Ας είναι μία π ρ α γ μ α τ ι κ ά καλή χρονιά!

Τελευταία μέρα του έτους επιτέλους! Δεν ήταν άσχημη χρονιά, μου έφερε πολλά καλά. Ελπίζω να πάρει μαζί της όμως κι όλα τα άσχημα...

Τι θα μου μείνει;

1. Το πόσο γαμάτα πέρασα στην Μύκονο και το ότι διαπίστωσα πόσα έχανα τόσα χρόνια.

2. "Όσα φέρνει μία στιγμή, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος"

3. "Ζήσε τη στιγμή κι άσε το μετά"

4. Να μην μετανιώνω για ότι κάνω, αυτά με διαμορφώνουν.

5. Να μην μιλάω πολύ και να μην βιάζομαι να ανοιχτώ. Ποτέ δεν ξέρεις ποιον έχεις απέναντί σου.

6. Η δουλειά είναι η μόνη που θα σε σώσει από όλα σου τα προβλήματα!

7. Να πάψω να φοβάμαι!!!

... Έστω κι ένα από αυτά να μου μείνει, ευτυχισμένη θα είμαι!

Καλή χρονιά σε όλους! Με το καλό να μας μπει!! 

Γιατί;;;;

Είμαι περισσότερο κουρασμένη από όσο περιγράφει η λέξη από μόνη της κι όμως δεν με παίρνει ο ύπνος... Τι πάω να κάνω αύριο; Τι θέλω εγώ να πάω εκεί; Γιατί να τους γνωρίσω και να με γνωρίσουν κι αυτοί; Τι νόημα έχει; Γιατί να μπω στα βαθειά νερά τόσο νωρίς; 

Αχ Θεε μου! Το περίμενα πως θα αγχωνόμουν αλλά δεν ήξερα ότι όντως θα συμβεί... Κι έχω κι εκείνον να είναι τόσο καλός και τρυφερός κι εκδηλωτικός... Μα τόσο πολύ! Ένα κομμάτι μου θέλει να το βάλει στα πόδια και το άλλο μου μισό προσπαθεί να το συνεφέρει... Γιατί έπρεπε να είμαι έτσι ρε γαμώτο;;;

Και θέλω να πάω να τον βρω και να του τα πω όλα αυτά, αλλά είμαι σίγουρη πως θα φρικάρει και θα φύγει! Ο καθένας στη θέση του έτσι θα έκανε... Κάνω απεγνωσμένες προσπάθειες να μην καταλάβει πόσο... προβληματική είμαι, που αναρωτιέμαι ώρες-ώρες αν υποκρίνομαι δίπλα του ή είμαι ο εαυτός μου! 

Και με θέλει αύριο εκεί, μαζί του, με τους δικούς του... Βιάζεται να με γνωρίσει στους ανθρώπους του κι εγώ δεν ξέρω τι να κάνω... Να χαρώ γι' αυτό ή να πανικοβληθώ ακόμα περισότερο; Γιατί κάνω τέτοιες σκέψεις;;; Γιατί;;; Κάποιος να με χαστουκίσει Θεε μου, μπας και συνέλθω! 

Ίσως τελικά να είχε δίκιο κάποιος κάποτε που μου είπε πως για να αντιμετωπίσεις τα φαντάσματα του παρελθόντος πρέπει να γυρίσεις πίσω... Λες να πρέπει να πάω εκεί και να τον δω για μία τελευταία φορά; Να διαπιστώσω αν όντως τον μισώ τόσο όσο νιώθω και να τον σκοτώσω μέσα μου... Για τα χρόνια που κάηκαν... Για τα αμέτρητα λάθη που έκανε και τα άλλα τόσα που έκανα εγώ δίπλα του... Για όσα κράταγα μέσα μου ενώ δεν έπρεπε... Για όλα αυτά που μου τριβελίζουν το μυαλό... 

Ζεστασιά μέσα στο κρύο

"Το ξέρεις ότι έχω κολλήσει μαζί σου;" μου έγραψε και δεν ήξερα τι να απαντήσω! Μία ανταπόδωση σε κάτι τέτοιο, μου φάνηκε τουλάχιστον γελοίο... Και περιπαιχτικά τον ρώτησα αν το εννοεί και μου είπε πως του έχω αλλάξει τη ζωή!

