Πόσο αγαπάς;;;

Έχω καιρό να γράψω κι έχουν περάσει τόσες μα τόσες σκέψεις από το μυαλό μου... Απίστευτα πολλά γεγονότα έχουν συμβεί, αμέτρητες στιγμές έχω κλάψει κι άλλες τόσες - λιγότερες - έχω γελάσει...

Τι είναι η αγάπη; Όλοι λέμε "σ'αγαπώ" μόλις το νιώσουμε και μετά καλούμαστε να το επαναλαμβάνουμε συχνά, όποτε μας το λένε, για να ανταποδώσουμε, όποτε μας ρωτάνε, για επιβεβαίωση, όταν είμαστε μόνοι μας στο σκοτάδι, για να ρωτήσουμε... Σ'αγαπάω;;; Υποθέτω πως ναι, αλλά πόσο, μην με ρωτάς... Γιατί είναι κάτι τέτοιες στιγμές όπως τώρα, που δεν το αντέχω... Δεν ξέρω τι είναι σχέση για σένα, αλλά για μένα δεν είναι αυτό που έχουμε εμείς! Να εξαρτάται μονίμως το αν θα είμαστε μαζί, από ένα μαγαζί ή τον αδερφό σου! Να είμαι συνέχεια στην αβεβαιότητα για το τι μας ξημερώνει, μιας και σου είναι πολύ δύσκολο να παίρνεις αποφάσεις και να τις ανακοινώνεις από νωρίς.

Κι από την άλλη, ναι, περνάμε καλά μαζί, γελάμε, διασκεδάζουμε, αλλά δεν μπορώ να το χαρώ... Θυμάμαι παλιότερα που μιλούσα με το λολάκι μου και της ανέφερα την πρόθεσή σου να φύγεις κάποια στιγμή στο μέλλον... "Μήπως να το τελειώσω;" είχα ρωτήσει και μου είχε πει να μάθω να ζω χωρίς να σκέφτομαι... Πέρασε τόσος καιρός από τότε κι εγώ ακόμα δεν το έμαθα, κι ακόμα περισσότερο με τρώει αυτό το ενδεχόμενο, άρα μάλλον δεν θα μάθω ποτέ να μην σκέφτομαι, σωστά;

Και γιατί να πάψω να σκέφτομαι; Αυτό μας ξεχωρίζει από τα ζώα : η ικανότητά μας να σκεφτόμαστε, να έχουμε νου και να μην αντιδράμε με το ένστικτό μας μόνο. Αν θα προτιμούσα να ανήκω στο ζωικό βασίλειο; Όχι, με τίποτα!

... Ήδη έχω φτάσει με την σκέψη μου στην 23η Απρίλη, που γιορτάζει ο κουμπάρος σου και δεν θα μπορέσω να είμαι μαζί σου, και θα πας μόνος σου... Μην σου πω ότι έχω εξαντλίσει το καλοκαίρι ολόκληρο με τα αμέτρητα σαββατοκύριακα που θα είμαστε χώρια... Κι αυτό γιατί; Για τον αδερφό σου...

Γι' αυτό σου λέω : μην το ψάχνεις το αν και πόσο σε αγαπάω... Μόνο εγώ ας το γνωρίζω αυτό και άσε με να ξέρω και ποια είναι τα αποθέματά μου... Και - κυρίως - οι αντοχές μου!