιωσα ακόμα περισσότερο μόνη, με την σκέψη πως εγώ το προκάλεσα αυτό...

Έχω γνωρίσει τόσο κόσμο φέτος, μα τόσο κόσμο! Άντρες κυρίως, μην γελιόμαστε. Έχω βγει τόσα "πρώτα ραντεβού" όσα δεν θα μπορούσα ποτέ! Και τι έγινε; Κανένας δεν άξιζε για δεύτερο... Ή δεν το είδα, κι αν άξιζε... Δεν με ενδιέφερε νομίζω να το δω... Έτρεχα πάλι... Όπως πέρσι.

"Είσαι της σχέσης, ε;" με ρώτησε κάποιος πρόσφατα και απάντησα μέσα από την καρδιά μου όσο πιο  ειλικρινά γινόταν. "Δεν με νοιάζει πώς λέγεται, ποια είναι η ταμπέλα" είπα "Μπορεί να το λένε σχέση, dating, fucking ή... it's complicated - επιρροή από το facebook - δεν με νοιάζει καθόλου ο τίτλος που θα του δώσω, όσο περνάω καλά και μου ταιριάζει. Μπορεί να βγαίνουμε, να περνάμε καλά και να αρχίσω να δένομαι μαζί σου, ενώ εσύ δεν είσαι σε παρόμοια θέση. Θα σταματήσω να περνάω καλά και θα φύγω απλά, γιατί πια αυτό που θα έχουμε δεν θα μου ταιριάζει. Μπορεί να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο."

Κι έτσι είναι τελικά... Πέρασα τόσο καιρό, απομακρύνοντας ανθρώπους δηλώνοντας πως δεν με ενδιαφέρει κάτι πρόσκαιρο κι ότι αναζητώ την σταθερότητα, ενώ δεν είμαι καθόλου μα καθόλου σίγουρη πως αυτό ψάχνω τελικά...

Δεν θεωρώ πως ξέρω τι θέλω, τι χρειάζομαι, τι έχω πραγματικά ανάγκη, νιώθω τελείως μα τελείως χαμένη και είμαι μόνο στην αρχή του δρόμου που πρέπει να περπατήσω, αλλά θα φτάσω στο τέλος του κάποια στιγμή, αυτό είναι σίγουρο!

Τώρα έχω ανάγκη λίγο... ρελαντί... Χαλαρούς ρυθμούς και ηρεμία... Χρειάζομαι να με ακούσω κι όσο τρέχω, δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Και... τρέχω εδώ και τόσο πολύ καιρό ρε γαμώτο! Νομίζω κουράστηκα πια...

Φυγή!!

"Πρέπει να ξεκολλησεις!"...
"Ξεκόλλα πια!!"
...όλοι το ίδιο φωνάζουν, αλλά δεν υπάρχει διακόπτης τελικά κι αν υπάρχει δεν τον βρίσκω πουθενά!
Εκείνος παντρεύτηκε και περιμένει παιδί... Υιο... "Ξανθό με μπουκλάκια" μου έλεγε... Και τώρα θα το αποκτήσει... Με κάποια άλλη φυσικά...
Και ξέρω πως δεν με πειράζει που είναι καλά, ο εγωισμός μου, ο αιώνιος αυτός εχθρός είναι που με πονάει... Πώς προχώρησε; Πώς; Πώς... όλα αυτά; Πώς δεν με σκέφτεται πια... καθόλου;;; Και ΝΑΙ, πονάει, σκοτώστε με, τι να κάνω; Με πονάει γαμώτο! Όλοι είναι τακτοποιημένοι, ευχαριστημένοι από το πώς τους τα έφερε η ζωή, χαίρονται, ζουν! Κι εγώ; Εγώ, βγαίνω 7 "πρώτα ραντεβού" σε 10 ημέρες και δεν θέλω κανένα δεύτερο...
Και τι θέλω τελικά; Γιατί κανείς δεν... "κάνει"; Σε όλους κάτι βρίσκω να με ενοχλεί, όλοι κάτι έχουν λάθος... Ποιο είναι το πρόβλημα τελικά, ξέρει κανείς;;;
Μένω τόσο κολλημένη με κάποια πράγματα... Πράγματα που για άλλους ακούγονται αστεία, αλλά ΜΟΝΟ αυτά με νοιάζουν! Θέλω να περνάνε οι μέρες, να ΤΡΕΧΟΥΝ χωρίς σταματημό, να μην περισσεύει χρόνος να σκεφτώ, να μην με νοιάζει τίποτα! Ούτε εκείνος που προχώρησε, ούτε κανένας άλλος και το τι κάνει, γίνεται;;;
Πλησιάζει Σεπτέμβρης, ο μήνας των αλλαγών, και πάλι θέλω να τα τινάξω όλα στον αέρα και να φύγω! Να φύγω Θεέ μου, όσο πιο μακριά γίνεται... Και βλέπω και τα σημάδια και κολλάω σε αυτά - ό,τι κι αν μου λένε - τα παρατηρώ... Γιατί ένα χρόνο τώρα τίποτα δεν έχει γίνει να με κρατήσει; Μήπως όλα οδηγούν στη φυγή;
Να φύγω Θέε μου, να φύγω, όσο πιο μακριά γίνεται, μπας και ξεχάσω... Γιατί όλα εδώ με πληγώνουν, με σκότωσαν, με τέλειωσαν... Δεν θέλω να τα ξαναδώ!

Me, myself and I

Κάποτε μου είχες πει "αν δεν έχει αυτό που αγαπάς, αγάπα αυτό που έχεις, δηλαδή εσένα" και το κράτησα... Προσπάθησα να το εφαρμόσω χιλιάδες φορές, άλλες τα κατάφερα, άλλες όχι, αλλά σήμερα δεν μπορώ λολάκι μου... Απλά δεν μπορώ... 

"Ξέρεις πόσες φορές έχεις ξεκινήσει πρόταση με το "γνώρισα κάποιον..." "με ρώτησαν σήμερα, εννοώντας πως δεν θα έπρεπε να έχω προβλήματα! "Για καπνό πας και γνωρίζεις τον οποιονδήποτε!" συνέχισαν... Ποιον γνωρίζω όμως και τι θα σημαίνει για μένα, έχει καμία σημασία; 

Δεν μπορώ λολάκι, κουράστηκα! Δεν με αγαπώ πια, με σιχαίνομαι για την ακρίβεια! Δεν είναι όλοι οι άλλοι σκάρτοι, ΕΓΩ κάνω κάτι λάθος, αλλά τι; Ποιος θα μου πει, ποιος θα φανεί άντρας αρκετά, ώστε να μείνει να μιλήσει; Έχω τόσες απορίες, τόσες ερωτήσεις, πώς θα πάρω απαντήσεις;;;

Άντε γεια!!!

"Με θέλεις;" επιτέλους τον ρώτησε... "Με θέλεις ή δε με θέλεις; Είναι απλό!"

Εκείνος κοίταζε τον τοίχο απένταντί του, μιας και του είχε επιβάλει να κλείσει την τηλεόραση...

Ήθελε να τελειώνει, ό,τι ήταν να ειπωθεί, θα λεγόταν και θα ξεμπέρδευε, έτσι είχε αποφασίσει... 

Της είπε ότι την ήθελε αλλά... Τον έκοψε, δεν την ενδιέφερε το "αλλά" του, δεν της καιγόταν καρφάκι... "Δεν σε θέλω εγώ πια όμως" είπε "όχι αυτό που έχεις γίνει, θέλω τον άλλον που γνώρισα"... 

Της είπε διάφορα... Ότι "έφαγε φλασιά", ότι "μπερδεύτηκε και θέλει να τα τακτοποιήσει μέσα του", ότι "λυπάται αν με πλήγωσε"... Εκεί τον έκοψε! Γιατί... κανείς δεν μπορεί να την πληγώσει πια και καλό είναι να το μαθαίνουν! Το ξεπέρασε αυτό το σημείο όταν γλύτωσε το τρελάδικο πέρσι το καλοκαίρι... Κι από τότε, κανένας ποτέ δεν θα μπορέσει να την ξαναπληγώσει! Δεν είναι πια ανοιχτή, ξέρεις, δεν δίνει καν την ευκαιρία 100% σε κανέναν!

Μέσα της είχε ήδη τελειώσει, οι απαντήσεις ήταν κάτι που ζήταγε ο εγωισμός της και μόνο αυτό, τίποτα άλλο! Είχε ήδη διαγράψει τον αριθμό του, προς αποφυγή βραδινού μεθυσμένου προσβλητικού μηνύματος και βάδιζε σίγουρη προς την μοναξιά της! 

____________________________________________________________________________

Και ΝΑΙ, σε γουστάρω, ένας Θεός ξέρει πόσο, αλλά ήμουν μέχρι εδώ! "Όταν σου λείπω, θυμήσου ότι με άφησες να φύγω...". Τελείωσε, μου τέλειωσε, τι να κάνω; Δεν με ενδιαφέρει να βοηθήσω ΑΚΟΜΑ έναν να τα βρει με τον εαυτό του. Τις απαντήσεις μου ήθελα, που τις ήξερα, αλλά ήθελα να ακούσω κάποια πράγματα, το χρειαζόμουν και τώρα είμαι ok! Καλά να περνάς, να τα βρείς με σένα εύχομαι και να είσαι καλά, γιατί στην τελική, καλά περάσαμε! Αλλά το γάμησες κι ίσως έτσι έπρεπε να γίνει για να θυμηθώ ποια είμαι και πού πατάω και πού βρίσκομαι!!! Άντε γεια!!!

