2.5 Nobody knows...

Μιλούσα χτες με ένα φίλο μου και κάποια στιγμή γυρνάω και του λέω "δε ξέρω τι να κάνω, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω" και μου απάντησε ότι κανείς δεν ξέρει. Το σκεφτόμουν για πολύ ώρα μετά. "Κανείς δεν ξέρει τι θέλει"... Λες; Λες να έγινε και με μας έτσι; Γι' αυτό φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Επειδή κανείς μας δεν ξέρει τι θέλει... Ίσως, είναι μια λογική εξήγηση.

Θυμάμαι πόσο σε ήθελα τότε που με είχες αφήσει, τότε πριν από 7 χρόνια. Έκλαιγα κάθε βράδυ για πόσο; 3; 4 μήνες... Πολύς καιρός, έτσι; Είχα κολλήσει μαζί σου και δεν μπορούσα να προχωρήσω στη ζωή μου. Κι όταν γύρισες σε μένα, πίστεψα ότι ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη! Για να βρεθώ μετά από 6 χρόνια να μην ξέρω τι θέλω... Το πιο εγωκεντρικό άτομο που έχεις γνωρίσει, δεν ξέρει τι θέλει. Ειρωνία ε; Ίσως γι' αυτό να είμαι τόσο...fucked up! Πάντα έκανα και κάνω ό,τι θέλω, ό,τι γουστάρω. Τώρα τι πρέπει να κάνω; Τι θέλω να κάνω; Νομίζω πως θέλω να σε αφήσω και να με αφήσεις κι εσύ να φύγω. Αυτό νομίζω κι ας σε αγαπάω ακόμα όπως στην αρχή... Πρέπει να με αφήσεις να φύγω! Δεν έχει νόημα να το παλέυουμε. Πάντα θα γίνονται τα ίδια και το ξέρεις.

"Πες του, αν στ' αλήθεια μ' αγαπάει, να μην ξανάρθει... Πες του, με τα λάθη, δεν διορθώνονται τα λάθη... Πες του, μην σκαλίζει τις πληγές και τις ανοίγει... Πες του, πως για μένα και να έρθει, θα 'χει φύγει..." Έτσι είναι... Έφυγες πολύ καιρό πριν από κοντά μου. Ίσως από τότε που ήρθα στο νησί... Κοίτα να δεις που κλαίω... Τώρα, αυτή τη στιγμή ακριβώς, κλαίω για πρώτη φορά από τότε που χωρίσαμε, 6 μέρες μετά... Τελικά έχω καρδιά,ε; Δεν το περίμενα, αλλά να που συμβαίνει τελικά.

Ναι, κλαίω. Κλαίω για τα χρόνια που περάσαμε μαζί και δεν θα ξαναρθούν... Κλαίω γιατί αλλιώς τα περίμενα - τα ήθελα - τα πράγματα να γίνουν και αλλιώς εξελλίχθηκαν... Για τα όνειρα, για τα σχέδια που κάναμε για το μέλλον ΜΑΣ... Για όλα όσα ζήσαμε... "Ζήσαμε! Αυτά που εμείς ζητήσαμε κι αν λίγο αστοχήσαμε, τον εαυτό μας πείσαμε... Φωνάζουμε πως ζήσαμε κι ας έχουμε κενό μες στην ψυχή μας... Κι ας ζούμε εμείς χωριστά..."

Αλήθειες...

Apo mail...


When a GIRL is quiet ... millions of things are running in her mind.
When a GIRL is not arguing ... she is thinking deeply.
When a GIRL looks at u with eyes full of questions ... she is
wondering how long you will be around.
When a GIRL answers ' I'm fine ' after a few seconds ... she is not at all fine.
When a GIRL stares at you ... she is wondering why you are lying.
When a GIRL lays on your chest ... she is wishing for you to be hers forever.
When a GIRL wants to see you everyday... she wants to be pampered.
When a GIRL says ' I love you ' ... she means it.
When a GIRL says ' I miss you ' ... no one in this world can miss
you more than that.


Life only comes around once make sure u spend it with the right
person ......

