Μαύρα ρούχα σε βαλίτσα

...Γεμίζω μαύρα ρούχα την βαλίτσα και μου φαίνεται αδιανόητο πως συνέβη στην οικογένειά μου αυτό...

Το μυαλό μου ταξιδεύει σε πολύ παλιά μονοπάτια αναμνήσεων και χάνεται. Τον θυμάμαι να μου φωνάζει γιατί μπέρδευα την μπύρα με την ρετσίνα και μου λείπει τόσο πολύ αυτή η φωνή! Όταν ήθελε πλύσιμο το αγροτικό και πάντα το έκανα εγώ... Μου άρεσε να το πλένω γιατί ήταν τόσο βρώμικο και μετά φαινόταν έντονα η δουλειά που είχα κάνει.

Το γέλιο του... Τόσο δυνατό! Ακόμα τον ακούω να γελάει όταν δήλωσα πως ζήλευα τον Ρεξ που έτρωγε κάθε μέρα μακαρόνια... Τα γενέθλιά του, που ποτέ δεν μας έλεγε πότε είναι ακριβώς κι όποτε ήθελε τα γιόρταζε...

Τριγύριζε μέχρι το βράδυ στο κτήμα, βρίσκοντας συνεχώς κάτι να απασχοληθεί, κάτι να φυτέψει, κάτι να σκαλίσει, να ποτίσει... Μέχρι που έχασε την όρασή του, κάπου χωμένος ήταν και όλο κάτι καλλιεργούσε.

Κι όταν μου έλεγε πως θα πεθάνει, γέλαγα και του έλεγα πως θα περιμένει να παντρευτώ πρώτα και δεν μίλαγε, μόνο χαμογέλαγε. Προχτές που τον αποχαιρέτησα, μου είπε πως δεν θα τον ξαναδώ... "Μην λες τέτοια" του είπα, αλλά ήμουν σίγουρη πως κάτι παραπάνω ήξερε, κάτι ένιωθε... Και να που μας έφυγε...

Θα σε θυμάμαι πάντα με την τραγιάσκα και το μπαστουνάκι σου, δυνατό και λυγερό, έτοιμο να βάλεις τις φωνές. Αυτή την ανάμνηση θα κρατήσω κι όχι τις πιο πρόσφατες. Αυτός ήταν ο παππούς μου, "σαν κι εσένα δεν έχω" του είπα πριν φύγω και χαίρομαι που πρόλαβε να το ακούσει...

Να κοιμηθούμε αγκαλιά...

"Να κοιμηθούμε αγκαλιά, να μπερδευτούν τα όνειρά μας"... Μία ακόμα στιγμή μαζί σου... Πόσο θα την ήθελα! Δεν είχα καταλάβει, έκανα λάθος, μην με αφήνεις σε παρακαλώ...

Δεν γίνεται να μην σε ξαναδώ ποτέ, απλά δεν γίνεται! Υπήρχε - υπάρχει! - τόση αγάπη, τόσο πάθος όποτε βρισκόμασταν! Ακόμα με λες "κοριτσάκι μου" όταν μου μιλάς, γιατί το κάνεις; Προσπαθείς να απαλύνεις τον χωρισμό για μένα ή δεν είσαι έτοιμος να με αφήσεις να φύγω; Πώς γίνεται να επιμένεις να χωρίσουμε, αλλά να μιλάμε τόσες φορές την μέρα; Με λυπάσαι ή λυπάσαι εσένα; Με αφήνεις ή δεν το αντέχεις να με αφήσεις;

Συμβαίνουν τόσο έντονα γεγονότα ταυτόχρονα, που δεν το αντέχω! Εμείς διαλυόμαστε, ο παππούς μου φεύγει, τι άλλο έχω να χάσω; Την δουλειά μου; Δεν με νοιάζει καθόλου αυτή τη στιγμή! Είναι τόσο πολλά όσα ήδη συμβαίνουν, που δεν μπορώ να φανταστώ πόσο χειρότερα μπορεί να γίνουν όλα...

Και δεν μπορώ να μην σκέφτομαι πού είμασταν πέρσι σαν σήμερα... Μακριά, τόσο μακριά, μέσα σε τόσο χιόνι... Και την Πρωτοχρονιά σε χάζευα να πετάς τα πυροτεχνήματα σαν μικρό παιδί... Και πήρα το "σ'αγαπώ" μόλις άλλαξε η χρονιά, αυτό που τόσο ήθελα! Φέτος τι έχω να περιμένω; Τίποτα! Απόλυτη μοναξιά κι αυτό είναι όλο...

Μου λείπεις τόσο πολύ... Θέλω να σε πάρω και να μου πεις πως όλα καλά θα πάνε, κι ας μην το πιστεύεις... Έχω τόσο πολύ ανάγκη να το ακούσω! Κι όμως δεν σε παίρνω, το είπα και το κάνω. Μακάρι να ήξερα τι στάση θες να κρατήσω εγώ απέναντί σου! Μακάρι να ήξερα τι θα σε φέρει πίσω... Με παίρνεις τηλέφωνο, μου στέλνεις μηνύματα, αλλά εγώ δεν την παίρνω αυτή την πρωτοβουλία. Είπα θα σε αφήσω ήσυχο και το τηρώ, αλλά δεν είμαι σίγουρη πως αυτό θέλεις... Δεν έχω ιδέα τι θέλεις...

Πάει τέλειωσε...

Κι έχασα τελικά... Αγαπημένε άγνωστε πού είσαι; Καλά τα έλεγες τότε και σε είχα παρεξηγήσει... "Μόνη σου θα τα καταστρέψεις όλα" δεν μου είχες γράψει; Ε, το έκανα τελικά! Το κατάφερα... Τον άφησα και δεν με κυνήγησε... Με έδιωξε κιόλας... Μόνη μου όλα...

Στην αρχή μούδιασα, δεν ήξερα τι να αισθανθώ... Και μετά πάγωσα ολόκληρη... Σταμάτησε η καρδιά μου νομίζω για λίγο... Αλλά αυτό ήταν. Πάει, τέλειωσε οριστικά αυτή την φορά... Δεν θέλει να με δει, είπε, γιατί θα πει άλλα από αυτά που πρέπει να πει, όπως γινόταν κάθε φορά που βρισκόμασταν. Ποτέ δεν λέγαμε αυτά που έπρεπε, τα δυσάρεστα... Να πάρει ο καθένας τον δρόμο του, είπε, που πόσες φορές το είχα πει κι εγώ, αλλά ξαφνικά δεν έχω δρόμο να πάω... Δεν θέλω να πάω σε άλλο δρόμο!

Τίποτα δεν έχει νόημα... Μπορώ να κάθομαι με τις ώρες να χαζεύω τον τοίχο απέναντί μου και να κλαίω... Γιατί κλαίω; Αφού εγώ το προκάλεσα. Δεν ξέρω... Κι άλλες φορές το είχα πει, αλλά ποτέ δεν με άφηνε να φύγω. Αυτό νόμιζα θα συμβεί και την πάτησα; Δεν ξέρω... Δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω τι νιώθω, απλά πονάω πολύ... Μόνη μου μάλωνα ούτως ή άλλως με την απόσταση που μας χωρίζει, εκείνος δεν συμμετείχε ποτέ! Μόνη μου μάλωνα και τα είχα βρει επιτέλους...

Πάνε όλα... Τόσαο όνειρα, τόσο θέλω μαζεμένα, τους δώσαμε μία κλωτσιά και τα πετάξαμε... Πότε ήταν η τελευταία μας φορά; Την θυμάσαι; Ήταν μετά από έντονο καυγά κι ήταν τόσο πετυχημένη... Το τελευταίο μας φιλί; Η τελευταία αγκαλιά; Που με άρπαξες και με πέταξες ψηλά! Μακάρι να ήξερα πως θα ήταν η τελευταία για να μην σου φύγω ποτέ!

Μουδιάζοντας παντού

Σε πυροβολούν και σε αφήνουν εκεί, να κοιτάς σαν χαμένη... Ένας θρόμβος στο λαιμό, δάκρυα στα μάτια, αμηχανία στα χέρια. Κάτι να κάνω, με κάτι να απασχοληθώ, να μην φανεί το μούδιασμα! Να μην δει κανείς πως έχεις παγώσει... Δεν σε σκότωσε, αλλά καλύτερα να το είχε κάνει...

Μένεις πίσω, συνέχεια μένεις πίσω κι όλα απομακρύνονται. Τόσο γρήγορα, τόσο αιφνίδια, όλα εξαφανίζονται, χάνονται... Την μια στιγμή τα έχεις όλα στα χέρια σου και την άλλη αναρωτιέσαι πού πήγαν. Τι έγινε όσο δεν κοίταζες, πόσα δεν πρόλαβες να καταλάβεις, πότε συνέβησαν... Κι εσύ πόσο ρόλο παίζεις σε όλα αυτά; Πόσο συμμετέχεις στις αποφάσεις που παίρνονται για την ζωή σου; ΠΟΥ είσαι εσύ...

Έξω όλοι είναι χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, γελάνε δυνατά κι εσύ; Εσύ απογοητεύεσαι μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο... Κάνεις ένα βήμα μπροστά να φύγεις και σε τραβάνε πίσω δύο... Κι όλο εδώ είσαι αλλά χάνεσαι συνεχώς...

Περίμενες ένα μήνα, έκανες υπομονή, ξέσπαγες μέρα-νύχτα ελπίζοντας... Πόσο πολύ ήλπιζες! Δεν υπάρχει κανείς, το έμαθες καλά αυτό - γιατί το ξεχνάς τώρα; Το μούδιασμα το γνωρίζεις; Γιατί το ξέρεις καλά κι αυτό... Αυτό μένει πάντα. Μόνο αυτό...

Δηλαδή τι περίμενες; Πως θα ερχόταν ο πρίγκιπας και θα σε έσωζε από την ζωή σου; Από την μιζέρια σου; Πότε έγινε αυτό για να γίνει τώρα; Κανείς δεν μπορεί να σε σώσει! Αν δεν μπορείς εσύ, πώς θα μπορέσει ο οποιοσδήποτε άλλος;

Μούδιασμα... Σε όλο το κορμί.... Κι ένα βλέμμα απλανές να χαζεύει εικόνες από τα παλιά. Κι είναι όλα τόοοοοσο παλιά πια, σχεδόν ασπρόμαυρα. Ξεθωριασμένα, μακρινά κι άπιαστα. Μαζί με ένα γιατί ζωγραφισμένο πάνω τους... Γιατί; Γιατί;;;; Γιατί γαμώτο μου;;;

Lost heart

·       Τις γιορτές τις λάτρευα πάντα! Οι φωτισμένοι δρόμοι, οι χαρούμενοι άνθρωποι, η καλή διάθεση παντού, το κέφι, ο χορός, η αντίστροφη μέτρηση …3…2…1… Καλή χρονιά! Τα πυροτεχνήματα, το αλκοόλ, η ανατολή του ηλίου με την επιστροφή στο σπίτι! Όλο το πακέτο το λάτρευα, του γούσταρα, ζούσα γι’ αυτό! Καταλαβαίνεις; Και μετά ήρθες εσύ… Που δεν σε νοιάζουν οι γιορτές, σε αφήνουν αδιάφορο, κοινές μέρες του έτους… Δεν σε νοιάζει με ποιον θα περάσεις ποια μέρα, όλες ίδιες είναι για σένα…

 

Καταλήγω να μισώ τις γιορτές εξαιτίας σου… Δεν μπορώ να ταιριάξω σε όλο αυτό το κλίμα της χαράς, δεν είμαι καθόλου ευτυχισμένη, δεν με νοιάζουν τα φωτάκια στους δρόμους, τα μισώ όλα! Εγώ θέλω να είμαι μαζί σου όλες τις μέρες, πόσο μάλλον αυτές κι εσένα δεν σε νοιάζει… Δεν δίνεις δεκάρα αν θα είμαστε μαζί ή όχι, «άμα θες έλα, άμα θες μην έρθεις» είπες…

 

Νιώθω τόσο μόνη μου σε όλο αυτό… Ό,τι κι αν κάνω, δεν σε αγγίζει, δεν σε επηρεάζει, δεν σε απασχολεί… Σε αφήνει τόοοοοοοοοοοοοοοσο αδιάφορο το όλο ΜΑΣ θέμα και είμαι μόνη μου σε όλο αυτό να προσπαθώ και να παλεύω να κρατήσω κάτι που δεν θυμάμαι πια με τι μοιάζει… Δεν ξέρω καν για τι προσπαθώ πια… Χάθηκα τόσο στη διαδρομή και μπερδεύτηκα με τον εγωισμό μου, που δεν ξέρω πια αν σε θέλω στη ζωή μου ή απλά θέλω να σε «πάρω» από την οικογένειά σου… Ναι, το είπα κι αυτό : σκοτώστε με! Έχω χαθεί πραγματικά… Δεν ξέρω τι θέλω πια…

 

Κουράστηκα να είμαι τόσο μόνη μου ξανά, μόνο αυτό ξέρω και με πονάει καθημερινά… Βγήκα το Σάββατο και δεν είχα καμία όρεξη για τίποτα… Μίλαγα με την φίλη μου και ανυπομονούσα να φύγω, δεν είχα κανένα ενδιαφέρον για τίποτα και για κανέναν! Πώς με κατάντησες έτσι; Ή μάλλον, πώς κατάντησα έτσι; Κανείς ξένος δεν φταίει για τις αποφάσεις που παίρνουμε, μόνο εμείς οι ίδιοι… Εγώ φταίω, το ξέρω!

