Χριστούγεννα σήμερα κι όμως, όσο κι αν το παλεύω, δεν αλλάζει η ψυχολογία των τελευταίων ημερών... Πάνω που πήγε να φτιάξει και πήγα κι εγώ με την σειρά μου να πάρω λίγο τα πάνω μου, μπαμ! πέφτω πάλι κάτω...
Μετά από όλο το άσχημο σκηνικό που δημιουργήθηκε την Κυριακή και βελτιώθηκε την Τρίτη, ήρθε το σήμερα για να διαπιστώσω πως δεν έχεις καταλάβει τίποτα! Ή δεν θες να καταλάβεις... Και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο...
Ξεγελάω την μοναξιά μου και συνειδητοποιώ ότι το κάνουν κι άλλοι γύρω μου! Ο αδερφός μου για να μην τον πειράξει το φτύσιμο της κοπέλας του χριστουγεννιάτικα, θα πάει σινεμά (!) με την μητέρα μας (!!!). Λες και δεν υπάρχουν τουλάχιστον 3 εναλλακτικές για το βράδυ των Χριστουγέννων...
Μην θέλοντας να παραδεχτούμε πως δεν είμαστε στην τέλεια σχέση που πιστεύαμε - και είχαμε κάνει και όλους τους γύρω μας το πιστέψουν - κάνουμε το οτιδήποτε... Πόση μοναξιά κρύβει κάτι τέτοιο... Επιλέγουμε να απασχολούμε το μυαλό μας, να γεμίζουμε τον χρόνο μας με το οτιδηποτε - σημαντικό ή όχι - προκειμένου να μην πούμε αυτό που μας φοβίζει όσο τίποτα στον κόσμο : πως είμαστε μόνοι μας...
Δεν ξέρω γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά, κυρίως αυτές τις μέρες, αλλά δεν είναι όμορφα... Καθόλου όμορφα... Δυστυχώς τα Χριστούγεννα αυτά καταστράφηκαν και δεν μπορώ να το αλλάξω με τίποτα... Και δεν είμαι σίγουρη πως θέλω να πάω ταξίδι για την Πρωτοχρονιά... Έχω συνεχώς στο μυαλό μου πως όλο αυτό ήταν ένα ράγισμα που δεν θα ξανακολλήσει ποτέ...
Αναμφισβήτητα σε αγαπάω, αλλά αγαπάω εμένα περισσότερο - νομίζω... Σαν να μην θέλω να έχει συνέχεια όλο αυτό, σαν να μην μπορώ να το ανεχτώ/αντέξω. Νιώθω πως μεγάλωσα και δεν μπορώ να αυτοτραυματίζομαι με τέτοια, όπως έκανα παλιότερα. Ίσως μεγαλώνοντας, να γίνομαι περισσότερο εγωίστρια - δεν ξέρω! Και είμαι σχεδόν σίγουρη πως αύριο που θα βρεθούμε, θα τα έχω ξεχάσει όλα αυτά και θα τα ξαναθυμηθώ την επόμενη φορά που θα κάνεις ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια... Μέχρι πότε; Δεν ξέρω την ημερομηνία, αλλά ξέρω πως υπάρχει ημερομηνία!
Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό, γιατί πίστευα πως δεν θα είχαμε ημερομηνία λήξης εμείς...
Μπορεί - σίγουρα!! - να μην είναι 1000 οι νύχτες, αλλά δεν μπορώ άλλο... Σε θέλω εδώ! ΤΩΡΑ! Προσπάθησα πολύ να σε μισήσω, αλλά δεν τα κατάφερα με τίποτα... Και με έλιωσες κυριολεκτικά όταν με πήρες χτες μέσα στην τρελή χαρά και μου είπες πως δεν θα αφήσεις να σε επηρεάσει η δική μου αρνητική διάθεση, αλλά εσύ θα είσαι όπως πάντα! Και σου απαντούσα στο τηλέφωνο και ούρλιαζες "μωράκι μου, αγάπη μου" και άλλα τέτοια, προσπαθώντας να φτιάξεις το κλίμα...
Και το καλύτερο από όλα το είπες στο λολάκι μου... "Πώς τα βλέπεις;" της είπες, "είμαι υποψήφιος για αποχώρηση;" και ήθελα τόσο πολύ να σε έχω δίπλα μου, να σε πάρω αγκαλιά και να μην σε αφήσω ποτέ! Ρώτησες την δική μου κολλητή αν σκοπεύω να σε χωρίσω... Δεν υπάρχει αυτό, απλά δεν υπάρχει!