... Βρίσκομαι τόσα χιλιόμετρα μακρυά του, σε μία ξένη χώρα κι όμως κάθε του μήνυμα μηδενίζει την απόσταση και με φέρνει μπροστά του, να τον αγγίζω σχεδόν... Κάποιος το περιέγραψε σαν παραμύθι κι ας συμβαίνει σε πραγματικούς χρόνους! Ίσως και να 'ναι... 

Όλα έγιναν - και συνεχίζουν να γίνονται - τόσο ξαφνικά, τόσο απρόσμενα, που δεν θα το φανταζόμουν ποτέ! Και τον νιώθω να θέλει να μου πει τόσο πολλά, θέλει να μου ανοίξει την ψυχή του και να με βάλει μέσα για να τα δω και μόνη μου όσα περιγράφει... Και δειλιάζω λίγο... Σαν να ξέρω πως ήρθε η ώρα να ανοίξω κι εγώ αυτό το κουτί που κρατάω κλειστό ενάμιση χρόνο... Το κουτί που κρύβει μέσα του όλη την αλήθεια μου... Μια καρδιά μικρού παιδιού που λαχταράει να χτυπήσει ξανά, μία ψυχή που ταλαιπωρήθηκε και θέλει να ξαναβρεί την ηρεμία και την ασφάλεια, μία αγκαλιά που θέλει να σφίξει κάποιου τη ζωή και να το αξίζει, ένα σώμα που θέλει να κουρνιάσει ανάμεσα σε δύο μπράτσα στιβαρά και σίγουρα, δυο χέρια που θέλουν να τα κρατήσουν και να μην τα ξαναφήσουν... Κι όλα από τον ίδιο άνθρωπο! Αυτόν...

Αυτόν που δεν γνωρίζει - δεν φαντάζεται καν - τι έχω περάσει, τι καταστάσεις έχω βιώσει, τι συναισθήματα έχω νιώσει, πόσο έχω χαρεί αλλά και πόσο έχω πονέσει στη ζωή μου... Απλά με θέλει γι' αυτό που βλέπει, ό,τι κι αν είναι αυτό, όπου κι αν του βγει... Δεν θέλει να με αλλάξει στο ελάχιστο και δείχνει ευτυχισμένος με όσα του δίνω. Που δεν είναι παρά το 1% απ' όσα μπορώ να δώσω, αλλά δεν το ξέρει... Γκρέμισε ήδη κάποιες άμυνές μου κι ακόμα απορώ πώς το κατάφερε και νομίζω πως θα συνεχίσει να το προσπαθεί κι εγώ θα συνεχίσω να τον αφήνω!

"Μην σπαταλήσεις τον χρόνο σου ψάχνοντας να το βρεις" μου είπε κάποτε που του δήλωσα πως αναρωτιέμαι ποιο είναι το δικό του fault, μιας και μοιάζει τέλειος για να είναι αληθινός "θα το ανακαλύψεις κάποια στιγμή μόνη σου" συμπλήρωσε. Είναι πολύ καλό το όλο "πακέτο" γι' αυτό ίσως αγχώνομαι κάποιες στιγμές, αλλά με ηρεμεί πολύ άμεσα με κάποια τρυφερή του κίνηση...

...Ίσως είναι το όλο κλίμα αγάπης που απλώνεται λόγω εορτών, δεν ξέρω ειλικρινά, αλλά την νιώθω κι εγώ μαζί του. Δεν ξέρω αν θα το ομολογήσω ποτέ βέβαια, αλλά δίπλα του νιώθω πολλά. Και θέλω πολύ να ισχύσει το "ήρθα για να μείνω" που μου λέει! Μα τόσο πολύ...

Στο πούλμαν από Baden προς Wien

Άντε γεια!!!!

Πέγκυ Ζήνα - Γεια σου

Welcome!!!

Χειμώνιασε για τα καλά... Το πρωί μας έκανε την χάρη κι έριξε και λίγο χιονάκι... Κι εσύ έφυγες... Μετά από ένα απίστευτο βράδυ, ξυπνήσαμε μαζί και ήσουν τόσο τέλειος! Μακάρι να μην αλλάξεις ποτέ! Αλήθεια το εύχομαι αυτό! Μόνο να ήξερες πόσο το εννοώ...