Φταίω που έμεινα σε αυτή την σχέση από απόσταση! Φταίω που θέλησα να σε αλλάξω! Φταίω που πίστεψα πως εσύ θες να αλλάξεις! Για όλα φταίω εγώ… Όλα ήταν δημιουργήματα της δικής μου φαντασίας και πρέπει να πάψω να σε κατηγορώ… Ποτέ δεν έκανες, δεν έδινες πολλά εσύ… Εγώ τα έκανα όλα, εγώ κινούσα τα νήματα, εγώ το «έτρεχα» το όλο θέμα! Εσύ απλά ζούσες την καθημερινότητά σου κι απέκτησες κάποια bonus.  Δεν μετακινήθηκες ποτέ, εγώ μετέτρεψα το αμάξι μου σε σπίτι, γεμίζοντάς το  και πηγαινοφέρνοντας τα υπάρχοντά μου για να μένω μαζί σου…  Εγώ ένιωσα – κι ακόμα νιώθω – πως καταστράφηκε η ζωή μου όταν έφυγες… Εσύ το χάρηκες κιόλας! Είμαι τόσο μόνη μου σε όλο αυτό! Περισσότερο μόνη από όταν με βρήκες… Περισσότεο χαμένη από ποτέ…

 

So over...

Maria Mena - Miss You Love

Κάποτε η Κάρυ είχε πει στον Big "We are so over, we need to find a new word for over" και μου έχει μείνει απίστευτα πολύ! Και την σκέφτομαι τόσο συχνά που έχει γίνει το δικό μου μότο... Έχουμε τελειώσει κι εμείς, απλά κανείς δεν το παίρνει απόφαση. 

Η νύχτα βυθίζεται στο σκοτάδι της και μας παρασέρνει σε δρόμους μοναχικούς και άσχημους... Στενάκια που τα έχω χιλιοπερπατήσει... Και τα φοβάμαι, τα τρέμω όσο τίποτα... Αλλά εκεί με έχεις στείλει! Και μου είχα υποσχεθεί πως κανείς δεν θα με ξαναέστελνε εκεί!

Τι θέλω; Τι χρειάζομαι; Έναν άνθρωπο δίπλα μου! Συνέχεια όχι με κενά, μόνιμα, πάντα εκεί! Κι εσύ είσαι τόσο απών, που δεν μπορώ να το περιγράαψω πια... Απομακρύνεσαι κάθε μέρα όλο και περισσότερο, φεύγεις, ζεις την ζωή σου εκεί και με αφήνεις πίσω... Μακάρι να μπορούσα να το κάνω κι εγώ... Θέλω τόσο πολύ να σε δω να ανησυχείς για μένα, να μην είσαι σίγουρος, να πανικοβάλλεσαι, να ΤΡΕΧΕΙΣ! Πόσο καιρό έχω να νιώσω ότι σε νοιάζω... Ούτε που ξέρω... 

Δεν σε νοιάζει αν θα κάνουμε γιορτές μαζί, δεν σε νοιάζει πότε θα ξαναβρεθούμε, δεν σε νοιάζει τίποτα! Γιατί δεν σε αφήνω; Γιατί δεν έχω φτάσει ακόμα τα όριά μου, μου λες; Περιμένω - νομίζω - να λήξει η προθεσμία που σου έχω βάλει, να έρθει το γαμημένο τέλος του χρόνου και να δω τι θα έχεις να μου πεις! Που ξέρω πως τίποτα δεν θα έχεις να μου πεις, πάλι θα βρεις δικαιολογία και θα ξεφύγεις. Αυτό κάνεις συνέχεια, αλλά έχω κουραστεί τόοοοοοσο μα τόσο πολύ! Δεν μπορώ άλλο, καταλαβαίνεις; Δεν μπορώ... 

Μου έπιανες το χέρι κάποτε, λες κι είχα την δύναμη να φύγω... Με σκέπαζες όταν κρύωνα... Θυμάσαι; Σου είναι τόσο εύκολο να με αποφεύγεις... 

Πέτα με

Ό,τι δεν σου κάνει, να το πετάς, λένε... Απλά πέτα το! Πετάμε πράγματα, πετάμε αναμνήσεις, πετάμε ανθρώπους... Ό,τι μας ενοχλεί, απλά το πετάμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. 

Πέτα με, σου είπα κι εγώ. Αν σε ενοχλώ τόσο, απλά πέτα με... Και δεν απάντησες. Όχι, δεν σε πετάω ρε μωρό μου, αλλά... δεν καταλαβαίνεις... Αυτό που συνέχεια εγώ δεν καταλαβαίνω... Πρέπει να είμαι πολύ χαζή τελικά, ε; Μονίμως δεν καταλαβαίνω και μονίμως παρεξηγώ καταστάσεις και φαινόμενα! Μονίμως... 

Πέτα με λοιπόν! Άσε με να φύγω, να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω μακριά. Κι αν σου λείψω, δεν θα με βρεις ποτέ ξανά, αλλά θα πρέπει να ζήσεις με αυτό. Μπορείς; Αν ναι, τότε πέτα με! Με όποιο κόστος...

Πέτα με! 

Κάποτε...

Κάποτε πίστευα πως δεν θα ξαναγαπήσω ξανά και συμφιλιώθηκα με την μοναξιά μου... Γίναμε φίλες, κολλητές, αχώριστες... Μόνο αυτή είχα και δεν περίμενα τίποτα διαφορετικό από το μέλλον... Και μετά ήρθες εσύ! 

Κάποτε φοβόμουν να δεθώ, να αφεθώ, να επιτρέψω να με αγαπήσουν, μην τυχόν κι αγαπήσω κι εγώ... Αλλά επέμεινες!

Κάποτε ήξερα τι μου ξημερώνει : μοναξιά, απόλυτη κι αδιαπέραστη! Το είχα δεχτεί, το είχα αγαπήσει... 

Γιατί χάλασε η ισορροπία μου; Γιατί αναστατώθηκα τόσο; Τι πήγε στραβά; Ένα κατεβατό από ιστορίες να λέμε τα βράδια, μπας και μας πάρει ο ύπνος... 

Πόνος; Αφόρητος! Αγάπη; Δεν ξέρω αν υπάρχει πια. Αναμνήσεις; Ατέλειωτες! Χαραγμένες στα άπατα, να εμφανίζονται όποτε γουστάρουν και να σε κάνουν λιώμα! Σαν να κολυμπάς και να έρχεται εκείνο το κύμα που σε παρασέρνει και πάει να σε πνίξει! Κρατιέσαι όσο μπορείς, αλλά η άβυσσος του ωκεανού, του ανεξερεύνητου σε παρασέρνει και σε τραβάει να χαθείς. 

Κάποτε μπορούσα να χάνομαι όποτε ήθελα. Χανόμουν για μέρες, μήνες και κανείς δεν παραξενευόταν, γιατί με ήξεραν. Κάποτε γινόμουν η σκιά του εαυτού μου και με παρακολουθούσα από ψηλά, παρατηρώντας κάθε μου κίνηση απ' έξω, σαν να αφορούσε άλλον. Ζούσα την ζωή μου έξω από το σώμα μου! 

Κάποτε έμαθα να με αγαπώ, τώρα με μισώ ξανά... Κάποτε είπα δεν θα ξαναπιστέψω κανέναν, τώρα; Μαζεύω τα κομμάτια μου, γιατί τα μοίραζα πολύ απλόχερα και δεν τα παίρνω πίσω... 

Κάποτε είχα το κουράγιο να ξυπνάω το πρωί, έβρισκα δύναμη να σηκώνομαι και να ζω την κάθε μέρα. Τώρα, τίποτα δεν έχει σημασία : με έχω χάσει! Γιατί κάποτε είπα δεν θα ξαναονειρευτώ ξανά και με σένα άρχισα να ζω τα όνειρά μου... Μαζί σου παρασύρθηκα και βούτηξα κανονικά στο βούρκο ξανά, μόνο που τώρα δεν υπάρχει κανείς να με τραβήξει έξω... 

Το "έξω" δεν ξέρω πού ακριβώς είναι, αλλά χρειάζομαι κάποιον να με τραβήξει... ΆΜΕΣΑ! Βουλιάζω... Κάθε μέρα που περνάει, το βλέπω ότι βουλιάζω όλο και περισσότερο, αλλά νιώθω τόοοοοοοοοοοοοοσο μόνη μου...

Με μισώ;

Λένε πως αν κατέβεις ένα σκαλοπάτι, αν πας λίγο πίσω και ξαναδείς τα γεγονότα, καταλαβαίνεις ποιο είναι το σωστό και το λάθος. Ποια είναι η σωστή απόσταση; Πόσο πίσω πρέπει να πάς κάθε φορά; 

Περπατάω ένα-ένα τα βήματά μας προς τα πίσω, μπας και βρω το σημείο που έγινε το λάθος, αλλά τίποτα δεν βρίσκω... Ενώνω τα κομμάτια του παζλ που έσπασες, αλλά λείπει πάντα ένα κομμάτι, αυτό της αγάπης. 

Τελειώσαμε μωρό μου! Τελειώσαμε, σου φωνάζω κι εσύ φοράς ακουστικά... Δεν με ακούς, δεν με βλέπεις, δεν υπάρχω για σένα... Είναι σαν να μιλάς σε φάντασμα... Είναι εκεί, το βλέπεις, σε στοιχειώνει, αλλά δεν ανταποκρίνεται σε τίποτα από όσα κάνεις ή λες. Μαλώνεις μόνος σου και διαπιστώνεις πως... είσαι μόνος σου... Ολομόναχος! 

Είδα στον ύπνο μου πως έπεσα από το μπαλκόνι κατά λάθος, αλλά κανείς δεν με πίστευε πως ήταν ατύχημα. Ανόητες αγάπες και μαλακίες! Δεν υπάρχει αγάπη, είμαστε όλοι τόσοι εγωιστές που αγαπάμε μόνο τον εαυτό μας! Μόνο εγώ αποτελώ εξαίρεση : αρνούμαι πεισματικά να με αγαπήσω και μου φέρομαι χειρότερα από ότι θα φερόμουν σε εχθρό... Μου βάζω δυσκολίες, εμπόδια, με μισώ μάλλον...

Δεν κλαίω πια, λίγο μόνο. Είμαι τόσο κουρασμένη! Φτάνει πια, γιατί δεν το βλέπεις; Έχουμε τελειώσει τόσο πολύ, που δεν υπάρχει τίποτα πια να μας ενώνει! Είμαι τόσο άδεια, που δεν πάει άλλο! Με άδειασες κι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα μου το ξαναέκανα αυτό... Είδες πόσο με μισώ τελικά; 

Πόσους θανάτους μετράς;

Κοιτάζω στον καθρέφτη  και βλέπω ένα πρόσωπο γνώριμο. Λες να σπάσει; Όχι αυτός, το πρόσωπο...

Έσπασε, είναι σπασμένο εδώ και μήνες. Έχει ραγίσει και τα κομματάκια του πέφτουν στο έδαφος. Συνεχίζει να φαίνεται όμορφο όμως. Όπως η αγάπη... Έχει την μελωδία της, αλλά και το θλιμμένο της κομμάτι, ένα σόλο που σε ταξιδεύει κάθε φορά που το ακούς...