Η άλλη πλευρά

Είναι τόοοοοοσο διαφορετικός ο τρόπος που τα βλέπουμε όλα! Μα τόσο διαφορετικός... Σε σοκάρει ώρες-ώρες...Σαν να βλέπεις πως τα 2 φύλα δεν μπορούν με τίποτα να επικοινωνήσουν και προσπαθούν μάταια τόσα, μα τόσα χρόνια... Άλλα λέω εγώ, ενδεχομένως άλλα εννοώ κι άλλα καταλαβαίνουν οι άλλοι... Πόσος χαμένος χρόνος... Τόσες εργατοώρες για πέταμα, πραγματικά!

Και είπα το "άντε γαμήσου πια!" τελικά... Μέσα μου, δεν το φώναξα, εσύ δεν το ξέρεις, αλλά το είπα και πρέπει να το μάθεις... Δεν πρόκειται να σε αφήσω να εξαφανιστείς έτσι απλά, το ξέρεις; Θα το μάθεις! Δεν θα είσαι ακόμα ένας που πήγε για τσιγάρα ενώ δεν καπνίζει, τέλειωσε αυτό το αστείο! Το βαρέθηκα, με κούρασε, δεν το δέχομαι πια! Όχι στην ηλικία μας!

Θα πάρω απαντήσεις... Θα μου δώσεις όσα χρειάζομαι και για όλους τους άλλους που προηγήθηκαν, να το ξέρεις... Μέχρι να μου πεις "νιώθω άσχημα, θέλω να φύγεις από το σπίτι μου", εγώ θα είμαι εκεί και θα επιμένω! Κι ό,τι βγει, ό,τι προκύψει! Δεν έχω να χάσω τίποτα, δεν υπάρχει τίποτα για να χαθεί, οπότε δεν με νοιάζει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα!

Την πάτησες; Ναι, την πάτησες, αλλά δεν με νοιάζει! Εγώ θα είμαι ok το επόμενο πρωί κι αυτό έχει σημασία, μόνο αυτό! Έχεις επηρεάσει ολόκληρο το νευρικό μου σύστημα, με έχεις τρελάνει και δεν έχεις πάρει γραμμή! Γιατί; Για να μην πιεστείς, να μην νιώσεις το βάρος μου, να μην... Έ όχι, συγνώμη, δεν είσαι ο μπέμπης, φτάνει πια! Και στην τελική, 40 κιλά είμαι, δεν θα πάθεις και κάτι τρομερό να με νιώσεις!

Δεν με γνώρισες ποτέ έτσι, δεν ξέρεις πως υπάρχει αυτή η εκδοχή μου, αλλά ΝΑ που υπάρχει! Και θα την γνωρίσεις, λυπάμαι... Ένα μήνα τώρα έχω νεύρα, δεν ξέρω τι θες, δεν ξέρω τι στο διάβολο γίνεται, ε, τώρα θα μάθω! Το απαιτώ, δεν το ζητώ κι ό,τι θέλεις πες μου εσύ! Τέλειωσε και θα το τελειώσω εγώ με τον δικό μου τρόπο... Λυπάμαι... Η άλλη μου πλευρά είναι πιο ισχυρή από αυτήν που γνώρισες, μάλλον γιατί είναι κι η αληθινή... Λυπάμαι...

Πού πήγε ο άντρας;;;

Δεν υπάρχει κανείς να πει "στα 'λεγα" ή κανένας να κατηγορήσω για να ξαλαφρώσω λίγο. Κανέναν δεν άκουσα κι έκανα 100% ό,τι ήθελα... Κι όταν άλλαξες, πάλι κανείς δεν μου είπε να σε αγνοήσω ή να σε παρατήσω ή κάτι εναντίον σου τέλος πάντων... Δεν το θυμάμαι, άρα δεν έγινε!
Έκανα ακριβώς ό,τι ήθελα με σένα, έπραξα εντελώς μόνη μου, είδες το 100% του εαυτού μου κι αν δεν σε κέρδισα, φταίω μόνο εγώ και κανείς άλλος! Ίσως αυτό να είναι που πονάει τόσο...
Και ναι, σου μίλησα, και ναι, είπα όσα ήθελα να ακούσεις, αλλά όχι, εσύ δεν είπες τίποτα... Με άφησες να πιστεύω πως όλα είναι τα ίδια, ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα και θα ήθελα να μάθω το γιατί, μπορείς;
Γιατί εσύ κι όλοι οι όμοιοί σου επιλέγουν αυτό το παιχνίδι; Γιατί να καταστρέψεις κάποιον που νοιάστηκε; Γιατί; Και δεν με κατέστρεψες, μην υπερβάλλουμε, κατεστραμμένη με βρήκες, απλά δεν σε άφησα να το δεις ούτε για μια στιγμή... Έπαιξα το παιχνίδι σου, πήγα με τους κανόνες σου και σε άφησα να νομίζεις πως... δέρμα αγγίζεις μόνο, είμαι καλά και τίποτα δεν μπορεί να με χαλάσει... Γνώρισες ένα κεφάτο άτομο, με όρεξη για ζωή, που ξέχασε να σου πει ότι σε χρειάζεται για να στηριχτεί πάνω σου... Γιατί, έχει τόση όρεξη για τα πάντα, αλλά είναι τόσο μόνη της, που μισεί τον εαυτό της γι' αυτό! Κι από το πουθενά, ήρθες εσύ και ήσουν μέσα σε όλα και είχες όρεξη για τα πάντα και εκείνη γούσταρε τρελά!
Πού πήγε εκείνος ο άντρας; Τι του κάνανε;;; Φέρτε τον πίσω σας παρακαλώ, πού είναι;;; Εκείνον μόνο θέλω! Κι έρχονται και τα γενέθλια κι όσο κι αν το λέω ότι τα τρέμω, όλοι νομίζουν πως κάνω πλάκα,,, Δεν θέλω σε αυτά τα γενέθλια να είμαι μόνη μου, δεν θα το αντέξω! Άλλη μία αποτυχία μοιάζει, το πιάνεις;;; Δεν γίνεται, απλά δεν γίνεται...

...hard to dance with a devil on your back...

I am done with my graceless heart...
So tonight I'm gonna cut it out and then restart...
Cause I like to keep my issues drawn...
It's always darkest before the dawn...




Florence + The Machine - Shake It Out

Sorry...

Και ξέρεις κάτι; Σαν να πολυβολεύτηκες νομίζω... Ok δεν θες πίεση, ok να προσποιούμαι, ok να είμαι η τέλεια γκόμενα... Για πόσο νομίζεις μπορεί να συνεχιστεί αυτό;;;; Και ναι, καλά στα είπανε όλοι : η τέλεια γκόμενα δεν υπάρχει! Η γκόμενα που δεν ζητάει τίποτα ποτέ, απλά δεν υπάρχει, sorry...

Ξέρω πως σε βόλεψα τόσο καιρό, δεν ρωτούσα, δεν ζητούσα εξηγήσεις, δεν με πείραζε τίποτα, δεν παρεξηγήθηκα στιγμή, αλλά... λυπάμαι, τέλειωσε αυτό! Και ναι, θέλω να κάνουμε ΑΥΤΗ τη συζήτηση! Ξεγέλασα τον εαυτό μου πως δεν την χρειάζομαι, αλλά τελικά ναι, την απαιτώ! Θέλω απαντήσεις και θα τις πάρω ό,τι κι αν σημαίνει αυτό...

Και ναι, σε γουστάρω πολύ, αλλά εσύ τι θέλεις τελικά; Και ναι, είναι πίεση όταν δεν ξέρεις τι θέλεις να σε ρωτάει κάποιος "τι θες;" αλλά ήρθε η ώρα για να πάρω τις απαντήσεις μου, sorry!

Πού τελειώνει η δική σου ανοχή και πού αρχίζει η δική μου υπομονή;;; Ξέρεις; Σε ένοιξε ποτέ; Δεν μπορείς να παίζεις με τα συναισθήματά μου, δεν μπορείς την μία μέρα να με κερδίζεις και την άλλη να με χάνεις, απλά ΔΕΝ μπορείς!

Και ναι, άλλαξα γνώμη και δεν θα σε παρατήσω αμαχητί, θα μιλήσουμε πρώτα, sorry... Θα στριιμωχτείς και θα νιώσεις άσχημα, το ξέρω αλλά χρειάζομαι τις απαντήσεις μου, sorry!
...

Καταλαβαίνεις;;;

Πάλι πίνει... Μόνο αυτό θέλει να κάνει τα τελευταία βράδια... Δεν μπορεί να είναι νηφάλια και να σκέφτεται μάλλον... Δεν το αντέχει! Κάθεται στο ίδιο σημείο και κοιτάει αφηρημένη τους δείκτες του ρολογιού στον τοίχο... Μετράει πλέον τις ώρες με τα λεπτά, τικ-τακ, τικ-τακ, ο θόρυβος μοιάζει εκκωφαντικός στην ατέλειωτη σιωπή που επικρατεί. Το τηλέφωνο πάλι δεν χτύπησε...

Τι να συνέβη αυτή τη φορά, αναρωτιέται και χαζεύει τον τοίχο... Είναι μόνο αυτές οι ώρες, οι βραδινές που παραδίδεται στη θλίψη της και αφήνει τα συναισθήματα να βγουν έξω. Δεν έχει λόγο να κρατηθεί, δεν προσπαθεί καν να αντισταθεί. Τα πρωινά είναι ένας άλλος άνθρωπος! "Λάμπεις" της είπαν σήμερα, "είσαι πολύ όμορφη"... Πολύ μόνη μου είμαι, ήθελε να πει, αλλά χαμογέλασε...

Να μην καταλάβει κανείς, να μην τον κακοχαρακτηρίσουν, να μην... Και τι σημασία έχουν άραγε όλα αυτά;;; Αν δεν πρόκειται να τον ξαναδεί ποτέ, τι σημασία έχει πραγματικά ποιος θα νομίσει τι...