Κι αύριο είναι Χριστούγεννα κι ήμουν τόσο ενθουσιασμένη από το πρωί... Μα τόσο ενθουσιασμένη! Το είχα ανάγκη να είμαι με κάποιον αυτές τις γιορτές... Κι ας είσαι μακριά μου, είσαι ΜΑΖΙ μου κι αυτό μετράει! 

...Και μετά την δουλειά πήγαμε για φαγητό και μετρούσαν τα λεπτά αντίστροφα... Ήθελα να μην τελειώσουμε ποτέ για να μην φύγεις! Ποιος να μου το 'λεγε δύο εβδομάδες πριν ή έστω κι ένα μήνα, πως σήμερα θα στενοχωριόμουν για κάποιον που έφυγε... Θα γέλαγα και θα τον έλεγα τρελό! 

Και θέλω να κλάψω - ειλικρινά - για το πόσο μου λείπεις ήδη καρδιά μου! Σαν να είμαστε χρόνια μαζί... Είναι απλά απίστευτο το πόσο αλλάζει ο άνθρωπος αν του δοθούν τα περιθώρια... Και μιας κι εσύ απορείς για το πόσο γρήγορα νιώθεις για μένα έντονα συναισθήματα, μου αρέσει το συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε : πως το είχαμε κι οι δυο μας τόσο πολύ ανάγκη, απλά δεν είχαμε βρει κάποιον να μας το βγάλει! 

Και δεν με νοιάζει κανείς και τίποτα άλλο πέρα από σένα... Δεν κοιτάζω στον δρόμο, δεν χαζεύω στην κίνηση, δεν παρατηρώ τους μηχανόβιους (!!!)... Ποιος να το πιστέψει;;; Τι μου έκανες μωρό μου; Μάγια;;; Ό,τι κι αν είναι, μου αρέσει πάρα πολύ! 

...Μέχρι που σκέφτηκα να ακυρώσω το ταξίδι μεθαύριο, για να έρθω σε σένα! Το πιστεύεις; Το ταξίδι που επί χρόνια ονειρευόμουν και παρακαλούσα να πραγματοποιηθεί! Κι όταν στο είπα προχτές, μου απάντησες με απόλυτη φυσικότητα "Του χρόνου!", σαν να ξέρεις πως βρεθήκαμε για να μείνουμε μαζί... Μακάρι να γίνει έτσι όντως! 

... Και με ρωτάς αν είμαι έτοιμη να το βάλω στα πόδια, αν σε βαρέθηκα όταν περνάμε πολλές ώρες μαζί και σου απαντάω "όχι ακόμα" και γελάς και μου λες να στο πω όταν συμβεί για να το προλάβεις... Δεν θες να πανικοβληθώ και να φύγω και τρελλαίνομαι να μου το λες! 

Και νιώθω πως για πρώτη φορά νιώθω έτσι, σαν να μην έχει υπάρξει κανείς πριν από σένα... Σαν να μην ένιωθα τόσα χρόνια, να ήταν όλα ένα ψέμα που ήθελα απελπισμένα να πιστέψω! Δεν ξέρω μωρό μου, αλλά είναι σαν να σε περίμενα χρόνια ολόκληρα να έρθεις και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθες! 

Καλώς όρισες και καλώς με βρήκες!!! Μην φύγεις ποτέ!!!

2.193 Θυμάσαι;... Σ' αυτόν δεν χρειάζεται...

Sanjuro feat. Ρέμος - Να την προσέχεις

Ε, μα...!!!

Άννα Βίσση - Το παρελθόν

Μόνο δικό μου!!!

Θάνος Πετρέλης - Το παιχνίδι είναι δικό μου

Έκρηξη χαράς κι ευτυχίας!

"Το κακό είναι ότι κάποια στιγμή τελειώνει" μου είπε, ενώ φόραγα το μπουφάν μου για να φύγουμε κι αμέσως πριν μιλούσαμε για έρωτες. Και δίστασα, αλλά το ποτό με βοήθησε και τον ρώτησα "Ποιο;" ενώ εκατομμύρια σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου... Τι τελειώνει; Το πάθος; Ο έρωτας; Απάντησε γρήγορα, αλλά πρόλαβα και τα σκέφτηκα όλα αυτά... "Η έξοδος μαζί σου" είπε τελικά και με άφησε παγωτό! 