Πόσους θανάτους μετράς; Εγώ αρκετούς. 

Πόσες στιγμές έχεις να θυμάσαι; Πόσα δεν θα ξεχάσεις ποτέ; Πόσα σε στοιχειώνουν τα βράδια και είναι εκεί το πρωί που ξυπνάς; Πόσους θανάτους μετράς;

Τσιγάρο, ποτό και μουσική. Έτσι θέλω να περνάω τα βράδια μου. Να πέφτω νεκρή στο κρεβάτι και να μην σκέφτομαι. Τίποτα... 

Χαζεύω τη θάλασσα. Αυτή τα έκανε όλα. Αυτή σε έφερε κοντά μου, αυτή σε ξαναπήρε. Κι αν πριν ήμασταν δυο κοχύλια στην ίδια ακτή, που το κύμα τα είχε πλησιάσει, εσένα σε παρέσυρε μακρυά και σε ξέβρασε σε άλλη παραλία. Ή μήπως είμαστε στην ίδια μεριά, αλλά εσύ βρέχεσαι ενώ εγώ όχι; 

Πόσους θανάτους μετράω κι εγώ; Πόσους μπορώ να αντέξω; Άρχισα να ζηλεύω τους φίλους μου. Όλοι έχουν κάποιον δίπλα τους τα βράδια... Κάποιον να τους σκεπάζει. Ξοδεύω λεφτά, ψωνίζω πράγματα για να γεμίσω το κενό μέσα μου, αλλά αυτό μεγαλώνει. Όσο παλιότερα με βοηθούσαν, τώρα με μαχαιρώνουν διπλά και τριπλά. Δεν έχω βρει την σπηλιά μου ακόμα κι αυτό με τρελαίνει! Πάντα είχα μια τρύπω να χωθώ, αλλά δεν υπάρχει πουθενά πια.

Πόρτες ανοιγοκλείνουν στη ζωή μου, άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν. Δεν γυρίζω καν να δω ποιοι είναι, δεν με νοιάζει. Εσύ δεν ήρθες ξανά... Ας φύγουν όλοι! Και παλιότερα τους είχα διώξει και αλλάζοντας σελίδα ξαναβρήκα μερικούς, όχι όλους, αυτούς που άξιζαν υποθέτω. Δεν παρακαλουθώ συζητήσεις, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, δεν με νοιάζει τίποτα.

Καταστράφηκα λες;  Είμαι κατεστραμμένη; Άλλη μία σπασμένη είμαι απλώς... Με τα κομμάτια της σκορπισμένα τριγύρω. Καμμένα κομμάτια που έμεινε ο καπνός τους. Ένας γκρι καπνός, όπως σκουραίνουν και τα όνειρά μου πια... Αυτά τα ίδια όνειρα που κάποτε είχαν χρώμα. Θα τα θυμάμαι πάντα αυτά τα όνειρα μαζί με τον δημιουργό τους. Ένας είναι, ο ίδιος...

Φόβος

Προτεραιότητες

Προτεραιότητες, πρέπει να τις φτιάξω και να τις τακτοποιήσω, να μπει η κάθε μία στη σειρά της και να αποκτήσει την αξία που της πρέπει... Μόνο έτσι βρίσκεις τι πραγματικά θέλεις... Το κουκκί είχε όλη την καλή διάθεση να με καθοδηγήσει, αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος... Κανένας απολύτως... 

Δεν χρειάζεται να βρω τι θέλω, νομίζω... Ξέρω πολύ καλά τι θέλω : να είμαστε μαζί! Δεν γίνεται όμως και προσπαθώ να το αποδεχτώ... Δεν θέλεις, δεν μπορείς, δεν ξέρω πραγματικά και προσπαθώ να καταλάβω εδώ και 4 μήνες! Φτάνει! Μέχρι εδώ ήμουν εγώ... Τέλειωσα, με τέλειωσες... 

Κι όλοι λένε πως δεν το ξέρω αν είσαι καλά ή όχι, γιατί είσαι πάντα με ένα χαμόγελο στο στόμα, αλλά ξέρεις κάτι; Κουράστηκα! Ειλικρινά σου μιλάω, κουράστηκα, δεν μπορώ άλλο! Να προσπαθώ να αναλύσω τα ανεξήγητα κι εσύ ποτέ να μην μιλάς! Φτάνει πια! Δεν το αντέχω άλλο εγώ να τρελλαίνομαι κι εσύ να ζεις στον φανταστικό σου κόσμο! Μείνει εκεί και βρες κάποια άλλη να την κάνεις ευτυχισμένη! Η δική μου...ευτυχία τέλειωσε! Ό,τι έχτισες σε 18 μήνες, το γκρέμισες σε μόλις 4! Το σμπαράλιασες... Του έδωσες μια κλωτσιά και το τσάκισες... Κι αν λες πως τώρα καταλαβαίνεις πως είναι δύσκολο, είναι τόσο μα τόσο αργά... Δεν μπορείς να με βοηθήσεις πια... Δεν σε χρειάζομαι, έμαθα να μην σε έχω ανάγκη... Αναγκάστηκα για να σώσω τον εαυτό μου! Για να παραμείνω ζωντανή! Ή ό,τι έχει μείνει από μένα τέλος πάντων... Ό,τι κι αν είναι αυτό που επέζησε πίσω σου... 

...like the air I breathe u"ll always be there...

Γρίφοι και λύσεις

Κι έτσι είναι νομίζω... Έτσι γίνεται πάντα σε όλες τις ιστορίες που ακούω και ζω... Κάποτε απλά... δεν σε νοιάζει! Είναι τόσο πολλά και είναι όλα ταυτόχρονα μέσα στο κεφάλι μου! Ώρες-ώρες νομίζω πως με το μιλάω σε φίλους, χάνω τον χρόνο μου... Νιώθω πως κανείς δεν με παρακολουθεί, είναι όλοι μαριονέτες σε ένα έργο που πρωταγωνιστώ και ενώ όλοι ξέρουν την συνέχεια, περιμένουν από μένα να παίξω μόνη μου... 

Όλοι σας το ξέρετε έτσι δεν είναι; Απλά κανείς δεν το λέει, γιατί πρέπει να το ανακαλύψω μόνη μου, σωστά; Όλοι το βλέπατε από την αρχή... Την παραίτηση... Ακροβατώ τόσους μήνες κι όλοι σας κρατάτε το δίχτυ για να πέσω αναίμακτα... Γιατί μου πήρε τόσο καιρό να το συνειδητοποιήσω άραγε; Τόσο καιρό παλεύω και χτυπιέμαι γιατί δεν ξέρω τι θα γίνει και τελικά... ήταν συνέχεια μπροστά μου η απάντηση... Το πρωτοσκέφτηκα όταν με ρώτησες τι θέλω από σένα, εκτός από το να γυρίσεις και δίστασα : δεν θέλω τίποτα άλλο από σένα, έτσι δεν είναι; Με τίποτα άλλο δεν θα συμβιβαστώ, σωστά;

Αυτό είναι; Έφτασα στο τέλος του παιχνιδιού; Κέρδισα τίποτα; Μήπως έχασα; Και γιατί νιώθω ανακουφισμένη;

Βάζω τον πύχη όλο και πιο ψηλά, λένε... Μόνη μου προκαλώ την θλίψη μου... Με το που καταφέρνω κάτι, απαιτώ κάποιο άλλο δυσκολότερο, για να είμαι μονίμως δυστυχισμένη... Πόσο ισχύει αυτό;  Είμαι κουρασμένη ή απλά... κουράστηκα από όλα αυτά; Παίζουμε τόσους μήνες και καταστρέφουμε τους εαυτούς μας. Ψάχνουμε τα όριά μας, τα φτάνουμε, τα αγγίζουμε, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε πόσο μας φθίρουμε... Δεν με νοιάζει πια νομίζω, τερμάτισα... Νομίζω... Νομίζω... 

Απλά... δεν μπορώ...

Ό,τι κι αν κάνεις, δεν μπορείς να το ξεπεράσεις. Κι αν ξέρεις μέσα σου πως ο άλλος είναι κοντά σου, κι αν σε παίρνει πολλές φορές τηλέφωνο τη μέρα, κι αν σου λέει πως είναι εκεί για σένα... Εσύ ξέρεις πως δεν είναι... Και ποτέ δεν θα είναι... Γιατί απλά είναι... αλλού... Δεν σε σκεπάζει κάθε βράδυ όταν κρυώνεις, δεν σε αγκαλιάζει όταν πονάς και θες να κλάψεις, δεν είναι μέρος της καθημερινότητάς σου... 

Και σήμερα ήταν η πρώτη κρίση... Και δεν πήρα εσένα, αλλά ένα φίλο μου. Κι όταν σου είπα τι είχα νιώσει, με ρώτησες γιατί δεν πήρα εσένα. "Γιατί δεν είσαι ποτέ διαθέσιμος" σου είπα και αντέδρασες. 'Οταν είσαι με τον αδερφό σου, δεν είσαι ποτέ διαθέσιμος" συνέχισα, αλλά δεν το δέχτηκες. Και ξέρεις κάτι; Ήταν σοκαριστικό και για μένα το να συζητάω κάτι που με απασχολεί με κάποιον άλλον, αλλά τα κατάφερα... Με ηρέμησε κάποιος άλλος... Γιατί εσύ δεν είσαι εδώ... Και ποτέ δεν θα είσαι ξανά...

Και όλοι λένε πως θα μου περάσει, μια συνήθεια είναι όλα, και μαζί το συμφωνήσαμε να φανούμε δύνατοί και να είμαστε καλά μεταξύ μας, αλλά ξέρεις κάτι; Δεν μπορώ! Ζήτησες κατανόηση, αλλά δεν έχω άλλη... Μου τέλειωσε...

Dying inside...

Μην σταματάς να ελπίζεις, μας λένε όλοι, μην σταματήσεις ποτέ. Έτσι μεγαλώνουμε, με αυτό το moto και τα κάνουμε όλα τόσο μα τόσο χάλια! Αυτή η γαμημένη η ελπίδα μας κάνει και ξεπερνάμε τους εαυτούς μας, μας τελειώνει η ύπαρξή της και μόνο, μας μηδενίζει σε τέτοιο σημείο που ξεχνάμε τι μας έχει μείνει να ελπίζουμε πια...

Κάποτε μου έγραψες πως το βλέπεις στα μάτια μου, κάθε φορά που σε κοιτάζουν το πόσο σε αγαπώ κι έτσι είσαι σίγουρος. Κι εγώ νομίζω το έβλεπα στα δικά σου, αλλά τώρα έχω απέναντί μου 2 κρυστάλλινες μπίλιες... Δεν αντιδρούν, δεν δέχονται ερεθίσματα από το περιβάλλον τους, δεν κουνιούνται καν... Απλά είναι εκεί. Παγωμένες κι ακίνητες. 

Λές σε κάποιον πως τον αγαπάς και ξέρεις γιατί το νιώθεις αυτό, τι γίνεται όμως όταν παύεις να το ξέρεις; Γιατί δεν φεύγεις, με ρώτησαν χτες και δεν είχα απάντηση... Υποθέτω δεν έχω φτάσει στο όριό μου, αλλά βαθειά μέσα σιγοκαίει κι αυτή η αναθεματισμένη ελπίδα πως θα ξαναγίνεις όπως ήσουν και θέλω να είμαι εδώ τριγύρω όταν - αν - συμβεί αυτό. 

Μην χάνεις τον χρόνο σου, μου είπαν, αν έτσι νιώθεις, τέλειωσέ το. Γιατι δεν μπορώ να το κάνω, μου λες; Τι με κρατάει; Είσαι τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο μακρυά, τόσο διαφορετικός, τόσο απόμακρος, δεν μου μιλάς κι όταν το κάνεις, τα παίρνεις πίσω μετά, με κοροϊδεύεις εντελώς απρόκλητα, με παίζεις, με κάνεις να τρέχω πίσω σου, να περιμένω ένα σου βλέμμα, μια σου κουβέντα... Σαν το σκυλάκι που λαχταράει το καρβέλι και του δίνουν μόνο ψίχουλα... 

Περίμενα πώς και πώς αυτές τις μέρες για να είμαστε και πάλι μαζί! Δεν μπορείς να φανταστείς πώς τις περίμενα, δεν θα μάθεις ποτέ... Κι εγώ είμαι εδώ, αλλά εσύ δεν είσαι μαζί μου, έχεις φύγει... Οριστικά; Ίσως, δεν ξέρω, νομίζω πως ναι... Κι ακόμα δεν κατάλαβα γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις...

