2.143 Missing you

Έχεις ιδέα πώς είναι να νιώθεις τόσο απελπιστικά μόνος; Έχεις ιδέα πώς είναι να ξεσπάς σε όποιον βρίσκεις απλά και μόνο γιατί δεν έχεις τα αρχ***ια να πάρεις τηλέφωνο αυτόν που σε απασχολεί και να του πεις τι νιώθεις; Έχεις ιδέα πώς νιώθω απόψε που τράκαρα και δεν έχω κανέναν δίπλα μου; Πώς είναι να τους διώχνεις όλους; Ακόμα και η κολλητή μου δεν με πήρε... 

Κανείς! Μετά από σένα κανείς δεν είναι ποτέ εκεί για μένα... Πόσο μου λείπεις... Κάποια λύση θα βρίσκαμε ρε γαμώτο! Γιατί σε άφησα να φύγεις τότε;; Γιατί;;;

Πονάω παντού μετά το τρακάρισμα, σαν να με δέρνανε χτες κι όμως δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο παρά μόνο εσένα... Και νευριάζω γιατί εσύ έχεις την τέλεια ζωούλα σου κι εγώ τα κάνω όλα συνεχώς χειρότερα... Ξέρω πως δεν έχω πια κανένα δικαίωμα σε τίποτα που σε αφορά, αλλά δεν μπορώ να μην τα σκέφτομαι όλα ξανά από την αρχή... 

"Για να είμαι ειλικρινής δεν σε ξεπέρασα... Για να είμαι ειλικρινής στην τρέλα έφτασα... Για να μείνω ζωντανή, προσποιούμαι συνεχώς, μάρτυράς μου τι περνάω ο Θεός!!"

"Θα μαζέψω σύννεφα, κρεβάτι να σου στρώσω, κάτω απ' την πανσέληνο, δίπλα σου να ξαπλώσω..." 

Τα έχω κάνει πάλι όλα μπάχαλο... Πονάω και κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει... Ειδικά σήμερα ο σκορπιός είναι εξαφανισμένος. Όχι ότι τον ήθελα σε κάτι, αλλά απλά το αναφέρω... Είναι λογικό : όταν διώχνεις κάποιον, δεν θα μένει για πάντα να σε παρακαλάει... 

Μου λείπεις κι απόψε... Να μου είσαι καλά...

2.142 ...Sometimes I wanna call you but I know you won't be there...

A picture describes best what 1000 words couldn't...

2.141

2.140 Μετά την άσφαλτο...

Μπαμπά ξέρω ότι θα τρομάξεις, αλλά μόλις γύρισα σπίτι από το ΚΑΤ... Για 2η φορά έζησα τον εφιάλτη του ασθενοφόρου, του νοσοκομείου, του ορού και του θανάτου... Για 2η φορά σύρθηκα στην άσφαλτο και ένιωσα όσο μόνη δεν γίνεται... 

Με ένα φίλο μου πήραμε την μηχανή του και μου την έδωσε να οδηγήσω. Κάποιος πετάχτηκε από ένα STOP και... σταμάτησε πάνω μας... Ξέρω πως θα νευριάσεις γιατί έχω αυτή την μανία με τις μηχανές, αλλά προσπάθησε να είσαι ήρεμος σε παρακαλώ...Τα υπόλοιπα δεν τα θυμάμαι όλα με την σειρά που έγιναν, αλλά ανάκατα. Θυμάμαι πως τον σκέφτηκα... Ούτως ή άλλως γι' αυτόν μίλαγα ΠΑΛΙ και πριν συμβεί το τροχαίο... Είχα για ακόμα μία φορά αίμα μέσα στο μάτια μου, καθώς άνοιξε η μύτη μου και δεν σταμάταγε... Τρόμαξα και φοβήθηκα πως θα πέθαινα κι αυτός δεν θα μάθαινε ποτέ την αλήθεια... Ενώ με ανέβαζαν στο φορείο, ζήτησα από τον φίλο μου να του στείλει μήνυμα... Να ξέρει πως τον αγαπάω... Πως κανείς ποτέ δεν θα τον αντικαταστήσει!

...Στο νοσοκομείο σε ήθελα εκεί μπαμπά μου... Σε ήθελα εκεί να μου πεις πως όλα θα πάνε καλά. Έκλαιγα ασταμάτητα, όχι τόσο από τον πόνο, αλλά από το σοκ... Όπως πέρσι, θυμάσαι; Κι έκλαιγες κι εσύ τότε μαζί μου, θυμάσαι; Έβγαινες έξω για να μην σε βλέπω και τρομάζω περισσότερο... Πάλι η ζωή μου πέρναγε σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου και δεν μπορούσα να ηρεμήσω... Κάποιος μου έκανε μία ένεση ηρεμιστική γιατί λόγω των λυγμών, έκανα σπασμούς και δεν μπορούσαν να μου βγάλουν ακτινογραφίες.

