Όχι, δεν είμαι καλά!

Κάποια με διάβασε σήμερα... Την έφεραν για να με ψυχολογήσει, έτσι μου είπαν και πήγα για το χαβαλέ... Κι άρχισε από το ζώδιο και ωροσκόπο, συνέχισε βλέποντας την παλάμη μου και κατέληξε με το πρόσωπό μου και τα στοιχεία του, που δείχνουν τα αδύναμά μου σημεία. Δεν το πίστευα πόσα φαίνονται και μιά άγνωστη μπόρεσε να τα δει, απλά δεν το πίστευα!

"Βάζεις πόρτες" είπε "εμπόδια και θες να τα περάσουν". "Έχεις την πρώτη πόρτα κι όποιος την περάσει, του λες πως ξεκινάει ο αγώνας, αλλά θα παιχτεί όπως θες εσύ, μόνο και μόνο για να δεις αν θα περάσει και την δεύτερη πόρτα και μόνο τότε ανοίγεσαι"... Δεν μπόρεσε να δει πως παλιά είχα μόνο μία πόρτα.... Δεν ήμουν έτσι ρε γαμώτο, δεν τα μέτραγα όλα τόσο πολύ, έπαιζα, διασκέδαζα, πέρναγα καλά, δεν προσποιόμουνα... Δεν έχτιζα ψηλούς τοίχους, δεν έβαζα τρικλοποδιές, δεν ήμουν δύσκολη... Πώς έγινα έτσι και πότε;;; Κι αν κανείς δεν βρεθεί να περάσει τις πόρτες;;; 

Νιώθω τόσο χαμένη, σαν φτερό στον άνεμο! Κάτι γίνεται, με συνεπαίρνει για λίγο, ξεχνιέμαι, νομίζω πως περνάω καλά και μετά εξατμίζεται και νιώθω χειρότερα... Δεν ξέρω τι θέλω, τι νιώθω, τα αφήνω όλα να περνάνε απλώς και να μην με αγγίζει τίποτα... Λίγο δέρμα πιάνουν όλα και γεμίζω γρατζουνιές, αλλά μέχρι εκεί! Τίποτα δεν φτάνει στην ουσία μου, τίποτα δεν μπαίνει μέσα... Τι θέλω; ΤΙ ΘΕΛΩ;;; Τι ψάχνω, ξέρω;;; 

Και μ' έχει κουράσει τόσο μα τόσο πολύ όλη αυτή η ανάλυση της ανάλυσης της ψυχοσύνθεσής μου και θέλω απλά να μείνω πίσω, να κάτσω για λίγο να πάρω μια ανάσα, να ξεκουραστώ, μόνο αυτό χρειάζομαι τελικά! Μαζεύτηκαν τόσα πολλά σπασμένα που δεν ξέρω αν μου έχει μείνει κάτι να κρατηθώ πλέον... Κάτι γερό, κάτι σταθερό, μία βάση γερή, αυτό χρειάζομαι, αλλά όλα καταρρέουν όπου κι αν κοιτάζω! "Δεν είσαι ευτυχισμένη, μην το θάβεις άλλο πια" μου είπε αυτή η άγνωστη και πάγωσα... 

... Και σκέφτομαι εκείνον... Πώς είμασταν μαζί, πόσο τέλεια ήταν όλα, πώς καταστράφηκαν στο τέλος, Τι έκανα λάθος ποτέ δεν θα μάθω... Τον αγάπησα παραπάνω απ' όσο ήθελε; Τον έπνιξα; Δικά του ήταν όλα... Δικά του τα λόγια, δικά του τα όνειρα, τα σχέδια, το μέλλον που ήθελε, όλα εκείνος! Εγώ πού έφταιξα;;; Πού;;; Είναι απίστευτο πόσο πίσω έχω μείνει... Ακόμα θέλω να μπορέσω να τον αντικρύσω και να τον ρωτήσω γιατί! Κι ακόμα δεν μπορώ...  Ποτέ δεν πήρα το γιατί μου ρε γαμώτο! Γιατί ρε φίλε έπαιξες έτσι μαζί μου; Γιατί με σκότωσες έτσι; Γιατί μου έδωσες φτερά και μου τα έκοψες μετά; Γιατί;;; 

Δεν θέλω να ξαναβγω! Δεν με νοιάζει να γνωρίσω κανέναν άλλο, δεν θέλω να με αναλύσει κανένας φίλος, δεν ζητάω τίποτα από κανέναν! Το κλουβί μου χρειάζομαι πάλι, τους 4 τοίχους μου, την σιγουριά αυτή ζητάω... Κανένας να μην μπαίνει, κανείς να μην βγαίνει, ισορροπία! Ακροβατώ τόσο καιρό και τελικά έπεσα... Και την ξέρω τόσο καλά την διαδικασία πια! Θα φτάσω πάτο και θα ξανανέβω κάποια στιγμή, απλά ας με αφήσουν να πέσω! Κι ας χτυπήσω, να μην έχει άλλο κάτω για να είναι μονόδρομος πια η άνοδος... 

Κι ας έπαιζα τόσους μήνες, φτάνει πια, αρκετά! Βαρέθηκα να έρχονται όλοι για μια νύχτα και να φεύγουν μετά, όποιος κι αν το επιλέγει, το ίδιο μου κάνει πλέον... Με έχασα, δεν με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ, χάθηκα... Πού είμαι, πού βρίσκομα, ξέρω; Ξέρει κανείς; ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ τα παιχνίδια! Κι ας τα ξεκίνησα εγώ! Δεν θέλω άλλο, λυπάμαι... Να βρω εμένα, το κοριτσάκι που έχασα, αυτό χρειάζομαι! 

Και ΝΑΙ, δεν είμαι καλά, αλλά δεν πειράζει! Θα το ζήσω κι συτό, θα βουλιάξω όσο δεν παίρνει για να σηκωθώ κάποια στιγμή! Απλά ας το δουν πια κι οι άλλοι... Κρύβομαι τόσους μήνες, φτάνει πια! Δεν είμαι εγώ, αλλά θα με βρω, απλά ας κάνουν όλοι υπομονή, γίνεται; Μην χαθεί κανείς κι αυτή τη φορά... Θα συνέλθω, μπορείτε να περιμένετε;;; Μην φύγετε, γίνεται;;; Ένα διάλειμμα χρειάζομαι, μερικές ανάσες, ναι, θα κλάψω αλλά κανείς δεν μπορεί να μου σκουπίσει τα δάκρυα, απλά υπάρχουν και δεν τελειώνουν... Ας κλάψω έναν ποταμό, δεν με νοιάζει! Αυτό χρειάζομαι, να ξεσπάσω, τώρα το ξέρω!