Απλά... δεν μπορώ...

Ό,τι κι αν κάνεις, δεν μπορείς να το ξεπεράσεις. Κι αν ξέρεις μέσα σου πως ο άλλος είναι κοντά σου, κι αν σε παίρνει πολλές φορές τηλέφωνο τη μέρα, κι αν σου λέει πως είναι εκεί για σένα... Εσύ ξέρεις πως δεν είναι... Και ποτέ δεν θα είναι... Γιατί απλά είναι... αλλού... Δεν σε σκεπάζει κάθε βράδυ όταν κρυώνεις, δεν σε αγκαλιάζει όταν πονάς και θες να κλάψεις, δεν είναι μέρος της καθημερινότητάς σου... 

Και σήμερα ήταν η πρώτη κρίση... Και δεν πήρα εσένα, αλλά ένα φίλο μου. Κι όταν σου είπα τι είχα νιώσει, με ρώτησες γιατί δεν πήρα εσένα. "Γιατί δεν είσαι ποτέ διαθέσιμος" σου είπα και αντέδρασες. 'Οταν είσαι με τον αδερφό σου, δεν είσαι ποτέ διαθέσιμος" συνέχισα, αλλά δεν το δέχτηκες. Και ξέρεις κάτι; Ήταν σοκαριστικό και για μένα το να συζητάω κάτι που με απασχολεί με κάποιον άλλον, αλλά τα κατάφερα... Με ηρέμησε κάποιος άλλος... Γιατί εσύ δεν είσαι εδώ... Και ποτέ δεν θα είσαι ξανά...

Και όλοι λένε πως θα μου περάσει, μια συνήθεια είναι όλα, και μαζί το συμφωνήσαμε να φανούμε δύνατοί και να είμαστε καλά μεταξύ μας, αλλά ξέρεις κάτι; Δεν μπορώ! Ζήτησες κατανόηση, αλλά δεν έχω άλλη... Μου τέλειωσε...