Δεν θες να μιλήσεις... Δεν ξέρεις τα όριά σου, δεν θες να εκτεθείς, να ρίξεις την κάλυψή σου... Δεν είσαι άνετος όπως παλιά, δεν είσαι εντελώς αδιάφορος, αλλά δεν είσαι αυτός που ήσουν... Δεν είσαι... εσύ... Και με κοιτάς και δεν καταλαβαίνεις γιατί στα λέω αυτά, γιατί ούτε καν εσύ δεν το καταλαβαίνεις πως δεν είσαι εσύ... Αλλά δεν είσαι... Κι ήσουν ο πρώτος που ανοίχτηκε από τους δυο μας και δεν εκτέθηκες... Βρήκες ανταπόδωση... Κάτι φοβάσαι και φεύγεις και το βλέπω και δείχνω να φεύγω κι εγώ και δεν αντιδράς... Τι θα γίνει αν το κάνω τελικά; Θα πονάμε κι οι δυο ο καθένας μόνος του ή αυτό είναι που πραγματικά θέλεις... 

Και μου είπαν να το παίξω τρελή, αδιάφορη, μέσα στην καλή χαρά. Και το έκανα, το κάνω... Δεν κερδίζω κάτι, μέσα μου πεθαίνω... Όταν δεν με προσέχεις, στα σκοτεινά, βουρκώνω, αλλά μπροστά σου γελάω δυνατά, σαν να το εννοώ, νομίζω το πιστεύω κάποιες στιγμές! Τα όριά μου; Δεν τα ξέρω, αλλά τα πλησιάζω... Πόσο χειρότερα θα είμαι; Δεν υπάρχει χειρότερο, πλησιάζω στο σημείο που δεν θα έχω τίποτα να χάσω... Ό,τι σημαντικό θα έχει πια χαθεί, θα έχει σκορπίσει στους ανέμους... 

Love the way you lie... I guess...

...καρδιά δεν πρόκειται να βρεις...

Πάλεψα, αγάπησα, έχασα(;)...

Αποφάσισες πως ήρθε η ώρα να σκεφτείς... Σε προβληματίζει η κατάστασή μας, τι θα γίνει με μας... Άργησες, εγώ το σκέφτομαι από την πρώτη μέρα, αλλά να που σου συνέβη! 

Μακάρι να ήξερα τι σκέφτεσαι, τι έχεις βάλει σε κάθε μεριά της ζυγαριάς και πώς υπολογίζεις τα νούμερα! Δεν μου μιλάς όμως, πρέπει να σε ζορίσω για να μου πεις μια κουβέντα από όσα σε βασανίζουν... Μιλάς γρήγορα, ακατάπαυστα για οτιδήποτε... Είσαι αγχωμένος και φαίνεται! Μακάρι να ήξερα τι σκέφτεσαι...

Δεν μπορείς να με αφήσεις, παρά τις δυσκολίες μας! Δεν μπορείς! Είμαι το γκρι σου... Είσαι τόσο απόλυτος σε όλα σου, τόσο... μαύρο ή άσπρο, ενώ εγώ είμαι το γκρι σου, ένα γκρι που δεν έμαθες ποτέ ότι υπήρχε... Δίπλα σου έκανα όνειρα! Κι εσύ τα περπάτησες μαζί μου... Δεν μπορείς να με αφήσεις! Με χρειάζεσαι και σε χρειάζομαι κι εγώ...

Θυμήσου τα σχέδιά μας για το μέλλον... Αν ήταν αληθινά, απλά θυμήσου τα! Για κάποιο λόγο κόλλησες μαζί μου, με επέλεξες, με ερωτεύτηκες και μετά με έκανες να σε ερωτευτώ κι εγώ. Βρες το λόγο, θυμήσου τον! Ok, περνάμε δύσκολα, αλλά θα ξαναέρθουν και τα εύκολα, έτσι δεν έλεγες πάντα; Πού είναι η μόνιμη αισιοδοξία σου; Πού πήγε αυτή;;; Που τόσο την μισούσα ώρες-ώρες, αλλά την χρειάζομαι κι αυτή τώρα... 

Μην μας αφήσεις! Είμαι σχεδόν έτοιμη να την πάρω την απόφαση και να μετακομίσω εκεί μαζί σου, να τα ρισκάρω όλα, να σκοτώσω τους δικούς μου για σένα κι όπου βγει! Χωρίς πλάνο, χωρίς κανέναν στο πλευρό μου... Μην με κάνεις πάλι να μετανιώσω, σε παρακαλώ, αυτό θα με πεθάνει... 

Δεν πίστευα πως θα ένιωθα ξανά και με ξύπνησες! Μην με στείλεις πάλι εκεί που ήμουνα! Πάλεψα μέσα μου, σε αγάπησα, δεν θέλω να χάσω ξανά... Όχι γιατί θα είναι η τελευταία φορά, αυτό δεν σε νοιάζει εσένα, αλλά γιατί πραγματικά πίστεψα σε μας... 

Στη θεωρία ο χωρισμός θα μας λύτρωνε, αλλά με την ιδέα και μόνο της πραγματοποίησής του, τρέμω τελικά... Μην το κάνεις, έχε λίγη πίστη σε μας, άσε να δούμε πού μπορούμε να φτάσουμε... Θέλω να σε παίρνω τηλέφωνο και να μιλάμε με τις ώρες, μην μου το στερήσεις αυτό... Είναι σαν να με έβγαλες από τον βούρκο μου και τώρα να θες να με ξαναστείλεις εκεί... Μην το κάνεις! Δεν θα το αντέξω! 

Θα χάσω πάλι το νόημα για τα πάντα, θα φυλακιστώ πάλι σε μένα, θα στήσω πάλι φρούρια και θα ρίξω τσιμέντο γύρω μου. Κάποια στιγμή θα σταματήσω να σε σκέφτομαι, ναι, αλλά θα έχω καεί ξανά και - πίστεψέ με - πονάει αυτή η φωτιά... Πονάει πολύ! Αχ Θεε μου! Συμβούλεψέ τον σωστά, σε παρακαλώ... 

Είναι σαν τότε που ένας άγνωστος στο δρόμο μου επιτέθηκε για να με βιάσει και μόνο η ιδέα του πώς θα ήμουν μετά μου έδωσε την δύναμη και τον πάλεψα, τον χτύπησα και τον αναισθητοποίησα. Με την διαφορά ότι τώρα γνωρίζω πώς θα είμαι μετά... Το έχω ξαναπεράσει, αλλά τώρα θα είναι το διπλάσιο! Έχω ξαναβιαστεί ψυχολογικά κι ακόμα τρέφω τις πληγές μου, αυτό θα με ισοπεδώσει, θα με τελειώσει... Μην το κάνεις... Δεν θέλω να λέω πως πάλεψα, αγάπησα κι έχασα... Δεν θέλω να ξαναχάσω!Δεν θέλω να σε χάσω...

Broken heart

Αν έρθω εκεί, θα είμαι τόσο μόνη μου, όσο δεν υπήρξα ποτέ! Και να ξέρεις, εγώ ποτέ δεν ήμουν μόνη μου... Πάντα είχα κόσμο στη ζωή μου. Επέλεγα να είμαι μόνη μου, όποτε το χρειαζόμουν και μετά επανερχόμουν. Τώρα όμως... Πάει καιρός που έχω να αναζητήσω παρέα... Όλο κλείνομαι στο καβούκι μου και ελπίζω να ξυπνήσω και να είναι όλα ένα άσχημο - πάρα πολύ άσχημο - όνειρο... Ελπίζω - ακόμα η χαζή! - να ξυπνήσω και να είμαι μαζί σου στο δωμάτιό σου και να πάω στην κουζίνα να σου φτιάξω καφέ... Όλη μου η μέρα έφτιαχνε από τον καφέ και μόνο που πίναμε μαζί!

Αλλά εσύ είσαι εκεί και δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό... Το όνειρο γίνεται εφιάλτης και ξυπνάω απότομα! Και δεν θέλω να έρθω εκεί! Ένα Θεός ξέρει πόσο ΔΕΝ θέλω να έρθω εκεί κι όμως ήδη το λέω πως θα το κάνω... Γιατί; Γιατί με κάνεις και λιώνω στο γέλιο με μια σου ατάκα... Γιατί σε μισώ τόσο πολύ που είσαι εκεί και παίρνεις το ρίσκο να σου φύγω και κουράζομαι να σε μισώ και σε αγαπάω πάλι από την αρχή... Αλλά ώρες-ώρες νιώθω πως αδειάζω, ξέρεις, δεν έχω άλλο να δώσω και χρειάζομαι χρόνο για μένα... Να γεμίσω πάλι...

Κι εσύ θες να ζήσω στο δικό σου σπίτι και να μην έχω κανένα δικαίωμα πάνω σε τίποτα, να μπορεί να με πατήσει η μάνα σου κι ο πατέρας όποτε θέλει, να μην μπορώ να τους πω να βγουν έξω από το σπίτι, όταν ξεπεράσουν τα όρια, γιατί δεν θα είναι δικό μου σπίτι... Και θες να έχουμε τον αδερφό σου και την οικογένειά του μέσα στα πόδια μας 24 ώρες το 24ωρο και δεν καταλαβαίνεις πώς με κάνει να νιώθω αυτό... Κι όλο αυτό κάποιος το αποκάλεσε φοβία... Πως δεν έχω λάβει ποτέ μου αγάπη από την οικογένειά μου, οπότε η οποιαδήποτε οικογενειακή... θαλπωρή με τρομάζει... Αλλά δεν φταίω εγώ, έτσι μου είπαν! Η ζημιά έχει γίνει από το δικό μου παρελθόν και δεν φταίω εγώ ούτε μπορώ να το αλλάξω...

Δεν θέλω να μείνω σε αυτό το σπίτι... Θέλω ένα δυαράκι που θα πληρώνουμε το νοίκι και δεν θα μας νοιάζει γιατί θα είμαστε μόνοι μας... Δεν θέλω τις Κυριακές μου να τις περνάω με τους γονείς σου, αλλά να μένουμε όλη μέρα στο κρεβάτι και να χουζουρεύουμε! Εσύ έρχεσαι με ένα ολόκληρο πακέτο που δεν το θέλω, μόνο εσένα θέλω!  Κι εγώ κουβαλάω αρκετά μεγάλο φορτίο, δε λέω, αλλά έτσι είμαι και νομίζω το ξέρεις, το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα. 

Και δοκίμασα την... χαλάρωση που πρότεινες κι όντως είχαμε μία πολύ ήρεμη πρώτη εβδομάδα! Μέσα στα μέλια και την αγάπη, αλλά κουράστηκα να κρύβομαι, να υποκρίνομαι, δεν μπορώ άλλο! 

Χαλάρωση; Not for me, thanks!

Θυμάμαι τις παιδικές σχέσεις και χαμογελάω. Τότε που όλα ήταν αθώα και χωρίζαμε και τα ξαναβρίσκαμε κάθε μέρα. Όταν βαριόμασταν, λέγαμε " σε αγαπάω, αλλά θέλω λίγο χρόνο για μένα" κι ο άλλος περίμενε εμάς να... γυρίσουμε! Πόσο εύκολα ήταν όλα τότε!

Διαλείμματα στις σχέσεις έχουμε όλοι ζητήσει και σε όλους μας έχουν δώσει, αλλά τι πραγματικά σημαίνει αυτό; Με εκείνον, όποτε του ζήταγα διάλειμμα, απλά είχα βρει κάποιον άλλο και δεν ήθελα να το νιώσω σαν κεράτωμα, οπότε ζήταγα διάλειμμα και την "έβγαζα" καθαρή. Και μετά γύρναγα σε αυτόν, σαν να μην είχα φύγει ποτέ. Γιατί εκείνος ήταν πάντα εκεί και περίμενε... Κι όσο περνούσαν τα χρόνια, όλο και μεγάλωνε μέσα μου η σιγουριά πως μπορώ να καταργώ τους κανόνες μιας σχέσης με αυτό τον απλούστατο τρόπο, να την τελειώνω και να την ξαναρχίζω ανά πάσα στιγμή. Κακομαθημένη; Απόλυτα και με όλη την έννοια της λέξης! Όταν παίζουμε με τους ανθρώπους, έχει το τίμημά του... 

