Οικειότητα...

Μετά από ένα χρόνο σχέσης, που κλείνω μέσα στην εβδομάδα, καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα που έχω ξανακαταλήξει : καμιά μας δεν μπορεί και δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει τους άντρες! Έχει λίγη πλάκα αν το σκεφτείς, γιατί κι αυτοί παραπονιούνται πως δεν μπορούν να καταλάβουν εμάς! Τελικά τι από τα 2 ισχύει; Βρισκόμαστε σε μία διαμάχη των 2 φύλων και δεν θα μπορέσουν ποτέ να πλησιαστούν πραγματικά;

Από νωρίς δήλωσα πως θέλω να βγω απόψε. Θέλω να πιω ένα ποτάκι κάπου. Για κάποιο λόγο ένιωθα σέξυ και τον περίμενα να γυρίσει για να του το εκδηλώσω, να το αισθανθεί, να βγούμε και να κάνουμε για ακόμα μία φορά ανεπανάληπτο σεξ! Και μετά... μου είπε πως θέλει να δει το ποδόσφαιρο... Τσαντίστηκα, αλλά δεν το έδειξα κι άρχισα να ψάχνω να βρω παρέα για αυτό το πολυπόθητο ποτάκι πριν τελειώσει η Κυριακή... Πέρασε η ώρα, παρέα δεν βρήκα κι απλώς χάζευα στο σπίτι μου και με πήρε να παραπονεθεί που δεν έχω πάει ακόμα σπίτι του! Τι να κάνω σπίτι σου; είπα, αφού θες να δεις το ποδόσφαιρο; Και δήλωσε πως δεν ήθελε να δει όλο τον αγώνα, αλλά με ήθελε εκεί να με δει και να βλέπαμε τι θα κάναμε. Καλά, έρχομαι, του είπα και μου είπε να κάνω ό,τι θέλω! Ουφ! Τι πρέπει να υποθέσω εγώ μετά από όλο αυτό; Πώς θα μπορώ να καταλάβω πότε είμαι σημαντική γι' αυτόν και πότε ένας απλός αγώνας με ξεπερνάει; Και τελικά, ήθελε ή δεν ήθελε να δει το ποδόσφαιρο; Και τι τον πείραξε; Το ότι δεν πήγα εκεί να στηθώ, απλά να... υπάρχω δίπλα του κάνοντας την γλάστρα ή το ότι επιμένω να θέλω να βγω για ένα γαμημένο ποτό;;;

Χωρίς να σημαίνει πως δεν μου αρέσει η σχέση μου, θυμήθηκα γιατί είχα κόψει τις σχέσεις για περίπου ενάμιση χρόνο : για την γαμημένη την οικειότητα! Η κάθε σχέση μου αρέσει τους πρώτους 6 μήνες, μετά όλα... απλά συμβαίνουν... Θέλω συνεχώς να κάνουμε πράγματα, να αποκτάμε νέες εμπειρίες κι όλο καταλήγουμε σπίτι του, να κυκλοφορούμε με τις πιτζάμες μας και να μην κάνουμε τίποτα... Έτσι ήταν κι η προηγούμενες σχέσεις μου κι αναρωτιέμαι : πάντα έτσι γίνεται; Κι όταν γίνει, ανατρέπεται ποτέ; Μπορώ σήμερα που κλείνω 12 μηνες δίπλα του, να κάνω την σχέση να επιστρέψει στο 2ο μήνα μας; 

Το σεξ - ευτυχώς - παραμένει καταπληκτικό, αλλά αυτό δεν μου αρκεί μάλλον... Μήπως εγώ έχω το πρόβλημα; Μήπως εγώ είμαι νευρωτική και ψυχοπαθής και δεν μπορώ να χαρώ την απλή καθημερινότητα; Μήπως φοβάμαι την οικειότητα και τώρα που την βλέπω να έρχεται, πανικοβάλλομαι; Κι αν όλα αυτά ισχύουν, πώς θα θεραπευτώ χωρίς να καταστρέψω ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί ποτέ; Ποιος θα με βοηθήσει και πώς;