Θυμάσαι;;;

Ήταν απόγευμα, θυμάσαι; Η πρώτη μας φορά... Είχαμε πάει για φαγητό με τον αδερφό σου και την πρώην του και μετά με οδήγησες σπίτι σου... Τόσο πάθος, τόση ένταση από την πρώτη μας φορά, θυμάσαι; Ένιωσα πως "κούμπωσα" μαζί σου και το ένιωσες κι εσύ, θυμάσαι; Πώς "βαρέθηκες"; Πώς "ξενέρωσες με την απόσταση"; Τι; Νόμιζες ο γάτος δεν θα μου τα έλεγε; Όλα μου τα είπε! 'Ολα όσα είπες... "Τον πίεζες; Τον έπαιρνες συνέχεια τηλέφωνο;" με ρώτησε. Ούτε καν! Αλλά μόνο εσύ ξέρεις την αλήθεια και δεν την λες! Δεν σε παίρνει... Μην φανείς μείον, μην πέσεις στα μάτια όλων...

Την τελευταία μας φορά την θυμάσαι; Που ντύθηκα χριστουγεννιάτικη, το θυμάσαι; Είχες τόσο πάθος που είπες "δεν με νοιάζει τι θα φορέσεις"... Το θυμάσαι; Πού πήγε αυτό; Πώς τα πετάς όλα; Για να βρεις τι; Μακάρι να το βρεις, ειλικρινά το εύχομαι αυτό. Ίσως έτσι βρεις κι εμάς... Εμένα... Πριν φύγω σε άλλη Ήπειρο και χαθούμε για πάντα...

Παίξε το ντέφι σου λοιπόν!

Δεν ξέρω τι δυσκολεύεται περισσότερο : το μυαλό ή η καρδιά μου... Το μυαλό αρνείται να σκεφτεί καθαρά κι η καρδιά να χτυπήσει διαφορετικό ρυθμό... Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, μαύρο και άσπρο, μόνο γκρι.

Όλοι έχουν μια γνώμη να πουν, μια άποψη, ο καθένας την δική του κι όλες τόσο ανόμοιες μεταξύ τους! Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Το σημασία έχει το οτιδήποτε; "Μην γυρίσεις να με κοιτάξεις όταν θα φεύγεις", σου είχα πει, "θα είναι σαν να υπόσχεσαι πως θα υπάρξει συνέχεια". Κι εσύ γύρισες... Πόσες υποσχέσεις όμως έχεις αθετήσει, ε; "Κάποιες τις τήρησα και κάποιες όχι", είπες...

Μηδαμινή σημασία! Όλα αυτά είναι τόσο μα τόσο ασήμαντα... Άχρηστες, μικροσκοπικές στιγμές μηδενικής ουσίας... Ταλαιπωρούν το μυαλό και δεν το αφήνουν να σκεφτεί διαφορετικά... Κι έρχεσαι σε ρίξη με το μέσα σου... Συγχωρείς αυτά που άλλοτε δεν θα τα συζητούσες καν!

Όταν αγαπάς κάποιον, πρέπει να δέχεσαι τις επιλογές του, ακόμα κι αν δεν τις καταλαβαίνεις ή δεν συμφωνείς με αυτές... Πρέπει να τον αφήσεις να παίξει το ντέφι του, ακόμα κι αν δεν γουστάρεις να ακούς ντέφι... Δεν ξέρω τι ψάχνεις να βρεις, αλλά ελπίζω να το βρεις! Κι όταν γίνει αυτό, έλα να βρεις κι εμένα...

Μόνο εσένα!

"Έπρεπε να γεράσω αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δυο χέρια... Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν... Χάσιμο χρόνου... Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις..." είχε πει πριν μας φύγει ο διάσημος αρτίστας κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο!

Εκεί που όλα ήταν πολύπλοκα και δύσκολα, μου τα έκανες τόσο ξεκάθαρα και εύκολα : αυτό ήταν η ευτυχία, το είχα, το έχασα και τώρα μαθαίνω να ζω χωρίς αυτό. Ήταν όλα τόσο εύκολα μαζί σου, τόσο μαγικά, τόσο αληθοφανή, που δεν σε πιστεύω όσες φορές κι αν πεις πως δεν με αγάπησες στο τέλος, πως υποκρινόσουν.