... Κι ήρθες εσύ και μου ζήτησες να "χαλαρώσουμε"... "Δεν μπορώ να έρχομαι κάθε σαββατοκύριακο, όπως σου είχα πει" είπες "και το να με πιέζεις δεν με αφήνει να γίνομαι καλός στη δουλειά μου". Και στα αυτιά μου ήχησε σαν αίτημα για... διάλειμμα... Και ειλικρινά, ανακουφίστηκα! Γιατί δεν έγινα εγώ η κακιά, γιατί εγώ κώλωνα να στο πω, γιατί ούτε εγώ την άντεχα την μεταξύ μας κατάσταση! Να χαλιέμαι κάθε βράδυ και να κλαίω μέχρι το πρωί; Δεν το αντέχω μάλλον πια, μεγάλωσα... Κι όταν εσύ απλά το ξεστόμισες... σκέφτηκα πως ίσως είναι η μόνη λύση. "Πάρε τον χρόνο σου λοιπόν κι έλα να με βρεις όταν θα είσαι "φτασμένος" επαγγελματικά, όταν θα το νιώσεις" απάντησα και με ρώτησες αν θα είμαι ακόμα εδώ και σου είπα πως αυτό είναι ένα ρίσκο που θα πάρουμε...

Όταν φεύγεις από μία σχέση, έστω και για λίγο, ποτέ δεν ξέρεις αν θα βρεις κάποιον να σε περιμένει όταν ξαναγυρίσεις, αλλά παίρνεις αυτό το ρίσκο όταν τίποτα άλλο δεν φαίνεται να λειτουργεί... Εσύ μάλλον φοβήθηκες και ανέσυρες την πρόταση για χαλάρωση και διαλείμματα... Και, ειλικρινά, ήταν το πρώτο πράγμα που έχεις κάνει εδώ και καιρό, που με έκανε να σκεφτώ πως όντως νοιάζεσαι για μένα και με αγαπάς! 

... Και από εκείνη τη στιγμή, το λεπτό που συμφωνήσαμε να μην... "χαλαρώσουμε" και να συνεχίσουμε όπως είμαστε, είναι σαν να αλλάξαμε κι οι δυο... Σαν να τρομάξαμε με αυτό που μπορεί να μας συμβεί... Εγώ - από μόνη μου, χωρίς να καταπιέζομαι - είμαι πιο ευδιάθετη κι εσύ τηρείς κάποιες υποχρεώσεις που αμελούσες. Σαν να μας χτύπησε ο κεραυνός και να επιζήσαμε... 

Και κάνουμε και πάλι σχέδια, προγραμματίζουμε, οργανώνουμε, νιώθω πως είμαστε ένα! Μήπως τελικά είμαστε; Πώς ξέρεις ποιος είναι ο ένας για σένα;;; Δεν το ξέρεις, απλά επιλέγεις ΕΝΑΝ άνθρωπο και προχωράς... Κι εγώ θέλω να προχωρήσω μαζί σου, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται να μετακομίσω... Να αφήσω την πόλη που λατρεύω και να σε ακολουθήσω... Τι θα γίνει; Δεν το ξέρω κι ούτε μπορείς να μου το πεις, ας ελπίσουμε απλά πως όλα θα πάνε καλά! Γιατί μας αξίζει επιτέλους "όλα να πάνε καλά"! Γιατί επιλέγουμε να είμαστε μαζί κι ας είμαστε μακρυά!

Όσο ήμουνα μαζί σου ένιωθα μοναξιά,μα τώρα είμαι μονη ΜΟΝΗ αληθινά...

Μοναξιά μου όλα...

Νιώθω τόσο μόνη μου... Είσαι 250 χιλιόμετρα μακρυά και δεν μπορείς να με ακούσεις καν... Πόσο μάλλον να με δεις, να με μοιρίσεις, να με αγγίξεις... Τίποτα δεν πάει καλά, όπως είχες πει... "Όλα καλά θα πάνε!" έλεγες με την μόνιμη αισιοδοξία σου... Δεν μπορώ, δεν γίνεται, με ακούς; Μπορείς να με ακούσεις πια ή είσαι τόσο απασχολημένος από την δουλειά σου που δεν ακούς τίποτα άλλο;

 Δεν είναι πως δεν τα ήξερα όλα αυτά! Τα γνώριζα πολύ καλά, έχω πατέρα ελεύθερο επαγγελματία, το ξέρεις. Η δουλειά είναι πάντα πάνω από όλα τα άλλα. Έτσι είναι δυστυχώς... Η δική μας δουλειά πάντα έρχεται πρώτη. Εσύ είσαι πάντα εκεί! Κι εγώ; Εδώ... Στη μοναξιά μου, στα ατέλειωτα βράδια, στις δακρυσμένες στιγμές, αναπολώντας το παρελθόν... Ένα παρελθόν που δεν θα ξαναέρθει και δεν μπορώ με τίποτα να το πάρω απόφαση!

Θες να μιλήσουμε όταν έρθεις. Έχεις υποχρεώση, είπες, κι εγώ δικαίωμα να κάνουμε αυτή την κουβέντα... Δεν έχω κανένα άγχος, μιας και ξέρω τι θα πούμε, αλλά θέλω να σε ρωτήσω κάτι : έχεις την παραμικρή ιδέα τι μου έχεις κάνει; Πόσο έχω σπάσει; Κι εσύ απλά μου λες να κάνω υπομονή! Στο καινούργιο σπίτι δεν έχω κανένα να μου καρφώσει πράγματα στον τοίχο και μπορώ να κάνω υπομονή! Δεν έχω λεφτά να πάρω κουρτίνα και περιμένω τον επόμενο μήνα μήπως μου περισσέψουν λεφτά! Αυτά τα ελέγχω, τα γνωρίζω και κάνω υπομονή. Αλλά σε μας... Δεν ξέρω τι θα γίνει και - συγνώμη - δεν έχω υπομονή! Παρόλο που μου το ανακοίνωσες πως δεν γυρνάς, είναι αυτή η γαμημένη ελπίδα/πίστη που δεν με αφήνει να το πιστέψω! Αλλά εσύ δεν θα γυρίσεις και πρέπει να το πάρω απόφαση...

Δεν θα είσαι εδώ όταν κάνω μία μαλακία στην δουλειά και θέλω ένα ώμο να κλάψω... Δεν θα είσαι εδώ όταν πάρω το πτυχίο μου και θέλω να βγω να γιορτάσω... Δεν θα είσαι εδώ ότανμου χαλάσει το αμάξι και χρειαστώ βοήθεια, αλλά ούτε κι όταν αγοράσω νέο αμάξι κι απλά θα θέλω να το επιδείξω σε κάποιον... Δεν θα είσαι εδώ τα Χριστούγεννα να πάμε μαζί για ψώνια, δεν θα είσαι εδώ όταν θα θέλω καινούργιο τζιν για να μου πεις την γνώμη σου, ούτε όταν μου κάνουν πρόταση από κάποια εταιρεία για δουλειά και θα θέλω συμβουλή... Δεν θα είσαι ποτέ εδώ... Ούτε στα μεγάλα, ούτε στα μικρά, έτσι δεν είναι; Απλά δεν θα είσαι ποτέ εδώ και πρέπει να το πάρω απόφαση!

Πότε είναι τόσο πολύ; Και πότε λες αρκετά; Το "σ' αγαπώ" τυποποιήθηκε και το ίδιο θα πάθει και το "μου λείπεις" σε λίγο... Όλο λες πως είμαστε μαζί σε αυτό, αλλά είμαστε χώρια και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό! Δεν με νοιάζουν όσα έχεις να μου πεις αύριο, ειλικρινά δεν με ενδιαφέρουν... Συγνώμη που το λέω αυτό, αλλά δεν αντέχω άλλο! Ό,τι και να μου πεις, δεν θα με κάνει καλύτερα... Εκτός από το χωρισμό - αυτό ναι, κάτι θα ήταν! Ας το πάρει απόφαση ένας από τους δυο μας κι ας το πει και στον άλλον για να συνεχίσει την ζωή του... Είμαι τόσο δειλή για να στο πω αυτό, το παραδέχομαι και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό... Μέσα μου πάντα υπάρχει η φωνή του λολάκι μου τότε (...) πως όταν είμαι έτοιμη, δεν θα μπορέσει τίποτα να με σταματήσει κι έχει ήδη βγει μία φορά σωστή...

... Από επιλογή μου είμαι τόσο μόνη μου... Δεν θέλω να δω κανέναν, δεν θέλω να μιλήσω, δεν έχω τίποτα να πω. Τι να πω; Πως δεν έχω όρεξη για τίποτα κι ότι έχω κολλήσει; Δεν τα λες αυτά, οπότε προτιμώ να μένω μόνη μου... Στο σπίτι μου, στην ασφάλειά μου, όπου κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει παραπάνω... Κι αν με ρωτήσεις αύριο τι έχω θυσιάσει εγώ, έχω απάντηση : το χαμόγελό μου, που όλοι αναρωτιούνται πού πήγε, το κέφι μου που όλοι αναγνώρισαν πως βρήκα όταν ξεκινήσαμε μαζί κι ας μην γνώριζαν τον λόγο, τον διάθεσή μου που έπιασε πάτο, την όρεξή μου για ζωή, που απλά θέλω να βγει αληθινή η προφητεία και να μου μένουν 2 χρονάκια ακόμα... Την αδιαφορία στο βλέμμα που όλοι εισπράττουν, την παγωνιά στη φωνή, την απομάκρυνση από τα προβλήματα των υπολοίπων... Δεν είμαι εγώ, όπως μπορείς να καταλάβεις, εγώ που όλους τους αγαπούσα και για όλους νοιαζόμουν, δεν υπάρχω πια... Δεν φτιάχνομαι, δεν προσέχω την εμφάνισή μου, δεν με νοιάζει τίποτα πια... Έχω κολλήσει... Στη μοναξιά μου, στους τέσσερις τοίχους του δωματίου μου, στα σήριαλ μου κατεβάζω και βλέπω... Εκεί... 

...Και το λολάκι μου θέλει να πάμε σε γάμο την άλλη Κυριακή μαζί. Και της είπα ναι, παρόλο που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα ξαναπάω σε γάμο ασυνόδευτή, γιατί είναι το λολάκι μου και με αγαπάει πολύ. Πάρα πολύ... Και θα πάω εκεί και θα δω δύο ανθρώπους ευτυχισμένους και θα αναρωτηθώ για ακόμα μία φορά αν θα υπάρξω κι εγώ ποτέ τόσο ευτυχισμένη κτλ κτλ. Αλλά έτσι είναι η ζωή : κάποιοι άνθρωποι δεν είναι προορισμένοι για την ευτυχία και αρχίζω να πιστεύω πως ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Κι αν ακούγομαι μελοδραματική, δεν πειράζει, γιατί αυτό νιώθω και πάντω εκφράζω αυτό που νιώθω! 

Ήρθε η ώρα να τελειώσει το δικό μου...παραμύθι;;;

Παραμύθια... Πόσο τα πιστεύαμε όταν είμασταν μικροί και πόσο τώρα; Πάντα είχαν happy end και πάντα κέρδιζε ο καλός. Τώρα... δεν αναγνωρίζουμε καν ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός... Ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο που έσωσε την πριγκίπισσα... Ο βάτραχος που την φίλησε κι έγινε άνθρωπος... Όλα τόσο μαγικά, τόσο...παραμυθένια... Κανείς δεν μας μεγαλώνει λέγοντάς μας πως δεν θα βγουν αληθινά τα... καθημερινά μας παραμύθια...

Από μικρή φανταζόμουν την ζωή μου τέλεια! Όσες δυσκολίες κι αν παρουσιάστηκαν, τις κάλυπτα με την δικαιολογία πως δεν είχε φτάσει η ώρα για το δικό μου παραμύθι. Και συνέχιζα  να ελπίζω... Να περιμένω... Τι; Τον πρίγκιπα φυσικά! Αλλά ο πρίγκιπας ποτέ δεν θα έρθει και θα έπρεπε να το ξέρω... Θα έπρεπε να μου το έχουν διδάξει... Η ζωή δεν θα είναι πάντα εύκολη και χρωματιστή, θα έχει και τις μαύρες τις πλευρές... Όχι γκρι - στο ενδιάμεσο - μαύρες, κατάμαυρες και επίπονες πλευρές!