Τελικά; Ένα κολάρο στο λαιμό κι ένας σπασμένος ώμος είναι η ετυμηγορία... Κι ένα μήνυμα σε εκείνον από κάποιον άγνωστό του... Πώς να ένιωσε άραγε; Αν πέθαινα χτες, θα ήταν ο τελευταίος που έλαβε κάτι από μένα - όχι ΑΠΟ μένα anyway, αλλά που με αφορούσε... Τελευταία συμβαίνουν τόσοι θάνατοι γύρω μου... Μα τόσοι... Άνθρωποι χάνονται και μένουμε πίσω οι υπόλοιποι να σκεφτόμαστε τι ΔΕΝ προλάβαμε να κάνουμε ή πόσα ΔΕΝ προλάβαμε να πούμε... Γι' αυτό ίσως ήθελα να μάθει την αλήθεια... 

...Και με πήρε η Λ. ενώ έβγαινα από το ΚΑΤ κι ήμουν σίγουρη πως θα μου βάλει τις φωνές... Που ανακατεύομαι στη ζωή του, που τον ενόχλησα... Δεν το ήθελα να συμβεί λολάκι μου, αλήθεια σου λέω! Απλά συνέβη... Και τώρα ζω με αυτό... Θα ηρεμήσω, πού θα πάει; Δώσε μου λίγο χρόνο και θα ηρεμήσω... 

2.139 "Να προσέχεις όσο δεν μπορώ να σε προσέχω εγώ..."

2.138 Τα είχα όλα μια φορά...

2.138 Στην δίνω πίσω!

2.137

"Μάλλον δεν θα τα πάει καλά με τον καινούργιο" είπες για να δικαιολογήσεις το γεγονός ότι σου έστειλα μήνυμα... "Του έχεις πει κάτι;" ρώτησα την Λ. και μου απάντησε αρνητικά. Πόσο καλά με ξέρεις ε; Πόυ να' ξερες λολάκι μου πόσο πίσω με πήγε αυτό που μου είπες...

Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί μου συμβαίνει αυτό τώρα... Πώς και γιατί μου "έσκασες" πάλι και είμαι χάλια εδώ και μία εβδομάδα... Σε σκέφτομαι συνέχεια και κλαίω... Δεν μιλάω στον...καινούργιο, δεν θέλω να τον βλέπω γιατί ό,τι κι αν κάνω ή λέω είναι καθαρά υποκριτικό! Τα γεγονότα της καθημερινότητας δεν με αγγίζουν καν! Είμαι εκεί, σε σένα...πάλι! 

Και μου είπε η Λ. να σκέφτομαι τα αρνητικά, όσα μας έκαναν να χωρίσουμε, αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτή την στιγμή με επιτυχία... Βλέπω τις φωτογραφίες μας και θέλω να σε πάρω τηλέφωνο, να σε δω, να μιλήσουμε, ΚΑΤΙ! Μου λείπεις πάλι από την αρχή και τρελλαίνομαι που δεν το ξέρεις! 

Ξέρεις τι θυμήθηκα σήμερα; Το χακί σου πουκάμισο που έκαψα με το σίδερο και ενώ το ήξερες, δεν μου είπες τίποτα και μετά από χρόνια αναφέρθηκε και μου είπες ότι από την αρχή ήξερες πως εγώ το είχα κάνει, αλλά δεν ήθελες να μαλώσουμε, γιαυτό δεν είχες πει τίποτα... Πόσο μακρινά είναι όλα αυτά... Μα πόσο μακρινά! 

Εσύ μαθαίνω πως είσαι καλά. Έχεις μία ΗΡΕΜΗ σχέση, κάτι που δεν σου προσέφερα ποτέ εγώ, έχεις την δουλειά σου, γίνεσαι κάθε μέρα και καλύτερος, πήρες αμάξι... Όλα τέλεια... Η τέλεια ζωή που θα ήθελες ε; Σϊγουρα δεν με σκέφτεσαι πια, ούτε καν αραιά και πού, και σίγουρα δεν έχεις πράγματα να με θυμίζουν... Είμαι έξω από όλα πια και έχεις ησυχάσει... Κι από το πουθενά σου στέλνω μήνυμα κι εσύ απλά υποθέτεις πως δεν τα πάω καλά με τον όποιον έχω κι απλά ρωτάς αν είμαι καλά...

