Και με τσάντισε κι ο Λαβ απόψε... Με τσάντισε τόσο πολύ κι εκεί που του φώναζα, συνειδητοποίησα πως με τον εαυτό μου είχα τσαντιστεί! Που ποτέ δεν μπορώ να ξεπεράσω τα παλιά και πάντα φοβάμαι πως θα ξαναπεράσω όσα πέρασα τότε... Που ούτε για μια στιγμή δεν τον πιστεύω και δεν του δίνω ούτε μία ευκαιρία...
Θα ήθελα να ήταν η ζωή μου μια κόλλα λευκή, έτοιμη να γράψω πάνω της και να τα "ρουφήξει" όλα, αλλά δεν γίνεται δυστυχώς... "Δεν το αντέχω αυτό!" του φώναξα και την ίδια ακριβώς στιγμή μετάνιωσα που του φώναζα... Κι ενώ αυτός κατάλαβε πως δεν αντέχω το να είναι ο άλλος μακρυά μου, εγώ ξέρω πως ήταν ηχώ του "δεν το αντέχω αυτό" που ούρλιαζα στη Λ. έξω από το μπαρ... τότε... τα παλιά τα χρόνια... Το να ζηλεύω δεν άντεχα κι ακόμα δεν το αντέχω! Αλλά αυτός δεν το ξέρει...
Και αμέσως μετά από αυτή την τόσο αποτυχημένη μας επικοινωνία, του ζήτησα συγνώμη και παραδέχτηκα πως είναι δικό μου το πρόβλημα κι ότι μόνη μου πρέπει να το λύσω. Και τι μου είπε; "Δεν έχεις κανένα πρόβλημα, απλά είσαι ο εαυτός σου και γι' αυτό σε αγαπάω τόσο. Αυτό δεν καταλαβαίνεις!"
Τι άλλο να πω μετά...Τι;;;
Μάνος Χατζιδάκις - Το βαλς των χαμένων ονείρων
No comments:
Post a Comment