Μία μέρα χρειάζεται μόνο, μία μέρα! Το έχασε το παιχνίδι, αλλά κρατιέται και δεν το παραδέχεται... Άρνηση; Ίσως είναι η άμυνά της, αλλά και πόσο να αντέξει κι αυτή, όταν ήταν ήδη πολύ χαλαρωμένη;;; Και να πεις πως δεν το ήξερε... Από την πολύ αρχή τα γνώριζε όλα και μόνη της επέλεξε να παίξει το ρόλο της στο έργο αυτό. Απλά δεν περίμενε να είναι κομπάρσος, αυτό είναι που πονάει, καταλαβαίνεις;;; 

Τι έγινε άραγε πάλι;;; Πήγε 100% με τα νερά του άλλου και πάλι έχασε! Καταλαβαίνεις;;; Τι; Τι ήταν στραβό αυτή τη φορά; "Είσαι τέλεια" της είπε την τελευταία φορά που ήρθαν κοντά "ούτε με πιέζεις, ούτε τίποτα"... Τότε τι; Τι, απλά πες ΤΙ επιτέλους! Δεν γίνεται ακόμα ένας που δεν καπνίζει, να πάει για τσιγάρα, καταλαβαίνεις;;;

"Μην πέσεις ακόμα" της είπαν "θα σου πω εγώ πότε"... Κι όμως έπεσε τελικά... Χάθηκε το παιχνίδι, σου λέω, τον χάσαμε κι αυτόν... Πολύ καλό για να είναι αληθινό κι αυτό άραγε;;; Ποιος ξέρει και ποιος θα μάθει ποτέ... 

Δεν την μπορώ τη σιωπή, δεν αντέχω να κάνω υπομονή, τρελαίνομαι, καταλαβαίνεις;;;; Θέλω να έρθω εκεί, να σε βγάλω από το σπίτι σου, να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου πεις πως τα φαντάστηκα όλα!!! Ότι δεν ένιωσες τίποτα, δεν έτρεμες ποτέ, δεν με χάζευες με τις ώρες... Δεν συνέβη τίποτα, ήταν όλα μέσα στο μυαλό μου! Να με βγάλεις τρελή, καταλαβαίνεις;;; Το χρειάζομαι αυτό το χαστούκι, μπορείς να με καταλάβεις;;; Και δυο λόγια, ό,τι κι αν πεις, τα χρειάζομαι κι αυτά!!! Δεν μπορώ να το κλείσω αλλιώς, καταλαβαίνεις;;; Αν αυτό θες, απλά πες το, πες κάτι, οτιδήποτε!!! Δεν την αντέχω τη σιωπή... 

...my bleeding heart won't make it...

Πραγματικά νιώθω πως δεν έχω χρόνο πια, δεν με παίρνει για άλλα λάθη, τέλειωσα πια, τερμάτισα... Κι όσο κι αν λέω στον καθρέφτη πως δεν μπορώ να πληγωθώ πια, κανένας δεν θα το καταφέρει ξανά, τόσο δάκρυα αρχίζουν να κυλούν...

Δεν ξέρεις τι έγινε, πάλι χάθηκες στην πορεία... Κι ενώ έχεις στα χείλη ένα "γιατί πάλι σε μένα;" δεν είναι αυτό που πραγματικά σε τρώει... Είναι η γαμημένη ευχή που κάνεις όποτε πέφτει ένα αστέρι και βιάζεσαι να προλάβεις! Είναι η γαμημένη η μοναξιά που φοβάσαι - τρέμεις!!! - και σιχάθηκες πια να την βλέπεις να σε ακολουθεί!

Και σε έχει πιάσει μια πίκρα, μα μία πίκρα που όμοιά της δεν υπάρχει!! Δεν ξέρεις τι γίνεται, αλλά έχεις πέσει ήδη... Γιατί... κάτι σου θυμίζει η όλη ιστορία, το έργο το έχεις ξαναδεί και αυτό είναι το σημείο που πρέπει να φύγεις... Πρέπει; Δεν ξέρεις, δεν έχεις ιδέα, απλά φοβάσαι και ο φόβος τυλίγεται γύρω σου και πάει να σε πνίξει! Πού πήγε η αισιόδοξη όψη σου; Τι έγινε και κρύφτηκε;

"Μην κλαις" μιλάς στον καθρέφτη "είπες δεν θα ξανακλάψεις" αλλά τρέμει η φωνή σου... Μια μέρα, σκέφτεσαι, μόνο μία μέρα ακόμα ας σου δώσει και θα τον κάνεις να μείνει... Μόνο μια μέρα! Ούτως ή άλλως, κανείς δεν έχει πολύ χρόνο...




Chase & Status - Time ft. Delilah

Τώρα ξέρω!!

Πώς τα ξεχνάμε όλα, όμως έ; Ένα βλέμμα, ένα φιλί, ένα "γεια", κάτι τόσο απλό και ταυτόχρονα σημαντικό, είναι αρκετό για να ξεχάσουμε όλα όσα προηγήθηκαν!

Τι κι αν ήθελα να φάω τα κάγκελα την Κυριακή; Τι κι αν ήθελα να σπάσω ό,τι μπορούσα από τα νεύρα μου; Τα ξέχασα όλα όταν έβαλε τα χέρια του γύρω μου... Κι αυτό το βλέμμα... Ξέρεις, αυτό που σε κάνει να νιώθεις πως παγώνει ο χρόνος και υπάρχεις μόνο εσύ εκείνη την στιγμή και γεμίζεις όλο τον χώρο! ΑΥΤΟ το βλέμμα νομίζω αναζητούσα τόοοοοοοσο καιρό, κάποιον να με κοιτάξει έτσι...

Όλα καλά θα πάνε, το ξέρω! Το θέλω τόσο πολύ, που θα το κάνω να συμβεί! Θα μείνω και θα επιμείνω και θα τα καταφέρω τελικά! Όλα τα παλιά θα γκρεμιστούν και θα στηθούν νέα στη θέση τους και ο κύκλος θα συνεχιστεί έτσι... Έτσι είναι η ζωή, έτσι πάει πάντα κι αν το είχα ξεχάσει κι είχα απελπιστεί, τώρα ξέρω! Μια πάνω, μια κάτω, αλλά ποτέ μια ευθεία γραμμή σαν καρδιογράφημα νεκρού! Ποτέ ξανά!!

Δε με υπολόγισες καλά...

Πυξ Λαξ - Πού να σου εξηγώ

Wanna start a fight!!!

Και να σου πω κάτι; Σήμερα με εκνεύρισες!! Πολύ!! Σοβαρά, θέλω να σπάσω τα πάντα!!! Δεν φταις εσύ, βέβαια, για ακόμα μία φορά εγώ φταίω που σε έκανα προτεραιότητα ενώ ΠΑΛΙ δεν έπρεπε, αλλά πού θα πάει; Θά μάθω κάποια στιγμή, θα σταματήσω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να το κάνω αυτό!!!

Άλλαξα τα σχέδιά μου, δεν πήγα εκεί που έπρεπε να πάω, γιατί; Για να βρεθούμε. Και με παίρνεις τόσο αργά για να μου πεις πως είσαι κομμάτια; Απίστευτο, απλά απίστευτο!!! Και επαναλαμβάνω, ΕΓΩ φταίω και το ξέρω, αλλά περίμενε και θα δεις! Αλλάζω τακτική... Αρκετά σε χάιδεψα!!! Κάνε το πρόγραμμά σου εσύ και θα κάνω κι εγώ το δικό μου! Κι όποιος λυγίσει πρώτος... Κάτσε και θα δεις, μόνο αυτό σου λέω!!! Μην τρελλαθώ... 

Αν δεν σε φέρω στα νερά μου, να μην ξανακούσω το όνομά μου!!! 

Έλα κοντά, χάνουμε χρόνο!!!

Φίλη μου, θα ήσουν τόσο περήφανη για μένα απόψε... Πραγματικά ούτε εγώ δεν με αναγνώρισα! Ήμασταν όλοι μαζί στο μαγαζί κι εμφανίστηκε η πρώην... Δεν αντέδρασα, δεν τσαντίστηκα, παρέμεινα υπέροχη όπως είμαι πάντα για εκείνον και χαμογελούσα σαν να μην συνέβη τίποτα... Πήγα τουαλέτα κι ήθελα να σε πάρω... Μέσα στην τουαλέτα σκέφτηκα να κάτσω λίγο να περιμένω, να γυρίσω και να έχει φύγει εκείνη, αλλά αντιστάθηκα! Επέστρεψα και ήμουν λαμπερή όπως πάντα και επικρατέστερη όλων, καθώς εγώ είμαι τώρα κι όχι εκείνη... Όπως θα ήμουν - από την αντίθετη πλευρά - αν Τον πετύχαινα έξω... Ο -Η πρώην είναι αλλιώς, πάντα ξέρει πώς να σε γυρίσει πίσω, αλλά πρέπει να θες κι εσύ να γυρίσεις σωστά;

Δεν έμοιαζε τόσο σωστός απόψε, γύρισα και με είχε πλάτη, αλλά δεν μούτρωσα, δεν ζήλεψα, δεν έκανα τίποτα! Χαλαρά δεν είμαστε; Χαλαρή θα είμαι κι εγώ κι όποιος αντέξει! Θα του κάνω ένα κόλπο μια μέρα εκεί που δεν το περιμένει... Να δούμε τι αντέχει κι αυτος τελικά... Με έβαλε μέσα στο παιχνίδι, θα τον κάνω να χορέψει! Κι αν η πρώην του είναι συνέχεια μέσα στα πόδια μας, θα φέρω κι εγώ κάποιον... Και να δούμε ποιος θα αντέξει! Πριν πέσουν τα τοίχη...Έρωτα ζούμε, αλλά...

