Μην σταματάς να ελπίζεις, μας λένε όλοι, μην σταματήσεις ποτέ. Έτσι μεγαλώνουμε, με αυτό το moto και τα κάνουμε όλα τόσο μα τόσο χάλια! Αυτή η γαμημένη η ελπίδα μας κάνει και ξεπερνάμε τους εαυτούς μας, μας τελειώνει η ύπαρξή της και μόνο, μας μηδενίζει σε τέτοιο σημείο που ξεχνάμε τι μας έχει μείνει να ελπίζουμε πια...
Κάποτε μου έγραψες πως το βλέπεις στα μάτια μου, κάθε φορά που σε κοιτάζουν το πόσο σε αγαπώ κι έτσι είσαι σίγουρος. Κι εγώ νομίζω το έβλεπα στα δικά σου, αλλά τώρα έχω απέναντί μου 2 κρυστάλλινες μπίλιες... Δεν αντιδρούν, δεν δέχονται ερεθίσματα από το περιβάλλον τους, δεν κουνιούνται καν... Απλά είναι εκεί. Παγωμένες κι ακίνητες.
Λές σε κάποιον πως τον αγαπάς και ξέρεις γιατί το νιώθεις αυτό, τι γίνεται όμως όταν παύεις να το ξέρεις; Γιατί δεν φεύγεις, με ρώτησαν χτες και δεν είχα απάντηση... Υποθέτω δεν έχω φτάσει στο όριό μου, αλλά βαθειά μέσα σιγοκαίει κι αυτή η αναθεματισμένη ελπίδα πως θα ξαναγίνεις όπως ήσουν και θέλω να είμαι εδώ τριγύρω όταν - αν - συμβεί αυτό.
Μην χάνεις τον χρόνο σου, μου είπαν, αν έτσι νιώθεις, τέλειωσέ το. Γιατι δεν μπορώ να το κάνω, μου λες; Τι με κρατάει; Είσαι τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο μακρυά, τόσο διαφορετικός, τόσο απόμακρος, δεν μου μιλάς κι όταν το κάνεις, τα παίρνεις πίσω μετά, με κοροϊδεύεις εντελώς απρόκλητα, με παίζεις, με κάνεις να τρέχω πίσω σου, να περιμένω ένα σου βλέμμα, μια σου κουβέντα... Σαν το σκυλάκι που λαχταράει το καρβέλι και του δίνουν μόνο ψίχουλα...
Περίμενα πώς και πώς αυτές τις μέρες για να είμαστε και πάλι μαζί! Δεν μπορείς να φανταστείς πώς τις περίμενα, δεν θα μάθεις ποτέ... Κι εγώ είμαι εδώ, αλλά εσύ δεν είσαι μαζί μου, έχεις φύγει... Οριστικά; Ίσως, δεν ξέρω, νομίζω πως ναι... Κι ακόμα δεν κατάλαβα γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις...
Δεν θες να μιλήσεις... Δεν ξέρεις τα όριά σου, δεν θες να εκτεθείς, να ρίξεις την κάλυψή σου... Δεν είσαι άνετος όπως παλιά, δεν είσαι εντελώς αδιάφορος, αλλά δεν είσαι αυτός που ήσουν... Δεν είσαι... εσύ... Και με κοιτάς και δεν καταλαβαίνεις γιατί στα λέω αυτά, γιατί ούτε καν εσύ δεν το καταλαβαίνεις πως δεν είσαι εσύ... Αλλά δεν είσαι... Κι ήσουν ο πρώτος που ανοίχτηκε από τους δυο μας και δεν εκτέθηκες... Βρήκες ανταπόδωση... Κάτι φοβάσαι και φεύγεις και το βλέπω και δείχνω να φεύγω κι εγώ και δεν αντιδράς... Τι θα γίνει αν το κάνω τελικά; Θα πονάμε κι οι δυο ο καθένας μόνος του ή αυτό είναι που πραγματικά θέλεις...
Και μου είπαν να το παίξω τρελή, αδιάφορη, μέσα στην καλή χαρά. Και το έκανα, το κάνω... Δεν κερδίζω κάτι, μέσα μου πεθαίνω... Όταν δεν με προσέχεις, στα σκοτεινά, βουρκώνω, αλλά μπροστά σου γελάω δυνατά, σαν να το εννοώ, νομίζω το πιστεύω κάποιες στιγμές! Τα όριά μου; Δεν τα ξέρω, αλλά τα πλησιάζω... Πόσο χειρότερα θα είμαι; Δεν υπάρχει χειρότερο, πλησιάζω στο σημείο που δεν θα έχω τίποτα να χάσω... Ό,τι σημαντικό θα έχει πια χαθεί, θα έχει σκορπίσει στους ανέμους...
No comments:
Post a Comment