Είχα κι εγώ μεγάλα όνειρα...

Κι ας μην είπα σε πολλούς "σ'αγαπώ", δακρύζω με την μυρωδιά της μοναξιάς που αναβλύζει από τους στίχους... Δεν είναι πολλοί, σίγουρα δεν είναι, αλλά... πού είναι τώρα;;;

Πήρα μια απόφαση : να φύγω! Και για να γίνει αυτό, αποφεύγω οποιοδήποτε συναισθηματικό δέσιμο, κάνω πέρα ό,τι νιώθω, για να μπορώ να είμαι ελεύθερη κι ανεπηρέαστη. Πόσο κοστίζει αυτό; Να, είναι κάτι τέτοια βράδια, που ακροβατώ ανάμεσα στη θλίψη και στο μόνιμα φορεμένο χαμόγελο του κλόουν και προσπαθώ να κρατηθώ όρθια... Γιατί κανείς δεν κάνει παρέα ένα μουτζούφλη, έτσι δεν είναι; "Τι παιδί είσαι εσύ;" μου είπαν απόψε και σκέφτηκα πως έχω κερδίσει, κανείς δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα μαύρο στα μάτια μου πια... Και δεν είναι πως μου λείπει κάποιος συγκεκριμένος, αλλά να, θα ήθελα να έχω κάποιον στην άλλη άκρη της γραμμής... Είναι που άλλα όνειρα είχα κι εγώ... μόνο αυτό!

Πάλι η σκληρή δουλειά θα με απαλλάξει από τέτοιες σκέψεις βασανιστικές, αλλά για πόσο;;; Και μετά τι; Πρόσεξε να μην σκληρύνεις, μου είχαν πει παλιότερα... Αλλά πώς να το ελέγξεις αυτό; Κι αν γίνω πέτρα και τίποτα δεν με αγγίζει πια; Τι κι αν δεν ξανακάνω όνειρα ποτέ; Πόση σημασία θα έχει για τον κόσμο αυτό; Καμία! Καμιά ισορροπία δεν θα χαλάσει, κανενός αυτί δεν θα ιδρώσει... Θα είμαι ακόμα μία τρομαγμένη ψυχή, έτσι δεν είναι; Που αρνείται να ονειρευτεί, να αφήσει την καρδιά να φτερουγίσει, να πιστέψει σε κάτι ξανά!

Και δεν με νοιάζει εκείνος πια, δεν με νοιάζει γιατί έφυγε, πώς βρήκε άλλη, για ποιο λόγο με βούτηξε μέσα στο ψέμα, στο καλό ας πάει. Εμένα πρέπει να δω και τα δικά μου κομμάτια πρέπει να μαζέψω, αν βρω κουράγιο... Σκορπισμένη πάλι βρέθηκα και φταίω μόνο εγώ γι'αυτό! Είχα πει δεν θα ξαναπιστέψω, δεν θα ξαναονειρευτώ, δεν θα μου το επιτρέψω... Εγώ φταίω, κανείς άλλος!

Και καλά είμαι, γενικά. Αλλά είναι αυτά τα - λίγα - βράδια, που θα ήθελα να πάρω κάποιον τηλέφωνο και να του πω "μου λείπεις"... Κι αυτός να έρθει να με πάρει αγκαλιά και να μείνω εκεί... Να μου σκουπίσει τα δάκρυα, να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να με κάνει να πιστέψω το "όλα καλά θα πάνε" που θα πει. Έτσι, για να κοιμηθώ ήρεμα ένα βράδυ, μόνο αυτό! Ένα ήρεμο βράδυ χωρίς όνειρα, ένα βράδυ απόλυτης ησυχίας!

Λιμνοθάλασσα - Ελένη Δήμου

... I will never show...

Πάει κι αυτός, μας τέλειωσε, τα βρήκε με την "φίλη" του... Πότε άρχισε και πότε τέλειωσε... Όλα κινούνται τόσο γρήγορα! Δεν τα προλαβαίνω πια... Ήταν δύσκολο, είπε... Ναι, ήταν αλλά μου άρεσε ρε γαμώτο! Το λάτρεψα! Ακόμα και το πώς με χαιρέτησε, με τρελαίνει! Δεν υπάρχει αυτό το παλικάρι, απλά δεν υπάρχει...

