Σ' αγαπάω αλλά...

Κουράστηκα... 

Τον Απρίλη είπα πρέπει να κάνω υπομονή γιατί έστηνες το μαγαζί. Μετά, έπρεπε να κάνω υπομονή, γιατί ήταν καλοκαίρι και τότε θα είχες το μέγιστο της πελατείας. Το καλοκαίρι πέρασε κι εγώ πρέπει να κάνω κι άλλη υπομονή... Γιατί; Εγώ πού και πότε σου ζήτησα να κάνεις υπομονή; Για ποιο πράγμα χρειάστηκε να δείξεις υπομονή εσύ για μένα; Για κανένα!!

Δεν ξέρω πού θα πάει το μεταξύ μας, κι ούτε πόσο θα κρατήσουμε μαζί... Ίσως και να χωρίζουμε σήμερα, μετά από όσα έχω να πω, ειλικρινά δεν ξέρω. Το οικογενειακό σου πάντως πρέπει να το λύσεις. Πάρ' το σαν συμβουλή για όποια έχεις δίπλα σου στο μέλλον... Πρέπει να το λύσεις και μάλιστα άμεσα!

Ήταν τουλάχιστον απαράδεκτο να είμαστε διακοπές και να λες ψέμματα στους δικούς σου! Είσαι 30, έχεις κοπέλα και είσαι διακοπές μαζί της. Δηλαδή τι ποιο φυσιολογικό; Αν κι αυτό δεν μπορείς να το ...τους το ομολογήσεις (!!), τότε λυπάμαι πραγματικά, αλλά δεν γίνεται... Κι αν γινόταν, νιώθω πως δεν γίνεται άλλο πια... Συγνώμη, δεν το αντέχω άλλο... 

Σ' αγαπάω όσο δεν φαντάζεσαι, κι ίσως ποτέ δεν ανακαλύψεις γιατί δεν σε ενδιαφέρει, αλλά δεν μπορώ άλλο έτσι! Απλά δεν μπορώ και ευτυχώς που τα καμπανάκια μου χτύπησαν νωρίς. Πριν την ώρα που θα σκέφτομαι μετά, πως έχασα πολύ χρόνο... Όχι πάλι, όχι τα ίδια λάθη ξανά... Από την αρχή ήξερα πως ήμασταν διαφορετικοί, αλλά δεν του έδινα σημασία. Ακόμα και την μέρα που σου είπα πως μάλλον έκανα λάθος για σένα κι ότι "δεν είσαι εσύ ο ένας" και μου απάντησες πως εσύ το ήξερες, αλλά περίμενες να το καταλάβω κι εγώ, δεν μάσησα...Συνέχισα να προσπαθώ και να θέλω να λειτουργήσει το μεταξύ μας, αλλά μάλλον δεν έπρεπε να επιμείνω τόσο... Δεν ξέρω...

Και μιλήσαμε στο τηλέφωνο όταν επέστρεψες και με άκουσες μελαγχολική και χωρίς να έχεις ιδέα τι έχω, μου λες "όλα καλά θα πάνε" κι ενώ έχω αποφασίσει να μην σου μιλήσω πριν το χειρουργείο σου, μου ξεφεύγει ένα "δεν νομίζω" και πιάνεσαι από αυτό. Και θες να σου μιλήσω, να σου ανοιχτώ, ενώ εγώ δεν θέλω... Μετά την επέμβαση θα τα πούμε όλα, πριν τίποτα... Αλλά εσύ δεν το ξέρεις... Και με τρελλαίνει που έχεις καταλάβει πως κάτι έχω και δείχνεις τόσο χαλαρός με αυτό! Εγώ αν ένιωθα, αν διαισθανόμουν πως κάτι δεν πάει καλά, πως κάτι σε απασχολεί, θα έτρεχα και θα σε πίεζα μέχρι να σε κάνω να μιλήσεις, να τα πεις όλα! Εσύ όμως, έχεις την ασπίδα σου και δεν σε αγγίζει τίποτα... Μόνο όταν σου είπα πως ούτε αύριο θα βρεθούμε, κάπως προβληματίστηκες, αλλά το ξεπέρασες γρήγορα λέγοντάς μου πως μετά τις δουλειές μου θα περάσω από το σπίτι σου. Για να δούμε πώς θα σου φανεί που δεν θα περάσω τελικά... Για να δω αν θα σε πειράξει αυτο, αν θα σε προβληματίσει καθόλου... Γιατί, μπορεί να μην θέλω να σου συζητήσω τίποτα μέχρι την επέμβασή σου, αλλά ένα hint θέλω να το έχεις. 

Γιατί... δεν θα πάνε όλα καλά αγοράκι μου και δεν θα μου περάσει κι αυτή την φορά... Όχι πια... Από την αρχή μου "πέρασες" μία κατάσταση σαν "take it or leave it" κι εγώ έμεινα στο "take it" και προχώρησα υπομένοντάς τα όλα... Για να δούμε εσύ πώς θα συμπεριφερθείς σε μία τέτοια κατάσταση... Γιατί είμαι σίγουρη πως θα επιλέξεις το "leave it";;; 100% σίγουρη είμαι... Δυστυχώς...

Υγ : Μπορεί και να μιλάει η περίοδος...