Έλα κοντά - Δέσποινα Βανδή

Τα ανέφικτα

Να μην σκέφτομαι! Αυτό πρέπει να κάνω Λολάκι μου και το ξέρω και το προσπαθώ!!! Αλήθεια σου λέω, πίστεψέ με!! Πάει το μυαλό να αναρωτηθεί τι ΘΑ γίνει, τι ΘΑ κάνουμε, τι ΘΑ πω, τι ΘΑ πει, αλλά δεν το αφήνω, φεύγω τρέχοντας!!

Δεν υπάρχει πρόγραμμα, δεν υπάρχει πλάνο, ξεπερνώ τον εαυτό μου, το ζώδιό μου και τον τρόπο που λειτουργώ όοοοοοοοολα αυτά τα χρόνια. Είναι κάτι τόσο νέο για μένα, που θα σκεφτόταν κανείς πως θα το απέρρριπτα, αλλά είμαι τόσο περίεργη να δω κι αυτό το...σενάριο και γι' αυτό ακολουθώ... 

Δεν γνωρίζω παρά μόνο το πρόγραμμα της επόμενης μέρας κι αυτό - ειλικρινά!!!! - δεν έχει ξανασυμβεί ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ!! Σε τέτοιο βαθμό που έμοιαζε σχεδόν ανέφικτο για μένα, αδύνατον, άμεσα απορριπτέο θα έλεγαν όσοι με γνωρίζουν, κι όμως να που το ζω...

Δεν ξέρω τι θα κάνω το καλοκαίρι, δεν ξέρω πότε θα πάω αν θα πάω και πού, δεν ξέρω καν τι θα κάνω το τριήμερο, ούτε μέχρι την Παρασκευή δεν μπορώ να κάνω σχέδια, αλλά δεν με πειράζει, τρελό; Και τρελό και νέο και ... καλώς όρισες!!! Και μακάρι μαζί σου να καταργηθούν κι άλλα που τα έχω ανέφικτα και απίθανα τόσο καιρό...

Τι είμαι;;;

"Θα έρθει μία μέρα... όταν θα είναι πια αργά... που θα πεις "Σε αγαπάω"


Όταν δεν απαντήσω, θα θελήσεις να μάθεις και θα ρωτήσεις "Με αγαπάς;"... Ξέρεις τι θα σου πω;


"Σε αγαπούσα, μακάρι να το ένιωθα ακόμα, αλλά ήσουν με τόσες άλλες παράλληλα και ήσουν τόσο τυφλός για να δεις τι υπήρχε μπροστά σου τόσο καιρό... Σου έδειχνα τα σημάδια, προσπάθησα να στο κάνω σαφές, αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ... Οπότε τώρα πια, σε βλέπω σαν φίλο, όπως με έβλεπες κι εσύ τόσο καιρό"..."
____________________________________________________________________________

... Κάτι κουβαλάμε όλοι, αυτό είναι δεδομένο! Γνωρίζουμε κάποιον κι έχει πάντα ένα φορτίο μαζί του, μεγάλο ή μικρό, είναι μονίμως εκεί! Το δέχεσαι και προχωράς ή απλά δεν το δέχεσαι... Το δέχεσαι κι έχεις κάποιον με οποιαδήποτε μορφή ή το απορρίπτεις και ανοίγεις την πόρτα πάλι στη μοναξιά... Την μόνη που είναι πάντα εκεί και περιμένει... Όχι να την καλέσεις μέσα, μπαίνει ούτως ή άλλως, αλλά να πάρει μορφή, υπόσταση, και την προσέχεις ξανά... Μόλις ανοίξεις το παράθυρο, είναι εκεί! Εξαρτάται από την διάθεσή σου, αν θα την δεις ή όχι...

Κι εγώ βαρέθηκα τόσο μα τόσο πολύ να την βλέπω! Δεν της δίνω σημασία, δεν την κερνάω τίποτα κι όσο και να θέλει, την αγνοώ, κάνω σαν να μην υπάρχει... "Δεν έχεις κάτι" πάει να πει "Δεν είναι δικός σου, δεν έχετε τίποτα, άρα είσαι μαζί μου" συνεχίζει κι εγώ κλείνω το παράθυρο βιαστικά! Ναι, δεν έχω κάτι, όντως δεν είναι δικός μου ΑΚΟΜΑ, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και δεν έχει πεθάνει ακόμα! Δεν είμαι μόνη μου, αλλά δεν είμαι και δική του, άρα τι είμαι; Ελεύθερη σίγουρα, μπερδεμένη 100%, ερωτευμένη όσο δεν πάει, μόνη μου δεν νιώθω! Ή μήπως θα έπρεπε;;;

I need... someone... you...

"Δεν το πιστεύω" είπε "είναι η πρώην μου εκεί" και πάγωσα! "Θες να φύγω;" ήταν η πρώτη μου αντίδραση... Και μου είπε να πάμε μαζί να της πει ένα γεια... Και πήγαμε! Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως δεν ήταν κάποια εντυπωσιακή, μια συνηθισμένη κοπέλα... Και μετά που μιλούσαν και αντάλλαζαν νέα, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν έμαθα ότι εκείνος έχει άλλη...

Τον παραδέχτηκα όμως και του το είπα! Εμένα δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει να με χαιρετήσει εκείνος αν με δει, πόσο μάλλον αν δεν τον έχω δει εγώ καν... Έχει να κάνει βέβαια και με το πόσο άνανδρα έφυγε, έτσι; Κι ο άλλος στο νησί, ακόμα κρύβεται! "Πολλοί έχουν κλάψει εξαιτίας μου, κανείς για μένα"... Μεγάλο ρητό!

... Στην πρώην με σύστησε με το όνομά μου και τελεία... Σε μια άλλη φίλη του που ήρθε και μας βρήκε με σύστησε σαν φίλη... Δεν ξέρω τι είμαστε και με μπερδεύει ειλικρινά! Από τη μία, ζηλεύει και το δείχνει δειλά-δειλά, με οποιαδήποτε αφορμή, χαμογελώντας πάντα, αλλά "πετάει" την ατάκα του κάθε φορά κι από την άλλη... τι του είμαι τελικά; Χαλαρά ξε-χαλαρά, λάου-λάου ή όχι, νιώθω την ανάγκη να μάθω τι είμαι τελικά... Ανήκω κι εγώ κάπου ή πάλι στην απ' έξω είμαι; Δεν έχω παράπονο, πέρασα τέλεια απόψε, και ήπιαμε και χορέψαμε και όλα ήταν και γαμώ, αλλά... τι είμαι τελικά;;;

Ο κακός μου εαυτός σκέφτεται πως αν τον κάνω να ζηλέψει πολύ ίσως εκφραστεί ελεύθερα κι ο καλός μου λέει πως ίσως αυτό τον διώξει μακρυά... "Θέλω να είσαι ο εαυτός σου" μου είπε και αμέσως μετά το επανέλαβε με μορφή ερώτησης... "Θέλω;" με ρώτησε.

Εγώ να ήξερε πόσο θέλω να είμαι ο εαυτός μου! Αλλά κρατιέμαι τόσο πολύ... Μην νιώσει πίεση, μην πανικοβληθεί, μην φύγει... Λες και είναι εδώ... Τίποτα δεν έχω, για ακόμα μία φορά, απολύτως τίποτα και με τρώει αυτό, αλλά κάνω υπομονή! Κι ας σιχαίνομαι τόσο μα τόσο την υπομονή! Η ζωή είναι ΕΔΩ, γιατί να περιμένεις για να την ζήσεις;

Need you now - Lady Antebellum

Baby steps

Τελικά δεν το έκανα, δεν έπαιξα, δεν μου βγήκε, δεν είμαι έτσι εγώ! Πήγα και πάω με τα νερά του, κινούμαι ήσυχα αλλά δυναμικά, κάνω baby steps, ένα - μισό! - τη φορά και τον αφήνω να ανοίγει όσο εκείνος θέλει το χώρο που μπορώ να καταλαμβάνω στη ζωή του. Χαλαρά; Χαλαρά! Μου αρέσει ΑΥΤΟ το χαλαρά, δεν έχω κανένα πρόβλημα!

...Κάθησα και σκέφτηκα τις δικές μου εμπειρίες από χαλαρό και τεντωμένο σκοινί στο λαιμό μου και έχω ζήσει και τα 2 άκρα, η αλήθεια είναι... Ο ένας με έπνιγε τόσο που ήθελα να τα κάνω όλα κρυφά, τα πάντα, και περισσότερα από όσα φοβόταν! Ο άλλος πάλι, το είχε πολύ μακρύ το σκοινί, δεν με έψαχνε, δεν ζήλευε, δεν με έκλεινε μέσα, με παρότρυνε να βγαίνω μόνη κι εγώ έμεινα κολλημένα πάνω του σαν βδέλλα! Δεν ξέρω αν εγώ είμαι αντιδραστική, αλλά όσο ένιωθα καταπιεσμένη, τόσο ήθελα να του την "σπάω" του πρώτου, ενώ με τον δεύτερο δεν είχα κανένα τέτοιο κίνητρο...

Δεν ξέρω ακόμα τι είναι το λάου-λάου και το χαλαρό στη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε 2 ανθρώπους, αλλά αυτό που ζω μου αρέσει, το λατρεύω και θέλω να το... εξερευνήσω κι άλλο! Χωρίς παιχνίδια που δεν μου ταιριάζουν, χωρίς κρυφτό, μόνο αλήθειες! Απλά αλήθειες και μικρά βηματάκια... Και όσος χρόνος έχει σπαταληθεί μέχρι τώρα, το αξίζει 100%! Αυτό μετράει νομίζω τελικά...

Δεν λέω τίποτα, μα νιώθω!!! (ρε γαμώτο)

Όσα δε σου είπα - Μελίνα Ασλανίδου


Δεν επικοινώνησε σήμερα... Ούτε μήνυμα ούτε τηλέφωνο, τίποτα... Έχει να κάνει με το ότι δούλευα εγώ; Δεν ήξερε αν μπορούσε να μου στείλει ή περίμενε να δει τι θα κάνω εγώ; Τι είναι αυτά τα παιχνίδια ρε γαμώτο; Τι λάου-λάου... 