Και ναι, κάποιον έχω, και ναι δεν είμαι καλά ούτε με αυτόν, ούτε με κανέναν για πολύ... Οπότε είναι σαν να μην είμαι με κανέναν... Ούτε έναν δεν έχω αφήσει να "μπει" και να με γνωρίσει... Σε όλους υψώνω τοίχο, με κανέναν δεν δένομαι... Κι εσύ πάντα έρχεσαι και στέκεσαι μπροστά μου και μένεις εκεί για αρκετό διάστημα. Και πάω να σε αγγίξω κάθε φορά νομίζοντας πως είσαι αληθινός, και χάνεσαι... Όπως εκείνο το βράδυ στην Κινέτα... Άκουγα το Σε θέλω του Χατζηγιάννη κι εμφανίστηκες. Κάθε φορά είσαι τόσο μα τόσο αληθινός... Σαν να ζω την παραίσθησή μου 100%! 

"Παίρνω τηλέφωνο και μου μιλάει  ένας άλλος, που όμως έχει την δική σου την φωνή...Τα τυπικά σου θα μου πεις, το ξέρω πάλι κι εγώ θα μείνω κολλημένη στην γραμμή..." Είμαι σίγουρη πως δεν μπαίνεις πια εδώ, δεν ξέρεις πού να μπεις, αλλά και να ήξερες δεν θα σε ενδιέφερε πια... Ίσως είναι και καλύτερα... Ποιος ο λόγος να ταραχτείς και να θυμηθείς - έστω και στιγμιαία - τα παλιά; 

Θα ανέβω κάποια στιγμή και θέλω να σε δω, να μιλήσουμε. Τι να πούμε; Και την Πρωτοχρονιά έτσι έλεγα αλλά μιλάγαμε 4 ώρες! Πού να ήξερα πως θα ήταν η τελευταία μας φορά... 

Από τα 212 αποσπάσματα, τα 136 είναι γραμμένα ενώ σκεφτόμουν εσένα... Είτε για καλό, είτε για κακό...ΕΣΕΝΑ!! 

2.136 Ψέμα...

Γιώργος Καραδήμος - Σαν να 'ναι ψέμα

2.135 Έλα!

2.134 Far away...

Η μετάβαση στο 26ο έτος μου δεν ήταν τόσο εύκολη τελικά... Κάπου σκόνταψα ανεβαίνοντας το επόμενο σκαλί και έπεσα 2-3 χαμηλότερα... Πήγα πάλι πίσω και έμεινα εκεί!

Μόλις έσβησα τα κεράκια μου κι αφού έφυγε κι ο σκορπιός για να με αφήσει να διασκεδάσω με τους φίλους μου, απλά... έφυγα κι εγώ! Άρχισε να μου λείπει! Δεν σταμάτησα τις συγκρίσεις ούτε για ένα λεπτό και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω... Βρέθηκα εκεί, σε εκείνον και όλα όσα φοβόμουν - κι ακόμα φοβάμαι - τον τελευταίο καιρό, πήραν πραγματικές διαστάσεις! Σαν κάτι να μην με αφήνει να προχωρήσω... Μία φωνή μέσα μου επαναλαμβάνει πως δεν είμαι έτοιμη, κι αν στην αρχή ψιθύριζε, τώρα ουρλιάζει μέσα στα αυτιά μου! Δεν είμαι έτοιμη... Και κακώς δεν το παραδέχτηκα νωρίτερα, από την αρχή έστω.

...Επί 3 ολόκληρες ώρες καθόμουν σε ένα παγκάκι έξω από το μαγαζί κι έκλαιγα ασταμάτητα! Όποιος κι αν ερχόταν δεν μπορούσε να με συνεφέρει και τον έδιωχνα... Ήθελα να είμαι μόνη μου, όπως είμαι πάντα τέτοιες στιγμές που νιώθω τόσο αβοήθητα γιατί πραγματικά κ α ν ε ί ς δεν μπορεί να με βοηθήσει... ΚΑΝΕΙΣ!

Και ξαφνικά τίποτα δεν έχει σημασία πια... Ότι κι αν μου βγάζει ο σκορπιός, δεν μπορεί να συγκριθεί με όσα ένιωθα - κι ας το νόμιζα, ας μην ίσχυε, δεν ξέρω, δεν θα μάθω ποτέ μάλλον - και όλο αυτό με κάνει να απομακρύνομαι... Κι όσο με ρωτάει να του πω τι έχω, τόσο πιο πολύ κουμπώνομαι εγώ! Κι είναι φαύλος κύκλος και δεν τελειώνει ποτέ αυτό το κυνηγητό μέχρι που εξαντλούμαι και κοιμάμαι με τα μάτια πρησμένα!

Νιώθω πάλι όπως πριν 4 μήνες, πως θέλω να φύγω μακρυά... Όσο πιο μακρυά γίνεται, λες κι αυτό θα με βοηθήσει να ξεχάσω... Η αλλαγή παραστάσεων, οι καινούργιες γνωριμίες, το νέο περιβάλλον... Όλα να είναι καινούργια! Για να αντιμετωπίσω τα παλιά...


