Πρωτοχρονιά

Περίεργη Πρωτοχρονιά ήταν αυτή... Μάτια μπουκωμένα, χείλη σφιγμένα, χαμόγελο με τύψεις, γέλιο με μετάνοια... Καθε πρωτοχρονιά θα πήγαινα στον παππού να κάνω ποδαρικό και να φάμε μαζί βασιλόπιτα. Φέτος; Κανείς δεν έχει όρεξη για τίποτα.

Πότε πέρασαν οι μέρες κι ήρθε η νέα χρονιά ούτε που το κατάλαβα... Αυτή την φορά, ούτε για μένα ήταν σημαντικές αυτές οι μέρες. Νιώθω πως τιμωρήθηκα με τον χειρότερο τρόπο, που θεωρούσα αυτές τις μέρες σημαντικές... Όλες οι μέρες είναι σημαντικές τελικά, αρκεί να είσαι με αυτούς που αγαπάς! Μέρες κοινές... όλες ίδιες... Γι' αυτό δεν σε κατηγορούσα; Κι έτσι έγινε για μένα φέτος... Ποιος να το περίμενε;

Κι αν το σκεφτείς, ό,τι κι αν έχει γίνει φέτος, είναι πληρωμένο μάθημα για μένα... Σε κατηγορούσα που μου έφευγες σαββατοκύριακα και έφυγες εντελώς! Στενοχωριόμουν για τον παππού μου και περίμενα να έρθω στο νησί να τον δω και μάλωνα με τον πατέρα μου ότι δεν τον έβλεπα συχνά και μας έφυγε, τον χάσαμε... Πόσο μετανιώνω για όσες μέρες δεν έτρεξα να τον δω... Είχα πάντα στο μυαλό μου πως θα υπάρχει κι αύριο και θα τον δω, θα του μιλήσω... Πόσα λάθη κάνουμε οι άνθρωποι... Πόσα θεωρούμε δεδομένα... Τίποτα δεν είναι δεδομένο!

Βλέπω τον πατέρα μου να πονάει και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό. Ίσως γιατί πονάω κι εγώ, δεν ξέρω. Δεν είμαι σε θέση να σταθώ σε κανενός το πλάι, ανίκανη εντελώς... Έχω την φωτογραφία του παππού και την χαζεύω και κλαίω με τις ώρες.... Πόνος, θλίψη, όλα μαζί ένα κουβάρι μπλέκονται και δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω! Πίστευα πως πόναγα για διάφορα πράγματα στο παρελθόν, αλλά ο χαμός αγαπημένου δεν συγκρίνεται με τίποτα! Έχω συνέχεια στο μυαλό μου τις εικόνες από το τελευταίο αντίο... Ήταν τόσο κρύο το πρόσωπό του! Καμία σχέση με τον άνθρωπο που αγκάλιαζα και φίλαγα όποτε τον έβλεπα... Ήξερα άραγε πόσο τον αγαπούσα; Το πίστεψε όταν του είπα πως δεν έχω άλλον σαν κι αυτόν; Ημουν αρκετά καλή γι' αυτόν ή έφυγε με παράπονα; Πρόλαβα να του δείξω τι σήμαινε για μένα ή μας τέλειωσε ο χρόνος; Κι ήθελα τόσο πολύ να τον ξαναδώ ακόμα μία φορά... Και ξέρω πως κι αυτό να γινόταν, θα ζήταγα ακόμα μία... Και δεν θα τέλειωνε ποτέ!

Θα κάτσω μέχρι τα εννιάμερα και νιώθω τόσες τύψεις... Όσο τον είχαμε ανάμεσά μας, δεν έβρισκα χρόνο, τώρα τον ξοδεύω άπλετα... Γιατί πάντα θεωρούσα πως θα είναι εδώ! Κι ας μου το είπε την τελευταία φορά πως δεν θα τον ξαναδώ... Δεν θέλω να θυμάμαι ότι τον είδα σε κουτί, θέλω να φύγει αυτή η δραματική εικόνα από το μυαλό μου! Θέλω να μου μείνει το γέλιο του, οι φωνές του, οι συμβουλές του, οι βόλτες που μας πήγαινε. Αυτά κι όχι το τελευταίο αντίο...