Βήματα...

"Ποιος σε αγαπάει;" με ρώτησαν απόψε... Κανένας, αγαπητέ άγνωστε, κανένας... Με είδες με το κολανάκι μου, αδυνατούλα, τα κόκκαλα πετάνε πια, χαμογελαστή, ξέγνοιαστη, εύκολα σκέφτηκες πως... ανήκω κάπου κι εγώ... Πως κάποιος με χαίρεται, απολαμβάνει την συντροφιά μου, μοιράζεται μαζί μου στιγμές... Κι όμως κανένας δεν υπάρχει αγαπητέ άγνωστε, κανείς...

Όλοι γύρω μου ερωτεύονται, αραβωνιάζονται, παντρεύονται και περιμένουν παιδί, κι εγώ τι;;; Άπειρα πρώτα ραντεβού, μα κανένα δεύτερο... Γιατί;;; Άλλοι δεν είχαν όσα ζήταγα, σε άλλους δεν ταίριαζα εγώ... Κανείς, πώς γίνεται μου λες; Δεν έχω παραξενέψει, το ξέρω αυτό για τα καλά... Έχει περάσει ενάμισης χρόνος από τότε που χώρισα και η πιο "πετυχημένη" μου σχέση είναι από απόσταση, έχει on και off, είναι και δεν είναι "σχέση" - μάλλον δεν είναι - κι όμως αυτό με κρατάει ζωντανή... Μου λέει πως περιμένει πώς και πώς ένα μου φιλί από κοντά και λιώνω! Πώς γίνεται ρε γαμώτο, μου λες;;; Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν σε μένα, μου λες;;;

Δεν έχω απολύτως τίποτα να περιμένω, δεν με ενδιαφερει κανείς, δεν συμβαίνει τίποτα συνταρακτικό στη ζωή μου, τι πάει λάθος;;; Δεν μου λείπει καν το sex, δεν το σκέφτομαι, δεν με φτιάχνει τίποτα... Αδρανής, παγωμένη, αδιάφορη σεξουαλικά, περιμένω το νησί... Σαν να κρατιέμαι από κάτι που δεν έχει συνέχεια - δεν μπορεί να έχει, να αποκτήσει - κι όμως είναι το μόνο αληθινό στη ζωή μου!!! Κι ας περνάω super όποτε είμαι εκεί, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι πόσο αποτυχημένη μπορεί να είμαι τελικά... Πάντα σε σύγκριση με τα βήματα των άλλων, των πρώην... 

26/10....

Δεν λέει να περάσει αυτό το καλοκαίρι πια... Μου λείπεις τόοοοοοοσο πολύ ρε γαμώτο...Κάτι πάω να ξεκινήσω, μα δεν κουνιέμαι, δεν κάνω βήμα... Έχω εσένα, κι ας είσαι μακρυά και δεν νιώθω ελλειπής... Κι όμως μου λείπει τόσο πολύ μια αγκαλιά... Ένας, κάποιος, να με κρατήσει, να με στηρίξει, καταλαβαίνεις;;;;

Πέρσι τέτοια μέρα ήμασταν μαζί, αλλά δεν ήμουν έτοιμη για το... "μαζί"... Συγνώμη... Τώρα που είμαι, είναι όλα τόσο μα τόσο διαφορετικά... Την έχασα την στιγμή μου, πάει, πέρασε... Και αυτό που πονάει περισσότερο είναι πως δεν θα γυρίσει πίσω ΚΑΜΙΑ στιγμή...

Παραμονή της επετείου, 26η Οκτωβρίου είχες έρθει Αθήνα κι αμέσως με πήρες τηλέφωνο! Πήγαμε για ποτό και καταλήξαμε να είμαστε μαζί... Ένα μαζί που κανείς μας δεν το άντεχε όμως! Και φέτος είναι όλα αλλιώς... Πόσο παιχνίδια πια μας παίζει η μοίρα;;; Πόσα;;; Π Ο Σ Α ;;;;

...can't blaim i a girl for trying...