Μετά την τελευταία μου ανάρτηση, δέχτηκα πολύ επιθετικά σχόλια και δείλιαζα να γράψω τις σκέψεις μου τόσες μέρες, φοβούμενη μήπως και ξανακριθώ. Αλλά ξέρεις κάτι άγνωστε κριτή; Κι εσύ κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Τα δικά μου προβλήματα θα είναι πάντα τα μεγαλύτερα που υπάρχουν. Ακριβώς όπως τα δικά σου θα είναι τα μεγαλύτερα που υπάρχουν ΓΙΑ ΣΕΝΑ! Είναι καθαρά υποκειμενικό και δεν μπορούμε να κρίνουμε κανέναν ούτε να συγκρίνουμε τις ανησυχίες κανενός με τις δικές μας. Απλά οι άνθρωποι είμαστε τρομερά εγωιστές και νομίζουμε συνεχώς πως μόνο εμείς υπάρχουμε στον πλανήτη... 

Κι εγώ θα συνεχίσω να ζω την απόλυτα μίζερη ζωή μου, θα συνεχίσω να επιλέγω την απόλυτα καταθλιπτική μου όψη, θα συνεχίσω να νιώθω πως η ζωή μου καταστράφηκε στις 16 Ιουλίου και κανένας δεν μπορεί να σχολιάσει τίποτα. Γιατί είναι η δική μου ζωή και μόνο εγώ ξέρω τι κουβαλάω στο κουτί της Πανδώρας που επίτηδες κρατάω κλειστό και δεν είναι συγκρίσιμο με κανενός άλλου, αφού όλο το σεντούκι είναι 100% ΔΙΚΟ ΜΟΥ! 

Και ναι, μπορεί να έχω κάνει κι εγώ λάθη στη ζωή μου, μπορεί να είμαι και τώρα λάθος, αλλά έτσι είμαι! Προβληματίστηκα πολύ με αυτή την θεωρία, αλλά συνειδητοποιώ πως τα παραμύθια δεν είναι για μένα και κανείς δεν θα έρθει ποτέ να με σώσει/αρπάξει/ξαφνιάσει και να με βγάλει από τον... βούρκο που καταλήγω να ζω.

Κι όσο για σένα Λαβ, κακά τα ψέματα, έφυγες, έκανες την επιλογή σου, με εγκατέλειψες. Ναι, δεν είχες άλλη επιλογή ΤΟΤΕ, αλλά τώρα έχεις και περιμένω να δω αν θα κάνεις την σωστή! Μια φίλη την προηγούμενη Τετάρτη, πρόφτασε και είπε ανάμεσα στους λυγμούς μου, πως ίσως δεν είσαι εσύ, ίσως δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, απλά! Κι έτσι είναι μάλλον, ε; Κόλλησα μαζί σου γιατί όλα ήταν τόοοοοοοοοοοοοσο εύκολα! Δεν χρειαζόταν να υποκρίνομαι για τίποτα, τα ψέμματα τα άφησα σε μια προηγούμενη ζωή, ήμουν απλά εγώ. Και σου άρεσε. Κι όλα ήταν πανεύκολα! Ε, τώρα ΟΛΑ είναι πολύ δύσκολα... Καταπιέζομαι στο τηλέφωνο, δεν μοιράζομαι μαζί σου σχεδόν τίποτα από την καθημερινότητά μου, απομακρύνομαι γιατί δεν ξέρω πόσο περισσότερο μπορείς να με πληγώσεις κι ούτε θέλω να μάθω!

That's life, σωστά; Life sucks, σωστά; Κι αν με ρωτάς γιατί συνεχίζω αυτό το βασανιστήριο, γιατί επιμένω να χτυπάω το κεφάλι μου σφυρί, είναι γιατί νιώθω τόοοοοοοοοοοοοσο καλά όταν σταματάω να το κάνω! Έστω και για λίγο, όταν είμαι μεθυσμένη ή όταν κοιμάμαι... Τότε μόνο σταματάω! 

Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται... Χωρίς παραμύθια, χωρίς πρίγκιπες, χωρίς γοβάκια μαγικά! Απλή, στεγνή, ξερή καθημερινότητα χωρίς τίποτα διασκεδαστικό, χωρίς αγκαλιές και χάδια, με απέραντη μοναξιά... Είτε το δέχεσαι είτε όχι, αυτοί είναι οι κανόνες και σ' όποιον αρέσουν! 

Κουράστηκα να σε κατηγορώ ότι έφυγες χωρίς να αντιδρώ... Ήρθε η ώρα να κάνω κάτι κι εγώ, δεν νομίζεις; Αυτή είναι η ώρα μου... να φύγω...(;)

...και τώρα πώς φεύγουνε; που εγώ δεν σου έφυγα ποτέ...

Με έχασα...

Κάνει τόση φασαρία! Θέλω να σταματήσουν όλα και να μην ακούγεται τίποτα... Έστω και για μια στιγμή... Και τι δεν θα 'δινα για ένα λεπτό ησυχίας! 

Πόσο περισσότερο μπορείς να με σκοτώσεις άραγε; Πώς και πώς την περίμενα αυτή την άδεια για το τριήμερο των διακοπών μας, για να βρεθούμε λίγο μόνοι μας... Δεν πάει ο νους σου πόσο πολύ... Κι εσύ... Απλά με πετάς... και δεν είναι η πρώτη φορά, έτσι; Αναρωτιέμαι... αν έχεις την δύναμη να με πληγώνεις τόσο πολύ και τόσο συχνά, πώς ξέρω ότι θα σταματήσεις κάποια στιγμή να το κάνεις; 

...θέλω τόσο πολύ να σε αφήσω αυτή τη στιγμή... Γιατί δεν το κάνω... Με έχεις καταντήσει να σιχαίνομαι τον εαυτό μου, το ξέρεις αυτό; Μάθε το λοιπόν! Δεν είμαι εγώ αυτή που αντικρύζεις, δεν είμαι πλέον εγώ... Πού πήγα; Πάλι με έχασα; Πόσο κάτω πέφτω ρε γαμώτο; 

Τα δάκρυά μου ποτάμι που με ταξιδεύει μακρυά σου... Αρχίζω να φεύγω, αυτό ήταν το όριό μου νομίζω... Δεν έχω άλλο... Όλο νομίζω πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι χειρότερο κι όλο διαπιστώνω πως είμαι λάθος, μπορείς κι άλλο! Αυτό όμως αγοράκι μου ήταν ο πάτος... Δεν έχει άλλο, το ξέρω, το νιώθω! 

Μοναξιά

Νιώθω τόσο μόνη που πρέπει να βρεθεί άλλη λέξη να το περιγράψει... Είσαι τόσο μακριά και μου έλεγες πως είναι κοντά... "Δεν είναι τίποτα" μου έλεγες "δυο ώρες δρόμος"... Να όμως που δεν τον παίρνεις αυτόν τον δρόμο... "Θα έρχομαι κάθε σαββατοκύριακο" μου είχες πει και πού είσαι; Μία φορά έχεις έρθει, ενώ εγώ δύο... 

Και όλο μου λες να κάνω υπομονή... Για ποιο πράγμα όμως δεν μου είπες ποτέ! Δεν έχω μάθει να κάνω υπομονή, δεν το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα; Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη! Δεν θέλω να κάνω υπομονή για κάτι που δεν ξέρω αν θα έρθει... Και μπορεί να σκέφτομαι διάφορα, αλλά δεν εισπράττω καμία απολύτως επιβεβαίωση από σένα μωράκι μου, τίποτα απολύτως... Περνάνε οι μέρες κι εσύ είσαι μια χαρά... Σου αρέσει εκεί που είσαι και δεν μετανιώνεις για τίποτα... Δεν σου λείπει τίποτα... ! 

Από την άλλη εγώ είμαι συνέχεια με ένα "θέλω την ζωή μου πίσω" στο στόμα... Πόσο διαφορετικές είναι οι ζωές μας, ε; Και μιλήσαμε για συμβιβασμούς απόψε και σου είπα πως αρκετά συμβιβάστηκα εγώ, τώρα είναι η σειρά σου και βιάστηκες να μου κλείσεις το τηλέφωνο... "Αυτή είναι η αγάπη μας, δεν θα έρθει μαζί μας" το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Απλώς "χαραμίζουμε λίγη ζωή ακόμη", ε; 

Ήθελα τόσο πολύ να ήσουν εδώ απόψε... Αυτά είναι τα καλά της απόστασης, ε; Μπορείς και γλιτώνεις από τις άσχημες στιγμές του άλλου... Έτσι όμως ανοίγεις τον δρόμο και στο να αποφεύγεις και τις καλές στιγμές... Δυστυχώς καρδιά μου... Κάπου χάνεις, κάπου κερδίζεις... Εσύ κέρδισες! Εγώ δεν νομίζω να κερδίσω τίποτα από όλο αυτό... 

Τι λες να γίνει;;;

Τίποτα δεν είναι καλά, κι ας το λέω συνέχεια σε όλους... Κάθε μέρα, κάθε ίδια fucking μέρα γυρίζω σπίτι μου και το ίδιο έργο παίζει απέναντί μου : σκηνές από το παρελθόν μας, την ζωή που είχαμε, τα απογεύματα που δεν γύριζα σπίτι μου αλλά ήμουν μαζί σου. 

Δεν την αντέχω την ζωή μου πια! Δεν την θέλω! Δεν μου αξίζει! Δεν με ρώτησες ούτε μία φορά, απλά έφυγες... Μείνει εκεί λοιπόν! Αφού αυτό θες, αυτό κάνε και το ίδιο θα κάνω κι εγώ, ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό... 

Δεν "είμαστε μαζί σε αυτό" όπως λες συνέχεια, μόνος του είναι ο καθένας μας και καλό είναι να το συνειδητοποιήσω τώρα που είναι αρχή... Να πάρει ο καθένας τον δρόμο του, αυτόν που πραγματικά γουστάρει κι αγαπάει! Εσύ θες να είσαι εκεί κι εγώ εδώ, οπότε τι θα γίνει; Τι λες να γίνει; 

Παλιές αμαρτίες

Βλέπω τις φωτογραφίες μας από πέρσι και δαακρύζω. Πώς ήταν η ζωή μας και πώς έγινε... Πόσα λάθη... Πόσο μετανιώνω... Θέλω την ζωή μας πίσω! Να σου γκρινιάζω που έφευγες τα σαββατοκύριακα, να κλαίω που μου έλειπες τα σαββατοκύριακα...

Γιατί Θεε μου; Γιατί τώρα; Έκανα πολλά λάθη, αλλά γιατί να με τιμωρείς έτσι; Δώσε μου την ζωή μου πίσω και πάρε ό,τι θες σαν αντάλλαγμα... Ό,τι θες! 

Συγνώμη που πληρώνεις δίπλα μου τις αμαρτίες μου, λυπάμαι τόσο πολύ... "Ο άνθρωπός μου, ο άγγελός μου, ο θάνατός μου, εσύ!" 

Ήρθες για σαββατοκύριακο κι έφυγες πάλι... Δεν έχω πια καρδιά να πιαστώ... Δεν μπορώ... Κι εκεί να έρθω, δεν θα είμαι εγώ! Θα ζω δύο ζωές... Αυτή που θα κάνει υπομονή εκεί κι αυτήν που θα ξεφαντώνει στην Αθήνα, στην πόλη μου, στους δρόμους που λατρεύω, που πεθαίνω να περπατώ... Το έχω ξανακάνει, το ξέρω σου λέω! Κανείς δεν με κάνει να πάψω να την αγαπώ! Με ξέρω... Εμπιστεύσου με, έστω και για λίγο... 

Γύρνα πίσω, εκεί είναι η καταστροφή μας, εσύ δεν το ξέρεις, εγώ το έχω ξαναδεί το έργο! Μην με κάνεις να περάσω τα ίδια! Σε παρακαλώ... Αν με αγαπάς το μισό από όσο λες, έλα εδώ! Εδώ που η αγάπη μου φτάνει για τα πάντα...  Μην Τον αφήνεις να μας εκδικηθεί! Έχω κάνει πολλά, μην μασάς... Σε παρακαλώ, άκου με, ξέρω καλύτερα...

Θέλω την ζωή μου πίσω!

Βγαίνω κάθε βράδυ στο μπαλκόνι και ρωτάω τον Θεό τι θα μου κοστίσει να σε πάρω πίσω... Να πάρω την ζωή μου πίσω... 