Όσες φορές κι αν σε χαιρετήσω, ποτέ δεν νιώθω πως είναι οριστικό, πώς εξηγείται αυτό, μου λες; Μονίμως νιώθω πως δεν τελειώσαμε, έχουμε κι άλλη ιστορία να γράψουμε... Πόσο εθελοτυφλώ, ε; Μπορεί να είναι άμυνα, ίσως προαίσθημα, αλλά δεν τελειώσαμε! Δεν μου έφυγες έτσι απλά, δεν σε έχασα... Και... η ζωή ΔΕΝ συνεχίζεται όπως λένε διάφοροι που δεν μας γνώρισαν! Η δική μου, τουλάχιστον, δεν μπορεί να συνεχιστεί, μου λείπεις τόσο πολύ συνέχεια...

Θα σε περιμένω να γυρίσεις, γιατί το ξέρω πως θα γυρίσεις! Πήγα να φύγω σήμερα και δεν με άφησες, ήθελες να μου μιλήσεις. Σου λείπω, αν μη τι άλλο και είμαι σίγουρη πως έρχονται στιγμές που με σκέφτεσαι... Ακόμα κι αν το αρνηθείς, δεν θα σε πιστέψω! Δεν είμαι καβαλημένη, απλά ξέρω τον εαυτό μου και αναγνωρίζω πόσα προσέφερα σε μας... Τα πάντα! Χωρίς αντάλλαγμα!

Όσο κι αν σου πάρει, εδώ θα είμαι και θα σε περιμένω. Κι αν μαθαίνεις διάφορα, δεν ισχύουν, πίστεψέ με! Κανένας άλλος δεν υπάρχει για μένα! Προσπαθούν διάφοροι, αλλά εγώ εσένα θέλω... Μόνο εσένα... Τα δυο σου χέρια τριγύρω μου, να με κρατάνε σφιχτά μην τους φύγω. Λες και θα έφευγα ποτέ...

...bound by the life you left behind...

Όλοι τους είδαν... Στέκονταν στη σκάλα, εκείνος κάτω, εκείνη πιο ψηλά και μιλούσαν σαν δυο γνωστοί που είχαν καιρό να βρεθούν. Δεν τους άκουγε κανείς, μόνο έβλεπαν... Εκείνος μονίμως χαμογελαστός, εκείνη την είχαν πλάτη - ευτυχώς γιατί εκείνη την ώρα δεν θα ξεγελούσε κανέναν με το γνωστό της "καλά είμαι!".

Τι είπαν; Και τι δεν είπαν! Αλλά ό,τι κι αν ήταν αυτό, δεν της ήταν αρκετό... Της έλεγε διάφορα... Πάλι ότι δεν ένιωθε έτοιμος για ότι είχε πάει να ξεκινήσει, πάλι πως ένιωθε καταπιεσμένος από τα σχέδια που εκείνος ήθελε να βάλει σε εφαρμογή, πάλι πως θέλει κάποια στιγμή να μείνουν φίλοι... Φώναζε, χωρίς να επιτίθεται. Αμυνόταν και ήταν ολοφάνερο... Αλλά δεν του είχε επιτεθεί κανείς... Καταλάβαινε πως τίποτα από όσα έλεγε δεν έβγαζαν νόημα και αμυνόταν απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό...

Εκείνη έκανε τις ερωτήσεις κυρίως. Δεν τον πολυκοίταζε στα μάτια, φοβόταν μην τρομάξει με το σκοτάδι της ψυχής της... Κι όταν την κάλεσε με το όνομά της, ήθελε να κρατηθεί για να μην πέσει! Πόσο άλλαξαν όλα και πόσο ίδια ήταν... Πόσο της είχε λείψει! Δεν τον άφησε να το διακρίνει, αλλά μπορεί και να το κατάλαβε μόνος του. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία πια...

Κάθε του κουβέντα, γινόταν εικόνα στο μυαλό της, ξέθαβε αναμνήσεις που την έπνιγαν. Σαν να ήταν όλα κλεισμένα σε ένα μπαούλο κι αυτός να το άνοιξε. Πόσο καιρό θα της πάρει άραγε να το ξανακλείσει;;; Ή, να νομίζει πως το έκλεισε...

"Δεν θα βρεις άλλη σαν κι εμένα" του είπε, αλλά αυτός το γνώριζε ήδη, αλλά δεν άντεχε. Πώς κατάφερε όμως να την διώξει; "Μπορεί να με ξαναερωτευτείς και να γυρίσεις πίσω να με πάρεις" του είπε ξεδιπλώνοντας την καρδιά της κι εκείνος μίλησε για την υπόσχεση που έχει δώσει για τα 30 της... Τόσα και τόσα περισσότερο σημαντικά τα έχει ξεχάσει, αλλά αυτό δεν το ξεχνάει με τίποτα! Περίεργο το μυαλό μας...

