Θέλω να κλάψω απόψε... Πολύ... Ένα ποταμό δάκρυα και να μην σταματήσω εκτός αν βρεθεί κάποιος να το κάνει... Τι μου συμβαίνει; Δεν ξέρω, ιδέα δεν έχω ειλικρινά! Απλά θέλω να κλάψω... Πολύ... Πάρα πολύ... Να παρασυρθούν όλα και να μην μείνει τίποτα μετά...
... Χτες στο γύρισμα τα κατάλαβα όλα... Δυστυχώς δεν έχω κανένα τρόπο να τον κρατήσω κοντά μου... Τα σκάφη και η θάλασσα θα μου τον πάρουν τελικά... Μόνο γι' αυτό ζει, δεν με έχει ανάγκη... Καμία απολύτως... Αυτό είναι όλη του η ζωή, είτε μου αρέσει είτε όχι... Δεν έχω κάποιο τρόπο να τον "πάρω" από εκεί, όσο κι αν με πονάει αυτό... Ok στη Ρώμη περάσαμε τέλεια, αλλά η καθημερινότητά μας δεν αλλάζει... Η αγωνία του και το τρέξιμό του για το μαγαζί του εκεί δεν σταματάει...
Και χωρίς να το θέλω τρέχει το μυαλό στα παλιά, στα γνώριμα... Τι να πρωτοπιάσω;;; Τον πατέρα μου; Που επί δεκαετίες ολόκληρες προσπαθεί και δεν καταφέρνει να ισιώσει την ζωή του; Εκείνον που δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό του για δική του δουλειά στον τόπο του; Πάντα με βάζουν στην άκρη για κάτι άλλο... The story of my life...
Και ήθελα τόσο πολύ να είμαι μαζί του απόψε... Λίγο το ποτό, λίγο το ότι γύρισε για μένα... Ήθελα να είμαι μαζί του... Αλλά ήθελα και να τον δοκιμάσω... Να δω αν θα έρθει σε μένα, όπως πάω εγώ σε αυτόν... Θα μου πεις, δεν το ήξερε, πάντα το αντίστροφο συμβαίνει, αλλά δεν πειράζει.... Όλο δεν πειράζει είμαι, κι όμως όλα με πειράζουν... Πάλι έπεσα στο λούκι και δεν μπορώ να βγω... Πάλι ερωτεύτηκα, αγάπησα, την πάτησα! Και πάλι μόνη μου θα μείνω στο τέλος... Χτες του είπα πως μάλλον λάθος έκανα και δεν είναι αυτός, όπως νόμιζα και μου είπε πως αυτός το ήξερε από την αρχή... Λες; Και τι θα γίνω μετά; Που πάλι πίστεψα σε κάτι; Που κρατιόμουν τόσο καιρό και δεν πίστευα κανέναν, δεν ερωτευόμουν, τους απέφευγα όλους... Κι όταν επιτέλους αφέθηκα... πάλι λάθος έκανα; Λες;;;;
Κι αν όντως δεν είναι αυτός, ποιος είναι; Και πότε θα τον βρω; Και... θα τον βρω ποτέ;;;; Ίσως να ισχύει αυτό που μου είχαν πει κάποτε : δεν κάνω εγώ για σχέσεις. Μπορεί και να είναι έτσι... Δεν ξέρω, δεν θα το μάθω ποτέ, ή ίσως και να μάθω, αλλά θα είναι πολύ αργά, έτσι δεν είναι;
... Και ήμουν 5 ώρες με την φίλη μου την Ν. και μιλάγαμε για τα πάντα... Μέχρι και διακοπές σχεδιάσαμε... Κάτι που μαζί του δεν μπορώ να κάνω, κυρίως λόγω του μαγαζιού... Πάλι είμαι με κάποιον που τα καλοκαίρια δεν θα υπάρχει! Ο άλλος ήταν κολλημένος με το νησί του, ο Λαβ ανοίγει επιχείρηση εκεί και πρέπει να ασχολείται με αυτήν... Το συμπέρασμα ένα : ποτέ δεν θα έχω κάποιον μαζί μου το καλοκαίρι... Που είναι η εποχή μου... Που... ανθίζω και τα βλέπω όλα άσπρα και ροζ...
... Το πίστεψα ΚΑΙ ΑΥΤΟ το παραμύθι... Και δεν ξέρω πώς να φύγω όσο πλησιάζει η στιγμή μου... Εδώ και μία εβδομάδα με κατηγορεί ότι γκρινιάζω κι έχει δίκιο, αλλά δεν μιλάω, δεν του λέω τίποτα. Όλο και πιο κοντά μου είναι το τέλος και δεν θέλω να το παραδεχτώ κι όλο και περισσότερο απόμακρη είμαι... Κι αυτός κάτι καταλαβαίνει, αλλά δεν ξέρει κάτι σίγουρα... Κι αναρωτιέται κι απορεί κι απαντήσεις δεν παίρνει. Τελειώνει όντως άραγε;;;;
No comments:
Post a Comment