Δεν ξέρω από αυτά, ποτέ δεν τα έμαθα ρε γαμώτο... Μέτρια πράγματα, μέτρια συναισθήματα, να κρατιέσαι και να μην δείχνεις, για να μην τρομάξει ο άλλος... Χτες μου χάιδευε την πλάτη όλο το βράδυ και σήμερα δεν ήταν πουθενά... Μήπως "πιο καλά να φύγω πριν τον δω να φεύγει";;; Κι αν φύγει και τα πάρει όλα μαζί του; Δεν είναι πολλά, μόνο η ανάσα μου... Μια ανάσα που πήρα στα κρυφά και σκέφτηκα πως κάτι μπορεί να γίνει και για μένα τελικά... Ένα "ουφ", ένα σκούπισμα του ιδρώτα από το μέτωπο, ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο κι ένα δάκρυ που τρέχει ασταμάτητα... Πώς γίνεται να αλλάζει τόσο από την μια μέρα στην άλλη;;; Πώς γίνεται να μην τον νοιάζει πώς είναι ο άλλος, πώς πέρασε την μέρα του; Έτσι είναι το λάου-λάου;

"Χαλαράααααααα" μου είπε η φίλη μου... Δηλαδή έτυχε που βρισκόμασταν κάθε μέρα; Ήμουν απλά τυχερή; Και το "υποσχέσου!!" που μου είπε για την Πέμπτη; Που θέλει να έρθει μαζί μου σε μια δουλειά; Τι ήταν αυτό; Γιατί εξαφανίστηκε ρε γαμώτο σήμερα; Γιατί πάλι μου συμβαίνει αυτό;

Είναι τόσο έντονη η ανάγκη μου να είμαι ξανά με κάποιον!! Μου κράτησε το χέρι και ανατρίχιασα... Με φίλησε κρυφά κι έτρεμα... Τον ένιωσα να τρέμει κι εκείνος, δεν μπορεί να έπεσα πάλι έξω! Πού είναι;;; Πού είναι όλη μέρα σήμερα;

... Αύριο μόλις ξυπνήσω, θα του στείλω εγώ κι ό,τι γίνει! Πάντα ήμουν δυναμική, πώς να αλλάξω τώρα; Και ok, θα το καταφέρω το "χαλαρά", αλλά ο εαυτός μου πάντα προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια κι όταν γουστάρω κάτι, το διεκδικώ! Κι αυτόν δεν θα τον αφήσω να χαθεί, με τίποτα ρε γαμώτο, αυτός θα μείνει! Τέλος! Χαλαρά, ξα-χαλαρά, λάου-λάου ή όχι, εγώ θα δείξω αυτά που νιώθω κι ό,τι γίνει! Τουλάχιστον να μην μετανιώνω για όσα δεν έκανα μετά...

Λάου-Λάου

Τι σημαίνει λάου-λάου;
Ποιοι είναι οι κανόνες αυτής της... συμφωνίας;
Δεν έχει κανείς δικαιώματα, αλλά ούτε και υποχρεώσεις;

"Γνώρισα κάποιον..." ξεκινάς να μιλάς και τραβάς την προσοχή... Γιατί έχεις γνωρίσει αμέτρητους, αλλά για κανέναν δεν έκανες τέτοια εισαγωγή... με παύση... "Είναι όπως τον θέλω" συνεχίζεις να μιλάς, αλλά η φωνή τρέμει λιγάκι... Σαν να φοβάσαι, αλλά ξέρεις καλά πως έπαψες να φοβάσαι πια... "Ηλικία", "Επάγγελμα" αρχίζουν οι πάγιες ερωτήσεις κι εσύ γουστάρεις να μιλάς για εκείνον κι άλλο που δεν θες και σε παρασέρνει...

Περνάνε οι μέρες, αυτός επικοινωνεί ασταμάτητα, εσύ γουστάρεις ΤΡΕΛΑ και κάνετε αυτή την αμήχανη συζήτηση... Σε θέλει,τον θέλεις, αλλά... Θέλει λάου-λάου... Ok, μέσα γιατί γουστάρεις τρελά, αλλά τι σημαίνει ακριβώς το λάου-λάου; Συμφωνείς και δηλώνεις μαλακίες πως πολλούς τους εξυπηρετεί, ξεχνώντας να προσθέσεις πως εσύ δεν είσαι μία από αυτές... Δεν έχεις μάθει να ζεις χωρίς κανόνες και σε μπέρδευαν πάντα τα ημίμετρα, αλλά... τον γουστάρεις και θες να πας με τα νερά του, έτσι δεν είναι; Λιώνεις όταν σε καρφώνει, μισείς την ώρα που θα τελειώσει η βραδιά, σε φτιάχνει απίστευτα και σε θέλει κι αυτός απίστευτα! Αλλά τι σημαίνει τελικά το λάου-λάου;

Και θέλει κάθε μέρα να μαθαίνει το πρόγραμμά σου και θέλει να σε βλέπει και πετάει και ατάκες του στυλ "θα με βαρεθείς στο τέλος" αλλά όλο εκεί είναι κι εμφανίζεται! Κι εσύ δεν τον βαριέσαι και θες να του το πεις, αλλά σε σταματάει αυτό το λάου-λάου... Μην τρομάξει, μην νιώσει πίεση, μην φύγει Θεέ μου να μην φύγει αυτός! Θέλει χαλαρά, χαλαρά θα τον πάς! Ό,τι θέλει κι εσύ κρυφά θα ελπίζεις πως θα σε ερωτευτεί και θα ξεπεράσει το στάδιο του λάου-λάου και θα θέλει να είστε μαζί και μόνο μαζί! Κι αν δεν συμβεί αυτό; Κι αν μόλις λυγίσεις και αφεθείς, πάρει αυτό που ήθελε εξαρχής και χαθεί; Τι θα γίνει τότε; Θα τον χάσεις οριστικά; Κι είσαι τόοοοοοοοσο έτοιμη ρε γαμώτο! Και χτυπιέσαι που δεν είναι κι αυτός!

... Ήρθε ο άλλος, ο παλιός, στην εταιρεία σήμερα και ούτε που σε ένοιαξε... Δεν το ανέφερες καν σε κανέναν! Επιτέλους έφυγες από την όλη κατάσταση και θέλεις τόσο πολύ να δεθείς στη νέα πραγματικότητά σου! Μα τόσο πολύ... Να μην υπήρχε αυτό το γαμημένο λάου-λάου!!! Θες να ανήκεις πάλι κάπου, να γίνεις μέρος ενός συνόλου, να δίνεις και να παίρνεις αναφορά, αλλά κρατιέσαι! "Οι γυναίκες έχουμε τρελαθεί' είχε πει κάποτε η Ίζη και κρέμεσαι από αυτά τα λόγια... Δεν είμαι ακόμα μία τρελή, μην σε τρομάζω, μείνε δίπλα μου, θες να του φωνάξεις! Ό,τι και αν σημαίνει το λάου-λάου, μείνε σε παρακαλώ, άσε με να σε κερδίσω...




Δέσποινα Βανδή - Το νησί

Καλό μήνα!!!

Ας μας παρασύρει το κύμα να φύγουμε μακριά από όλα!!!!

Ο καιρός φτιάχνει κι η διάθεση αλλάζει 100%!!!!

Hurt...

Πού είσαι;;;;

Πού; Πού είσαι; Πέρασε τόσος καιρός, βγαίνω τόσα βράδια, πού είσαι επιτέλους;;; Πού κρύβεσαι;;; Και γιατί;;;



Rihanna- Where Have you Been

Για πάντα...

... είχε μια κοπέλα γενέθλια απόψε... Μία ακόμα γνωστή-άγνωστη... Ήρθε πρώτη στο τραπέζι της και ήταν μόνη για κανένα μισάωρο και σκεφτόμουν πως δεν μου έχει τύχει ποτέ και πόσο άσχημο ήταν... Εκείνη έχει γκόμενο, έχει φίλες, κι όμως ήρθε πρώτη και μόνη της στο τραπέζι της... 

Στην πορεία ήρθαν κι όλοι οι υπόλοιποι και τελευταίος ο γκόμενος. Δεν έμοιαζε κάτι να της λείπει πριν εμφανιστεί εκείνος και δεν τρελλάθηκε κιόλας όταν έκατσε δίπλα της... Δεν κρίνω, απλά περιγράφω σκηνές καρέ-καρέ! Απλός θεατής είμαι, παρατηρητής, χωρίς να γνωρίζω τις λεπτομέρειες της ζωής κανενός... Εκεί που ένιωθα άσχημα για εκείνη που ήταν μόνη της, την ζήλεψα στο τέλος της βραδιάς! Ανέβηκε στη μηχανή του κι έφυγαν... Ήταν μέρος ενός συνόλου που ολοκληρώθηκε με εκείνον... Ανήκει κάπου, δίνει και παίρνει αναφορά... Η παρέα της είχε τούρτα-έκπληξη κι αυτός δεν είχε αναμιχθεί καθόλου, δεν ήταν δική του ιδέα, δεν το γνώριζε καν. Δεν προκάλεσε αυτός την έκπληξη, απλά ήταν εκεί, δίπλα της, της χάιδευε τα μαλλιά, ήταν δική του! 