Αχ Θεε μου! Πόσο το νιώθω μέσα μου! Πού ήταν αυτός τόσο καιρό; Και πόσο απροετοίμαστη ήμουν εγώ για μία τέτοια κατάσταση... Πόση σημασία έχει τελικά το καλό timing... Αν μου ερχόταν νωρίτερα, ούτε που θα του έδινα σημασία και το ξέρω καλά... 

... Και πριν φύγει, πριν βγω από το αμάξι, του είπα κάτι να μου στείλει μόλις φτάσει σπίτι του. Και με ρώτησε " Τι να σου στείλω; Τον έρωτά μου;" και τον φίλησα! Και μπήκα στο σπίτι κι η μαμά κοιμόταν και την ξύπνησα. Και με είδε να χαμογελάω και με ρώτησε "Γιατί χασκογελάς;" "Γιατί είμαι πολύ καλά" της απάντησα και μου είπε πως χαίρεται πολύ "Και δεν θέλω να τελειώσει" της συμπλήρωσα και μου είπε πως είναι στο χέρι μου. Είναι Θεέ μου; Είναι όντως στο χέρι μου;

Πόσο διαφορετικοί είμαστε στη δουλειά και πόσο έξω... Σπάει κόκκαλα! Κι αύριο θα μείνω εκεί και θα ξυπνήσουμε μαζί... Και δεν έχω καθόλου άγχος, πέρα από τα γνωστά του τύπου "πώς θα είμαι όταν ξυπνήσω κι αν θα του αρέσω" κτλ κτλ. Μου βγάζει μία τρελή οικειότητα που δεν μπορώ να την εξηγήσω και δεν θέλω! Γιατί μου αρέσει πολύ! 

Έρχονται τα Χριστούγεννα και δεν θα είμαι μόνη! Πόσο τέλειο είναι αυτό! Ας μην αλλάξει ποτέ! Ποτέ όμως... 

Ε ναι λοιπόν!! Έρχονται!!!

Δέσποινα Βανδή - Χριστούγεννα

...χαμογελώντας...

...Κι εκεί που είχα μελαγχολήσει κι είχα αρχίσει να ψάχνω τραγούδια για να τα ακούσω και να χαλαστώ, με πήρε τηλέφωνο και μιλάγαμε επί 40 λεπτά! Και μου άλλαξε τόσο την διάθεση! Που να πάει να γαμηθεί η συγκεκριμένη γκόμενα που με εκνεύρισε και να πάνε να γαμηθούν και όλα! 

Για πρώτη φορά μετά από τότε... νιώθω πως έχω κάποιον δικό μου, μόνο δικό μου, που θα με καταλάβει και θα πάρει το μέρος μου no matter what! Κι είχε τόσο δίκιο το κουκκί μου, όταν μου είπε να μην κάνω τέτοιες σκέψεις, αλλά δεν την άκουσα... Και τις έκανα... Αλλά ευτυχώς κάτι με σταμάτησε και δεν τις εξέφρασα σε εκείνον... Κι όλα πήγαν καλά! 

... Απόψε ένιωσα πως έχασα ένα φίλο, αλλά παράλληλα πως κέρδισα έναν έρωτα... Τι είναι σημαντικότερο δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως θα πάω για νάνι χαμογελώντας κι αυτό μετράει, έτσι δεν είναι; Ας μην αλλάξει ποτέ! Ποτέ όμως...

Happiness looks good on me!!!

Και μετά από όλη αυτή την εσωτερική μάχη, όλα ξανα-είναι καλά! Είχα βγει με μία φίλη μου χτες και μου έκανε κύρηγμα για το πώς θα πολεμήσω τον εαυτό μου - τον κακό μου εαυτό - και πώς να μην το βάλω στα πόδια - για ακόμα μία φορά... - και αυτός ήταν και χτες και σήμερα τόσο καλός και τρυφερός... Κι ενώ ξέρω καλά πόσο γρήγορα χτυπάει η καρδούλα μου, δεν έφυγα! Ούτε καν απομακρύνθηκα! Κι αντιθέτως, τα μοιράστηκα όλα αυτά μαζί του!

