Να ξαναπετάξω!

Κάτι πρέπει να αλλάξει επιτέλους, το ξέρεις, το νιώθεις σε κάθε πιθαμή του κορμιού σου, το φωνάζει κάθε κύτταρό σου! Για πόσο ακόμα; "Πετάνε φίλοι και γνωστοί και τους κοιτάζω με τα 2 φτερά κομμένα..." Βαρέθηκες! Κουράστηκες να ζεις στο μεταίχμιο, να περπατάς σε μια πολύ λεπτή γραμμή, αυτή που χωρίζει τους νεκρούς από τους ζωντανούς, από την μία να φωνάζεις πως ζεις, θέλεις να ζήσεις, παλεύεις να κρατηθείς ζωντανή και από την άλλη να θες να αφεθείς να σε παρασύρουν τα κύματα και να σε πνίξουν, να χαθείς...

Ενθουσιάζεσαι, περνάς καλά, πάς να δώσεις στον άλλον, κάτι σε κρατάει, σε φρενάρει, κάνεις πίσω, το καταλαβαίνει, διαμαρτύρεται, λυγίζεις ξανά και πάλι μετά κάνεις πίσω. Σαν το φως του φάρου που αναβοσβήνει συνεχώς κι άλλοτε νομίζεις πως σε φωνάζει, άλλοτε πως σε διώχνει. Τι θες τελικά; Ξέρεις; Ή απλά πονάνε τα κομμένα σου φτερά και ανυπομονείς να ξαναπετάξεις απλά για το πέταγμα;

Νατάσα Μποφίλιου - Κομμένα φτερά