Τι σημασία έχουν οι εντελώς ανόητοι κανόνες που βάζουμε;;; "Πού θέλεις να σε βρει η αλλαγή;" με είχε ρωτήσει κι έτρεξα να ανέβω στη μηχανή! Η τούρτα-έκπληξη ήθελα ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να ήταν δική του ιδέα και ρώτησα για να βεβαιωθώ... Τι σημασία έχει το οτιδήποτε από όλα αυτά; Έχουμε τρελλαθεί οι γυναίκες και δεν ξέρουμε τι είναι δεδομένο και τι όχι! ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι δεδομένος, όσα "για πάντα" κι αν σου λέει... Το "για πάντα" ήταν "για λίγο" τελικά και το "δεν μπορώ χωρίς εσένα" έγινε "δεν κάνεις εσύ για εδώ, δεν θα τα καταφέρεις". Δεν τον έπεισα, δεν τα κατάφερα, απέτυχα! Δεν μπόρεσε ποτέ να δει πόσο τον αγαπούσα; Δεν ήθελε να το δει; Ή μήπως το είδε και τρόμαξε γιατί δεν μπορούσε να με αγαπήσει τόσο; Δεν έμαθα ποτέ και θα μου πεις, τι σημασία έχει πια; Τι σημασία είχε και τότε; ΚΑΜΙΑ απολύτως! Το "για πάντα" κατέληξε να τον βλέπω μέσα από κάμερες κι εκείνος να μην το ξέρει καν, να μην με ψάχνει, να μην νοιάζεται ούτε καν να με δει... Το "για πάντα" δεν υπάρχει και δεν ξέρω αν το θέλει κανείς... Είναι τόοοοοοοσο πολύ! 

Κι ας ήταν μια καλή μέρα!!!

Χτύπα, ειλικρινά χτύπα όσο γουστάρεις! Δεν μασάω! Παίρνω σαν δεδομένο πως όλα είναι χαμένα και τίποτα δεν με ξαφνιάζει πια.. Δεν πονάω ή κι αν πονάω, δεν το βλέπει κανείς...
Τι κι αν έμεινα ολομόναχη; Θα μάθω να περνάω κι έτσι καλά, είπαν... Πότε; Πότε το μαθαίνεις αυτό; Και γιατί να το μάθεις; Δεν ήρθες στη ζωή για να είσαι μόνη, είσαι το απόλυτα κοινωνικό πλάσμα, γιατί να μάθεις να ζεις αλλιώς;;;
Και τι έγινε που εκείνος σε απέρριψε; Και τι κι αν ΑΚΟΜΑ σε πονάει και σε γονατίζει όποτε νιώθεις έτοιμη να προχωρήσεις; Πάλι θα έρθει εκείνη η γαμημένη στιγμή, που θα τον δεις να σε κοιτάζει από την άλλη άκρη του μπαρ που πίνεις ή θα βρεθεί δίπλα σου με την λευκή μηχανή του ενώ οδηγάς ή στην εξώπορτα της πολυκατοικίας να σε περιμένει... Και θα φυσήξεις και θα διαλυθούν όλα! Γιατί εκείνος δεν υπάρχει πια, σε άφησε να φύγεις κι αν ακόμα μπορεί και σε πονάει αυτό, δικό σου πρόβλημα! Εκείνος προχώρησε... Η σειρά σου να κάνεις το ίδιο κορίτσι μου!
Κι αν υπάρχουν ακόμα εκείνες οι βραδιές που δεν ξέρεις πού να πας, εσύ απλά προχώρα! Προς το οπουδήποτε, απλά κινήσου! Μην μένεις στάσιμη, μην αφήνεις τα παλιά να σε παρασύρουν, μόνο σε λάθος δρόμους μπορούν να σε πάνε...
Και ΝΑΙ, τον αγάπησες! Και ΝΑΙ, σε διέλυσε φεύγοντας! Και ΝΑΙ, ακόμα δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις πως ο Θεός μπορεί να θέλησε να καταστρέψει την τόση ευτυχία σου και ίσως ακόμα να θεωρείς πως ζεις έναν εφιάλτη και θα ξυπνήσεις, αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει, σε διαβεβαιώ! Και ΝΑΙ, "οι αγάπες πονάνε" και φοβάσαι και θες να μείνεις μακριά τους, αλλά δεν πρέπει να βγεις από το πεδίο της μάχης, γιατί θα σε κλείσουν απ' έξω...
...Απόψε έζησα ξανά λιγάκι, ήπια ένα γαμημένο ποτό, βρήκα παρέα! Μπορώ να ξανανοίξω τον κύκλο, στο χέρι μου είναι!

Μόνη...

Πέρασε ένας χρόνος πια... Τον έκλεισα, "επέτειο χωρισμού εγώ γιορτάζω" και τα σχετικά... Και τι έχω κάνει; Πού βρίσκομαι; Ακριβώς εκεί που με άφησε πέρσι... Πέρασαν 360 ημέρες κι εγώ δεν έχω κουνηθεί καθόλου! 

Κι όσο μου την δίνει να λένε πως ψάχνω να βρω κι εγώ κάποιον, τόσο αλήθεια είναι τελικά... Δεν μπορώ άλλο μόνη μου, και πλέον είμαι μόνη μου κανονικά... Ο ένα δεν έχει χρόνο και "λυπάται ειλικρινά", ο άλλος δεν μου ταιριάζει, ο τρίτος δεν έχει μηχανή, όλοι κάτι έχουν ή κάτι τους βρίσκω, δεν αναγνωρίζω πλέον την διαφορά...Εγώ φταίω ή εκείνοι που γνωρίζω;;; 

Κι όλο αυτό το θέατρο με έχει κουράσει τόσο μα τόσο πολύ πια! Να μην δει κανείς, να μην καταλάβουν, να μην με λυπούνται κι εγώ να είμαι συνέχεια εκεί, στη χαρά τους, για καφέ, ποτά μαζί με τις σχέσεις τους, εκεί στα μέλια που στάζουν και κολλάμε όλοι μας, εκεί στο πρώτο "σ'αγαπώ", εκεί στο χέρι που θα κρατήσουν, εκεί συνέχεια! Φτάνει πια! Άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσα να αντέξω; Και ναι, χαίρομαι με την χαρά τους, αλλά μπορώ να μην την ζω καθημερινά; Γιατί, μπορεί να περνάμε τέλεια και να διασκεδάζουμε και να είμαι κι εγώ ok  για την ώρα, αλλά όταν τους αφήνω σπίτια τους και γυρίζω μόνη μου στο δικό μου...

Απλά συνέβη, δεν το περίμενα... Το ήθελα - εγώ μόνο ξέρω πόσο το ήθελα!!! - αλλά είχα πάψει να ελπίζω κι απλά... δούλευα, έσκυβα το κεφάλι, κοιμόμουν και ξυπνούσα με προγραμματισμό. Δεν ένιωθα, όλα γίνονταν επιδερμικά, δεν με άγγιζε τίποτα παραπάνω από μερικά λεπτά, πέρναγε και το ξέχναγα. Κι οι μέρες απλά κυλούσαν...

Τώρα είναι αλλιώς! Τώρα γουστάρω και ανυπομονώ και θέλω να επικοινωνούμε και θέλω να τον βλέπω και τσαντίζομαι που είναι πηγμένος κι έχει τόσο γεμάτο πρόγραμμα! Και τρελλαίνομαι που θέλει να αποδράσουμε το σαββατοκύριακο κι ας με ξέρει πόσο; Μερικές ώρες μόνο... Αθροιστικά αν το δεις, δεν είναι παραπάνω, αλλά πεθαίνω για να έρθει το σαββατοκύριακο αυτό! Και ο άλλος μου εαυτός ρωταέι : Δεν φοβάσαι; Δεν τον ξέρεις καν!

Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα απολύτως! Εδώ πήγα μέχρι το Μαϊάμι με κάποιον που γνώριζα κάποιες μέρες, η Ελλαδίτσα θα με τρομάξει; Και στην τελική, ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει όσο κι αν το αποφεύγουμε, έτσι δεν είναι; Αν είναι να μου συμβεί κάτι αυτό το σαββατοκύριακο, θα μου συμβεί όπου κι αν βρίσκομαι!

Και είμαι τόσο ανέμελη δίπλα του! Σαν να μην κουβαλάω τίποτα απολύτως μέσα στο σακίδιό μου... Σαν να ξύπνησα σήμερα, σαν να μην με πλήγωσε ποτέ κανείς, brand new σου λέω, εντελώς! Και δεν με απασχολεί αν θα δει κάτι στα μάτια μου, γιατί δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι πλέον εκεί να δει κανείς... Ελευθερώθηκα νομίζω κι αν δεν μιλήσω, κανείς δεν θα μάθει ποτέ... Και αυτό είναι και το καλύτερο, έτσι δεν είναι; Ανησυχούμε τόσο πολύ μην μας καταλάβουν, μην χαρακτηριστούμε από το παρελθόν μας και μας "ταμπελιάσουν" σαν πικραμένες-χωρισμένες, ενώ δεν ξέρουμε πως θα έρθει η στιγμή που ούτε εμείς δεν θα το σκεφτόμαστε πια... Μακριά μου να μείνει μόνο και τίποτα άλλο δεν με νοιάζει! Δεν με πειράζει να ακούω νέα του, χωρίς να σημαίνει πως ζητάω λεπτομέρειες! Ήταν κάτι που πέρασε, σαν το κακό σπυρί που βγάζουμε και προσπαθούμε να εξαφανίσουμε και μετά το είχαμε τόσο συνηθίσει που νομίζουμε ότι μας λείπει. Αλλά δεν μας λείπει, κάνουμε λάθος, κι αυτό έχει σημασία!

Ας με αγαπούσα λιγάκι!

Καθαρά Δευτέρα σήμερα... Πέρσι μου ακύρωσε τα σχέδια που είχα τελευταία στιγμή, γιατί ήθελε να "μείνει μόνος"... Φέτος δεν έκανα κανένα σχέδιο, πήγα όπου με κάλεσαν. Αν πέρασα καλά; Αρκετά καλά θα έλεγα, αλλά μονίμως κάτι λείπει ρε γαμώτο!