Αν ακόμα μπαίνεις και βλέπεις, σε αγαπάω ακόμα - που είναι λογικό - και αν σου ξαναστείλω - κι ας μην απαντήσεις πάλι - θα είναι γιατί μου λείπεις πολύ...Να είσαι καλά...

2.133 Depressed

I am officially depressed and I need to keep it that way...

2.132 Back to black...AGAIN!!!!!

Στη φίλη κολλητή (3)...

Λολάκι μου... σήμερα σε σκέφτηκα πολύ... Ήθελα να ήσουν εδώ... Να με στηρίξεις, να με συνεφέρεις, να με χαστουκίσεις εν ανάγκη!

Πήγαμε για ποτό κι ήταν "κάπως"... Και με τα πολλά, τον έκανα να μου μιλήσει... Τον ενοχλεί-πειράζει που όσα νιώθει για μένα και τα εκφράζει, με τρομάζουν και με αγχώνουν και σκέφτεται πως αυτός μου δημιουργεί το πρόβλημα... Που εμείς οι 2 ξέρουμε πολύ καλά από πού πηγάζει το πρόβλημα!... "Εγώ θέλω να νιώθεις καλά", μου είπε, "άμα είναι να σου δημιουργώ τόσο πρόβλημα, ίσως να το βάλω στα πόδια"... Και δάκρυσα λολάκι μου, το πιστεύεις; Έκλαψα μπροστά του! Και δεν με ένοιαζε ούτε το μακιγιάζ ούτε τίποτα! Μόνο να μην φύγει μωρό μου, να μην με αφήσει...

Και του το είπα. Πως είμαι κάπως σκατά μέσα μου αλλά δεν θέλω να φύγει! Πως θέλω να περιμένει... "Δεν θέλω να περιμένω", μου είπε, " δεν θέλω να είμαι η αναμονή δίπλα σου, τόσοι περιμένουν ένα σου νεύμα, ένα σου χαμόγελο, κάτι για να πάρουν θάρρος. Εγώ θέλω να είμαι ΔΙΠΛΑ σου, ΜΑΖΙ ΣΟΥ" ... Κι έχει δίκιο φίλη μου κολλητή! Έχει δίκιο! Μα τόσο δίκιο...

Σκέφτομαι πως τον αγαπάω και μου ξενίζει να του το ομολογήσω, το πιστεύεις;;; Σαν να είναι ξένος, σαν αυτό να το έχω πει μόνο σε κάποιον οικείο και να μην μπορώ να το πω σε άλλον, σαν να είναι προδοσία... 

Μόνο σε σένα μπορώ να μιλάω ελεύθερα και ξέρω πως με καταλαβαίνεις. Μακάρι να ήσουν εδώ, να με αγκάλιαζες και να μου έλεγες όσα ξέρεις να λες και να με ηρεμείς! 

Δεν θέλω να τον χάσω λολάκι μου! Μπορεί να είναι λίγος ο καιρός, αλλά... νιώθω πολλά! Πάρα πολλά! Όσα δεν ένιωσα ένα χρόνο, τα νιώθω μαζεμένα και φοβάμαι! Πέρα από τα δικά μου, φοβάμαι μήπως επαληθευτώ και όντως θελήσει να φύγει! Και τι θα κάνω τότε μωρό μου; Θα σκορπιστώ για ακόμα μία φορά στους 5 δρόμους και δεν θα μπορείς να με μαζέψεις! Ούτε εσύ ούτε κανείς... Μια ανύπαρκτη καρδιά θα κυκλοφορεί ανάμεσά σας, θα μαθαίνεις τα νέα μου, αλλά δεν θα είμαι εγώ... Θα είναι κάποια άλλη... Εγώ θα είμαι νεκρή! Για δεύτερη φορά...

2.131 Μιχάλης Χατζηγιάννης - Έτσι σε Θέλω

Φόβοι

Κάθε μέρα που περνάει με βρίσκει όλο και πιο κοντά σου... Με τρομάζει αυτό... "Σε φοβάμαι" σου ομολόγησα χτες και μου είπες πως το ξέρεις, ότι το βλέπεις, ότι την μία είμαι απίστευτα τρυφερή και πάω να σε πλησιάσω κάπως περισσότερο και την άλλη τραβιέμαι πίσω, όσο πιο πίσω γίνεται... "Δώσε μου ένα λόγο να μην σε φοβάμαι" σου είπα... "Γιατί σε θέλω πολύ και όχι μόνο για ένα βράδυ, ούτε μόνο για τώρα" απάντησες...