Και σήμερα κάποιος στη δουλειά μου είπε πως εδώ και 2 εβδομάδες με έχει "πιάσει" αμέτρητες φορές να γελάω μόνη μου! "Ο έρωτας σου πάει!" μου είπε και πάλι γέλασα! Και δεν ξέρω για ποιο από όλα είμαι τόσο χαρούμενη... Για αυτόν και το πώς είμαστε μαζί; Για το ταξίδι; Για την Πρωτοχρονιά; Για το ότι δεν θα με βρει μόνη η αλλαγή; Νομίζω για όλο το πακέτο!!

Και γύρισα χτες και του είπα πως είναι πολλές οι 10 μέρες που θα είναι μακριά κι ότι θα μου λείψει και μου απάντησε "Τι έγινε; Δένεσαι κιόλας εσύ;" χαμογελώντας. Κι έχει δίκιο, μα τόσο δίκιο... Με τα λίγα που γνωρίζει - που τον άφησα να γνωρίσει... Κι όμως δένομαι πάλι... Μακάρι να μου βγει σε καλό αυτή την φορά! Θέλω όλα να είναι τόσο καλά... Και θέλει και να κοιμηθούμε μαζί! Που τόσο μου έχει λείψει το να ξυπνάω με κάποιον δίπλα μου...Axxxxx!!!!

Προς το κουκκί

"Μην την καταπιέσεις κι εσύ! Θα την χάσεις... Μην προσπαθήσεις να την αλλάξεις, αυτή είναι, θα αντιδράσει σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής, γι' αυτό δέξου την έτσι όπως είναι! Μην ζηλέψεις όταν βρεθεί σε κόσμο, έτσι θα είναι πάντα, συνήθισέ το!...Ή φύγε από τώρα, αν δεν μπορείς να το δεχτείς πως την προσέχουν οι γύρω... Και σε καμιά περίπτωση μην την χτυπήσεις! Θα το βάλει στα πόδια και δεν θα την προλάβεις ποτέ..."

Σαν κάποιος να του τα έχει πει όλα αυτά, γιατί απαντάει σαν να ξέρει τις ερωτήσεις... Πώς γίνεται αυτό;;; Και τι κρύβει;;; Ξέρω κουκκί, θες να μην τα ψάχνω, αλλά δεν μπορώ... Είπα για μια φορά να μην σκαλίσω τίποτα, αλλά δεν γίνεται... Αγχώθηκα χωρίς να το καταλάβω, χωρίς να το σκεφτώ... Και το μεσημέρι που είμασταν με τον αδερφό του και την κοπέλα του κι ένιωσα μέρος της ζωής του, πανικοβλήθηκα! Για μια στιγμή - και μόνο - με έπιασα να σκέφτομαι πού θα βρω ταξί να πάω σπίτι μου... Ότι δεν είμαι εγώ γι' αυτά, ότι δεν τα αντέχω. 

Που ξέρω καλά τι δεν αντέχω : τον πόνο όταν θα φύγει... Γιατί θα φύγει κι αυτός και θα μείνω εγώ μόνη ξανά... Γιατί δεν μου αξίζει να είμαι καλά για πολύ καιρό, γιατί έχω αμαρτήσει τόσο και θα το πληρώνω για πάντα... Χαζομάρες ίσως σκεφτείς, αλλά έτσι νιώθω και στο είπα στο νησί σου, εκείνο το βράδυ. Και με ρώτησες γιατί. Και δεν ήξερα τι να σου πρωτοπώ, τι να πρωτοαπαντήσω... 

Και απόψε, είχα ανάγκη από μια αγκαλιά... Μάλλον λόγω της περιόδου, αλλά δεν έχει σημασία! Ήθελα κάποιον εκεί! Και πάλι πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται κάποιον και όσο μου την δίνει αυτό, τόσο ξέρω πόσο ανάγκη το έχω! Και δεν ξέρω τι να κάνω... Αυτός με έχει καταλάβει και με ρώτησε "Πότε θα το βάλεις στα πόδια;;; Για να ξέρω πότε να αρχίσω να τρέχω..." Και με έχει καταλάβει ΤΟΣΟ καλά... Απόψε θα το τέλειωνα κανονικά... Γιατί άρχισα να νιώθω... Και φοβάμαι τόσο πολύ... Τρέμω!