Και τώρα, επιστρέφοντας σπίτι, νιώθω σαν να είμαι στο ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ σημείο που ήμουν πέρσι : το μηδέν... Τίποτα σταθερό στη ζωή μου, κανένα σημείο αναφοράς, όλα κινούνται με την φορά του ανέμου... Φτερό στον άνεμο κι εγώ!

Δίνω τόσο μεγάλη σημασία στα λόγια των άλλων, με έπεισαν πως μόνη μου τα καταστρέφω όλα συνεχώς και τώρα που θέλω κάτι να πάει καλά, κρέμομαι από τα χείλη τους κυριολεκτικά και μπλοκάρω! Να είμαι ήρεμη, να μην βγάλω τον πανικό στον άλλον, να κάνω υπομονή, να μην τον τρομάξω, να κάνω κίνηση αφού θέλω, να περιμένω από εκείνον το βήμα... Λόγια, λόγια, λόγια τόσο αντίθετα μεταξύ τους! Ο καθένας μιλάει με βάση τις δικές του εμπειρίες και το αποτέλεσμα είναι να μην κάνω τίποτα...

Έχασα την πίστη σε μένα, χάθηκα κάπου ανάμεσα στην απέραντη μοναξιά μου και στα λόγια των τρίτων... Κι είχα πει στον εαυτό μου αυτή τη φορά να μην ακούσω κανέναν ρε γαμώτο! Πώς την πάτησα έτσι;;; Μήπως έχουν δίκιο, γι' αυτό τους ακούω;;; Μήπως όλα ξεκινάνε από το ότι δεν με αγαπάω αρκετά τελικά;;; Αυτό που ξέρω είναι πως τα έχω βαρεθεί όλα! Θέλω κάτι καινούργιο επιτέλους, ΑΥΤΟ το καινούργιο, αλλά έχω παγώσει και θα χαθεί...

Η μαριονέτα

Παρασύρθηκα... Δεν έδειξα αντίσταση και με τράβηξαν στο δικό τους δρόμο... Άφησα τους άλλους να κινούν τα νήματα και σαν μαριονέτα χόρεψα στο ρυθμό τους... Ατέλειωτες ώρες στη δουλειά; Ναι, αν αυτό θέλετε! Ούτως ή άλλως δεν έχω και κάτι άλλο να κάνω... Και τους άφηνα να με κινούν... Μέρες, μήνες ατέλειωτους έτρεχα κι έτρεχα για να τα προλάβω όλα, να είμαι παντού, να μην παραπονεθεί κανείς, ούτε για μια στιγμή!

Μέχρι που τον γνώρισα κι άρχισε το μυαλό να παίζει επικίνδυνα παιχνίδα... Θέλω τόσο πολύ να τον μάθω, να γίνει μέρος της ζωής μου, να τον αφήσω να κρατήσει την ζωή μου στα χέρια του... Περνάνε οι ώρες, τα λεπτά και δεν σταματάω να τον σκέφτομαι... Και ξαφνικά αντιδρώ στα νήματα, δεν συμφωνώ μαζί τους πια, με σέρνουν για να πάω όπου θέλουν... Η μαριονέτα βρήκε λόγο να ζήσει και θέλει να ελευθερωθεί!

Αντιδρώ, φέρνω αντιρρήσεις, ακούω παράπονα, αλλά δεν με νοιάζει πλέον! Το αίμα ξανακυλά μέσα μου, οι καμπάνες ηχούν ακόμα, ξημέρωσε!!!

Μόνο να τον κρατήσω στη ζωή μου, να γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου, αυτό θέλω!!! Μπορώ;;; Μπορώ να βρω τον τρόπο;;; Εγώ, μια απλή μαριονέτα...

Σβήνω, χάνομαι, ερωτεύομαι!!!

Για να σε συναντήσω - Μανώλης Λιδάκης

Η αγάπη όλους τους βρίσκει!!!!

Μην ψάχνεις την αγάπη - Άννα Βίσση

Wake up call!!!

"Είσαι ερωτευμένη;" με ρώτησε η μητέρα μου χτες και της απάντησα αρνητικά, προσθέτοντας πως είναι καλύτερα έτσι, χωρίς μπελάδες, χωρίς ρίσκο, ήρεμα και ήσυχα, εκείνη όμως μου είπε να τον σχολάσω... Και στο σημείο ακριβώς που είχα καταλήξει πως είναι πιο ανώδυνα έτσι, δεν μπορείς να χάσεις τίποτα από τον εαυτό σου, δεν θα σε πονέσει κανείς ξανά... ήρθε το σήμερα να τα ανατρέψει όλα!!!

... ενώ είχα μελαγχολήσει από την βροχή και σκεφτόμουν διάφορα παλιά και - κανονικά - ξεχασμένα, μπήκε στο μαγαζί! Ήταν ψηλός, μούσκεμα, με μπουφάν μηχανής, αδιάβροχα και κράνος. Μόλις το έβγαλε, άκουσα την μουσική να παίζει!!! Σαν τις ταινίες πραγματικά, που μπαίνει αυτός ο άγνωστος στο χώρο σου και τραβάει τα βλέματα και... τα πουλιά κελαηδούν ξαφνικά! Ήταν απίστευτο, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να τον κοιτάζω! Δεν με αναγνώριζα ειλικρινά! Πόσο μάλλον όταν μου έπιασε κουβέντα!

Πόσο καιρό είχε να συμβεί αυτό, μου λες; Να δω κάποιον, να μου αρέσει τόσο και να κολλήσει κι αυτός! Τρελάθηκα σου λέω! Και παίξαμε κι ένα παιχνιδάκι, που κατέληξε να μου δώσει την κάρτα του και να περιμένει να τον πάρω! Όνειρο ζω, μην με ξυπνάτε!!!

Αχ φίλη μου, να ήσουν από μια μεριά να με έβλεπες... Θα ομολογούσες πως είχες καιρό να με δεις έτσι και θα είχες δίκιο, τόσο μα τόσο δίκιο... Δεν με αναγνώριζα! Δεν ντρεπόμουν, τον πλησίαζα, προσπαθούσα να του μιλήσω, να μάθω ότι μπορούσα κάτω από την ομπρέλα της διακριτικότητας που έπρεπε να διατηρηθεί, απίστευτη βραδιά, πραγματικά απίστευτη!!!

Δεν ξέρω τι είναι αυτός, δεν έχω ιδέα τι κουβαλάει μέσα του, αν είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας της γης ή θα γίνει ο πατέρας των παιδιών μου! Αυτό που σκέφτομαι και χαίρομαι ειλικρινά, είναι το πόσο μπορεί να διαψεύσει το σήμερα αυτό που χτες είχα δεδομένο : δεν πίστευα ποτέ πως θα πάθαινα τέτοια πλάκα με κάποιον που θα είχε το θάρρος να κινηθεί όσο γρήγορα χρειαζόταν! Αφενός, λες να υπάρχουν άντρες τελικά; Κι αφετέρου, μπορώ να νιώσω ξανά;;;; Ίσως αυτό είναι το σοκαριστικό της αποψινής βραδιάς, όσο θλιμμένο συμπέρασμα κι αν μοιάζει...

Οι θύμησες

"Μόνο μην σε πιάσουν οι θύμησες και κλειστείς στον εαυτό σου" μου είπε η Ν. το μεσημέρι. Τι να μην με πιάσουν, όταν είναι συνέχεια εκεί... Ποιον κοροϊδεύω, μου λες; Εμένα και μόνο εμένα! Συνέχεια και ασταμάτητα!

...στο λάθος δεν μπορώ να αντισταθώ...

Γνώρισα κάποτε έναν άνθρωπο διαφορετικό από όλους τους άλλους που ήξερα, ένα πλάσμα απίστευτο, έναν άντρα κρυμένο στο σώμα ενός παιδιού, κάποιον τόσο χαμογελαστό όσο εγώ, που έλεγες πως τίποτα δεν μπορεί να τον χαλάσει ή... κρύβεται πάρα πολύ καλά. Τον άφησα να με ταξιδέψει στο όνειρο κι ας γνώριζα πως θα γύριζα πάλι στο μηδέν, απ' όπου ξεκινούσα... Με γοήτευσε, με κέρδισε, σχεδόν του ανοίχτηκα κιόλας και ταξίδευα, όλο ταξίδευα...

Πήγα παντού! Χάθηκα σε σοκάκια χιλιοπερπατημένα, που μόνο ασχήμιες είχαν να μου θυμίζουν και μου τα γέμισε χρώματα! Άνοιξα κουτιά από Πανδώρες που πίστευα πως έχουν θαφτεί για τα καλά! Κολύμπησα σε πελάγη που με είχαν πνίξει και δείλιαζα να τα πλησιάσω! Ονειρεύτηκα θάλασσες και καλοκαίρια, εκεί που έβλεπα συνεχώς εφιάλτες! Κι ήταν την στιγμή που ξύπνησα, όταν τον έδιωξα...

"Δεν μπορείς ούτε στα μάτια να με κοιτάξεις" έλεγε κι είχε τόσο μα τόσο δίκιο! Δεν το παραδέχτηκα τότε, αλλά φοβήθηκα, επέστρεψε η σκιά στο βλέμμα μου και φοβόμουν μην την διαβάσει... Εκεί που έλεγα "πάντα καλά είμαι εγώ" στο τι κάνεις που με ρώταγε, δεν το πίστευα πλέον και δεν ήθελα να το καταλάβει... Και τον έδιωξα!

... αλλά αυτός γύρισε... Και πέρασαν άλλα τόσα αξημέρωτα ξημερώματα να μας βρίσκουν μαζί... Ένιωθα τόσο σίγουρη για όλα πια, πάταγα γερά στα πόδια μου και ήθελα να πετάξω μαζί του, αλλά πάλι δεν του άνοιξα να μπει, όταν έφτασε στο χαλάκι μου. Κι αυτή την φορά, έφυγα εγώ... Αθόρυβα, μέσα στη νύχτα, πριν με πάρει χαμπάρι... Και νόμιζα πως δεν με κατάλαβε, αλλά ήρθε για ερωτήσεις που ζήταγαν απαντήσεις. "Φοβήθηκα" ψέλλισα, "δεν είσαι σταθερός για να με αντέξεις"...

