Και τελικά να που κλαίω πάλι... Δεν τα κατάφερα... Όλο το βράδυ έπαιζα ένα καλοστημένο θέατρο για να μην καταλάβει κανείς τι με τρώει, αλλά παράλληλα ήλπιζα πως θα φανείς... Μα τι χαζή που είμαι ε; Αφάνταστα χαζή!
Στην αρχή έβαλα σαν όριο το 10:30, αλλά εσύ πουθενά... Μετά σκέφτηκα πως μπορεί και να έρθεις στις 11:30, αλλά και πάλι εσύ πουθενά... Ούτε στις 12:30 που φύγαμε σταμάτησα να ελπίζω η ηλίθια και κοίταζα έξω από το μαγαζί μήπως και ήσουν πουθενά! Φυσικά και δεν ήσουν πουθενά! Και πάνω που τέλειωνε η βραδιά και μαζί της κι οι αντοχές μου, με παίρνεις και μου λες πως είσαι έξω και διασκεδάζεις! Και μου λες μαλακίες του τύπου μην πιω και κάνω καμιά τρέλα... Και σκέφτομαι πως θα σου άξιζε να κάνω όχι μία, αλλά πολλές τρέλες, για να νιώσεις έστω και λίγο άσχημα, αλλά μετά θυμάμαι πως έχω πει να με αγαπήσω επιτέλους και μου φεύγει από το μυαλό η ιδέα. Κι απλά έκλαψα...
Μόνο αυτό : έκλαψα! Στα σκοτάδια του δωματίου μου, μην τυχόν και με δει κανείς...
No comments:
Post a Comment