Find a GUY... who calls you beautiful instead of hot.
who calls you back when you hang up on him.
....who will stay awake just to watch you sleep.
Wait for the guy who ... kisses your forehead.
...Who wants to show you off to the world when you are in your sweats.
...Who holds your hand in front of his friends.
...Who is constantly reminding you of how much he cares about you
and how lucky he is to have you.
...Who turns to his friends and says, ' That's her!! '

2.4 Memories...

Γράφτηκε στις 26/04/07 στις 00.30 στο μπαράκι



Θυμάσαι τότε που σου έλεγα για τα ζευγάρια στα μπαρ που φιλιούνται και μου θυμίζουν εμάς; Πόσο καιρό έχω να νιώσω έτσι; Τώρα όλα αυτά τα ζευγαράκια μου θυμίζουν την παλιά μας εικόνα... Παλιώσαμε... Αφήσαμε τον χρόνο να μας φθίρει... Το ήθελες, το ήθελα, δεν έχει σημασία. Συνέβη... Τώρα πια τα ζευγαράκια θα με κάνουν απλά να μελαγχολώ για τις στιγμές που πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν, αλλά και να χαίρομαι ταυτόχρονα που τις έζησα. Πολλά έζησα μαζί σου... Πάρα πολλά! Άραγε θα κλείσει τώρα το κουτί με τις αναμνήσεις μας ή θα δημιουργήσουμε κι άλλες; Χτες, ήθελα να ήσουν εδώ και να πάμε βόλτα με την μηχανή. Σήμερα θα ήθελα μια αγκαλιά... Να με σφίξεις, σαν να είναι η τελευταία σου φορά... Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που με πήρες αγκαλιά; Ούτε που θυμάμαι...

2.3 All by myself...

Τσιγάρο ατέλειωτο,
βαρύ η μοναξιά μου
Μοιάζει γυναίκα
κουρασμένη απ' τον δρόμο
Ρίχνει το γέλιο της
και κάθεται κοντά μου
Κερνάει τα επόμενα
και με χτυπάει στον ώμο


Στο είπα : κουράστηκα να είμαι μόνη μου μαζί σου...

2.2 Now...what?

"Θέλω χρόνο...", του είπα, "χρόνο να βρω τι θέλω, τι νιώθω, αν είμαι μαζί σου από συνήθεια...". Στην αρχή αντέδρασε, αλλά στο τέλος της κουβέντας με έδιωξε λέγοντάς μου " ο χρόνος σου μόλις ξεκίνησε, μπορείς να φύγεις τώρα". Κι έφυγα... Το μόνο που με απασχολούσε καθώς έφευγα ήταν το ενδεχόμενο να κάνει κακό στον εαυτό του, μήπως κάνει καμιά τρέλα... "Λες να το μετανιώνω για το υπόλοιπο της ζωής μου;", είπα στην φίλη μου...

Και από σήμερα είμαι μόνη ξανά... Μετά από 6 χρόνια περίπου, μόνη... Πώς νιώθω; Πως πρέπει να νιώσω αραγε; Η κατάστασή μας είχε φτάσει σε ένα σημείο που δεν πήγαινε άλλο, οπότε μόνο καλό θα μας κάνει αυτό που επέλεξα. "Να το θυμάσαι ότι ήταν δική σου επιλογή αυτό που θα γίνει", μου είπε για το ενδεχόμενο που το μετανιώσω μάλλον... Ναι, ήταν και παραμένει δική μου επιλογή... Έπρεπε επιτέλους να πάρω την ζωή μου στα χέρια μου... Έπρεπε κάποια στιγμή να γίνει... Κι έτσι έγινε. Οι συνέπειες; Όποιες κι αν είναι, είμαι έτοιμη να τις αντιμετωπίσω. Έτοιμη...

Αθήνα...

Γράφτηκε την Παρασκευή 20/04/07 στις 04:23 στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου Ελ. Βανιζέλος

Είναι άδικο...'Ο,τι συμβαίνει είναι άδικο. Εγώ ΘΕΛΩ να βρίσκομαι εδώ και φεύγω. Κάποιος άλλος ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να είναι εδώ και μένει. Άφησα τα γενέθλια της φιλενάδας μου στη μέση...Είδα μόνο την πρώτη εμφάνιση του Νικολάκη. Χόρεψα λίγο, ήπια λίγο, φλέρταρα λίγο... Όλα από λίγο... Γιατί;;

Γιατί, στις 06/10/06 ακολούθησα μια αυγουστιάτικη απόφαση κι ας ήξερα πως ήταν λάθος... Ήταν λάθος από την αρχή, δεν πάρθηκε για τους σωστούς λόγους, οπότε μόνο σαν λάθος περιγράφεται... Κι όλοι το έλεγαν. Πως βιάστηκα, πως θα το μετανιώσω, πως δεν θα αντέξω μακριά σου... Κι όλοι είχαν δίκιο... Δεν μπορώ μακριά σου Αθήνα, πολυαγαπημένη μου πόλη, με τα τόσα στενά σου δρομάκια. Απλά δεν μπορώ... Μου λείπεις πάντα...