Να που κλαίω... Για όσα θα γίνουν και θέλω να τα προλάβω... Να μην τα ζήσω, να μην πονέσω, όχι ξανά... Κι αν αύριο δεν με πάρει τηλέφωνο να βρεθούμε, εγώ δεν θα πάρω... Για να τελειώσει εδώ! Κι ας χάσω ένας Θεός ξέρει τι! Κι ας είναι ο καλύτερος όλων! Αν δεν επικοινωνήσει, δεν θα το κάνω ούτε εγώ... 

...Και ήταν τόσο καλός όλο το βράδυ, ενώ εγώ ήμουν στις μαύρες μου... Και με ανέβασε και στο τραπέζι... Κι εγώ χόρευα και σκεφτόμουν πώς γίνεται να μην τον ξαναδώ έτσι... Παρά μόνο φιλικά. Σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα! 

"Αυτή είναι η στιγμή που εγώ φεύγω... Δεν παίρνω το ρίσκο, είναι too much για μένα! Και κλαίω μεν, αλλά δεν μπορώ... Και όλοι μου λένε τα καλύτερα για σένα, αλλά δεν μπορώ, συγνώμη! Είσαι πολύ καλός για μένα... Δεν μου αξίζεις!" θέλω να του πω αν τον ξαναδώ ποτέ εκτός εταιρείας. Και ξέρω πως θα διαφωνήσεις κουκκί μου, αλλά τι να κάνω; Πώς να το παλέψω;;; 

Το θυμάσαι πόσο την έτρεμα αυτή τη στιγμή, έτσι δεν είναι; Και να που ήρθε! Το έχω δει το υπόλοιπο έργο, άρα κάπου εδώ εγώ αποχωρώ... Και είναι πολύ νωρίς για να με σταματήσει! Δεν θα το καταλάβει καν! Δεν θα του λείψω, δεν έχει δεθεί... 

Και δεν ξέρω τι να ευχηθώ... Να με αφήσει να φύγω ή να με κυνηγήσει; 

Είμαστε κλειστά...

"...μου λείπει που δεν κάναμε όσα θέλαμε ...όσα ήθελα..
πιο πολύ μου λείπει που τελικά είμαστε εδώ..και αντί να αγαπηθούμε ξανά διαλυθήκαμε..
αν μου πάθεις κάτι δεν θα μου το συγχωρήσω ποτέ που δεν προσπάθησα περισσότερο..
μα ούτε εσένα συγχωρώ...
έκανες τα πάντα για να φύγεις μακριά μου."

Copy-Paste από κείμενο σε εφημερίδα, απόσπασμα από γράμμα προς κάποιας χαμένη αγάπη... Θα μπορούσε να με κάνει να το νιώσω δικό μου, αλλά όχι πια! Το αντέγραψα για να ξορκίσω το κακό και μόνο γι' αυτό! Για πρώτη φορά, χτες, έγινε κάτι καλό και δεν έτρεξε το μυαλό μου στα παλιά για να συγκρίνει! Δηλαδή - για να είμαι ειλικρινής - πήγε να ξεκινήσει το γνωστό δρομολόγιο, αλλά το σταμάτησα! Βρήκε τοίχο στο δρομάκι με την όαση των αναμνήσεων. Κλείσαμε... Είναι αργά...

Δεν αντέχουμε άλλο! Θύματα και θεατές...

Κι έχει πήξει το μάτι μας να βλέπουμε εικόνες φρίκης και χαμού εδώ και 4 ημέρες! Κι αν όλα σταμάταγαν την πρώτη μέρα, θα το διηγούμασταν μετά από χρόνια, σαν αντίδραση σε έναν άδικο θάνατο ενός 15χρονου. Τώρα όμως... Κάποιο κανάλι το περιέγραψε σαν "εμφύλιο πόλεμο" και δεν έχει και πολύ άδικο...

Τι γίνεται στον πόλεμο; Οι βάρβαροι λεηλατούν ό,τι βρέθεί μπροστά τους! Πώς αντιδράει ο γύρω κόσμος; Μένει μέσα μετά τις 6-7 που σκοτεινιάζει, γιατί κινδυνεύει. Κι όταν αυτοί οι "βάρβαροι" μάχονται εναντίον ίδιας εθνικότητας ατόμων, τότε ναι, έχουμε εμφύλιο! Να μην ξέρουμε τι μας ξημερώνει; Έρμαια στα χέρια και στη διάθεση μιας ομάδας αγνώστων, καλούμενων "κουκουλοφόρων" περιμένουμε πίσω από τις οθόνες μας πότε θα σταματήσει όλο αυτό... Ένα βήμα πριν το 2009... Που νομίσαμε ότι πια είμαστε ένας "πολιτισμένος λαός"...

