Έχω ένα μίσος πιο μεγάλο από την αγάπη ή το αντίθετο;;;

...τα αγκάθια πάντα πιο πολλά από τα πέταλα...

Κρατάω αυτό το στίχο και κρέμομαι από πάνω του. Έτσι δεν είναι πάντα; Έτσι δεν μας έμαθε η ζωή; "Φοβόμαστε τόσο να ερωτευτούμε που γινόμαστε επιθετικοί στην προσπάθειά μας να το αποφύγουμε" είπε κάποιος τυχαίος χτες κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο... Αυτό είναι, αυτή η πρόταση κρύβει τόσο μα τόσο νόημα! Φοβόμαστε, τρέμουμε μην τυχόν και ανοιχτούμε και κάποιος μας διαβάσει, λες και είναι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί! Ίσως και να είναι... Όταν ανοίγεις την πόρτα της καρδιάς σου σε κάποιον, του επιτρέπεις οποτεδήποτε θελήσει να σε πληγώσει, να σε λιώσει, να σε σκοτώσει...

Δεν θες, αρνείσαι κατηγορηματικά να δεθείς, δεν θες τίτλους και επίσημα πράγματα, ενώ παράλληλα καίγεσαι για μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα "καλημέρα μωρό μου" με την ανάσα να σου ζεσταίνει το αυτί... Απλά πράγματα, καθημερινά, ασήμαντες λεπτομέρειες για όποιον είναι καθημερινότητα, αλλά απίστευτα σημαντικές για εκείνον που τα έχασε... Και πόσο μπορείς να κρατάς την καρδιά σου κλειστή; Πόσο μπορείς να μένεις μακρυά από όλους κι από όλα όσα φοβάσαι;

Μάλλον μισείς τελικά. Εκείνον, το πώς σε κατάντησε, όλες τις αναμνήσεις, εσένα την ίδια... Ναι, μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό και δεν μπορείς με τίποτα να τον αγαπήσεις ξανά. Γιατί ρε γαμώτο; Γιατί; Κοιτάς τον καθρέφτη και τι βλέπεις; Δυο μάτια γεμάτα όρεξη για ζωή με ένα πέπλο μπροστά τους... Γιατί; Τα δάκρυα έγιναν μόνιμη στολή πια και στα θάμπωσαν τόσο που τα βλέπεις όλα θολά. Γιατί; Αναρωτιέσαι γιατί σε πνίγουν όλα, γιατί έχεις μόνιμα έναν κόμπο στο λαιμό, γιατί κάτι σε κρατάει συνέχεια πίσω και δεν σε αφήνει να χαρείς τις στιγμές που περνάνε και χάνονται... Πόσο σε μισείς τελικά; Πόσο θέλεις να σε τιμωρήσεις; Και γιατί αυτή τη φορά; Δεν έκανες κάτι λάθος, θα έπρεπε να το έχεις πιστέψει πια! Τίποτα απολύτως!!

Νατάσα Μποφίλιου - Το τέλος στο σαλόνι