Ήθελα να μείνω ψύχραιμη, να μην δείξω ότι στενοχωρήθηκα, να μην καταλάβει τίποτα, αλλά δεν ξέρω αν τα κατάφερα, δεν έχω ιδέα... Τόση ωριμότητα σε μόνο 25 χρόνια ζωής! Απίστευτο, σε κάνει να ερωτεύεσαι ακόμα περισσότερο... δυστυχώς! Στενοχωρήθηκα πολύ, νομίζω θέλω να κλάψω τώρα. Όχι επειδή "μου πήραν το μπιφτέκι μου", αλλά επειδή ήθελα να έχει... κι άλλο μαζί του... Έτσι, γιατί ήταν σωστός σε όλα και μου αξίζει ένας τέτοιος τύπος! Έτσι, γιατί δεν μου αρέσει το "κρατάω όσα ζήσαμε", ήθελα να ζήσω κι άλλα...

Δεν θα μάθει ποτέ κι εγώ δεν θα δείξω ποτέ τι ένιωσα - κι ας το νιώθω ακόμα - τι χρειαζόμουνα από εκείνον και τι θα ήθελα αν μπορούσα... Δεν μπόρεσα όμως και δεν μπόρεσε κι εκείνος... Κρίμα, πραγματικά κρίμα... Και θα κρατήσω όσα ζήσαμε κι ας είναι μόνο αυτά τελικά...

Σε ευχαριστώ που ήρθες έστω και για τόσο λίγο! Σε ευχαριστώ που μου θύμησες όσα είχα ξεχασμένα! Δεν ξέρω αν κατάλαβες έστω και τα μισά από όσα αισθάνθηκα, αλλά σε ευχαριστώ που με έκανες να τα αισθανθώ! Να είσαι πάντα καλά όπου κι αν βρίσκεσαι!

Imany - You Will Never Know

Goodbye lover

B-Tribe - Hasta Luego - Goodbye

Σήμερα βούτηξα στα παλιά χωρίς να ξέρω τον λόγο. Σκέφτομαι εκείνον συνέχεια και θέλω να του μιλήσω νομίζω. Τα λόγια της Ίζι με σταματούν... "Η σκέψη σου προλαβαίνει τις πράξεις σου" είπε για εκείνο το βράδυ κι είχε δίκιο. Μα τόσο δίκιο! Και είναι γενικά ο τρόπος ζωής μου αυτός, δεν κράτησε μόνο μία νύχτα...

Ήθελα να πάω για καφέ μετά την δουλειά και κανείς δεν ήταν διαθέσιμος κι έτσι σκέφτηκα εκείνον! Πόσο... διεστραμμένο μπορεί να είναι αυτό; Τι μου συμβαίνει τέλος πάντων;;;

Ταξίδεψα κι ακόμα το κάνω σε εκείνες τις μέρες, τους μήνες, που ήμασταν όλη μέρα μαζί κι είχα πάντα παρέα. Σήμερα ήθελα πολύ να συζητήσω με κάποιον δικό μου άνθρωπο, μα τόσο πολύ και σκέφτηκα εκείνον... What's wrong with me??? Που το λιγότερο που θα προκαλούσε το τηλεφώνημά μου, θα ήταν έκπληξη και απορία! Δεν ξέρω γιατί δεν τον πήρα τελικά. Ένιωθα τόσο ελέυθερη συναισθηματικά και απεγκλωβισμένη που το πίστεψα ότι θα μπορούσαμε να έχουμε μία φιλική συζήτηση, ποιος να το πίστευε; Και με τη φαντασία μου, μας είδα να μιλάμε στο τηλέφωνο και να είναι τόσο φιλικός, ώστε πήρα το αμάξι μου και πήγα να τον βρω...

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, ειλικρινά... Μπορεί και να το χάνω σιγά-σιγά, ίσως και να το έχω ήδη χάσει... Ξύπνησα ξαφνικά και προχώρησα μέσα σε μία νύχτα; Είμαι έτοιμη να τον αντιμετωπίσω και να τον δεχτώ σαν φίλο; Έκοψα τα καλώδια από την καρδιά μου και τον επιθυμώ ξανά στην ζωή μου;;; Πώς είναι δυνατόν όταν μέχρι και πριν μερικές μέρες νωρίτερα το απέρριπτα κατηγορηματικά;;; Ξέρω μόνο ότι ήθελα κάποιον σήμερα και ο νους μου πήγε σε εκείνον. Τι και πώς και γιατί... απλά άγνωστα!