Τρέχοντας...

Κι από το πουθενά, εμφανίστηκε πάλι ένα βροχερό απόγευμα στην Πλάκα. Κι ήταν πάλι μόνη της και περπατούσε, αδιαφορώντας για τα πάντα τριγύρω της. Ήθελε τόσο πολύ να πιστέψει πως αυτό που ζούσε ήταν καλό, που έχασε την αίσθηση της πραγματικότητας... Μπερδεύτηκε ανάμεσα στην επιθυμία και στην καθημερινότητά της και τρελλάθηκε!

Και πώς να την βοηθήσει ο οποιοσδήποτε όταν δεν έμαθε ποτέ της να ζητάει βοήθεια;;; Πώς να της απλώσει κάποιος το χέρι για να πιαστεί και να σωθεί, όταν κανείς δεν γνωρίζει τι κρύβει μέσα της; Τι ζήταγε; Μία αγάπη... Μια ξέφρενη και απρόσμενη αγάπη να την συνεπάρει και την στείλει στα ουράνια! Και βρήκε κάτι που του έμοιαζε, αλλά δεν ήταν έτσι τελικά... Και το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει... Να χαθεί, να εξαφανιστεί!

Και να τα αφήσει όλα πίσω, για ακόμα μία φορά... Πόσα και πόσα άλλα δεν έχουν μείνει πίσω... Όλα σχεδόν! Αυτό όμως ήξερε καλά πως θα της κόστιζε πολύ περισσότερο να το διαγράψει... Γιατί; Ήταν τόσο έντονο και ξαφνικό, που την πονούσε να το αφήσει πίσω της, αλλά έτσι έπρεπε να κάνει για να σωθεί! Κι ίσως ξανάβρισκε ποτέ την ελπίδα να γεννιέται μέσα της... Όπως είχε γίνει και με εκείνον... Τότε... Πριν κανά χρόνο... Αναστήθηκε και πίστεψε ξανά... Ήλπισε, εκεί που είχε ξεχάσει τι σημαίνει "ελπίδα"... 

Αλλά για πόσο μπορείς να το κάνεις και να το ξανά-κάνεις αυτό; Μέχρι πότε; Πότε είναι αρκετό; Πότε είναι αρκετός ο πόνος μέσα σου, ώστε να γίνει φόβος για να ζήσεις και να ελπίσεις ξανά; Πού είναι αυτή η λεπτή, αόρατη γραμμή που τα ξεχωρίζει; Και ποιος την ορίζει;;;

... Κι ήθελε τόσο πολύ να την αγαπήσουν!!! Μα τόσο πολύ... Που θα έκανε τα πάντα για να το πετύχει... Χμμ, ίσως όχι τα πάντα, αλλά τα περισσότερα δυνατά... Γιατί αυτό έκανε... Δεν ζήτησε σχεδόν τίποτα, μόνο αγάπη... 

Και την έδωσαν, αλλά όχι αρκετή. Δεν ένοιωθε σημαντική, δεν πίστευε πως την χρειαζόντουσαν κι ήθελε να φύγει, να τρέξει μακρυά, να χαθεί! Κι ήταν σίγουρη πως δεν θα την κυνηγούσε κανένας... Γιατί αυτό θα ήταν το καλύτερο για όλους! Δεν μπόρεσε ποτέ να συναγωνιστεί τους δεσμούς της οικογένειας : προηγήθηκαν της παρουσίας της στη ζωή του και ήταν πολύ ισχυροί για να τους σπάσει... Και δεν ήθελε καν να τους σπάσει, απλά να της δώσει κι αυτηνής μία μορφή στην ζωή του, μία βαρύτητα που ποτέ δεν ένιωσε...

Και είχε αποφασίσει να φύγει... Να κλειστεί πάλι στην ασφάλεια του σπιτιού της και να μην μπορεί κανείς να την αγγίξει. Όπως πριν ένα χρόνο ακριβώς... Γιατί μόνο έτσι ήξερε να τα αντιμετωπίζει όλα : με την απομόνωση, την απέραντη και αθεράπευτη μοναξιά της, το κλουβί της στο οποίο κλεινόταν και κανείς δεν μπορούσε να την πλησιάσει! Να χαζεύει το δρόμο και τους περαστικούς πίσω από το τζάμι ασφαλείας της... Να βλέπει, αλλά να μην την βλέπει κανείς... Μόνη στη μοναξιά της, γιατί αυτό είχε επιλέξει!

____________________________________________________________________

Πού είσαι;;; Πού;;; Δεν είναι έτσι οι σχέσεις! Να φεύγεις τόσο συχνά... Και θες και παιδί... Ποια γυναίκα - εγώ σίγουρα όχι!! - θα σου κάνει ένα παιδί που θα παρατάς τόσο συχνά και με τέτοια ευκολία; Λες πως είμαι ό,τι πιο σημαντικό έχεις... Δεν το θέλω! Θέλω να "πάω" στα ασήμαντα της ζωής σου... Μήπως και με προσέξεις περισσότερο... Μήπως και μείνεις μαζί μου κάποια στιγμή... Γιατί, αυτά προσέχεις, αν όντως εγώ είμαι το σημαντικότερο όλων! Στα ασήμαντα είσαι συνεχώς... Και με αφήνεις συνέχεια μόνη...

"Πάμε να φύγουμε", σου λέω συνεχώς, "από όλους κι από όλα!" και γελάς, ενώ εγώ το εννοώ! Δεν θα άλλαζες την ζωή σου με τίποτα και το ξέρουμε κι οι δυο... Αν γινόταν όμως... Αν γινόταν έστω και για ένα μικρό διάστημα, θα έβλεπες μία άλλη δίπλα σου... Κάποια που έχει τόσα να σου δώσει, αλλά δεν το κάνει, γιατί δεν σε ενδιαφέρει εσένα να τα πάρεις... Είσαι τόσο πλήρης με την ζωή που έχεις φτιάξει, που δεν υπάρχει ούτε μια χαραμάδα σε κάποιο παράθυρο για να χωθώ κι εγώ...

Γι' αυτό λέω να τρέξω μόνη...