Και το βράδυ, πριν κοιμηθώ, σου έγραψα πως κουράστηκα να προσπαθώ να σε μισώ... Γιατί σε αγαπάω ρε γαμώτο... Ό,τι κι αν κάνεις, εγώ σε αγαπάω... Περισσότερο από όσο φαντάζεσαι! Πολύ περισσότερο!
Driving home for Christmas... Νόμιζα πως είχα βρει πού ήταν το home για μένα, αλλά... Πουθενά δεν είναι τελικά... Στους δρόμους, από εδώ κι από εκεί... Για πάντα, απ' ό,τι φαίνεται... Home δεν είναι 4 τοίχοι, αλλά κάποια ύπαρξη μέσα τους... Να σε περιμένει... Να βιάζεται να σε δει... Να καρδιοχτυπά για σένα και να μην βλέπει την ώρα να σε συναντήσει... Και όλα αυτά δεν τα έχω, οπότε συνεχίζω να γυρνάω στους δρόμους και να περιμένω να... αδειάσει η εθνική - όπως λέει και το τραγούδι - για να βρω τον δρόμο μου για το home που ανήκω κι εγώ... Κι αν δεν ανήκω πουθενά; Δεν πειράζει! Το είχα πιστέψει πέρσι, μετά πνίγηκα στην δύνη σου, θα το ξαναπιστέψω αν το αποφασίσω...
Κουράστηκα να είμαι μόνη μου τα Χριστούγεννα... Τι πρέπει να κάνω πια για να έχω λίγη παρέα;;; Χριστούγεννα για μένα δεν είναι η 25η Δεκεμβρίου, αλλά οι προηγούμενες μέρες που είναι όλα στολισμένα και ο κόσμος είναι στους δρόμους και όλοι είναι αγαπημένοι και... ζευγαρωμένοι και πάνε στα μαγαζιά και γελάνε και... όλο αυτό το σκηνικό τέλος πάντων! Αλλά για ακόμα μία φορά εγώ δεν τα ζω όλα αυτά κι ούτε θα τα ζήσω... Για ακόμα μια φορά θα είμαι μόνη μου... Κι ειδικά φέτος, δεν ξέρω γιατί αλλά νιώθω τόσο μα τόσο μόνη μου...
Κι όσο κι αν θέλω να το αποφύγω, δεν μπορώ να αποφύγω να σκέφτομαι πως σε μισώ για ένα και μόνο πράγμα : που με ξύπνησες από τον λήθαργο και με έβαλες και πάλι στο "παιχνίδι"! Εκεί που είχα αποφασίσει πως θα μείνω για πάντα μόνη μου και είχα μπει στην διαδικασία να συνηθίσω στην ιδέα αυτή, ήρθες από το πουθενά και τα τάραξες όλα! Και κάτι τέτοιες ώρες, σκέφτομαι πως ήμουν πολύ καλύτερα μόνη μου... Μπορεί να ζήλευα τα ζευγάρια που έβλεπα, αλλά το είχα συνηθίσει και άρχισα να μαθαίνω να είμαι μόνη μου και θα ζούσα με αυτό, θα ήμουν ok πραγματικά. Γιατί έπρεπε να βρεθεί ο ένας μας στην πορεία του άλλου; Τι νόημα είχε άραγε; Δεν έχω πονέσει αρκετα Θεε μου για αυτή και την επόμενη ζωή; Δεν φτάνει πια;
Και είσαι εκεί που είσαι και με αποκαλείς υπερβολική και τρελαίνομαι, γιατί εγώ αν σε άκουγα έτσι στο τηλέφωνο και ήξερα πως εγώ το είχα προκαλέσει αυτό, το λιγότερο που θα έκανα για σένα, θα ήταν να τσακιστώ να έρθω να σε βρω! Αλλά εσύ όχι! Εσύ... χασμουριέσαι ενώ μου μιλάς και με ακούς να κλαίω και με λες υπερβολική! Έτσι είσαι εσύ, δικό μου πρόβλημα αν δεν μπορώ να το δεχτώ, σωστά; Και πρώτη φορά σήμερα σκέφτηκα πως δεν μπορώ έτσι, δεν το αντέχω και μήπως πρέπει να χωρίσουμε... Πρώτη φορά που... τόλμησα να το σκεφτώ κι εσύ το είπες τόσο άνετα... "Αν δεν μπορείς, τι να σου πω; Χώρισέ με", μου είπες και με πέθανες ξανά!