"Εσύ χαλούσες την συνταγή... Κάτι έβαζες παραπάνω και κάτι λιγότερο..." είπες και βούρκωσα γιατί έχεις ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο, αλλά... Δεν μπορούσα, δεν ήμουν έτοιμη, δεν ήσουν κι εσύ έτοιμος όμως... Κανείς μας δεν θα άντεχε το βάρος και λυγίσαμε... Εγώ φταίω περισσότερο, το ξέρω, το δέχομαι, με τρώει, αλλά...

Τίποτα δεν θα γίνει, τίποτα δεν ΜΠΟΡΕΙ να γίνει... Θα συνεχίσουμε να μπαινοβγαίνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου ανενόχλητοι, σαν μην αλλάζει κάτι μεταξύ μας, σαν να μην γίνεται να αλλάξει, γιατί... δεν γίνεται δυστυχώς... 

Το ξέρω πως δεν μπορείς να έρθεις, δεν έχεις χρόνο, αλλά δεν με πειράζει να στο ζητάω όσο πιο συχνά μπορώ... "You can't blaim a girl... κτλ" σου έγραψα κι απάντησες "Κι εγώ"... Το ξέρω πως με αγαπάς, το ξέρεις πως σε αγαπάω κι ας μην έχουμε πει κάτι ανοιχτά, δεν χρειάζεται! Είναι τόσο περίεργη η δική μας η σχέση, που δεν ξέρω ούτε ποιος ούτε πότε και - κυρίως - πώς θα μπορέσει να την κόψει... Από την μία δεν έχουμε τίποτα, από την άλλη τα έχουμε όλα! Μέσα μου το νιώθω και δεν διαψεύδομαι συχνά... Είσαι παντού, σε σκέφτομαι συνέχεια, επικοινωνείς μαζί μου, την στιγμή ακριβώς που σε χρειάζομαι... 

Κι όσο λέω πως είναι ένα ψέμα όλο αυτό, μία ουτοπία, τόσο με τραβάς εκεί, μου θυμίζεις όσα πάει να διαγράψει ο καιρός κι η απόσταση που μας χωρίζει... Και βλέπω γύρω μου τους φίλους μου με τις "κανονικές" τους σχέσεις και τα προβλήματα που προκύπτουν και δεν ξέρω πόσο πιο αληθινό θα μπορούσε να είναι το δικό μας, ό,τι κι αν είναι αυτό! 

Και ναι, πέρσι την χάλασα εγώ τη συνταγή, αλλά φέτος έμαθα να... μαγειρεύω! Κι έμαθα κι άλλα πράγματα με τον άσχημο - δυστυχώς - τρόπο και δεν με νοιάζει τι είναι όλο αυτό και γιατί μου συμβαίνει κι ούτε με νοιάζει να το ψάξω, όχι πια! Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει, όπως γίνεται και τόσο καιρό με όοοοοοοοολα στη ζωή μου! Θα συνεχίσω να ακούω αυτή τη φωνή μέσα μου κι όπου βγει! Όσο την ακούω, ξέρω τι  να κάνω... Πάντα ξέρω...

Ένα τίποτα...

Και ποια είναι τα σημαντικά τελικά;;; Τι έχει αξία, τι μετράει;;; Κουράστηκα αγαπημένε μου εξομολογητή, κουράστηκα, αλήθεια σου λέω! Έχει τόσο μα τόσο δίκιο ο φίλος μου από τα παλιά... Μα τόσο δίκιο... Χάνει τον πατέρα του και όλα τα υπόλοιπα απλά έπαψαν να μετράνε... "Αν δεν μπει στο σπίτι σου" είπε "δεν παίρνεις χαμπάρι"... Έτσι είναι! Στενοχωρήθηκα για εκείνον, αλλά δεν παίρνω χαμπάρι γιατί δεν πρόκειται για τον δικό μου μπαμπά!

Γνωρίζω κόσμο, το τηλέφωνο χτυπάει ασταμάτητα, αλλά τελικά... δεν με νοιάζει κανείς, έτσι δεν είναι; Την ώρα μου περνάω και το ξέρω καλά! Πόσες χαμένες ώρες έχω περάσει συνολικά άραγε;;; Τι έμεινε; Τίποτα απολύτως! Τίποτα...

Μελαγχόλησα απόψε, χάρηκα που βρέθηκα με κάποιον από τα παλιά, αλλά χαλάστηκα κιόλας, τι να κάνω;