Σκεφτόμουν...

πώς είναι να θες κάτι τόσο πολύ να γίνει που να θεωρείς ότι ήδη συμβαίνει; Το έχει νιώσει κανείς; Νομίζω ότι η καρδιά μου πάει να σπάσει... Τι κι αν τα τινάξω όλα στον αέρα; Τι κι αν γίνει η ζωή όλων γύρω μου άνω-κάτω για ακόμα μία φορά; Εγώ θα κάνω αυτό που θέλω, αυτό που πάντα ήθελα κι ας...βγήκα λίγο από την πορεία μου, ας παραμυθιάστηκα... Ας πίστεψα ότι αυτός κάτι μπορεί να κάνει... "Αν ενδιαφερθεί", έλεγα, "αν μου δώσει την σημασία που θέλω να εισπράτω από αυτόν, θα κερδίσω το μίσος μου για το νησί και την αγάπη μου για την Αθήνα"... Αλλά, όπως ήταν φυσικό, τίποτα από αυτά δεν έγινε, δεν το άφησα να γίνει. Ναι, το παραδέχομαι, ήμουν από την αρχή προκατειλλημένη. Δεν ήθελα να πάει καλά το όλο... "πείραμα" που έκανα στη ζωή μου κι έτσι εγινε. Και να που τώρα ετοιμάζομαι να ξαναφύγω. Ούτε χρόνο δεν έκλεισα. "Δεν προλαβαίνω", λέω και ξαναλέω μέσα μου, "δεν προλαβαίνω, θα τρελαθώ. Πρέπει να φύγω, να τρέξω, να βιαστώ. Πριν είναι πολύ αργά..."
Αλλά πάλι, ποτέ δεν είναι αργά όταν πρόκειται για την ζωή σου. Ποτέ δεν είναι αργά για να τα γυρίσεις όλα ανάποδα και να το πάρεις πάλι από την αρχή. Αρκεί να είσαι έτοιμος να δεχτείς τις συνέπειες. Κι εγώ είμαι... Όποιες κι αν είναι αυτές, εδώ είμαι!