Δεν ήμουν έτσι εγώ...

"Παίρνεις χάπια;" με ρώτησαν σήμερα!! Δυσκολεύεται ο ξένος να πιστέψει πως μπορεί να είσαι όντως καλά, η ευτυχία κι η χαρά τους φαίνεται περίεργο... Κι όταν το λες, σαστίζουν! Ευτυχία; Τι είναι αυτό; Ναι, το ξέρω, μου πήρε καιρό, αλλά είμαι καλά, let me be!

Κι η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς είμαι... Μια νιώθω καλά, μια χάνομαι σε λαβύρινθους σκέψεων κι εσωτερικών αναζητήσεων... Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει κιόλας! Θέλω να περνάω καλά, μπορώ; Επιτρέπεται; Μόνο αυτό θέλω κι αυτό κάνω. Τσουγκρίζοντας ποτήρια, αυτό εύχομαι για όλους : να περνάμε πάντα καλά! Κι αν περνάς καλά, θα γίνεις και καλά στο τέλος, έτσι είχα διαβάσει κάπου κι είναι τόσο μα τόσο σωστό. Απλά οι περισσότεροι δεν θέλουν πραγματικά να γίνουν καλά και δεν το παραδέχονται κιόλας. Προτιμούν να βυθίζονται στη μιζέρια τους, να τους βλέπει ο κόσμος μελαγχολικούς, γιατί... η μελαγχολία πάει σε πολλούς...

Ήταν πολύ δύσκολη η χρονιά αυτή και συνεχίζει να μου πετάει αγκάθια στην καρδιά, αλλά δεν το βάζω κάτω, αλήθεια δεν σταματάω! Θέλω να φτιάξουν όλα, γίνεται; Κι αν δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα γίνει, το πιστεύω!

Στέκομαι απέναντι στον καθρέφτη και μιλάμε... "Ποια είσαι εσύ;" με ρωτάει και δεν ξέρω τι να του απαντήσω. Δεν ήμουν έτσι εγώ, έχω αλλάξει και δεν ξέρω αν μπορώ να το αντιστρέψω... Δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα απολύτως! Θέλω να σταματάει ο χρόνος κι απλά να ζω την κάθε στιγμή! Φτάνει πια με τα προβλήματα και τις ανησυχίες και τα μπερδεμένα πράγματα. Τίποτα δεν μπερδεύεται αν δεν αρχίσεις να έχεις απαιτήσεις, κι εγώ δεν έχω να περιμένω απολύτως τίποτα! Καμία προσδοκία, κανένα πιθανό σενάριο, τίποτα! Μόνο το τώρα...