Πώς γίνεται και θέλει κάποιος να δώσει τόσα σε κάποιον που γνωρίζει ελάχιστα;; Και πώς ξέρεις ότι εγώ είμαι αυτή, η μία, το τέλος σου;; Και δυσκολεύομαι τόσο να σε ακολουθήσω στο παραμύθι που πλάθεις για εμάς... Μα τόσο πολύ! Συνέχεια σκέφτομαι πως πρέπει να κρατάω τα...μπόσικα και να παραμένω ρεαλίστρια γιατί τρέμω για το μετά... Για τα κομμάτια που θα πάρεις μαζί σου και τι θα μου μείνει εμένα... Κι ότι ΠΑΛΙ θα ψάχνω να τα βρω σκορπισμένα παντού... 

"Τους φόβους μας ή τους αντιμετωπίζουμε ή μαθαίνουμε να ζούμε με αυτούς" μου είπες χτες... Χμμ...Ναι! Τι θα ισχύσει όμως τελικά; 

2.130 Αργοπεθαίνοντας...

"Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μαι ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μία προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής."



Από περιγραφή ενός αριστουργήματος

This Is The Life

2.129 Όλα αλλάζουν!...

Και τον χαιρετήσαμε τον φίλο μας και συνεχίζουμε τις ζωές μας... Μπορεί να μην τον ήξερα καλά, αλλά η θλίψη κι η στενοχώρια δεν έλειψαν στιγμή από δίπλα μου... Έβλεπα και την κολλητή να είναι χάλια κανονικά και στενοχωριόμουν περισσότερο...

Σκέφτηκα την μαμά μου, τον μπαμπά μου... Πόσο ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ θα ήταν ο πόνος του αν... Αν... Δεν τολμώ καν να το πω και σε μένα την ίδια... Μετά το τελευταίο αντίο στον Αντρέα, πήρα την μαμά μου. Με άκουσε να κλαίω στο τηλέφωνο και ανησύχησε... Της ομολόγησα πως αν ποτέ της το κάνω αυτό, προφανώς θα είναι άθελά μου και της ζήτησα συγνώμη προκαταβολικά... Επηρεάστηκα μάλλον από όλο το σκηνικό... 

Σήμερα η κολλητή μου γνώρισε τον σκορπιό μου... Από τα πρώτα που είπαμε ήταν η ενημέρωσή της πως θα του δώσω τον αριθμό της για να την πάρει, αν ποτέ πάθω κάτι κι αυτή με την σειρά της να κάνει την δύσκολη δουλειά και να πάρει τον μπαμπά μου... "Θέλω τον μπαμπά μου δίπλα μου τότε" της εξήγησα... "Είσαι κολλημένη με τον μπαμπά σου;" με ρώτησε όταν βρεθήκαμε μόνοι μας και του απάντησα πως είναι ο μόνος που θα κάνει, όχι ό,τι μπορεί, αλλά ό,τι ΓΙΝΕΤΑΙ για να με σώσει ανά πάσα στιγμή! 

Όπως τότε, στον Σεπτέμβρη... Όταν ξεπεράσαμε το... "επικίνδυνο" σημείο και είδαμε πως δεν κινδυνεύει η ζωή μου, αλλά εγώ συνέχιζα να κλαίω, αφενός από το σοκ κι αφετέρου για το πώς θα είμαι μετά, αν θα βλέπομαι, τι σημάδια θα έχω, χωρίς να έχω πει τίποτα, με κράταγε αγκαλιά και μου έλεγε πως θα τα φτιάξουμε όλα, πως θα κάνουμε όσες πλαστικές χρειαστεί "για να ξαναβλέπει το τέλειο προσωπάκι που βλέπει τόσα χρόνια"...

Αύριο ξαναπάω στην δουλειά, αλλά δεν νιώθω πως το καλοκαίρι τελείωσε! Οι διακοπές, τα μπάνια δεν τέλειωσαν! Εκκρεμεί το αν θα πάμε Πάρο το ΣΚ και εκκρεμεί και η Ρόδος το Σεπτέμβρη. Αν και με έχει πιάσει κάτι και θέλω να σταματήσει να κάνει ζέστη και να αρχίσει η βροχή... Θέλω να βρέξει, να κάνει κρύο κι εγώ να μην θέλω να σηκώσω το πάπλωμα από πάνω μου... Κι αν είμαι και με τον σκορπιό κάτω από το πάπλωμα... ακόμα καλύτερα!

Παρεπιπτόντως, σκορπιέ μου πήρες την έγκριση της κολλητής! Και για σένα μπορεί να μην σημαίνει και πολλά αυτό, αλλά για μένα, ναι! Πώς και πώς περίμενα να μου πει την γνώμη της! Ειδικά αυτή που... όσο να 'ναι, κάναμε άλλα όνειρα και της κόστισαν όσα έγιναν πέρσι... Πόνεσε μαζί μου και μαζί του... Πόνεσε για δύο, όσο να το κάνεις... Κι ας μην μου το παραδεχτεί ποτέ, το ξέρω εγώ... Και περίμενε πώς και πώς την στιγμή που θα ξανάνιωθα κάτι για κάποιον... Για να βεβαιωθεί πως, μετά από εκείνον, ξαναζώ κι εγώ...

