on my own

Απλά συνέβη, δεν το περίμενα... Το ήθελα - εγώ μόνο ξέρω πόσο το ήθελα!!! - αλλά είχα πάψει να ελπίζω κι απλά... δούλευα, έσκυβα το κεφάλι, κοιμόμουν και ξυπνούσα με προγραμματισμό. Δεν ένιωθα, όλα γίνονταν επιδερμικά, δεν με άγγιζε τίποτα παραπάνω από μερικά λεπτά, πέρναγε και το ξέχναγα. Κι οι μέρες απλά κυλούσαν...

Τώρα είναι αλλιώς! Τώρα γουστάρω και ανυπομονώ και θέλω να επικοινωνούμε και θέλω να τον βλέπω και τσαντίζομαι που είναι πηγμένος κι έχει τόσο γεμάτο πρόγραμμα! Και τρελλαίνομαι που θέλει να αποδράσουμε το σαββατοκύριακο κι ας με ξέρει πόσο; Μερικές ώρες μόνο... Αθροιστικά αν το δεις, δεν είναι παραπάνω, αλλά πεθαίνω για να έρθει το σαββατοκύριακο αυτό! Και ο άλλος μου εαυτός ρωταέι : Δεν φοβάσαι; Δεν τον ξέρεις καν!

Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα απολύτως! Εδώ πήγα μέχρι το Μαϊάμι με κάποιον που γνώριζα κάποιες μέρες, η Ελλαδίτσα θα με τρομάξει; Και στην τελική, ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει όσο κι αν το αποφεύγουμε, έτσι δεν είναι; Αν είναι να μου συμβεί κάτι αυτό το σαββατοκύριακο, θα μου συμβεί όπου κι αν βρίσκομαι!

Και είμαι τόσο ανέμελη δίπλα του! Σαν να μην κουβαλάω τίποτα απολύτως μέσα στο σακίδιό μου... Σαν να ξύπνησα σήμερα, σαν να μην με πλήγωσε ποτέ κανείς, brand new σου λέω, εντελώς! Και δεν με απασχολεί αν θα δει κάτι στα μάτια μου, γιατί δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι πλέον εκεί να δει κανείς... Ελευθερώθηκα νομίζω κι αν δεν μιλήσω, κανείς δεν θα μάθει ποτέ... Και αυτό είναι και το καλύτερο, έτσι δεν είναι; Ανησυχούμε τόσο πολύ μην μας καταλάβουν, μην χαρακτηριστούμε από το παρελθόν μας και μας "ταμπελιάσουν" σαν πικραμένες-χωρισμένες, ενώ δεν ξέρουμε πως θα έρθει η στιγμή που ούτε εμείς δεν θα το σκεφτόμαστε πια... Μακριά μου να μείνει μόνο και τίποτα άλλο δεν με νοιάζει! Δεν με πειράζει να ακούω νέα του, χωρίς να σημαίνει πως ζητάω λεπτομέρειες! Ήταν κάτι που πέρασε, σαν το κακό σπυρί που βγάζουμε και προσπαθούμε να εξαφανίσουμε και μετά το είχαμε τόσο συνηθίσει που νομίζουμε ότι μας λείπει. Αλλά δεν μας λείπει, κάνουμε λάθος, κι αυτό έχει σημασία!