Καταραμένη καθημερινότητα....

Από εδώ.......

Ααααχχχ... Τέλειωσαν οι διακοπές κι επέστρεψα σήμερα στο γραφείο. Πόσα νεύρα είχα όλη μέρα... Μα πόσα νεύρα! Κι έλειπε κι εκείνος κι όλα φάνταζαν ακόμα δυσκολότερα!! Πόσο εύκολα και ΑΜΕΣΑ τα ξεχνάμε όλα την πρώτη μέρα επιστροφής στην δουλειά,ε; Απίστευα εύκολα... Εκεί που μία εβδομάδα πριν, έλεγα πως θα ήθελα να μείνω για πάντα εκεί...

Πήγα σε διάφορα μέρη. Με φίλες στο γκομενόνησο, με εκείνον στο Ιόνιο και με κολλητούς κι εκείνον στον Αργοσαρωνικό. Παντού πέρασα τέλεια λόγω της εκάστοτε παρέας αποκλειστικά! Στο πρώτο έμεινα σε ένα θεοβρώμικο και τρισάθλιο πανδοχείο που θα έπρεπε να το έχει κλείσει ο όποιος ισχύων υγειονομικός υπεύθυνος ελέγχει τέτοιου είδους επιχειρήσεις! Μπήκα μέσα και σιχαινόμουν αγγίξω τους τοίχους!!! Αλλά, ένα μπουκάλι χλωρίνη και 2 συγκάτοικες αργότερα, έγινε η φωλιά μας! Το δωμάτιο έλαμψε πραγματικά! Και πέρασαν οι μέρες χωρίς να το καταλάβει καμιά μας... Μόνο που μου έλειπε συνέχεια εκείνος...

Από τότε που είχα ξαναπάει, το είχα ονομάσει μέσα μου γκομενόνησο κι έτσι είναι ακόμα! Κανείς που πάει μονός, δεν επιστρέφει διπλός! Αν αυτό θέλει anyway... Αλλά αυτή την φορά δεν ήταν σαν τότε, παλιά... Δεν με ένοιαζε κανείς άλλος... Περίμενα πώς και πώς να του μιλήσω στον τηλέφωνο, να τον ακούσω να μου γελάει, να του πω τι κάνω, πώς περνάω, να τον βάλω κι αυτόν στην δική μου καθημερινότητα κι ας ήταν τόσο μακρυά...

Και μετά πήγαμε μαζί στο καταπράσινο Ιόνιο... Κι ήταν ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ οι πιο ερωτευμένες μου διακοπές ever!!! Τον αγαπάω τόσο πολύ και τον νιώθω να με αγαπάει κι εκείνος τόσο βαθειά που μοιάζει τέλειο!! Δεν με ένοιαζε να λιώσω στην θάλασσα, αν τον ενοχλούσε ο ήλιος φεύγαμε. Δεν ήθελα να ξενυχτήσω οπωσδήποτε κάθε βράδυ, όταν κουραζόμασταν τρέχαμε στο δωμάτιο. Άλλωστε την προηγούμενη εβδομάδα γύριζα κάθε μέρα στις 7 το πρωί...

Και μετά, η Τρόπυ μας πήγε στην Κόστα να περάσουμε απέναντι... Τίποτα το ιδιαίτερο σαν νησί, απλά κι εκεί έζησα μοναδικές στιγμές! Ήταν οι κολλητές μου κι εκείνος... Τι άλλο να ζήταγα δηλαδή;;;

... Και τώρα έχω την αγάμητη διευθύντριά μου να μου λέει τα δικά της κι όσο κι αν θέλω να σκεφτώ "Τι μου λες εσύ τώρα..." και να την γράψω κανονικά, μοιάζει τόσο μα τόσο ανέφικτο και εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο με τον εαυτό μου... Πώς 2 εβδομάδες εξαφανίζονται σε μισή ώρα από την σκέψη μας; Γιατί αφήνουμε τους άλλους να μας το κάνουν αυτό;;;; Γιατί να μην είχε ο καθένας μας 1-2 μέρες προσαρμογής πριν βουτήξει πάλι στο βούρκο;;;; 

Ααααχχχχχ!!! Πού ήμουν και πού είμαι τώρα... Κι εκείνος... πάλι μακρυά μου... Καταραμένη καθημερινότητα!!! Μας βρήκες πάλι...

Εδώ.....Στη φυλακή!!!