Κι αύριο μετά την δουλειά θα πάω να πάρω καινούργιο κρεβάτι... Θέλω να τα αλλάξω όλα αν γίνεται... Να μην υπάρχει τίποτα που να τον θυμίζει, τίποτα από το οποίο να έχω αναμνήσεις... Γιατί πονάνε οι ρημάδες! Πολύ πονάνε... Και οι συγκρίσεις μέσα μου πέφτουν σύννεφο! Και να σου κλαίω χωρίς λόγο... Απλά αρνείται το μυαλό και το σώμα - ίσως - να τον διώξει από μέσα μου... Αντιστέκεται... Και βρίσκω κάτι χαραγματιές στον γυάλινο αυτόν τοίχο και διεισδύω... Και κάτι γίνεται τελικά... Αργά και με μικρά βήματα, αλλά να που κάτι γίνεται τελικά! Θα τον διαγράψω άραγε ποτέ;;; Γίνεται; Γίνεται να μπει κάποιος πάνω από αυτόν, όποιος κι αν είναι αυτός;;;

Εδώ και κάποιες μέρες θέλω να τον πάρω τηλέφωνο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το σκέφτομαι. Έπειτα το διώχνω από την σκέψη μου και λέω πως θα τον πάρω όταν ανέβω στο νησί... Νιώθω απεγνωσμένα την επιθυμία να αποδείξω στον εαυτό μου πως τον ξεπέρασα, ότι μπορώ να τον δω στον δρόμο τυχαία και να του μιλήσω και να είναι για μένα ΑΠΛΑ κάποιος που αγάπησα βαθεία και θα αγαπάω για πάντα - ενδεχομένως - αλλά μόνο αυτό!

"Τώρα έχω ένα σπίτι που ποτέ δεν έχεις δει, τώρα έχω ένα αμάξι που ποτέ δεν έχεις μπει, και μια λύπη που δεν έχεις φανταστεί, γιατί όλα προχωρούν χωρίς εσένα κι αυτό τώρα λέγεται ζωή..." Έτσι είναι καρδιά μου... Αγάπη μου μεγάλη... Όλα προχωρούν ΧΩΡΙΣ εσένα, όσο περίεργα κι αν μου σκάει αυτό... Όσο κι αν με θλίβει αυτό, χωρίς καν να ξέρω το γιατί...  

Tears From The Moon

Don't You Forget About Me..=)

beautiful relax [Ameno Era]

2.128 Κρίμα ρε Αντρέα...

"Σε ψάχνει η Λ." μου είπε ο μπαμπάς και με ξύπνησε. Αμέσως με πήρε κι η αδερφή της και μου είπε το ίδιο πράγμα... Το μυαλό μου πήγε σε κείνον, ότι κάτι έπαθε, το χειρότερο ίσως και μία άρνηση μου βγήκε... Δεν ήθελα να την πάρω, δεν ήθελα να το μάθω...

Την πήρα τελικά... Ένας φίλος μας έσβησε χτες... Ένα παιδί σαν τα κρύα τα νερά, δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας, δεν θα τον ξαναδούμε ποτέ... Γιατί Θεέ είσαι τόσο άδικος; Γιατί;;; 25 χρόνια δεν είναι αρκετά Θεέ, είναι πολύ λίγα...

Και σταματάει ο χρόνος ξαφνικά... Όσα σκεφτόμουν χτες και προχτές και τον προηγούμενο μήνα, απλά... παύουν να υφίστανται! Δεν έχουν σημασία, νόημα, ουσία... "Ο Αντρέας...", μου είπε κλαίγοντας. "Τι;;" την ρώτησα και δεν μπορούσε να το πει... "Είναι στο νοσοκομείο;", τόλμησα μία ερώτηση ελπίζοντας για μία θετική απάντηση, αλλά πήρα την άρνηση... 

Φοβόμαστε να πούμε την λέξη! Κανείς μας δεν είναι έτοιμος, κανείς δεν θα είναι ποτέ έτοιμος και ξορκίζουμε θαρρείς το κακό, μη ονομάζοντάς το! Αλλά το γεγονός παραμένει... "Ένα χρόνο ήταν εκεί και δεν πήγα ούτε μία φορά" κατηγορούσε τον εαυτό της η Λ... Πόσα δεν κάνουμε γιατί θεωρούμε πως ο άλλος θα είναι εκεί αύριο και μεθαύριο και για πάντα! Για όσο θα είμαστε κι εμείς... 

Σε θέλω εδώ!!!

