Παραισθήσεις... Όλοι τις έχουμε, τις βιώνουμε καθημερινά, κρατιόμαστε από αυτές όπως κρατιέσαι από το σκοινί που σε τραβάει έξω από την θάλασσα μην πνιγείς... Τόσο απελπισμένοι για ένα φανταστικό κόσμο, αγνοούμε την πραγματικότητα τόσο προσεκτικά!
Τι γίνεται όταν παύουν να υπάρχουν, μου λες; Όταν ξυπνάς ιδρωμένος από το όνειρό που έγινε εφιάλτης; Όταν διαπιστώσεις πως αυτό το σκοινί δεν σε κρατάει πια και το αφήνεις... ή σε αφήνει εκείνο;
Λόγια, λόγια, λόγια! Τόσα λόγια... Και δεν ήθελες να πιστέψεις τίποτα ούτε για μια στιγμή, αλλά παρασύρθηκες, άνθρωπος είσαι μόνο! Και τα δέχτηκες, τα έβαλες μέσα σου, τα έκανες δικά σου... Δεν ήξερες πως είχες απέναντί σου έναν πωλητή; Το ήξερες πολύ καλά, αλλά... Ήθελες να φτιάξεις την δική σου παραίσθηση κι εσύ, έτσι; Το δικό σου παραμύθι... Ότι θα σε κυνηγούσε μήπως;
Το χαστούκι ήταν τόσο δυνατό που σου γύρισε το κεφάλι! Το σχήμα των δαχτύλων έμεινε αποτυπωμένο στο πρόσωπό σου κι όμως ξανακοίταξες μπροστά, σχεδόν περιμένοντας το επόμενο. Σλαπ! Πήρες και το δεύτερο, πιο δυνατό αυτή την φορά! Επιμένεις ακόμα; Ξύπνα πια! Όλοι ξυπνάνε κάποια στιγμή κι εκεί αρχίζει ο πόνος... Όχι για όσα πέρασαν, αυτά πάνε, αλλά γι' αυτά που ποτέ δεν θα επιτρέψεις τον εαυτό σου να ξαναδημιουργήσει...
Όταν χάνεις κάτι, μένει μαζί σου, θυμίζοντάς σου πόσο εύκολο είναι να ξαναπληγωθείς... Να πληγωθείς και να αρχίσεις να καταστρέφεις τα πάντα γύρω σου, προσπαθώντας να πληγώσεις κι όποιον άλλο βρίσκεται στην τροχιά σου! Κι όλο και μεγαλώνει η διάμετρος και μη έχοντας αφήσει τίποτα όρθιο, κλαις πάνω στα συντρίμια που εσύ δημιούργησες; Γιατί; Εσύ το προκάλεσες. Δεν πήρες την ικανοποίηση που περίμενες; Γι' αυτό υπάρχουν οι παραισθήσεις όμως, για να πάρεις μία μικρή ψεύτικη χαρά. Μέχρι να ξυπνήσεις πάλι...
No comments:
Post a Comment