2.19 Κρίμα...

Γράφτηκε στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος στις 03/06/07 και ώρα 06:00

Κι έτσι ήρθε το τέλος... Έτσι απλά! Μετά από 6 χρόνια, το τέλειωσες ΕΣΥ, με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Με την προκλητική σου συμπεριφορά, με το να βγαίνεις μαζί της, με το να είστε αγκαλιά όλο το βράδυ, έχασες εμένα. Μπορεί να μην είχαμε κάτι την συγκεκριμένη περίοδο, αλλά δεν έχει σημασία. Τα γκρέμισες όλα! Χτες ήθελα να σε παντρευτώ και στο είπα. Σήμερα; Σήμερα με σκότωσες και δεν έχει άλλο. Τέλος... Δεν κάνεις πίσω και δεν κάνω κι εγώ... Τελειώσαμε κι αυτό έχει σημασία...

Πάλι θα πονάω και θα κλαίω και θα είμαι χάλια και θα σου λένε ότι είμαι μια χαρά. Έτσι είναι... Δεν έχω κάτι άλλο να σου πω, πέρα απ' το ότι πέθανα. Θα προσποιούμαι ότι ζω κι εσύ μπορεί να μαθαίνεις ότι είμαι "καλά", αλλά την αλήθεια θα την ξέρω εγώ.

Πρώτη φορά στη ζωή μου λυπάμαι τον εαυτό μου! Με λυπάμαι που σε πίστεψα, που έπεσα έξω, που έκανα πάλι λάθος. Δεν είσαι εσύ το θύμα της υπόθεσης, εγώ είμαι. Εγώ που σε πίστεψα, που νόμιζα πως θα αλλάξεις, πως μ' αγαπάς. Αλλά πάντα έτσι δεν γίνεται; Χωρίζουμε, και μετά με πείθεις πως θ' αλλάξεις... ΠΑΝΤΑ! Και ποτέ δεν αλλάζεις! ΠΟΤΕ!! Κρίμα γιατί ΧΤΕΣ πραγματικά μας ονειρεύτηκα παντρεμένους, ευτυχισμένους, μαζί... Κρίμα...