Όλοι τους είδαν... Στέκονταν στη σκάλα, εκείνος κάτω, εκείνη πιο ψηλά και μιλούσαν σαν δυο γνωστοί που είχαν καιρό να βρεθούν. Δεν τους άκουγε κανείς, μόνο έβλεπαν... Εκείνος μονίμως χαμογελαστός, εκείνη την είχαν πλάτη - ευτυχώς γιατί εκείνη την ώρα δεν θα ξεγελούσε κανέναν με το γνωστό της "καλά είμαι!".
Τι είπαν; Και τι δεν είπαν! Αλλά ό,τι κι αν ήταν αυτό, δεν της ήταν αρκετό... Της έλεγε διάφορα... Πάλι ότι δεν ένιωθε έτοιμος για ότι είχε πάει να ξεκινήσει, πάλι πως ένιωθε καταπιεσμένος από τα σχέδια που εκείνος ήθελε να βάλει σε εφαρμογή, πάλι πως θέλει κάποια στιγμή να μείνουν φίλοι... Φώναζε, χωρίς να επιτίθεται. Αμυνόταν και ήταν ολοφάνερο... Αλλά δεν του είχε επιτεθεί κανείς... Καταλάβαινε πως τίποτα από όσα έλεγε δεν έβγαζαν νόημα και αμυνόταν απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό...
Εκείνη έκανε τις ερωτήσεις κυρίως. Δεν τον πολυκοίταζε στα μάτια, φοβόταν μην τρομάξει με το σκοτάδι της ψυχής της... Κι όταν την κάλεσε με το όνομά της, ήθελε να κρατηθεί για να μην πέσει! Πόσο άλλαξαν όλα και πόσο ίδια ήταν... Πόσο της είχε λείψει! Δεν τον άφησε να το διακρίνει, αλλά μπορεί και να το κατάλαβε μόνος του. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία πια...
Κάθε του κουβέντα, γινόταν εικόνα στο μυαλό της, ξέθαβε αναμνήσεις που την έπνιγαν. Σαν να ήταν όλα κλεισμένα σε ένα μπαούλο κι αυτός να το άνοιξε. Πόσο καιρό θα της πάρει άραγε να το ξανακλείσει;;; Ή, να νομίζει πως το έκλεισε...
"Δεν θα βρεις άλλη σαν κι εμένα" του είπε, αλλά αυτός το γνώριζε ήδη, αλλά δεν άντεχε. Πώς κατάφερε όμως να την διώξει; "Μπορεί να με ξαναερωτευτείς και να γυρίσεις πίσω να με πάρεις" του είπε ξεδιπλώνοντας την καρδιά της κι εκείνος μίλησε για την υπόσχεση που έχει δώσει για τα 30 της... Τόσα και τόσα περισσότερο σημαντικά τα έχει ξεχάσει, αλλά αυτό δεν το ξεχνάει με τίποτα! Περίεργο το μυαλό μας...
Evanescence - My immortal
2 comments:
Καλησπέρα!
Απλά νομίζω πως η ζωη συνεχιζεται...
Ναι, ok!
Post a Comment