Καθαρά Δευτέρα σήμερα... Πέρσι μου ακύρωσε τα σχέδια που είχα τελευταία στιγμή, γιατί ήθελε να "μείνει μόνος"... Φέτος δεν έκανα κανένα σχέδιο, πήγα όπου με κάλεσαν. Αν πέρασα καλά; Αρκετά καλά θα έλεγα, αλλά μονίμως κάτι λείπει ρε γαμώτο!
Και τώρα, επιστρέφοντας σπίτι, νιώθω σαν να είμαι στο ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ σημείο που ήμουν πέρσι : το μηδέν... Τίποτα σταθερό στη ζωή μου, κανένα σημείο αναφοράς, όλα κινούνται με την φορά του ανέμου... Φτερό στον άνεμο κι εγώ!
Δίνω τόσο μεγάλη σημασία στα λόγια των άλλων, με έπεισαν πως μόνη μου τα καταστρέφω όλα συνεχώς και τώρα που θέλω κάτι να πάει καλά, κρέμομαι από τα χείλη τους κυριολεκτικά και μπλοκάρω! Να είμαι ήρεμη, να μην βγάλω τον πανικό στον άλλον, να κάνω υπομονή, να μην τον τρομάξω, να κάνω κίνηση αφού θέλω, να περιμένω από εκείνον το βήμα... Λόγια, λόγια, λόγια τόσο αντίθετα μεταξύ τους! Ο καθένας μιλάει με βάση τις δικές του εμπειρίες και το αποτέλεσμα είναι να μην κάνω τίποτα...
Έχασα την πίστη σε μένα, χάθηκα κάπου ανάμεσα στην απέραντη μοναξιά μου και στα λόγια των τρίτων... Κι είχα πει στον εαυτό μου αυτή τη φορά να μην ακούσω κανέναν ρε γαμώτο! Πώς την πάτησα έτσι;;; Μήπως έχουν δίκιο, γι' αυτό τους ακούω;;; Μήπως όλα ξεκινάνε από το ότι δεν με αγαπάω αρκετά τελικά;;; Αυτό που ξέρω είναι πως τα έχω βαρεθεί όλα! Θέλω κάτι καινούργιο επιτέλους, ΑΥΤΟ το καινούργιο, αλλά έχω παγώσει και θα χαθεί...
No comments:
Post a Comment