Κι ενώ χτες τρελλάθηκα από την ανησυχία, σε έχασα, δεν σε έβρισκα, θεώρησα πως δεν υπάρχεις πια στη ζωή μου και πανικοβλήθηκα, μόλις τώρα έφυγες και με άφησες απόλυτα χαλαρωμένη να σε σκέφτομαι...

Γιατί όλο αυτό; Γιατί σε θέλω εδώ, δίπλα μου, για ... όσο! Τα μάγια που μου έκανες δεν λύνονται μάλλον, το ξόρκι δεν το ξέρω και παραμένω να σε κοιτάζω και να μην σε χορταίνω! Όταν μου χαμογελάς, λάμπει όλο μου το σύμπαν! 

"Από πού μου ήρθες και γιατί", σε ρωτάω συνέχεια κι εσύ χαμογελας... Το τρίτο ερώτημα που μόνο μία φορά σε ρώτησα, είναι το "για πόσο"... "Για όσο θέλεις", μου απάντησες... 

Τι μου συμβαίνει και με το που φεύγεις, περιμένω πώς και πώς να σε ξαναδώ;;; Πού ήταν όλα αυτά κρυμμένα ένα χρόνο τώρα;;; Πόσο βαθειά έσκαψες για να τα εμφανίσεις, τη στιγμή που κι εγώ αγνοούσα την ύπαρξή τους;;; Και πώς το κατάφερες να σε αφήσω ΕΓΩ να μπεις μέσα και να δεις πόσο σκάψιμο θέλει;;; 

Και μου το έλεγαν όλες... Πως θα έρθει η στιγμή, πως θα έρθει αυτός, ο ένας, που θα με κάνει να τα παραμερίσω όλα, να ξεπεράσω τους φόβους και τους ενδοιασμούς μου και να κάνω αυτό το πολυαναμενόμενο βήμα επιτέλους... Κι έτσι έγινε... Μόνο μην φύγεις σε παρακαλώ, όχι ακόμα... Σε θέλω εδώ...

Γι' αυτό!

"... Γιατί όταν με κοιτάς, ονειρεύομαι μαγευτικά τοπία;
... Γιατί όταν με κρατάς, δεν θέλω να με αφήσεις ποτέ;
... Γιατί όταν με φιλάς, με πιάνει ταχυπαλμία;
... Γιατί κάθε φορά που χωρίζουμε, θέλω να σου πω "μην ξαναφύγεις ποτέ";
... Γιατί με μαθαίνεις να νιώθω ξανά, να ζω, να θυμάμαι κάθε στιγμή μας;
... Γιατί σε ερωτεύτηκα!!!"

Summer love

2.127 Μια φωτογραφία...

Σε όλο το δρόμο αυτό σκεφτόμουν... Μόνο αυτό... Να την κάψω επιτέλους! Και γύρισα σπίτι μου, έκατσα στο μπαλκόνι και την έστησα απέναντί μου... Και με κοίταζε... Και την κοίταζα... ΤΟΝ κοίταζα και βούρκωνα... Επί 20 λεπτά, 30 ίσως, δεν ξέρω... Κοιταζόμασταν και έκλαιγα... 

Και κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά, πήρα τον αναπτήρα και την άναψα... Πήρε γρήγορα και οι φλόγες έτρωγαν το πλαστικό σαν αρπακτικό που καταβροχθίζει την λεία του. Την πέταξα στο τασάκι και άρχισα να κλαίω περισσότερο... Δυνάμωναν οι φλόγες κι εγώ πόναγα, σαν να καιγόμουν εγώ... Κι εγώ καιγόμουν μαζί του, οπότε ίσως και να το ένιωθα... Την έκαψα λολάκι μου, δεν θα είναι πια μέσα στο πορτοφόλι μου να με "φυλάει" και να με κοιτάει αραιά και πού, όποτε εμφανιζόταν... Την έκαψα και μαζί της έκαψα κι αυτόν... Αλλά έκλαψα κιόλας, ακόμα κλαίω...

Έκλαψα γιατί - έστω και στιγμιαία - τα σκέφτηκα όλα... Σαν ταινία, σαν φιλμ, πέρασαν όλα μπροστά από τα μάτια μου... Έκλεισε ο κύκλος αυτός και δεν μένει τίποτα ζωντανό να τον θυμίζει... Έκλεισε για πάντα πια... Ερωτεύτηκα ξανά, οπότε... απλά πάει, έφυγε, χάθηκε... Κι όμως ακόμα κλαίω... 