Το καλοκαίρι με την γεμάτη ζωή παραλιακή σου... Το Σεπτέμβρη, Οκτώβρη με τα πρωτοβρόχια σου και την απίστευτη μυρωδιά των σταλαγματιών στην άσφαλτο... Τον Νοέμβρη με το Κολωνάκι, τα Εξάρχειά σου και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια στους δρόμους σου... Το Δεκέμβρη με την πολυκοσμία στην Ερμού... Το Γενάρη με την αίσθηση ότι οι αργίες δεν τέλειωσαν και την άρνηση για την υποδοχή του μικρού μήνα του έτους, μαζί με τον αποχαιρετισμό του χειμώνα... Τον Μάρτιο με τις αλκυονίδες και την πολυκοσμία του Απρίλη στις παραλίες, προσμένοντας ένα ακόμα καλοκαίρι... Την Πρωτομαγιά με τις εκδηλώσεις των εργαζομένων και το καλοσώρισμα της ζέστης...

Μονίμως μου λείπεις Αθήνα! Εσύ! Και όχι οι άνθρωποι, οι φίλοι μου, όπως υποστηρίζω ακράδαντα... ΕΣΥ! Με τα στενάκια σου που λατρεύω να περπατάω και να χάνομαι... Να μην με βρίσκει κανείς... Άγνωστη μεταξύ αγνώστων... Αβοήθητη μέσα σε ξένους, γιατί στην Αθήνα κανείς δεν χρειάζεται βοήθεια. Όποιος την θέλει, την βρίσκει. Κι είναι καλά. Πολύ καλά!

Κι όμως εγώ σε άφησα Αθήνα... Σε άφησα για έναν άντρα. Έναν άντρα που νόμιζα ότι μπορεί να με κάνει να μην σε σκέφτομαι, να μην μου λέιπεις... Κι όμως, τίποτα δεν έγινε... Μου λείπεις και πολύ μάλιστα... Περιμένω πώς και πώς την μέρα που θα ξανακοιμηθώ σε ένα από τα σπίτια σου και θα ξυπνάω, θα πηγαίνω στη δουλειά μου και μετά θα περπατάω ανέμελη στα σοκάκια σου... Μόνη με την μοναξιά που ΕΓΩ θα έχω επιλέξει... Γιατί η σχέση μας είναι μοναδική και δεν χρειάζεται τρίτους. Μόνο εμένα κι εσένα. Εμένα κι εσένα Αθήνα μου. Εμάς!

2.1 Heal

Γιορτάζω σήμερα...Βασικά από χτες το βράδυ γιόρταζα, μόλις γέμισε ο ουρανός με τα βεγγαλικά του "Χρηστός Ανέστη", αλλά σήμερα είναι αυτό που λέμε "η μέρα μου". Εδώ και μία εβδομάδα τα είχα κανονίσει όλα : είχα ζητήσει να μην δουλέυω, είχα κλείσει τραπέζι στο μπαράκι που γουστάρουμε, είχα καλέσει όσους ήθελα να είναι μαζί μου, είχα κανονίσει να ΜΗΝ έρθει κανείς από όσους δεν ήθελα να δω... Όλα... Και τελικά...επέλεξα να δουλέψω... Γιατί ίσως αυτό να είναι το μόνο που μου αρέσει να κάνω και σήμερα ΘΕΛΩ να περάσω καλά.

Μετά από μία καταστροφική χτεσινή βραδιά, μετά από την μεγαλύτερη - ενδεχομένως - πίκρα των τελευταίων ετών, νιώθω τόσο μόνη που δεν θέλω να είμαι με κανέναν, παρά μόνο με αγνώστους. Με αυτούς που δεν ξέρουν τίποτα για μένα και δεν θα έχουν την απαίτηση να μάθουν τι έχω, αν και εφόσον αντιληφθούν ότι κάτι δεν πάει καλά... Ναι, κι όμως ΕΠΙΛΕΓΩ να "γιορτάσω" με αγνώστους!!

Γιατί ο πιο... δικός μου άνθρωπος τα κατέστρεψε όλα χτες και δεν έχει μείνει τίποτα να μαζέψω πια... Μόνη λοιπόν!! Για ακόμα μια φορά, μόνη! Ίσως είναι καλύτερα... Ίσως να μην είναι τίποτα το τρομερό η μοναξιά, παρά μια ιδεά... Μια άσχημη ιδεά μεν, αλλά μόνο αυτό... Μόνη, όπως άλλωστε με προτιμάει κι ο δικός μου άνθρωπος. Αυτό τον κάνει ευτυχισμένο : να είμαι εγώ δυστυχισμένη!