Τόσες μέρες και δεν έχω απάντηση... Μάλλον το σκέφτεται πολύ. Υποθέτω πως θα μου κοστίσει ακριβά... Ό,τι κι αν είναι, το πληρώνω! Θέλω την ζωή μου πίσω! Σε θέλω εδώ!

Ερωτήσεις

Είναι τόσες οι ερωτήσεις μέσα στο κεφάλι μου... Πιάνονται χέρι-χέρι και στήνουν χορό! Καθημερινά αναρωτιέμαι για τόσα πράγματα... Άλλα έχουν εύκολες απαντήσεις κι άλλα αποφεύγονται όπως αποφεύγει ο διάολος το λιβάνι...

"Με αγαπάς;" είναι μια εύκολη ερώτηση με απάντηση που δεν στοιχίζει κάτι, αλλά το "Τι θα έκανες για να μου το αποδείξεις;" οδηγεί σε δύσκολες οδούς... Πόσο μάλλον το "Αν δεν έρθω ποτέ εκεί, τι θα γίνει με μας;"... Πράγματα ανείπωτα για συγκεκριμένους λόγους : προς αποφυγή πληγών, καυγάδων, χωρισμών. Είναι τόσα αυτά που θέλω να σε ρωτήσω και δεν το κάνω... Μου λες να κάνω υπομονή, και υποκρίνομαι πως αυτό κάνω. Δεν με ρωτάς ποτέ όμως πώς κοιμάμαι τα βράδια, έτσι δεν είναι; Δεν με ρωτάς πώς είμαι στη δουλειά, δεν θες να ξέρεις, είναι επικίνδυνη ερώτηση... 

Όπως επίσης και το αν θέλω να έρθω εκεί που είσαι... Δεν ρωτάς ποτέ... Όλοι οι φίλοι σου το θεωρούν αυτονόητο, κάποιοι από τους δικούς μου επίσης, αλλά εμένα δεν με ρωτάει κανείς! 

Κι όμως εγώ θέλω να σου κάνω μία δύσκολη ερώτηση και θα πάρω τα ρίσκα μου! Το δύσκολο θα είναι μετά... Θα πρέπει να σε αφήσω και να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου ή να μείνω και να ξέρεις πως έχεις το "πάνω χέρι". Παρόλα αυτά, εγώ θα σε ρωτήσω όταν βρεθεί η κατάλληλη στιγμή. Κι ό,τι γίνει...

Σκέφτομαι πως δεν έχω κάτι να χάσω, πως είμαι ήδη πολύ άσχημα, κι ότι δεν υπάρχει χειρότερο κι ο ένας μου εαυτός φωνάζει πως τουλάχιστον είμαστε μαζί, δεν σε έχω χάσει, ενώ ο άλλος απαντά πως σε έχω χάσει τελικά... Και τείνω να ταυστιστώ με τον δεύτερο, τον καχύποπτο, τον ωμό αλλά ρεαλιστή εαυτό : δεν απέχεις και πολύ από το να σε χάσω... 

Υπάρχει όντως περίπτωση να γυρίσεις πίσω ή έτσι το λες για να συνεχίσω να ελπίζω;;;

Χάνομαι

Δεν μπορώ... Δεν γίνεται!

Βγήκα χτες, βγήκα και σήμερα, προσπαθώ...

Δεν γίνεται...

Είσαι παντού! Από όταν ερχόσουν να με πάρεις, μέχρι τα κάσιους που μου διάλεγες...

Δεν το αντέχω... Γύρνα πίσω! Σε παρακαλώ...

Χάνομαι...

Πανσέληνος

Πρώτο βράδυ χωριστά... 

Είναι και πανσέληνος...

Πόσο μου λείπεις ρε γαμώτο! Πόσο μόνη νιώθω!

Πού πήγες;;;

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα χωρίς εσένα στο γραφείο, χωρίς εσένα στην Αθήνα, χωρίς εσένα δίπλα μου... Το πρωί ήπιαμε τον καφέ μας, σαν οποιαδήποτε άλλη μέρα, ντύθηκα κανονικά για την δουλειά, αλλά δεν μπορούσα να σε αφήσω και να φύγω! Πέρασα από το γραφείο σου και το είδα εντελώς άδειο και βούρκωσα... Δεν το αντέχω! Πού πήγες; 

Μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο, κι όλο σκεφτόμουν τις φορές που σε έπαιρνα για να πάμε για τσιγάρο, για να σε δω... Πάει αυτό, τέλειωσε... Κοίταξα τη θέση που πάρκαρες κι ένιωσα αυτό το κενό της απουσίας σου να με πλημμυρίζει... Πού πήγες;

Σχόλασα και οδηγούσα προς το σπίτι μου, ενώ ένα κομμάτι μου ήθελε να πάει στο δικό σου σπίτι, για να δω με τα μάτια μου τα πράγματά σου να λείπουν, μήπως κι έτσι το συνειδητοποιήσω ευκολότερα... Δεν μπορεί να μας συμβαίνει αυτό! Πού πήγες;

Μου είχες αφήσει ένα γράμμα στο πορτοφόλι μου και ανυπομονούσα να έρθω σπίτι να το διαβάσω. Μου γράφεις πως με αγαπάς κι ότι κανείς δεν θα μας χωρίσει ποτέ! Μου ζητάς να φανώ δυνατή και να σου έχω εμπιστοσύνη, πως έχεις σχέδιο μέσα στο μυαλό σου. Έβαλα τα κλάματα, γιατί μου λείπεις ήδη πάρα πολύ! Πώς θα συνηθίσω; Πού πήγες; 

Πού πήγες; Γύρνα πίσω...

Μια κλαίω, μια γελάω

"Θα ξαναγελάσουμε ποτέ;" σε ρώτησα χτες βουρκωμένη και μου απάντησες πως γελάμε! Χωρίς να το νιώθουμε όμως καρδιά μου...

Από την Δευτέρα δυσκολεύομαι στη δουλειά. Είναι η τελευταία σου εβδομάδα κι από την μία πονάω με την σκέψη ότι δεν θα σε ξαναδώ εκεί μέσα, ενώ από την άλλη καταλαβαίνω πόσο άσχημο είναι για σένα να είσαι εκεί, έστω και για 4-5 ημέρες ακόμα, και πόσο βιάζεσαι να φύγεις. Οι δικές σου ανάγκες απέναντι στις δικές μου, ε; Κέρδισες εσύ...

Μια κλαίω, μια γελάω και οι μέρες περνάνε... Θέλω να μετατρέπω τον χρόνο σε ώρες πια κι όχι σε μέρες, γιατί το "5 μέρες ακόμη" μου φαίνεται πολύ λίγο! Ακόμα υπάρχουν στιγμές που τρελλαίνομαι και αρνούμαι να το πιστέψω... Είμαστε πολύ μαζί στη δουλειά και αναρωτιέμαι πώς θα 'ναι η απουσία αυτών των σκηνών. Κλαίω όσο το δυνατόν λιγότερο, για να νιώθεις πως είμαι δίπλα σου, πρόθυμη να σε στηρίξω όποτε το χρειαστείς, αλλά έχω και τις αδύναμες στιγμές μου... Μέσα μου; Πεθαίνω κάθε μέρα, κάθε στιγμή!!

Far away...

...και μου λες "κάνε λίγη υπομονή να δούμε πώς θα είναι, μπορεί να μην αντέξω και να γυρίσω, μπορεί να μην αντέξεις εσύ και να έρθεις εδώ", ενώ εγώ σκέφτομαι συνεχώς ότι δεν έχουμε χρόνο, μας τελειώνει κι τον λιγοστό που μας μένει, κάθεσαι και τον ξοδεύεις εκεί που θα είσαι για το υπόλοιπο της ζωής σου! 

Κι αν πριν αγχωνόμουν μόνο για τα σαββατοκύριακα που πέρναγες μαζί τους, φαντάσου τώρα που θα είστε συνέχεια μαζί... Είμαι χαμένο χαρτί, έτσι δεν είναι; Ποτέ δεν με γούσταρε κανείς τους κι ακόμα περισσότερο τώρα που δεν θα σε ακολουθήσω εκεί... Θα είμαι "αυτή που είναι μακριά" ενώ "υπάρχουν τόσες γυναίκες εδώ τριγύρω" και το ξέρω... 

Αχ ρε μωράκι μου, αν όντως περνάς - πέρναγες - τόσο καλά μαζί μου, μείνε εδώ! Ας νικήσω μια φορά κι εγώ... Ας νικήσουμε εμείς! Λες ότι είμαι η ζωή σου, αλλά δεν έχω κανένα τρόπο να σε κερδίσω από την...ζωή που επιλέγεις...  "Δεν σε χόρτασα ποτέ μου, όλα ήταν μια στιγμή..."

Γιατί;;;

Με βάζουν όλοι γύρω μου να τους υποσχεθώ πως δεν θα πάρω καμία βιαστική απόφαση, να βάλω σαν όριο χρόνου τον ένα μήνα, πριν καταλήξω στο οτιδήποτε και συμφωνώ μαζί τους... Ένα μεγάλο μου κομμάτι θέλει να μην σου απαντάει στα τηλέφωνα, να μην έρθει σε καμία επαφή μαζί σου, να μην ανταποκριθώ σε καμία σου προσπάθεια επικοινωνίας μαζί μου και να σε αφήσω να βγεις έτσι από την ζωή μου... Θα κλάψω αμέτρητες βραδιές, αλλά θα έχω αποχωρήσει οριστικά. Και μετά... ο χρόνος θα κάνει τα δικά του, θα με βοηθήσει όπως και παλιότερα και κάποια στιγμή θα συνέλθω... 

Είναι όμως κι εκείνο το μικρό μου κομμάτι, που λειτουργεί με την καρδιά και δεν μπορεί να κάνει τίποτα από όλα αυτά... Κάθε φορά σου απαντάω στο τηλέφωνο, συνεχώς τρέχω να σε δω, σκεπτόμενη πως ακόμα κι αν είναι οι τελευταίες μας φορές, θέλω να σε χορτάσω. Βιώνω στο μυαλό μου την μέρα που θα μαζεύεις τα ρούχα σου κι εγώ θα σε βοηθάω... Πώς θα το κάνω αυτό Χριστέ μου; Πώς;;; Όλα μένουν στη μέση... Από Σεπτέμβρη θα βάφαμε το σπίτι σου, θυμάσαι; Μέσα Οκτώβρη θα έπαιρνες το αμάξι για να φτιάξω τον κήπο μου, θυμάσαι; Πού θα πας;

Γιατί πάλι κερδίζει αυτή απέναντί μου; Τόσοι καυγάδες, τόσο κλάμα για το συγκεκριμένο τόπο κι όμως τελικά κερδίζει εκείνη... Γιατί; Δεν το πιστεύω πως μου συμβαίνει αυτό! Δεν το πιστεύω! Γιατί; Γιατί πάλι σε μένα; "Μ' απογοήτευσες πολύ, αλλιώς το είχα ονειρευτεί για μας τους δυο..." 

...αλλιώς τα είχα ονειρευτεί...

Μουδιασμένη

Αυτό λοιπόν εννοούσαν όταν έλεγαν πως ό,τι κάνω θα το βρω από τον Θεό... Με πέτυχε η οργή Του... Σηκώθηκα το πρωί και ήθελα να ήταν ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης... Κοίταξα τα πρησμένα μου μάτια στον καθρέφτη και η ελπίδα εξατμίστηκε... Οι άνθρωποι ανακάλυψαν την ελπίδα για να τους δίνει δύναμη να αντέξουν την επόμενη μέρα, λένε... Όταν κι η επόμενη όμως είναι δύσκολη; Πού βρίσκεις κουράγιο να σηκωθείς από το κρεβάτι; Περιφέρομαι μέσα στο σπίτι σαν νεκρή... Τίποτα δεν έχει σημασία πια... Νιώθω τόσο μουδιασμένη και αδύναμη για το οτιδήποτε...

