Καλή χρονιά!

Γιορτές... Ντύνεσαι, στολίζεσαι, βγαίνεις απλά και μόνο επειδή είναι χρονιάρες μέρες... Μέρες γιορτινές, χαρούμενες... ή έτσι πρέπει να είναι τουλάχιστον. Κι αν δεν είναι, πρέπει να τις κάνεις. Φοράς το καλύτερό σου χαμόγελο, το πιο χαρούμενό σου φόρεμα, το κατακόκκινο κραγιόν σου και κυκλοφορείς. 

Όλες τις προηγούμενες χρονιές δούλευα, φέτος δεν ήθελα, αρνήθηκα. Από την έναρξη της σεζόν, στην κουβέντα με το αφεντικό μου, ξεκαθάρισα πως δεν ήθελα να δουλέψω εξαιτίας των γιορτών. "Δεν θέλω να δουλέψω τις γιορτές" είπα "και στο λέω από τώρα για να μην σε κρεμάσω μετά. Θέλω να είμαι με την οικογένειά μου φέτος." Κι έτσι έγινε...

Το 2013 δύο φίλοι μου έχασαν τον μπαμπάκα τους κι επηρεάστηκα πολύ μάλλον. Άρχισα να σκέφτομαι τα κλασσικά "πόσα χρόνια θα τον έχω ακόμα" και "ας γράψω αναμνήσεις για να έχω υλικό μετά" κι ήρθα. Κάνω γιορτές μαζί τους, ξυπνάω κάθε πρωί κι αρχίζουν οι ερωτήσεις τύπου "τι ώρα γύρισες χτες; πολύ κουράζεσαι!" και "τι θα φας το μεσημέρι; να σε υπολογίζουμε για φαγητό;" και ξέρεις πως δεν μπορείς να πεις "δεν ξέρω" ή "τίποτα" γιατί στενοχωριουνται και δεν θες να τους στενοχωρείς άλλο πια... Σκέφτεσαι πως όλα σου τα χρόνια τους στενοχωρείς και θες να το σταματήσεις πια, δεν μπορείς άλλο να βλέπεις την πίκρα στα μάτια τους, αλλά... τι να κάνεις στην τελική;;;
 
Εκείνοι θέλουν να "βρεις το δρόμο σου", να παντρευτείς, να φτιάξεις μια πορεία κι εσύ όλο και πιο μακριά από αυτό το πλάνο είσαι και πέρα από τις δικές τους προσδοκίες και νιώθεις συνεχώς πως τους απογοητεύεις και τρελαίνεσαι και απέχεις χιλιοστά από το να κρεμαστείς στο μπάνιο...

Κι επιμένω πως είμαι καλά! Να μην μάθει κανείς, να μην ξέρει, να μην ξεγυμνωθώ σε κανέναν... Λες κι αυτό έχει σημασία... Κι εσύ που γνώρισα τις προάλλες, δεν με πλήγωσες, να το ξέρεις, κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει πια! Ακόμα σκέφτομαι εκείνον, όλοι οι άλλοι συνεχώς συγκρίνονται μαζί του και χάνουν, Με κανέναν δε δένομαι και οι μέρες περνάνε. Μην ανησυχείς για μένα, λέω στη φίλη μου συνέχεια, αλλά ούτε εκείνη με πιστεύει πια... Εκείνη μόνο ξέρει για την τρύπα που υπάρχει στην καρδιά μου και δεν μπορεί να κλείσει όσα χρόνια κι αν περνάνε! Μόνο αυτή όμως... Κανείς άλλος!

Σαν αύριο έχασα τον παππού μου πριν 3 χρόνια κι είναι συνέχεια στο μυαλό μου, σαν να μην έχει περάσει μια μέρα από τότε... Ακόμα τον θυμάμαι ζωντανό να με χαιρετάει και να μου λέει πως δεν θα τον ξαναδώ... "Μην λες βλακείες" είχα πει "εσύ θα περιμένεις να παντρευτώ" κι όμως δεν περίμενε...

Πολύ δύσκολες οι γιορτές με τους δικούς μου, αλλά δεν τις άλλαζα με τίποτα με το να γυρίζω σε ένα άδειο σπίτι! Κουράστηκα πια, το τέλειο ΑΔΕΙΟ σπίτι δε με γεμίζει πια, η ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ελευθερία δεν μου λέει κάτι, δεν τη θέλω πια!

Καλή χρονιά να έχουμε και ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει γρήγορα! Να έχουμε κάτι να πιαστούμε πια, δεν αντέχεται άλλο η αναμονή... Ό,τι είναι να συμβεί, ας συμβεί πια!