... Χριστούγεννα - και καλά - γιορτή αγάπης και θαλπωρής... Μαλακίες! Πόσες οικογένειες καταστράφηκαν και πόσες μένουν για να καταστραφούν ακόμα... Πόσα παιδιά δεν θα λάβουν ποτέ το δώρο του Άγιου, γιατί ο καημένος ο πατέρας δεν ξέρει τι να πρωτομαζέψει μετά από ένα τέτοιο άνοιγμα...

Κρίμα για τον χαμό του 15χρονου, αλλά ας σταματήσουν όλα εδώ! 

Ως εδώ!!!

Κι ενώ η Αθήνα φλέγεται, εγώ βγήκα μαζί του για "ένα ποτό". Και το μαγαζί ήταν γεμάτο από όσους δεν μας επηρεάζει η υπάρχουσα κατάσταση κι επιλέγουμε να ζούμε στο δικό μας κόσμο. Ήταν πολλοί! Και πίναμε και μιλούσαμε και γελάγαμε! Και όλοι το ίδιο έκαναν... Γιατί η χαοτική κατάσταση δεν μας "ρίχνει", δεν μας αγχώνει, δεν μας κλείνει στα σπίτια. Γιατί  - εν πάσει περιπτώσει - δεν φοβηθήκαμε και βγήκαμε. 

Κι εκεί που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, τον είδα. Φίλος του από την σχολή, έγινε ΚΑΙ δικός μου φίλος, τον έχασα όταν χώρησα - λογικό - και εμφανίστηκε απέναντί μου από το πουθενά! Και πολύ θα ήθελα να είχατε σχέσεις ακόμα, για να σου μεταφέρει την εικόνα που είδε! Να μάθεις ότι κι εγώ ζω, κι εγώ σε άφησα πίσω, κι εγώ είμαι "με κάποιον άλλον"! Και θα πάω και για καφέ μαζί του. Του το ζήτησα και το εννοούσα. Γιατί θέλω να μάθω τα νέα του, την ζωή του, γιατί τον έχασα εξαιτίας σου κι όμως τον πάω πολύ!

...Και χτες που ήπια λίγο παραπάνω κι έκλαψα, άρχισα κάτι να λέω στη Ν. και μου απάντησε "Πάλι γι' αυτόν κλαίμε;;;" τόσο μα τόσο απαξιωτικά... Κι έχει δίκιο... Περσινά ξυνά σταφύλια! Και σήμερα που πήγα κάτι να της πω, μου είπε "Πάλι γι' αυτόν λέμε;;;"... Όχι πια! Όχι κουκκί μου, όχι άλλο!

Μία νέα ζωή ξεκινά και είναι στρωμένη στα πόδια μου με κόκκινο χαλί! Και θα το πατήσω αυτή την φορά το χαλί, δεν θα σου κάνω τη χάρη να πάω από το πλάι! Όσο έκλαψα, έκλαψα κι όσο πόνεσα, πόνεσα! Ως εδώ! 

Ταξίδι μυστικό κι υποσχέσεις!!!

Αχ Θεούλη μου!!! Τι νέα ήταν αυτά;;;; Δεν το πιστεύω!!! Είδα με τα ίδια μου τα μάτια τα εισητήρια με το όνομά μου κι ακόμα δεν το πιστεύω!! Φοβάμαι να το πιστέψω... Και όλη μέρα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ θέλω να ουρλιάξω από την χαρά μου, να χοροπηδήσω και δεν μπορώ να το πω σε κανέναν για να μην μου το γρουσουζέψουν κι απλά χαμογελάω - τι χαμογελάω; σκάω στα γέλια μονη μου!! - στο γραφείο κι όλοι τριγύρω έχουν πάρει χαμπάρι πως κάτι γίνεται, κι όλο με ρωτάνε, αλλά κανείς δεν παίρνει απάντηση!!!