Κι έτσι ήταν δυστυχώς... Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί ποτέ αναμφισβήτητα και το έδιωξα... Γύρισε και το άφησα να φύγει μακρυά, το άφησα ελεύθερο... Ήταν ένα σκαλοπάτι για μένα, ένα χέρι να με βγάλει από το βούρκο και επέλεξα να πνιγώ... Δική μου επιλογή όλα! Δικό μου το παιχνίδι, δική μου και η ήττα, γιατί τότε μου λείπει; Γιατί ζηλεύω; Όταν αφήνεις κάποιον ελεύθερο, ξέρεις πως θα πετάξει μακρυά... Κι αυτό έκανε κι αυτός.

Και μου λείπει τόσο πολύ τελικά! Θεωρούμε τόσα πράγματα δεδομένα, και πονάμε όταν τα χάνουμε, αλλά έτσι είναι η ζωή και πρέπει να το πάρω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ χαμπάρι! "Δουλεύεις;" με ρώταγε και του απαντούσα θετικά κι ήταν κάπου και τα έπινε και πήγαινα μετά να τον βρω... Και μόνο όταν μου είπε πως θα φύγει, ελευθερώθηκα, τον θεώρησα ακίνδυνο και αφέθηκα, αλλά μας έμεναν μόνο μερικά λεπτά... Αυτό κράτησα τελικά : τα τελευταία μας λεπτά... Ένα βράδυ από αυτά που βγαίνεις για ένα μόνο ποτό και χρειάζεσαι γυαλιά ηλίου για να επιστρέψεις σπίτι σου!

Κι αν όλα φαίνεται να του πηγαίνουν καλά, κι αν επιλέγει να μην επιστρέψει τελικά, εγώ χαίρομαι ειλικρινά! Κι ας τον έχασα/έδιωξα εγώ... Ήταν το σκαλοπάτι μου, αλλά ήταν σκωροφαγωμένο και αν τον κράταγα, θα σκοτωνόμασταν κι οι δυο... Και ξέρω καλά, πως όσες φορές κι αν ξαναδιασταυρωθούν οι δρόμοι μας, στα ίδια μέρη θα πηγαίνουμε και στο ίδιο σημείο θα τον διώχνω ξανά και ξανά... Γιατί... την πρώτη φορά είναι λάθος, την δεύτερη όμως είναι επιλογή και το ξέρω πως θα το επιλέγω συνέχεια... Κι ας μην καταλήγει πουθενά... Κι ας μην έχει "πιο κάτω από εδώ"...

Τα λόγια θα μείνουνε λόγια, άλλα λόγια δεν θέλω...

Εκείνος & Εκείνος - Τα λόγια κομμάτια

Το σακίδιο

Μιλούσα με ακόμα έναν τυχαίο που υπάρχει στη ζωή μου προχτές το απόγευμα και με ρώτησε "τι θα τα κάνεις τόσα λεφτά, μου λες;" σχολιάζοντας τις πολύωρες εργασίες μου και το σκεφτόμουν μέχρι το βράδυ. Ένα τίποτα, ένας γνωστός-άγνωστος με επηρέασε τόσο που τον κράτησα στη σκέψη μου τόσες ώρες...

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα βγήκα στην Εθνική για να γυρίσω σπίτι μου. Σε μια ανάποδη στροφή, ένα αμάξι άρχισε να φέρεται περίεργα. Έμοιαζε να κινείται εκτός ελέγχου κι άρχισε να χτυπάει στα διαχωριστικά κάγκελα, ξανά και ξανά. Η οδηγός φαινόταν πανικοβλημένη, να μην ξέρει πώς να το κάνει να σταματήσει κι όμως το όχημα συνέχιζε να χτυπάει στα σίδερα. Η τελευταία κρούση ήταν τόσο δυνατή, που το έστειλε στη διπλανή λωρίδα! Ερχόταν ένα άλλο αμάξι και μόλις το είχε προσπεράσει, όταν το πρώτο το πέτυχε στην πίσω αριστερή του γωνία, με αποτέλεσμα να το στρίψει και να μείνει κάθετα στο δρόμο! Το πρώτο όχημα καρφώθηκε στην πόρτα του οδηγού του άλλου και σέρνονταν μαζί για κάμποσα μέτρα, μέχρι που τελικά μηδενίστηκε η φόρα του και σταμάτησαν...

Οι οδηγοί βγήκαν έξω, στην αρχή εκνευρισμένοι, φώναζαν, έβριζαν την υπαίτια, έπειτα σοκαρισμένοι και τέλος ευγνώμονες προς τα Θεία που παρέμειναν αρτιμελείς μετά από τέτοια κρούση... Ήρθε η αστυνομία κι έκλεισε όλη την Εθνική για να μην πέσει κανείς πάνω στο τρακαρισμένα οχήματα, καθώς είχαν καταλήξει σε νεκρό σημείο μετά από κλειστή στροφή και το όλο ατύχημα θα μπορούσε να συνεχιστεί, προκαλώντας ενδεχομένως και θανάτους... Μετακινήθηκαν στην δεξιά λωρίδα και περίμεναν ο καθένας την δική του Οδική.

Το πρώτο αυτοκίνητο ήταν το δικό μου... Η αστυνομία είπε πως είχαν πέσει λάδια στην άσφαλτο, καθώς είχαν συμβεί άλλα 3 ατυχήματα στο ίδιο σημείο εκείνο το βράδυ... Ήμουν ολομόναχη στο κρύο κι αφιλόξενο περιβάλλον της Εθνικής, στο άλλο αμάξι ήταν ένα ζευγάρι κι ήρθαν και 2 φίλοι τους. Ένα άγνωστο αμάξι με δύο παλικάρια σταμάτησε και με ρώτησαν αν ήμουν καλά. Είχε ανοίξει η μύτη μου κι έκλαιγα κι όπως σκούπιζα τα μάτια μου, χωρίς να το καταλάβω, είχα μεταφέρει τα αίματα σε όλο μου το πρόσωπο... "Καλά είμαι" ψιθύρισα αλλά στην πραγματικότητα δεν ήμουν... Δεν το πίστευα όλο αυτό που είχε συμβεί, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το αμάξι είχε αντιδράσει έτσι, πώς μου ήταν αδύνατον να το επαναφέρω στην πορεία του! Έκλαιγα ασταμάτητα κι ένιωθα τόσο μόνη μου... Και το χειρότερο απ' όλα, δεν είχα και κανέναν να πάρω τηλέφωνο... Από τη μία σκεφτόμουν πως ήταν αργά για να καλέσω κάποιον φίλο κι από την άλλη θα με πλήγωνε το να απαντούσε κάποιος και να μην ερχόταν τελικά... Θα μου πεις, τι να έρθει να κάνει, ε; Δεν ξέρω, τίποτα πιθανότατα, απλά θα είχα κάποιον δίπλα μου...

Πόσο τραγικό και αξιολύπητο μπορεί να είναι, που χάρηκα όταν ήρθε η δική μου Οδική! Σαν να ήρθε ο αδερφός μου ένιωσα και δεν ήταν παρά ένας ακόμα άγνωστος... Έχω γεμίσει την ζωή μου με αγνώστους, εγώ το έκανα όλο αυτό! Κι οι γνωστοί, είτε είναι μακρυά, είτε πολύ απασχολημένοι με τις ζωές τους και καλά κάνουν! Εγώ φταίω... Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά και... δεν έχω κάποιον να πάρω τηλέφωνο όταν τρακάρω... Και ναι, τι θα τα κάνω όλα αυτά τα λεφτά, πόσο δίκιο είχε εκείνος ο τυχαίος! Θα φτιάξω το αμάξι εν προκειμένω, αλλά επί της ουσίας, τι θα τα κάνω;

Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ... Με πήγε σπίτι ο οδηγός της Οδικής ξημερώματα και έβαλα ένα ποτό να με χαλαρώσει, αλλά μόνο χειρότερα με έκανε! Σκεφτόμουν τα πάντα... Την ζωή μου, πώς έχει γίνει, τους τρελούς ρυθμούς που έχω δημιουργήσει, την απίστευτη κούραση που με καταβάλλει συνεχώς, τα όνειρα που δεν με αφήνουν να ξεκουραστώ ακόμα κι όταν μπορώ, εκείνον... Εκείνον σκεφτόμουν και την ώρα ακριβώς που το αμάξι άρχισε να μην με υπακούει... Έπαιζε στο ραδιόφωνο τα "λόγια κομμάτια" και τραγουδούσα μαζί με τον Εκείνον κι Εκείνον... "Δεν είναι που όλα πήγαν στραβά... τα λόγια που πίστεψες δεν θες να θυμάσαι...". Δεν θέλω να θυμάμαι άλλο πια, θέλω να ξυπνήσω και να είμαι λευκή σελίδα, να μην έχει συμβεί τίποτα, να μην έχω ζήσει τίποτα, κενό!

Φοβάμαι να οδηγήσω από προχτές... Μπαίνω σε αμάξι και τρέμουν τα πόδια μου, νιώθω συνεχώς πως το αμάξι γλυστράει και το ζω ξανά και ξανά από την αρχή... Θέλω κάποιον να με πάρει αγκαλιά και να μου πει πως θα μου περάσει, αλλά αυτός ο κάποιος όλο και απομακρύνεται νομίζω... Κουράστηκα να τα περνάω όλα μόνη μου, αυτό το σακίδιο στην πλάτη μου γέμισε θαρρείς και πρέπει να τα πετάξω όλα και να επιλέξω τι θα βάλω μέσα από την αρχή.