Το σακίδιο

Μιλούσα με ακόμα έναν τυχαίο που υπάρχει στη ζωή μου προχτές το απόγευμα και με ρώτησε "τι θα τα κάνεις τόσα λεφτά, μου λες;" σχολιάζοντας τις πολύωρες εργασίες μου και το σκεφτόμουν μέχρι το βράδυ. Ένα τίποτα, ένας γνωστός-άγνωστος με επηρέασε τόσο που τον κράτησα στη σκέψη μου τόσες ώρες...

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα βγήκα στην Εθνική για να γυρίσω σπίτι μου. Σε μια ανάποδη στροφή, ένα αμάξι άρχισε να φέρεται περίεργα. Έμοιαζε να κινείται εκτός ελέγχου κι άρχισε να χτυπάει στα διαχωριστικά κάγκελα, ξανά και ξανά. Η οδηγός φαινόταν πανικοβλημένη, να μην ξέρει πώς να το κάνει να σταματήσει κι όμως το όχημα συνέχιζε να χτυπάει στα σίδερα. Η τελευταία κρούση ήταν τόσο δυνατή, που το έστειλε στη διπλανή λωρίδα! Ερχόταν ένα άλλο αμάξι και μόλις το είχε προσπεράσει, όταν το πρώτο το πέτυχε στην πίσω αριστερή του γωνία, με αποτέλεσμα να το στρίψει και να μείνει κάθετα στο δρόμο! Το πρώτο όχημα καρφώθηκε στην πόρτα του οδηγού του άλλου και σέρνονταν μαζί για κάμποσα μέτρα, μέχρι που τελικά μηδενίστηκε η φόρα του και σταμάτησαν...

Οι οδηγοί βγήκαν έξω, στην αρχή εκνευρισμένοι, φώναζαν, έβριζαν την υπαίτια, έπειτα σοκαρισμένοι και τέλος ευγνώμονες προς τα Θεία που παρέμειναν αρτιμελείς μετά από τέτοια κρούση... Ήρθε η αστυνομία κι έκλεισε όλη την Εθνική για να μην πέσει κανείς πάνω στο τρακαρισμένα οχήματα, καθώς είχαν καταλήξει σε νεκρό σημείο μετά από κλειστή στροφή και το όλο ατύχημα θα μπορούσε να συνεχιστεί, προκαλώντας ενδεχομένως και θανάτους... Μετακινήθηκαν στην δεξιά λωρίδα και περίμεναν ο καθένας την δική του Οδική.

Το πρώτο αυτοκίνητο ήταν το δικό μου... Η αστυνομία είπε πως είχαν πέσει λάδια στην άσφαλτο, καθώς είχαν συμβεί άλλα 3 ατυχήματα στο ίδιο σημείο εκείνο το βράδυ... Ήμουν ολομόναχη στο κρύο κι αφιλόξενο περιβάλλον της Εθνικής, στο άλλο αμάξι ήταν ένα ζευγάρι κι ήρθαν και 2 φίλοι τους. Ένα άγνωστο αμάξι με δύο παλικάρια σταμάτησε και με ρώτησαν αν ήμουν καλά. Είχε ανοίξει η μύτη μου κι έκλαιγα κι όπως σκούπιζα τα μάτια μου, χωρίς να το καταλάβω, είχα μεταφέρει τα αίματα σε όλο μου το πρόσωπο... "Καλά είμαι" ψιθύρισα αλλά στην πραγματικότητα δεν ήμουν... Δεν το πίστευα όλο αυτό που είχε συμβεί, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το αμάξι είχε αντιδράσει έτσι, πώς μου ήταν αδύνατον να το επαναφέρω στην πορεία του! Έκλαιγα ασταμάτητα κι ένιωθα τόσο μόνη μου... Και το χειρότερο απ' όλα, δεν είχα και κανέναν να πάρω τηλέφωνο... Από τη μία σκεφτόμουν πως ήταν αργά για να καλέσω κάποιον φίλο κι από την άλλη θα με πλήγωνε το να απαντούσε κάποιος και να μην ερχόταν τελικά... Θα μου πεις, τι να έρθει να κάνει, ε; Δεν ξέρω, τίποτα πιθανότατα, απλά θα είχα κάποιον δίπλα μου...

Πόσο τραγικό και αξιολύπητο μπορεί να είναι, που χάρηκα όταν ήρθε η δική μου Οδική! Σαν να ήρθε ο αδερφός μου ένιωσα και δεν ήταν παρά ένας ακόμα άγνωστος... Έχω γεμίσει την ζωή μου με αγνώστους, εγώ το έκανα όλο αυτό! Κι οι γνωστοί, είτε είναι μακρυά, είτε πολύ απασχολημένοι με τις ζωές τους και καλά κάνουν! Εγώ φταίω... Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά και... δεν έχω κάποιον να πάρω τηλέφωνο όταν τρακάρω... Και ναι, τι θα τα κάνω όλα αυτά τα λεφτά, πόσο δίκιο είχε εκείνος ο τυχαίος! Θα φτιάξω το αμάξι εν προκειμένω, αλλά επί της ουσίας, τι θα τα κάνω;

Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ... Με πήγε σπίτι ο οδηγός της Οδικής ξημερώματα και έβαλα ένα ποτό να με χαλαρώσει, αλλά μόνο χειρότερα με έκανε! Σκεφτόμουν τα πάντα... Την ζωή μου, πώς έχει γίνει, τους τρελούς ρυθμούς που έχω δημιουργήσει, την απίστευτη κούραση που με καταβάλλει συνεχώς, τα όνειρα που δεν με αφήνουν να ξεκουραστώ ακόμα κι όταν μπορώ, εκείνον... Εκείνον σκεφτόμουν και την ώρα ακριβώς που το αμάξι άρχισε να μην με υπακούει... Έπαιζε στο ραδιόφωνο τα "λόγια κομμάτια" και τραγουδούσα μαζί με τον Εκείνον κι Εκείνον... "Δεν είναι που όλα πήγαν στραβά... τα λόγια που πίστεψες δεν θες να θυμάσαι...". Δεν θέλω να θυμάμαι άλλο πια, θέλω να ξυπνήσω και να είμαι λευκή σελίδα, να μην έχει συμβεί τίποτα, να μην έχω ζήσει τίποτα, κενό!

Φοβάμαι να οδηγήσω από προχτές... Μπαίνω σε αμάξι και τρέμουν τα πόδια μου, νιώθω συνεχώς πως το αμάξι γλυστράει και το ζω ξανά και ξανά από την αρχή... Θέλω κάποιον να με πάρει αγκαλιά και να μου πει πως θα μου περάσει, αλλά αυτός ο κάποιος όλο και απομακρύνεται νομίζω... Κουράστηκα να τα περνάω όλα μόνη μου, αυτό το σακίδιο στην πλάτη μου γέμισε θαρρείς και πρέπει να τα πετάξω όλα και να επιλέξω τι θα βάλω μέσα από την αρχή.