Και συνεχώς βγαίνει ο κακός μου εαυτός και σκέφτομαι πως και 1000 χρόνια να έμενα δίπλα του, ΕΚΕΙ δεν θα με πήγαινε ποτέ!! Ποτέ μα ποτέ!!! Και παράλληλα, σκέφτομαι και το ότι όλο αυτό ξεκίνησε από ένα παιχνίδι, στην Καστέλλα, που ποτέ δεν θα είχα πάει, αν δεν είχα επανέλθει στην νύχτα και δεν είχα ξαναρχίσει να βγαίνω... Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί μένω κολλημένη σε ένα παρελθόν που δεν θα ξαναγίνει ΠΟΤΕ παρόν, σε καταστάσεις που δεν θα ξαναζήσω και σε έναν άνθρωπο που δεν με κάλυπτε - αλλιώς δεν θα έφευγα τόσες φορές - κι όμως μου έχει γίνει έμμονη ιδέα... Και όλοι μου το έλεγαν, πως μετά από κάποιο καιρό εξιδανικεύουμε την τελευταία μας σχέση, απλά γιατί δεν έχουμε κάποια άλλη να συγκρίνουμε... Κι όλοι τους είχαν δίκιο. Μα τόσο δίκιο!

Κάθομαι μπροστά στον καθρέφτη και μου μιλάω... "Γιατί τον σκέφτεσαι;", με ρωτάω, "Τι σου προσέφερε;" "Αγάπη, σιγουριά κι ασφάλεια" απαντάω, αλλά ταυτόχρονα σκέφτομαι και το πόσα κόμπλεξ μου προσέφερε επίσης... Κι έχω τόσα σκηνικά να διηγούμαι στον κόσμο, που θα μας πάρει το πρωί... Τι να πρωτοθυμηθώ... Για το γαμημένο το άσπρο φόρεμα;;; Που είχε φαγωθεί να το βάλω κι όταν το έβαλα δεν του άρεσαν τα πέδιλα που είχα επιλέξει;;; Που πήγα κι άλλαξα πέδιλα και δεν του άρεσαν τα μαλλιά μου;;; Για την φορά που θέλησα να ντυθώ προκλητικά - μιας και συνοδευόμουν υποτίθεται... - και δεν του άρεσε το κραγιόν που είχα βάλει;;;!!! Πόσες δεκάδες σκηνικά... Κι όλα με μένα να κλαίω... Γιατί; Όταν βγαίνω ένα βράδυ κι αν το θελήσω, θα γυρίσω σπίτι με τις επαφές στο κινητό αυξημένες ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ κατά 3!!! Γιατί; Απλά επειδή τον είχα συνηθίσει; Είμαι πόλύ μικρή για να εξαρτώμαι από την συνήθεια... Μα τόσο μικρή...

Και θέλω να δώσω μία υπόσχεση στον εαυτό μου. Και θέλω ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ να την κρατήσω... Πως δεν θα έχω πια άλλα πισωγυρίσματα... Πως δεν θα στάξει ούτε ένα δάκρυ γι' αυτόν και για τα χρόνια που νιώθω πως χάθηκαν... Γιατί δεν χάθηκαν. Ή ok, χάθηκαν, αλλά η ζωή είναι μπροστά και όποιες επιλογές έκανα - σωστές ή λανθασμένες - κάποιο λόγο είχαν! Κι αν δεν τον βλέπω τώρα, θα το καταλάβω κάποια άλλη στιγμή! Για κάποιο λόγο γίνονται όλα... Για να μπω στην εταιρεία, έπρεπε να παραιτηθώ από την άλλη, να πάω στο κωλόνησο, να χωρήσω και να αναγκαστώ να ξαναφύγω! Τέλος! Αυτή είναι όλη η ιστορία κι έχει τον λόγο της... Έπρεπε να περάσω την - πρόσφατη - κατάθλιψή μου, για να νιώσω έτοιμη για όσα συμβαίνουν τώρα! Έτσι έπρεπε να γίνει και κανείς δεν μπόρεσε να το ελέγξει! Έτσι είναι αυτή η γαμημένη η ζωή μας! Όλο εκπλήξεις! Και συμφορές, αλλά και χαρές! Κι εγώ ΑΥΤΗ την ζωή θέλω να την ζήσω! Έτσι όπως - όλοι λένε - μόνο εγώ ξέρω!