Για όσα ζήσαμε, για όσα πιστέψαμε, για όσα ονειρευτήκαμε και για το τίποτα που δεν πήγε όπως το λέγαμε... Για το πόσο άσχημα κατέληξαν όλα και για το πόσο μόνη ένιωσα... Για το πόσο λίγος φάνηκε τελικά και για τα χρόνια που σπατάλησα δίπλα του νομίζοντας ότι είναι, όχι μόνο πολύς, αλλά τα πάντα για μένα! Τα πάντα... Και δεν ήταν τίποτα τελικά... Με την πρώτη, μπόρεσε να είναι με άλλη, να κοιμάται μαζί της, να ΖΕΙ μαζί της και να κάνει όλα όσα κάναμε μαζί! Ενώ εγώ...

Εγώ έχω τον απίστευτο δίπλα μου και φοβάμαι και την σκιά μου! Αυτό κάνω εγώ! Τρέμω, φοβάμαι τα πάντα. Φοβάμαι που με αγγίζει και ανατριχιάζω... Φοβάμαι το ότι μπορώ να τον κοιτάω για ώρες χωρίς να λέμε τίποτα απολύτως... Τον σκέφτομαι συνέχεια και τρέμω που μου συμβαίνει αυτό! Γιατί...ήμουν εκεί, τα έκανα αυτά και πληγώθηκα όσο δεν γίνεται... "Is this love, that I' m feeling? Is this love or am I dreaming? Is this the love that I've been searching for???"

Θέλω να έρθει εδώ απόψε και δεν μπορώ να του το γράψω σε ένα γαμημένο μήνυμα! What's wrong with me??? Φοβάμαι να δείξω, να δώσω πολλά, όσα θέλει, τα πάντα! Και με ρώτησε αν τον σκέφτομαι και του είπα "συνέχεια" και δεν το πίστεψε. Ε, πώς να το πιστέψει όταν δεν το λέω με το σωστό ύφος; Όταν ισχύει μεν, αλλά το λέω αδιάφορα, για να μην το πιστέψει, να μην το "δέσει", να μην βρεθεί από πάνω... Λες κι αυτό έχει σημασία... 

Γιατί δεν με αφήνω ελεύθερη επιτέλους;;; Γιατί;;; Και πότε θα γίνει αυτό;;;; Θέλω να του δείξω όλα όσα μου βγάζει κι όμως δεν το κάνω... Τρέμω! Και περισσότερο από όλα τρέμω πως θα κουραστεί με αυτή την συμπεριφορά μου και θα φύγει, θα χαθεί... Και θα μείνω μόνη ξανά να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο...

2.126 Απέραντο κενό... μέσα μου...

2.125 Χωρίς όνειρα

"Δεν είναι για μένα όλα αυτά!" φώναξα μέσα σε κλάμματα... "Τα έκανα ΜΙΑ φορά αυτά τα όνειρα και καταστράφηκαν όλα, φοβάμαι να τα ξανακάνω!" κι άρχισα να τρέχω μακρυά του. Και με κυνήγησε, με έπιασε και με σήκωσε ψηλά. Και δεν με άφηνε να φύγω και να μείνω μόνη μου και να κλάψω μέχρι το πρωί...

Πήγαμε επίσκεψη σε ένα φιλικό του ζευγάρι, που έχουν κι ένα μωράκι μερικών μηνών κι όπως τους έβλεπα έτσι αγαπημένους, σκέφτηκα πώς - ενδεχομένως - να ήμουν κι εγώ, αν δεν είχα φύγει πέρσι ή όλα όσα λέγαμε με τον Β., όλα μου τα όνειρα... "Φαντάσου ένα μωράκι να τρέχει εδώ μέσα" του έλεγα συνεχώς... Και τώρα; Αρνούμαι και να πάρω ένα μωρό αγκαλιά... 

Δεν είχα καταλάβει πόσο μου έχει στοιχίσει τελικά όλη η ιστορία της διακοπής του μακροχρόνιου δεσμού μου, μέχρι τώρα. Τώρα που κάποιος κάνει όνειρα ΜΑΖΙ ΜΟΥ και μου τα λέει και δεν με αφήνω να ονειρευτώ μαζί του... Τον κόβω όποτε λέει κάτι, αλλάζω θέμα ή τον φιλάω. Λες κι αν απομακρυνθώ από το θέμα αυτό, θα είναι σαν να μην το ανέφερε ποτέ... Και μιλάω για τα σχέδια μου, για ταξίδια που θέλω να κάνω, και τον πειράζει που δεν είναι μέσα σε αυτά...

Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα γίνει τελικά... Ενώ μοιάζουν όλα τόσο ωραία, είμαι συνεχώς με το ένα πόδι έξω από την πόρτα... Δεν το αντέχω, είναι πολλά μαζεμένα για να τα αντέξω, για να τα δεχτώ... Μαζεύτηκαν πολλά, πάρα πολλά...Και πάνω από όλα, δεν μπορώ να ονειρευτώ πιά! Γιατί φοβάμαι πως πάλι δεν θα γίνει τίποτα και θα μείνω εγώ να μαζεύω τα κομμάτια μου... Πάλι...