... είχε μια κοπέλα γενέθλια απόψε... Μία ακόμα γνωστή-άγνωστη... Ήρθε πρώτη στο τραπέζι της και ήταν μόνη για κανένα μισάωρο και σκεφτόμουν πως δεν μου έχει τύχει ποτέ και πόσο άσχημο ήταν... Εκείνη έχει γκόμενο, έχει φίλες, κι όμως ήρθε πρώτη και μόνη της στο τραπέζι της...
Στην πορεία ήρθαν κι όλοι οι υπόλοιποι και τελευταίος ο γκόμενος. Δεν έμοιαζε κάτι να της λείπει πριν εμφανιστεί εκείνος και δεν τρελλάθηκε κιόλας όταν έκατσε δίπλα της... Δεν κρίνω, απλά περιγράφω σκηνές καρέ-καρέ! Απλός θεατής είμαι, παρατηρητής, χωρίς να γνωρίζω τις λεπτομέρειες της ζωής κανενός... Εκεί που ένιωθα άσχημα για εκείνη που ήταν μόνη της, την ζήλεψα στο τέλος της βραδιάς! Ανέβηκε στη μηχανή του κι έφυγαν... Ήταν μέρος ενός συνόλου που ολοκληρώθηκε με εκείνον... Ανήκει κάπου, δίνει και παίρνει αναφορά... Η παρέα της είχε τούρτα-έκπληξη κι αυτός δεν είχε αναμιχθεί καθόλου, δεν ήταν δική του ιδέα, δεν το γνώριζε καν. Δεν προκάλεσε αυτός την έκπληξη, απλά ήταν εκεί, δίπλα της, της χάιδευε τα μαλλιά, ήταν δική του!
Τι σημασία έχουν οι εντελώς ανόητοι κανόνες που βάζουμε;;; "Πού θέλεις να σε βρει η αλλαγή;" με είχε ρωτήσει κι έτρεξα να ανέβω στη μηχανή! Η τούρτα-έκπληξη ήθελα ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να ήταν δική του ιδέα και ρώτησα για να βεβαιωθώ... Τι σημασία έχει το οτιδήποτε από όλα αυτά; Έχουμε τρελλαθεί οι γυναίκες και δεν ξέρουμε τι είναι δεδομένο και τι όχι! ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι δεδομένος, όσα "για πάντα" κι αν σου λέει... Το "για πάντα" ήταν "για λίγο" τελικά και το "δεν μπορώ χωρίς εσένα" έγινε "δεν κάνεις εσύ για εδώ, δεν θα τα καταφέρεις". Δεν τον έπεισα, δεν τα κατάφερα, απέτυχα! Δεν μπόρεσε ποτέ να δει πόσο τον αγαπούσα; Δεν ήθελε να το δει; Ή μήπως το είδε και τρόμαξε γιατί δεν μπορούσε να με αγαπήσει τόσο; Δεν έμαθα ποτέ και θα μου πεις, τι σημασία έχει πια; Τι σημασία είχε και τότε; ΚΑΜΙΑ απολύτως! Το "για πάντα" κατέληξε να τον βλέπω μέσα από κάμερες κι εκείνος να μην το ξέρει καν, να μην με ψάχνει, να μην νοιάζεται ούτε καν να με δει... Το "για πάντα" δεν υπάρχει και δεν ξέρω αν το θέλει κανείς... Είναι τόοοοοοοσο πολύ!
2 comments:
Συμφωνώ με αρκετές σκέψεις σου... Πόσο πολύ θέλουμε το για πάντα τελικά... Πόσο το έχουμε ανάγκη να το ακούσουμε και πόσο να το ζήσουμε...;
Καλό σου βράδυ!
Έτσι είναι, αυτό ακριβώς : το έχουμε απόλυτη ανάγκη! Έρχονται όμως κάποιες στιγμές που κλείνουμε τον διακόπτη και ζούμε το σήμερα, αν μόνο αυτό μας δίνουν και μας καλύπτει, έστω και για λίγο.
Post a Comment