Όλο το βράδυ είχα αγκαλιά μου τον τίγρη σου. Θυμάσαι; Μου τον είχες πάρει από το Mall κάποιο βράδυ, για να σε συγχωρήσω επειδή είχες πάει στο μαγαζί σου και είχες μείνει πολλές μέρες. Τώρα πώς θα ξελασπώσεις; Πώς θα συγχωρήσω την φυγή σου αυτή; Το δρόμο που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος μας; Πώς; 

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι μας συμβαίνει αυτό! Είμαι ακόμα σοκαρισμένη; Δεν ξέρω, αλλά δεν μπορώ! Κι εσύ επιμένεις και λες πως θα είσαι κοντά μου, κι ας είσαι μακριά... Πώς ακριβώς θα το κάνεις αυτό, μου λες;;; Που, ακόμα και σήμερα που ξέρεις πόσο χάλια είμαι, και σε έχει συνεπάρει η δουλειά σου εκεί και έχεις να με πάρεις κάμποσες ώρες! Πόσες τέτοιες φορές θα υπάρξουν; Και πόσες άλλες που δεν θα ξέρεις καν τι έχω, αν έχω κάτι και θα θέλω απεγνωσμένα να με πάρεις, αλλά εσύ δεν θα είσαι διαθέσιμος; 

Μην φύγεις, σε παρακαλώ... Μην τα γκρεμίσεις όλα, αν όντως με αγαπάς, μείνε μαζί μου. Σε παρακαλώ... 

Απο(χωρισμός)???

Αυτή ακριβώς την στιγμή φοβόμουν - έτρεμα!! - όταν έλεγα πέρσι στο λολάκι μου "τι θα κάνω όταν μου ανακοινώσει πως φεύγει από την Αθήνα;"... Ποτέ δεν θα μάθεις πόσα βράδια με άγχωνε και ξαγρυπνούσα και σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να σε αφήσω πριν το κάνεις εσύ... Και να που συμβαίνει και τελικά το αποφάσισαν άλλοι για μας...

Σκέφτομαι πως για δεύτερη φορά αυτή η εταιρεία με πληγώνει διώχνοντας κάποιον δικό μου άνθρωπο, αλλά φυσικά το περσινό δεν πλησιάζει καν αυτό που νιώθω τώρα! Ok, το υποψιαζόμουν, έκλαψα και μόνο με την σκέψη, αλλά η ελπίδα ποτέ δεν σταμάτησε μέσα μου... Μέχρι και τάμα έκανα, να φανταστείς! Κι όμως σήμερα σε απέλυσαν... Και σταμάτησε η καρδιά μου για μερικά λεπτά... Και μετά... τίποτα! Δεν άκουγα τι μου έλεγαν, δεν με ενδιέφερε πια... "Κανείς δεν χάνεται" και "Όσοι φεύγουν είναι καλύτερα από αυτούς που μένουν" μπαινόβγαιναν στα αυτιά μου με τρελή ταχύτητα εναλλαγής, αλλά ήταν να σα ήμουν έξω από το σώμα μου... Δεν μπορούσα να το δεχτώ πως αυτό συνέβαινε σε μένα... Σε σένα... Σε μας...

Μου είχες πει να μην κλάψω, αλλα δεν τα κατάφερα και... δεν έχω σταματήσει από εκείνη την στιγμή... Και μου λες πως με αγαπάς και είμαι η ζωή σου και θα είμαστε για πάντα μαζί κι ότι δεν θα μας χωρίσει η απόσταση, αλλά δεν μπορώ να σε πιστέψω... Με ξέρω, δεν είμαι φτιαγμένη για σχέσεις από απόσταση και το ξέρω καλά... 

... Και κάθομαι μόνη στο σπίτι και μου έρχονται στο μυαλό όλες μας οι στιγμές... Εσύ να έρχεσαι να με παίρνεις από το σπίτι για να βγούμε, εγώ να παρκάρω σπίτι σου, τα πρωινά που ξυπνάμε μαζί, ο καφές που σου φτιάχνω... Όλα, όλα... Όλα όσα σταματούν εδώ...

Και με παίρνεις συνέχεια τηλέφωνο για να δεις αν κλαίω ακόμα και στενοχωριέσαι και προσπαθείς να με πείσεις για όσα επιμένεις να μου λες... Κι όλο θέλω να σου φωνάξω να μην με αφήσεις, να μην πας εκεί, ότι θα είναι το τέλος μας, αλλά δείχνεις να μην καταλαβαίνεις καν τι προσπαθώ να πω... Κι άλλες σκηνές στο μυαλό μου... Όταν πήγαμε στο πανηγύρι, στο βίντεο κλαμπ με την μηχανή, που σε κορόιδευα για την... σπουδαία βόλτα που με πήγαινες, τότε που πήγαμε στη Χαλκίδα, στην Εύβοια, το σινεμά που όλο πηγαίνουμε κι ας έχουμε καιρό να πάμε... Είναι τόσα πράγματα που δεν κάναμε, επειδή ήμασταν κουρασμένοι και τόσος λίγος ο χρόνος μας πια για να τα κάνουμε όλα... Τόσος λίγος...

Και μου ζήτησες να σου κάνω την χάρη και να δώσω μία παράταση στο ξέσπασμά μου αυτό μέχρι τις διακοπές μας. Και συμφώνησα, αλλά δεν μπορώ τελικά, συγνώμη αλλά δεν μπορώ...

Πώς μπορώ να σε... πετάξω έτσι από την ζωή μου; Γιατί αυτό θα συμβεί κι ας μην θέλεις να το παραδεχτείς ή ας μην στο επιτρέπει η μόνιμη αισιοδοξία σου! Θυμάσαι όλες αυτές τις φορές που σχόλασα αργά κι ερχόμουν σπίτι σου για "ένα ποτό"; Ή εκείνες που ήθελα να μιλήσουμε για την δουλειά ή τα οικογενειακά μου ή οτιδήποτε άλλο με απασχολούσε; Πώς θα με αφήσεις; Πώς; Με ποιον θα μιλάω; Ποιος θα είναι ο άνθρωπός μου τώρα; ΠΟΥ θα είναι; 

Ας με άκουγες ρε γαμώτο! Μην φύγεις, με ξέρω σου λέω, δεν είμαι εγώ για τέτοια... Μείνε εδώ να παλέψουμε μαζί και να νικήσουμε, σε ικετεύω... Μην μας διαλύσεις, είμαστε τόσο δυνατοί μαζί... Τόσο δυνατοί... "Τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει" μου είπες "αν δεν το θέλουμε εμείς". Μην φύγεις τότε, μην πας εκεί... Μην μας αφήσεις!

...Νομίζω πως θα τρελαθώ από στιγμή σε στιγμή, θα μου στρίψει! Δεν το αντέχω όλο αυτό, είναι πολύ... μεγάλο... Και στο είχα πει ρε λολάκι μου τότε, πέρσι : αν τελειώσει και μαζί του, θα τελειώσω κι εγώ... 

 

Ό,τι πεις, δεν μπορείς να το πάρεις πίσω...

Και ξέρεις ποια είναι η πλάκα; Ότι εγώ καμία διάθεση δεν είχα για να σου κάνω μία τέτοια κουβέντα! Κάτι μου συνέβη εκεί που σε περίμενα 20 λεπτά κάτω από το σπίτι μου. Ίσως να είχα και περίεργα κέφια από το απόγευμα που με γίωσες έτσι μπροστά στους γνωστούς-άγνωστους φίλους-πρώην συναδέλφους σου, δεν ξέρω. Ίσως βούησαν καμπανάκια μέσα μου οι απόψεις φίλων-γνωστών... Πάντως η κουβέντα πήγε εκεί χωρίς να το καταλάβω! Κι επίσης χωρίς να το καταλάβω είπες το χειρότερο - ίσως - που μου έχουν πει ποτέ : Δεν θέλω να μείνω μαζί σου.

Και το είπες τόσο ξεκάθαρα και αδίστακτα, όσο μόνο η αλήθεια λέγεται... Όσο κι αν με πονάει αυτή η σκέψη... Κι ένιωσα σαν να με βομβάρδισες! Ειλικρινά δεν ξέρω αν εγώ θα ήθελα να συζήσουμε, αν είμαι έτοιμη για κάτι τέτοιο, αλλά το να σου δηλώνουν πως δεν το επιθυμούν,  είναι τουλάχιστον μαχαιριά στην καρδιά...

Και δάκρυσα και στενοχωρήθηκες, αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι πια, ήταν αργά... Κι εσύ δεν μπορούσες να κάνεις ή να πεις κάτι, τα είχες ήδη πει όλα για μένα... Και ότι το έχεις ξανακάνει, να συζήσεις με το ζόρι και θέλεις όταν το ξανακάνεις να είσαι σίγουρος κι άλλα τέτοια... Αλλά ξέρεις κάτι; Κι εγώ το έχω ξανακάνει! Παράτησα ολόκληρη την ζωή μου, την πόλη που τόσο λατρεύω, τους φίλους μου, τα πάντα! Κι εγώ δεν θέλω να είμαι σίγουρη όταν το ξανακάνω : ΕΓΩ δεν θα το ξανακάνω!

Γιατί ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι όπως το άφησα! Γιατί η δουλειά που είχα ίσως να ήταν καλύτερη και πιο σταθερή από αυτή που έχω τώρα! Γιατί μέσα μου δεν θα είχα τόσες συνεχόμενες εναλλαγές απόψεων! Γιατί οι φίλοι μου... δεν είναι πια φίλοι μου : τους έχασα! Την ίδια μου την ζωή έχασα, αλλά δεν θα μπορέσεις να το καταλάβεις ποτέ αυτό, γιατί εσύ με γνώρισες μετά την... κρίση!

Και συγνώμη αν νιώθω ότι χάνω χρόνο, αλλά έχω χάσει ηδη αρκετό και δεν γυρνάει πίσω όσο κι αν το θέλω... Όσες φορές κι αν έχω ονειρευτεί ότι το "παίρνω" πάλι από την αρχή το παιχνίδι, στα ίδια είμαι μόλις ξυπναώ! "Όνειρο ήταν" λέω και συνεχίζω... Και ξέρεις και κάτι ακόμα; Κι εγώ νιώθω ότι με κατέστρεψε ο πρώην μου, αλλά με βοήθησες και το προσπέρασα! Πρέπει κι εσύ να το προσπεράσεις! "Just let it go" που λένε κι οι ξένοι... Εγώ δεν είμαι η πρώην σου ούτε εσύ είσαι ο δικός μου πρώην - ευτυχώς!  

... Και μετά τις σημερινές αποκαλύψεις, ένα μόνο είναι σίγουρο : δεν θα ξανακάνω ΠΟΤΕ  αυτή την κουβέντα! Άμυνα; ΝΑΙ! Με όλα τα μέσα! Θα κάθομαι στα αυγά μου κι όπου βγει, όσο αντέξω ή αντέξεις εσύ! Γιατί κάποιος από τους δύο θα λυγίσει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Το θέμα είναι ποιος θα το κάνει πρώτος...

Πάθος ήμουν κι όχι λάθος!

E sbaglierò come sempre,sempre...

Κάπου διάβασα το εξής : Αγαπώ θα πει χάνομαι, κι εγώ δεν αντέχω άλλο την απουσία σου από την ζωή μου...

Κι έκλαψα!

Και τελικά να που κλαίω πάλι... Δεν τα κατάφερα... Όλο το βράδυ έπαιζα ένα καλοστημένο θέατρο για να μην καταλάβει κανείς τι με τρώει, αλλά παράλληλα ήλπιζα πως θα φανείς... Μα τι χαζή που είμαι ε; Αφάνταστα χαζή!

Στην αρχή έβαλα σαν όριο το 10:30, αλλά εσύ πουθενά... Μετά σκέφτηκα πως μπορεί και να έρθεις στις 11:30, αλλά και πάλι εσύ πουθενά... Ούτε στις 12:30 που φύγαμε σταμάτησα να ελπίζω η ηλίθια και κοίταζα έξω από το μαγαζί μήπως και ήσουν πουθενά! Φυσικά και δεν ήσουν πουθενά! Και πάνω που τέλειωνε η βραδιά και μαζί της κι οι αντοχές μου, με παίρνεις και μου λες πως είσαι έξω και διασκεδάζεις! Και μου λες μαλακίες του τύπου μην πιω και κάνω καμιά τρέλα... Και σκέφτομαι πως θα σου άξιζε να κάνω όχι μία, αλλά πολλές τρέλες, για να νιώσεις έστω και λίγο άσχημα, αλλά μετά θυμάμαι πως έχω πει να με αγαπήσω επιτέλους και μου φεύγει από το μυαλό η ιδέα. Κι απλά έκλαψα...

Μόνο αυτό : έκλαψα! Στα σκοτάδια του δωματίου μου, μην τυχόν και με δει κανείς...