Δεν θυμάμαι ποιος-α ήταν, αλλά κάποτε μου είχαν πει πως πρέπει να βρω κάποιον να με αγαπάει περισσότερο από όσο τον αγαπάω εγώ και σήμερα το θυμήθηκα. Τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε... Πάλι αγαπάω για δύο εγώ; Ο πόνος είναι πολύ μεγαλύτερος, άρα μάλλον ναι, ε;
"It takes no time to fall in love, but it takes you years to know what love is"... ακούω στο ράδιο και μάλλον έχει δίκιο...
Κρυώνω πολύ απόψε και θέλω να μπω κάτω από τα σκεπάσματα και να μην βγω ποτέ από εκεί... Δεν θέλω να πάω στην δουλειά αύριο, καθόλου δεν θέλω! Αυτή είναι η ασφάλειά μου, πάντα ήταν... Όποτε ήμουν σκατά, έκανα όσα έπρεπε να κάνω και γύριζα σε αυτά... Το πάπλωμα ήταν ο φίλος μου και η κουβέρτα το χαρτομάντηλό μου... Και τώρα... απλά με ΣΚΟΤΩΝΕΙ που εσύ με λες υπερβολική! Ποιος αγαπάει τελικά; Εσύ ή εγώ;
Και αυτό πραγματικά με βασανίζει τελευταία : μήπως εγώ κάνω λάθος που επιλέγω αυτούς τους συγκεκριμένους άντρες; Με ελκύει που έχουν ήδη κάποιο πάθος και βλέποντάς το ανταγωνιστικά, θέλω να γίνω εγώ το πάθος τους κι όταν δεν τα καταφέρνω, βασανίζομαι; Κι αν ναι, τι πρέπει να κάνω για να αλλάξω γούστο; Και τελικά υπάρχει ο ένας που όλες ψάχνουμε; Ναι, όταν τον γνώρισα είπα πως αυτός είναι, αλλά μήπως έκανα λάθος τελικά; Μήπως ήθελα τόσο πολύ να το πιστέψω που αυτό έκανα; Ίσως να μην υπάρχει ο ένας για την καθεμία από εμάς... Ίσως κάποιες από εμάς προορίζονται να μείνουν μόνες τους...
... Και περνάει η ώρα και δεν με παίρνεις τηλέφωνο και τρελαίνομαι γιατί σκέφτομαι πως έχεις κοιμηθεί! Και δεν κρατήθηκα και στο έστειλα σε μήνυμα και - ευτυχώς ή δυστυχώς, ειλικρινά δεν ξέρω - με πήρες τηλέφωνο. Και από όλη μας την κουβέντα συγκρατώ μόνο ένα πράγμα : "αν δεν μπορείς να καταλάβεις, τι μπορώ να κάνω εγώ;" Μου είπες κι άλλα.... "Πραγματικά συγνώμη" και "Δεν περίμενα να σε πειράξει τόσο" και άλλα τέτοια, αλλά μόνο το πρώτο μετράει για μένα. Το συνηθίζουμε οι άνθρωποι να πιστεύουμε τα αρνητικά και να δυσπιστούμε απέναντι στα θετικά... Δες το και στην καθημερινότητα : ένα αρνητικό σχόλιο στη δουλειά μπορεί να μας πεθάνει, ενώ ένα θετικό, αν δεν περάσει απαρατήρητο, απλά δεν θα το πιστέψουμε...
Και ο Χατζηγιάννης τραγουδάει "μόνο μην μου πεις πως με αγαπάς" κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο... Με το που το ακούμε, είμαστε ΤΟΣΟ έτοιμοι όλοι να ενδώσουμε! Μας λείπει τόσο πολύ απ' ό,τι φαίνεται, που μας τρέχουν τα σάλια! Και δεν μπορώ να ξεχάσω την φορά που το λολάκι μου με είχε περιγράψει σαν κουτάβι που θέλω χάδια κι αγκαλιές κι έχω την γλώσσα κρεμασμένη έξω από το στόμα και είμαι όλο "love me, love me" και μόλις με αγαπήσουν, είμαι καλά. Μέχρι να με... πετάξουν τουλάχιστον! Γιατί ο κόσμος τα βαριέται τα κουτάβια, δυστυχώς, και τα πετάει στο δρόμο μόλις μεγαλώσουν λίγο και δεν είναι τόσο χαριτωμένα πια...