Evanescence - My immortal

Πού είσαι;

Είπες "για πάντα"... Είπες "ό,τι χρειαστείς πάρε με"... Είπες "ό,τι θες, θα είμαι εδώ"...

Πού είσαι λοιπόν; Τώρα που χτύπησα και σε χρειάζομαι, πού είσαι;

Κάποιος μου επιτέθηκε... Την γλυτωσα, αλλά με πόνεσε... Πού είσαι λοιπόν; Πού;

Now that I know what I'm without you can't just leave me...

Evanescence - Bring Me To Life

Προσπαθώντας

Όλοι προσπαθούν! Κάποιος προσπαθεί να συνηθίζει τη γεμάτη ζωή του... Άλλος προσπαθεί να μάθει να ζει με τη μοναξιά του... Κάποιος προσπαθεί να ξεχάσει όσα τον πλήγωσαν... Οι περισσότεροι ενδεχομένως, αυτό προσπαθούν. Πόσοι το πετυχαίνουν άραγε; Και... ξεχνάνε ποτέ πραγματικά; Δεν είναι ότι υπάρχει ένα delete και τα πετάς όλα στον κάδο! Ποτέ δεν ξεχνάμε, είμαι σίγουρη για αυτό! Ποτέ δεν ξεχνάς... Ούτε καν ξεπερνάς νομίζω... Γεμίζεις απλά τις μέρες σου με καινούργιες αναμνήσεις, που απλώνονται πάνω στις παλιές, αυτές που σε πονάνε τόσο και τις καλύπτουν μέχρι να μην φαίνονται πια και τότε νομίζεις πως ξέχασες. Ποτέ δεν ξεχνάς, ποτέ δεν θα ξεχάσεις τίποτα...

Πώς γεμίζεις τις μέρες σου άραγε; Πώς καλύπτεις το κενό που δημιούργησες διώχνοντάς με μακρυά; Δεν έχεις φίλους είπες, όλοι έχουν την πολυάσχολη ζωή τους κι αν δεν βρεις τρόπο να χωρέσεις κάπου κι εσύ, μένεις μόνος... Αυτό ήθελες; Να μείνεις τόσο μόνος; Και να κάνεις τι; Κάτι προσπαθείς κι εσύ, αλλά τι είναι αυτό; Τι θέλεις να πετύχεις εσύ; Όλοι κάτι προσπαθούν!

Δεν πρόκειται να σε αφήσω να φύγεις έτσι εύκολα, το ξέρεις; Κι αν δεν το ξέρεις, σίγουρα το φαντάζεσαι. Με ξέρεις τόσο καλά, που δεν μπορεί να μην το περιμένεις! Εγώ αυτό προσπαθώ : να σε φέρω πίσω! Πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι, πέρνα ό,τι θέλεις με όποιον γουστάρεις, αλλά γύρνα πίσω. Όπου κι αν είναι το "πίσω" για σενα, έλα να με βρεις, έλα σε μας... Φτιάξε την "καλή εξέλιξη" που ανάφερε ο ψηλός μου! Τι είναι καλή εξέλιξη τον ρώτησα... Ναι, αλήθεια, ποια είναι η καλή εξέλιξη; Δεν ξέρω ή φοβάμαι να την ομολογήσω;

Κουράστηκα ήδη να μου μιλάνε για άλλους και να μου γνωρίζουν κόσμο! Δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν, ξέρω ήδη αρκετούς και θέλω μόνο έναν... "Τίποτα δεν χάνεται, δεν μπορεί να χαθεί ποτέ. Το κορμί βαρύ, γερασμένο, κρύο, η θράκα από τις παλιές φωτιές, θα ξανανάψει τις φλόγες" διάβασα κάπου και το λάτρεψα. Δεν έφυγες, δεν μπορείς να φύγεις, δεν τελειώσαμε εμείς! Έχουμε ακόμα πολύ ιστορία να γράψουμε, τόση που δεν ξέρω αν μας φτάνει το μελάνι... Το ξέρεις κι εσύ, το σκέφτεσαι τα βράδια πριν κοιμηθείς...

Με διάλυσες, σου είπα και με ρώτησες αν μπορείς να κάνεις κάτι γι' αυτό... Μπορείς;;;

·

·